Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Ο  ΑΓΙΟΣ  ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ
(+ 1867)


Ο Άγιος Ιγνάτιος (Μπριαντσιανίνωφ) γεννήθηκε το έτος 1807  στην κωμόπολη Ποκρόφσκ της επαρχίας Βολογκντά της Ρωσίας, από οικογένεια ευγενών. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Δημήτριος. Ο τόπος όπου μεγάλωσε ο Άγιος ήταν γεμάτος από Μονές και Σκήτες και γι' αυτό τον λόγο ονομαζόταν «Θηβαΐδα της Ρωσίας». Το πνευματικό αυτό περιβάλλον επέδρασε πολύ στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του Αγίου και στην καλλιέργεια της ευσέβειάς του.Στα τριακόσια χιλιόμετρα από τη Μόσχα, κοντά στις όχθες του Βόλγα, βρίσκεται η βιομηχανική πόλη του Γιάροσλαβ, μια από τις παλαιότερες εστίες της Ρωσικής Πίστεως. Εκεί βρίσκεται Ιερά Μονή Τόλγκα, της  οποίας  σήμερα  ηγείται  η Ηγουμένη Βαρβάρα. Η μόνη χτίστηκε στα 1314 από τον Άγιο Ιεράρχη Τρόφιμο, στο μέρος όπου βρέθηκε η ομώνυμη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Το όνομα Τόλγκα προέρχεται από τον ομώνυμο παραπόταμο του Βόλγα

Ο πατέρας του τον έγραψε στην Αυτοκρατορική Σχολή Πολέμου στην Αγία Πετρούπολη. Παρά την πρόοδό του στη Σχολή, εκείνος επιθυμούσε να γίνει μοναχός και να ακολουθήσει το δρόμο της μοναχικής πολιτείας. Αφορμή γι' αυτό έδωσε μια σοβαρή ασθένειά του το έτος 1827, όταν ο Άγιος ήταν 20 ετών, που  τον έκανε  να  παραιτηθεί  από  την  Σχολή, παρά τις αντιρρήσεις των αξιωματικών. Αμέσως εγκαταβιώνει στη μονή του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ, στην Πετρούπολη. Εκεί συνδέεται πνευματικά με τον Στάρετς Λεωνίδα της Όπτινα, ο οποίος διέμενε εκείνο τον καιρό στη μονή. Στην συνέχεια πήγε στη μονή του Αγίου Κυρίλλου Πετρουπόλεως, όπου γνώρισε τον Στάρετς Θεοφάνη. Εκεί έμεινε τέσσερα ακόμη χρόνια, για να καταλήξει κοντά στον γέροντά του Λεωνίδα, στη μονή της Όπτινα.
Κείρεται μοναχός το 1831 και ονομάζεται Ιγνάτιος. Λίγο καιρό αργότερα χειροτονείται Διάκονος και Πρεσβύτερος. Ο Άγιος αρχίζει τον έντονο πνευματικό αγώνα. Σε αυτόν αναφέρεται σχετικά ο Γέρων Σωφρόνιος, που γράφει: «Η χριστιανική τελειότητα έγκειται στην εσωτερική (εγκάρδια) καθαρότητα, χάρη στην οποία εμφανίζεται ο Θεός να αποκαλύπτει τη διαμονή Του μέσα στην καρδιά, με πολλά και ποικίλα χαρίσματα του Πνεύματος. Εκείνος που απέκτησε την τελειότητα αυτή γίνεται φορεύς φωτός, εκπληρώνοντας την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον όχι με σωματική υπηρεσία, αλλά με τη διακονία του Πνεύματος, καθοδηγώντας τους σωζομένους, εγείροντας αυτούς από την πτώση, θεραπεύοντας τις ψυχικές τους πληγές. Ο χορός των μοναχών έδωσε στην Εκκλησία Ποιμένες, οι οποίοι όχι με επιτηδευμένους λόγους ανθρώπινης σοφίας αλλά με τους λόγους του Πνεύματος, που επικυρώνονταν με θαύματα, ποίμαναν και στερέωναν την Εκκλησία. Ιδού, γιατί η Εκκλησία μετά την περίοδο των Μαρτύρων επεκτάθηκε στην έρημο. Εκεί βρίσκεται η τελειότητα της Εκκλησίας, η πηγή του φωτός της και η κύρια δύναμη της στρατευόμενης Εκκλησίας».
Με εντολή του Τσάρου Νικολάου Α'  καλείται στην Αγία Πετρούπολη και αναλαμβάνει Ηγούμενος της μονής του Αγίου Σεργίου. Προηγουμένως όμως, παραιτείται από όλα τα αξιώματα που είχε στην Εκκλησία και αποσύρεται στην ησυχία της Μονής της Όπτινα. Στο μεταξύ η Εκκλησία τον καλεί να την διακονήσει ως Επίσκοπος Σταυρουπόλεως, Καυκάσου και Ευξείνου Πόντου. Η πνευματική του δραστηριότητα δεν σταματά. Κατά εκείνη την περίοδο θα γράψει και το περίφημο έργο του «Προσφορά εις τον σύγχρονον Μοναχισμόν», στο οποίο αποτυπώνεται η αγιότητα της υπάρξεώς του.
Λόγοι ασθενείας τον αναγκάζουν να παραιτηθεί από τον Επισκοπικό Θρόνο. Έτσι, αποσύρεται στη μονή του Αγίου Νικολάου στο Μπαμπάεβο. Ο Άγιος Ιγνάτιος, αφού έζησε εκεί ως απλός μοναχός, κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη, το έτος 1867, σε ηλικία 60 ετών. Το  χαριτόβρυτο  Λείψανό  του  αναπαύονται  αδιάφθορο στην  περιώνυμη  Μονή  της  Τόλγκας (στη  φωτογραφία  η  λάρνακα  με  το  Λείψανο  του  Αγίου).
Η  μνήμη  του  τιμάται  την 30η Απριλίου.
Η ιστορία της μονής ήταν ταραχώδης. Μόλις έναν αιώνα μετά την ίδρυσή της μια πυρκαγιά την κατέστρεψε. Η εικόνα της Παναγίας όμως βρέθηκε άθικτη από τους έκπληκτους μοναχούς σ'ένα δέντρο εκεί κοντά. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο, έπρεπε να συνεχιστεί η λειτουργία της μονής!
Το 1609 κατά την επιδρομή των Πολωνό-Λιθουανών σφαγιάστηκαν 46 αθώοι μοναχοί. Εις ανάμνηση της θυσίας τους, το 1893 χτίστηκε ένα Παρεκκλήσι ακριβώς πάνω από τον κοινό τάφο τους.
Τον 17ο αιώνα το μοναστήρι έφτασε στο απόγειο της πνευματικής του ζωής, της οργανωμένης φιλανθρωπίας, των Ιερών Τεχνών και της αρχιτεκτονικής δημιουργίας. Ο Ηγούμενος Γορδιανός έχτισε πολλές εκκλησίες και παρεκκλήσια στην μονή (πράγμα συνηθες στους Ρώσους), μαζί με το Καθολικό. Πάντα η μονή ήταν υπό την προστασία της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας (Τόλγκσκαγια).
Το 1928 οι κομμουνιστές έκλεισαν το μοναστήρι,ενώ το 1950 το μετέτρεψαν σε φυλακή για τους νεαρούς δολοφόνους της Σοβιετικής Ένωσης. Από το ψηλό καμπαναριό της μονής -από όπου αγναντεύεις τον Βόλγα σ΄όλο του το μεγαλείο -γκρέμισαν τις τεράστιες καμπάνες. Στις 7 Δεκεμβρίου 1987 η μονή ξανανοιξε. Η ηγουμένη Βαρβάρα και οι 126 μοναχές δούλεψαν σκληρά για να την αναστηλώσουν.
 













Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου