Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ - ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ
Μέρος Πρῶτο: Α - Θ


Καθηγητοῦ Ἀντωνίου Μάρκου

Τό κείμενο αὐτό ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν προηγουμένως δημοσιευομένων κειμένων:
«Ἅγια Λείψανα 1 - Ἱστορική καί Θεολογική προσέγγιση» καί
«Ἅγια Λείψανα 2 – Τόποι συγκεντρώσεως Ἁγίων Λειψάνων» καί ἡ μελέτη του προϋποθέτει τήν μελέτη τῶν προηγουμένων.

Α
ΑΒΕΡΚΙΟΥ
Ἁγίου, Ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως (+ 167, 22α Ὀκτωβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Παναχράντου Ἄνδρου.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Καρακάλου Ἁγίου Ὄρους, Προυσοῦ Εὐρυτανίας καί Φανερωμένης Σαλαμίνος.
ΑΒΙΒΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Νεκρέσι Γεωργίας (6ος αἰ., 4η Μαϊου):
Τά Λείψανα στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Μτσχέτα Γεωργίας.
ΑΒΡΑΜΙΟΥ Ὁσίου, τῆς Πετσένγκας Ρωσίας (15ος αἰ., 4η Φεβρουαρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό Ναό τοῦ χωριοῦ Βλαντιμήρσκο – Πετσένγσκυ Βολόγδας Ρωσίας.
ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ Νεομάρτυρος, τοῦ Μοναστηρίου (+ 1727):
Ἡ Κάρα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Νέου (+ 1818, 19η Ἀπριλίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
ΑΓΑΘΗΣ Μάρτυρος, τῆς Σικελίας (+ 251, 5η Φεβρουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Παύλου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Προυσοῦ Εὐρυτανίας καί Λουκούς Ἄστρους Κυνουρίας.
Σχετικά μέ τό Λείψανο τῆς ἁγ. Ἀγάθης οἱ Ρωμαιοκαθολικοί δέχονται (βλ. ἔργα Γρηγορίου DAHMAN), ὅτι αὐτό ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί τόν 11ο αἰ. μεταφέρθηκε στήν ΚΠολη, ἀπ' ὅπου τό 1204 μετεφέρθηκε καί πάλι ἀπό τούς Σταυροφόρους στή Σικελία, ὅπου διαμοιράσθηκε μεταξύ διαφόρων προσώπων. Σήμερα στήν Κατάνη φυλάσσονται: Τά χέρια, τά πόδια καί τό στῆθος τοῦ Λειψάνου σέ ἀδιάφθορη κατάσταση, ἐκτεθημένα σέ γυάλινη θήκη. Ἡ Κάρα καί τά μεγάλα ὀστά μέσα σέ ἀνθρωπόσχημη Λειψανοθήκη, στήν ὁποία εἰκονίζεται ἡ Ἁγία μέχρι τήν μέση. Στό κεφάλι αὐτῆς τῆς λειψανοθήκης - ἀγάλματος, εἶναι τοποθετημένο πολύτιμο στέμμα, ἐνῶ ὅλο τό ἄγαλμα εἶναι καλλυμένο μέ πολύτιμα ἀφιερώματα κατοίκων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διασωθεῖ σέ διάφορες ἐποχές διά πρεσβειῶν της ἀπό ἐκρήξεις τοῦ ἡφαιστείου τῆς Αἴτνας.
ΑΓΑΘΟΝΙΚΟΥ Μάρτυρος (+ 298, 22α Αὐγούστου):
Ἡ Κάρα στό Ναό Τιμίου Προδρόμου Καβάλας.
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
ΑΓΑΘΩΝΟΣ Ὁσίου, κτίτορος τῆς ὁμωνύμου Μονῆς Ὑπάτης Φθιώτιδος (14ος αἰ., 7η Αὐγ.):
Ἡ Κάρα στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΑΓΑΠΗΣ Μάρτυρος:
Ἀπότμημα στή Μονή Ζερμπίτσης Σπάρτης.
Δέν διευκρινίζεται ἄν πρόκειται γιά τήν θυγατέρα τῆς ἁγ. Μάρτυρος Σοφίας (17/9) ἤ τήν μετά τῆς μ. Χιονίας (16/4).
ΑΓΑΠΗΣ τοῦ Ριαζάν Ρωσίας, τῆς διά Χριστόν Σαλῆς (+ 1921, 8η Φεβρ.):
Τά Λείψανα ἐνταφιασμένα στό Ριαζάν.
ΑΓΑΠΙΟΥ Μάρτυρος, υἱοῦ Μεγαλομ. Εὐσταθίου (+ 118, 20ή Σεπτεμβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό τῆς Βενετίας.
ΑΓΓΕΛΙΝΑΣ Ὁσίας, Βασιλίσσης τῆς Σερβίας (15ος αἰ., 10η Δεκεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Μονή Κουπίνοβο Σερβίας.
ΑΓΛΑΪΟΥ Μάρτυρος, ἑνός τῶν Ἁγίων 40 Μαρτύρων (+ 320, 9η Μαρτίου):
Ἡ σιαγόνα στή Μονή Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΓΝΗΣ Μάρτυρος, τῆς Ρωμαίας (+ 304; , 21η Ἰαναουαρίου).
Ἡ Κάρα στό ΡΚ Ναό τῆς ἁγ. Ἀγνῆς "ἐκτός τῶν Τειχῶν" Ρώμης.
ΑΔΡΙΑΝΟΥ Μάρτυρος:
Ἀπότμημα στή Μονή ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Μάρτυρος πρόκειται· τῆς 1/11, τῆς 3/2 ἤ τῆς 26/8 (δύο).
ΑΕΙΘΑΛΑ Μάρτυρος:
Ἡ Κάρα στή Μονή Παναχράντου Ἄνδρου.
Ἀποτμήματα στίς Μονές ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους καί Κλειστῶν Ἀττικῆς.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Μάρτυρος πρόκειται· τῆς 9/3, τῆς 2/9, τῆς 3/11 ἤ τῆς 11/12.
ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ Ὁσίας, τῆς μετά ὁσ. Ἀνδρονίκου (5ος ἤ 6ος αἰ., 9η Ὀκτωβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας (+ 373, 18η Ἰανουαρίου):
Μέρος παλάμης στό Προσκύνημα ἁγ. Νεκταρίου Καμαρίζης Λαυρίου.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἰβήρων, Ζωγράφου καί Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους, Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων, Προυσοῦ Εὐρυτανίας καί Ἀγάθωνος Φθιώτιδος.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ἀθωνίτου (+ 1003, 5η Ἰουλίου).:
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ὁσίου, ἐκ τῶν κτιτόρων τῆς Μ. Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους (10ος – 11ος αἰ., 17η Δεκ.):
Τά Λείψανα στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μετεωρίτου (+ 1380, 20ή Ἀπριλίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Μεγάλου Μετεώρου.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Α’ Ἁγίου, Πατρ. ΚΠόλεως, τοῦ Ἐσφιγμενίτου (+ 1340, 28η Ὀκτωβρίου):
Τά Λείψανα στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Ζαχαρία Βενετίας.
Μία πλευρά στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στή Μονή Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους καί στό Ναό ἁγ. Κων/νου καί Ἑλένης Ἀνδρούσης Μεσσηνίας.
Τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀθανασίου Α’ μεταφέθηκε στή Βενετία ἀπό τήν ΚΠόλη τό 1455, μετά τήν Ἅλωση τῆς Πόλεως ἀπό τούς Τούρκους (1453), ἀπό τόν Βενετό πλοιοκτήτη Δομήνικο Zottarello, ὡς λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου ἀρχιεπ. ’Αλεξανδρείας καί ὡς τέτοιο τιμᾶται μέχρι σήμερα ἀπό τούς Βενετούς. Τό 1705 ἡ Κάρα τοῦ Λειψάνο καταστράφηκε ἀπό πυρκαγιά καί ἀντικαταστάθηκε ἀπό ἐπιχρυσωμένη κεφαλή. Τό 1807 τό Λείψανο μεταφέρθηκε στή Μονή τοῦ ἁγ. Ζαχαρία, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Ἰβηρίτου (+ 1628):
Ἡ δεξιά ἀδιάφθορος στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
Κατά τόν μ. Μωϋσῆ Ἁγιορείτη ἡ μνήμη τοῦ Ὁσιομ. Ἀθανασίου εἶναι ἄγνωστη στούς Συναξαριστές καί ἡ μνήμη του θά μποροῦσε νά τιμᾶται τήν 13η Μαϊου μετά τῶν Ἰβηριτῶν Ἁγίων. (Βλ. μ. Μωϋσέως Ἁγιορείτου, «Οἱ Ἅγιοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους», σελ. 435).
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Γ’ Ἁγίου, Πατρ. ΚΠόλεως, τοῦ Πατελάρου (+ 1654, 2α Μαϊου).
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Καθεδρικό Ναό Εὐαγγ. Θεοτόκου Χαρκόβου Οὐκρανίας.
Ἀπότμημα στόν ἐνοριακό Ναό Ἀξοῦ Μυλοποτάμου Κρήτης.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Θεσσαλονίκης (+ 1774, 8η Σεπτεμβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Χριστιανουπόλεως (+ 1735, 17η Μαϊου):
Τά Λείψανα στή Μονή Προδρόμου Γορτυνίας.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Παρίου (+ 1813, 24η Ἰουνίου):
Μέρος Κάρας στή Μητρόπολη Χίου.
Ἀποτμήματα στή Μητρόπολη Παροναξίας καί στή Μονή ἁγ. Ἄννης Λυγαριᾶς Λαμίας.
Κατά τήν ἀνακομιδή τά Λείψανα τοῦ ὁσ. Ἀθανασίου κατατέθηκαν στό Ναό τοῦ Ἡσυχαστηρίου τοῦ ἁγ. Γεωργίου Ρεστῶν Χίου, ὅπου καί ἀσκήθηκε πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του. Ἐκεῖ τά Λείψανα καταστράφηκαν σχεδόν ὁλοσχερῶς ἀπό φωτιά, κατά τήν καταστροφή τῆς Χίου ἀπό τούς Τούρκους, τό 1822. Ἡ ἁγιότητα τοῦ ὁσ. Ἀθανασίου διακηρύχθηκε τό 1995 ἀπό τό Πατριαρχεῖο ΚΠόλεως, μετά ἀπό εἰσήγηση τοῦ Μητροπ. Παροναξίας Ἀμβροσίου.
ΑΘΗΝΟΓΕΝΟΥΣ Ἱερομάρτυρος, ἐπ. Ἡρακλειουπόλεως (+ 311, 16η Ἰουλίου):
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ Μεγαλομάρτυρος (+ 305 – 313, 25η Νοεμβρίου):
Τά Λείψανα ἀδιάφθορα στή Μονή Σινᾶ.
Δάκτυλος στή Συλλογή τῶν Ἀνακτόρων τοῦ Μπάκινγχαμ Λονδίνου.
Ἀποτμήματα στή Μονή Χιλανδαρίου Ἁγίου Ὄρους, στόν ὁμώνυμο Ναό Ν. Λιοσίων Ἀττικῆς, στή Μονή Κύκκου Κύπρου καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΑΚΑΚΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Καυσοκαλυβίτου (+ 1730, 12η Ἀπριλίου):
Ἡ Κάρα στό Κυριακό τῆς Σκήτης τῶν Καυσοκαλυβίων Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ σιαγόνα στήν ὁμώνυμη Καλύβη Καυσοκαλυβίων Ἁγίου Ὄρους.
Ἀπότμημα στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΚΑΚΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Ἰβηροσκητιώτου (+ 1814, 1η Μαϊου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΚΕΨΙΜΑ Μάρτυρος:
Ἀποτμήματα στή Μονή Κλειστῶν Ἀττικῆς καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Μάρτυρος πρόκειται· τῆς 3/11, τῆς 7/12 ἤ τῆς 11/12.
ΑΚΙΝΔΥΝΟΥ Μάρτυρος:
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Μάρτυρος πρόκειται· τῆς 2/11, τῆς 20/4 ἤ τῆς 22/8.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Μάρτυρος, τῆς Πύδνης (3ος αἰ., 14η Μαρτίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Μάρτυρος, τοῦ "ἐν Κεντουκέλλαις" (4ος αἰ., 15η Μαϊου):
Ἀπότμημα στή Μονή ὁσ. Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ Πιστόϊας Ἰταλίας.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Ἁγίου:
Ἡ Κάρα στή Μητρόπολη Ἰωαννίνων.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Ἁγίου πρόκειται· τῆς 30/8 (Πατρ. ΚΠόλεως), τῆς 16/5 καί 12/12 (Πατριαρχῶν Ἱεροσολύμων), τῆς 29/5 (Πατρ. Ἀλεξανδρείας), τῆς 16/3 (Πάπα Ρώμης), τῆς 30/11 (ἐπ. Μηθύμνης), τῆς 13/5 (ἐπ. Τιβεριανῶν), τῆς 9/6 (ἐπ. Προύσσης), τῆς 22/10 (Ἱερομάρτυρος), τῆς 29/10 (Ἱερομάρτυρος, + 1653), τῆς 14/5, 28/9 καί 30/10 (Μαρτύρων), τῆς 7/11 (Μάρτυρος Θεσσαλονικέως), τῆς 24/11 (Μάρτυρος Κορινθίου), τῆς 25/2, 9/3, 14/3, 10/4, 14/5, 20/5, 10/6, 1/8, 21/8, 15/3 (δύο· ὅλων Μαρτύρων), τῆς 17/12 (Ὁσιομάρτυρος) ἤ τῆς 26/5 (Νεομάρτυρος, + 1794).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Νέβσκι Ἁγίου, Μεγ. Ἡγεμόνος Βλαδιμήρ Ρωσίας,
(+ 1263, 30ή Αὐγούστου καί 23η Νοεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στήν ὁμώνυμη Λαύρα Ἁγ. Πετρουπόλεως.
Τό Λείψανό τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο τό 1380. Τό 1723 ὁ Μεγάλος Πέτρος, ἵδρυσε Λαύρα πρός τιμή του στή νέα πρωτεύουσσα τῆς Ρωσίας Ἁγία Πετρούπολη καί τό 1724 κατέθεσε ἐκεῖ τό Λείψανό του. Κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 οἱ Μπολσεβίκοι σεβάσθηκαν τό Λείψανο τοῦ ἡρωϊκοῦ Ἡγεμόνα. Τό 1922 ἐκτέθηκε στό Μουσεῖο Ἱστορίας τῆς Θρησκείας, ἀπ' ὅπου τό 1989 ἐπιστράφηκε στή Ρωσική Ἐκκλησία, γιά νά κατατεθῆ καί πάλι στήν Λαύρα του, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται, σέ λάρνακα ἐξαιρετικῆς τέχνης. ( Con. Logatsev, "Ἡ παλινόρθωση τῶν Λειψάνων τοῦ Πρίγκιπα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι"· στό "Περιοδικό τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας", φ. 9/1989, σελ. 25 – 27, ἀγγλική ἔκδοση).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Ὁσίου, τοῦ Σβίρ Ρωσίας (+ 1533, 17η Ἀπριλίου καί 30ή Αὐγούστου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στήν ὁμώνυμη Μονή τῆς Ρωσίας.
Μέρος Λειψάνου στή Λαύρα ἁγ. Αλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο τήν 17η Ἀπριλίου 1641, κατά τήν διάρκεια τῶν ἐργασιῶν ἀνεγέρσεως τοῦ κατεστραμμένου ἀπό τούς Πολωνούς Ναοῦ τῆς Μεταμ. Σωτῆρος. Τό Λείψανο κατατέθηκε τό 1643 σέ ἀργυρή λάρνακα καί ἀναπαύθηκε ἐκεῖ μέχρι τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917.
Τήν 5η Ἰανουαρίου 1918 ἡ περιοχή τῆς Μονῆς τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου καί εὑρύτερα τοῦ Ὄλονετς καταλήφθηκε ἀπό τούς Μπολσεβίκους. Τήν ἑπομένη 6η Ἰανουαρίου οἱ Μπολσεβίκοι κατέλαβαν τήν Μονή, ἀλλά δέν βεβήλωσαν τό Λείψανο. Σταδιακά ἡ Μονή μετατράπηκε σέ στρατόπεδο συγκεντρώσεως (τό γνωστό "Σβίρλαγκ"), ἵδρυμα ἀναπήρων πολέμου καί ἔπειτα παιδιῶν, τεχνική σχολή καί τελικά ψυχιατρικό ἄσυλο.
Τήν τρίτη ἡμέρα τοῦ Πάσχα τοῦ 1918, τό Λείψανο ρίχθηκε στήν πυρά ἀπό ὁμάδα ὁπλισμένων Μπολσεβίκων, οἱ ὁποῖοι ἐκτέλεσαν τόν Ἡγούμενο Εὐγένιο καί 6 Μοναχούς τῆς Μονῆς, ὅμως δέν κάηκε, ἀντιθέτως διατήρησε τό ἀπολύτως φυσιολογικό χρῶμα του! Μόνο κατά τήν ἕκτη προσπάθειά τους, τήν 20ή Δεκεμβρίου 1918, οἱ Μπολσεβίκοι πέτυχαν νά μετακινήσουν τό Λείψανο καί νά τό μεταφέρουν στό Λοντεϊνογιε Πόλιε. Ἐκεῖ τό Λείψανο ἐξετάστηκε ἀπό Σοβιετικούς ἐπιστήμονες, σέ μία προσπάθεια νά ἀποδειχθεῖ, ὅτι τό σῶμα τοῦ Ὁσίου εἶχε ταριχευθεῖ ἤ ὅτι ἐπρόκειτο γιά κάποια ἀπάτη τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν... ἀποβλάκωση τῶν πιστῶν! Ὅμως ἡ ἐξέταση ἀπέδειξε, ὅτι τό Λείψανο ἦταν αὐθεντικό. Ἡ ὁμοιότητα τοῦ προσώπου μέ τίς εἰκόνες τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου ἦταν ἐντυπωσιακή καί ὅλες οἱ σχετικές λεπτομέρειες (λευκότητα καί ἐλαστικότητα τοῦ δέρματος), ἦσαν σύμφωνες μέ ἐκεῖνες πού καταγράφτηκαν κατά τήν ἀνακομιδή τοῦ 1641. Ἕνας Ἀκαδημαϊκός τῆς ἐποχῆς, ὁ Πέτρος Πέτροβιτς Ποκρύσκιν, σέ ἀπάντησή του σέ αἴτημα τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας, ἔγραψε σχετικά: "Ἀναγνωρίζοντας, ὅτι τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου τοῦ Σβίρ ἀποτελεῖ ἀναμφισβήτητα ἱστορικό γεγονός, ἡ θέσις τοῦ ὁποίου πρέπει νά εἶναι σέ μία ἐκκλησία, ζητοῦμε νά ληφθοῦν μέτρα γιά τήν διαφύλαξι αὐτοῦ τοῦ ἐθνικοῦ ἱστορικοῦ θησαυροῦ"!
Στή συνέχεια τό Λείψανο ἐκτέθηκε στό Μουσεῖο Ἀνατομίας τῆς Στρατιωτικῆς Ἰατρικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Λένινγκραντ καί παρέμεινε ἐκεῖ χάρις στίς προσπάθειες τοῦ διακεκριμένου ἐπιστήμονος Β. Ν. Τόνκωφ.
Μετά τήν κατάρρευση τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος, ὑπάρχουν δύο ἐκδοχές γιά τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου.
Α. Σύμφωνα μέ τήν πρώτη (ἡ ὁποία παρουσιάζεται στό εἰδικό ἀφιέρωμα τοῦ Περιοδικοῦ "The Orthodox Word", φ. 236 - 237/Μαϊου - Αὐγ. 2004), μετά τήν ἐπιστροφή στό Πατριαρχεῖο Μόσχας τοῦ τμήματος τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου (τήν 14η Ἰουνίου 1997· τό τμῆμα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐπιστράφηκε μερικῶς τήν 22α Σεπτεμβρίου 1998), μέ τήν ἔγκριση τοῦ Μητροπ. Ἁγίας Πετρουπόλεως Βλαδιμήρου, ἄρχισαν ἔρευνες γιά τήν ἀνεύρεση τοῦ Λειψάνου. Χάρις στίς προσπάθειες τῶν μοναζουσῶν τῆς Μονῆς Ἁγίας Σκέπης Τερενίτσι καί τοῦ τοῦ Ἡγουμένου τῆς Μονῆς τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου ἀρχιμ. Λουκιανοῦ Koutchenko, τό Λείψανο βρέθηκε τόν Δεκέμβριο τοῦ 1997. Ἡ ἰατρική - ἀνθρωπολογική ἐξέτασή του, ἀπέδειξε τήν συμφωνία του μέ τίς περιγραφές τοῦ 1641 καί τίς νεώτερες τοῦ 1918 καί ἐπίσης, ὅτι ἀνῆκε σέ ἄνδρα τῆς φυλῆς τῶν Βέπ, μιᾶς ὁμάδος Φιλανδικῆς καταγωγῆς, στήν περιοχή τῆς ὁποίας ὁ Ὅσιος γεννήθηκε καί ἵδρυσε τήν Μονή του.
Μετά τήν ἐπιβεβαίωση τῆς ταυτότητος τοῦ Λειψάνου, ὁ Μητροπ. Βλαδίμηρος ἐπέτρεψε τήν ἔκθεσή του στόν Ναό τῆς ἁγ. Σοφίας, γιά τέσσερεις μῆνες (ἀπό τήν 30ή Ἰουλίου 1998), πρίν τήν μεταφορά του στήν Μονή. Πρίν τήν μεταφορά τοῦ Λειψάνου στόν Ναό, ἔγινε μία δέηση στήν αἴθουσα ἐξετάσεων τῆς Ἰατρικῆς Ἀκαδημίας. Ἐκεῖ, ἐνώπιον πιστῶν καί ἀπίστων, τά χέρια καί τά πόδια τοῦ Ὁσίου ἄρχισαν νά ἀναβλύζουν σταγόνες εὐωδέστατου μύρου! Ἀπό τότε καί μέχρι σήμερα τά θαύματα πού ἐπιτελοῦνται διά πρεσβειῶν τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου εἶναι πολλά καί πολύ σημαντικά (ἔχουν καταγραφεῖ θεραπείες παραλυτικῶν, καρκινοπαθῶν, πασχόντων ἀπό παθήσεις τῶν ὀστῶν καί τοῦ δέρματος καί ψυχασθενῶν). Τό λείψανο αὐτό τόν Νοέμβριο τοῦ 1998 μεταφέρθηκε στήν Μονή τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται.
Β. Κατά τήν δεύτερη ἐκδοχή τό ἄφθαρτο σῶμα πού ἀποδίδεται στόν ἅγ. Ἀλέξανδρο δέν εἶναι τό δικό του, ἀλλά οὔτε κἄν ἅγιο Λείψανο! Πρόκειται γιά σῶμα ἀγνώστου ἄνδρα, τό ὁποῖο πῆρε ἀπό τό Μουσεῖο Ἀνατομίας τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως ὁ ἀρχιμ. Λουκιανός Koutchenko καί τό τοποθέτησε σάν λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου τοῦ Σβίρ στό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας! Ταυτόχρονα ξεκίνησε μία μεγάλη διαφημιστική ἐκστρα-τεία γιά τό "λείψανο" αὐτό ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί τήν ἐνορία, μέ ἀποτέλεσμα νά προκληθεῖ ρεῦμα προσκυνητῶν πού περίμεναν μέχρι καί δύο ὥρες γιά νά προσκυνήσουν! Μετά ἀπό κάποια δημοσιεύματα τό Πατριαρχεῖο Μόσχας διόρισε μία Ἐπιτροπή γιά νά διερευνήσει τά τοῦ "λειψάνου". Ἡ ἔρευνα ἀπέδειξε, ὅτι τό σῶμα παρελήφθη ἀπό τό Μουσεῖο Ἀνατομίας τό 1920 ἤ τό 1930 καί διατηρήθηκε σέ φορμόλη, γιά τίς μελέτες τῶν σπουδαστῶν τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς! Ἀκόμη, τά νύχια τοῦ "λειψάνου" ἦταν περιποιημένα καί τά πόδια ἄθικτα, ἐνῶ κατά τήν περιγραφή τοῦ Λειψάνου κατά τήν πρώτη ἀνακομιδή, τά πόδια τοῦ Ἁγίου εἶχαν διαλυθεῖ καί σώζονταν τά ὀστά. Μάλιστα, ὁ ἄνδρας στόν ὁποῖο ἀνῆκε τό λείψανο πρέπει νά ἦταν Μουσουλμάνος στό θρήσκευμα, διότι ἔφερε περιτομή!
Ἐπίσης, κατά τόν Διευθυντή τοῦ Μουσείου Ἀνατομίας, τό σῶμα ἦταν τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰ. καί ἀνῆκε σέ νεώτερο ἡλικιακά ἄνδρα τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου. Ἕνα ἀπό τά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς, ὁ Καθηγητής τοῦ Σεμιναρίου τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως π. Γεώργιος Mitrofanov, ἀνέφερε ἀνοικτά στούς σπουδαστές, ὅτι δέν ἐπρόκειτο γιά ἅγιο λείψανο. Ὅλα ἀνετράπησαν ὅταν ὁ Πατριάρχης Μόσχας Ἀλέξιος Β' πῆγε καί προσκύνησε τό φερόμενο ὡς λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου.
ΑΛΕΞΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ (+ 410, 17η Μαρτίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων.
Ἀπότμημα Κάρας στή Μονή Γενν. Θεοτόκου - Πελαγίας Ἀκραιφνίου Βοιωτίας.
Ἀποτμήματα στή Μονή Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους, στή Μονή Κύκκου Κύπρου καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Ἡ Κάρα τοῦ ὁσ. Ἀλεξίου δωρήθηκε στή Μονή Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων τό 1398 ἀπό τόν Αὐτοκράτορα Μανουήλ τόν Παλαιολόγο. Κατά τήν πυρπόληση τῆς Μονῆς ἀπό τούς Ὀθωμανούς τοῦ ἔτους 1585 διασώθηκε ἀπό δύο μοναχούς.
ΑΛΕΞΙΟΥ Ἁγίου, Μητροπολίτου Ρωσίας (+ 1378, 12η Φεβρ. καί 20ή Μαϊου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Πατριαρχικό Ναό τῶν Ἐπιφανείων Μόσχας.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΑΛΕΞΙΟΥ Ἁγίου (Toth, + 1909, 7η Μαϊου):
Τά Λείψανα στή Μονή ἁγ. Τύχωνος Νοτίου Χαναάν Πενσυλβάνιας.
ΑΛΥΠΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Κιονίτου (+ 608, 26η Νοεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀπότμημα στό Κυριακό τῆς Σκήτης τῶν Καυσοκαλυβίων Ἁγίου Ὄρους.
ΑΛΦΑΙΟΥ Ἀποστόλου (1ος αἰ., 26η Μαϊου):
Ἀπότμημα στή Μονή Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Μεδιολάνων (+ 397, 7η Δεκεμβρίου):
Ἡ Κάρα καί τό μεγαλύτερο μέρος τῶν Λειψάνων στή Ρ Κ Ἀμβροσιανή Βασιλική τοῦ Μιλάνου.
Μέρος Κάρας στή Σκήτη Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους·
Ἀποτμήματα στίς Μονές Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους καί Κύκκου Κύπρου.
ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Βατοπεδινοῦ (+ 1822, 22α Ἰουνίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρος.
ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Κυπρίου:
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
Κατά τόν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ’ , «καταριθμεῖται μεταξύ τῶν Κυπρίων Ἁγίων, καίτοι οὐδεμία μνεία τούτου γίνεται εἴτε εἰς τά Συναξάρια εἴτε ὑπό τῶν Κυπρίων χρονογράφων» (Ἀρχιεπ. Κύπρου Μακαρίου Γ’ «Κύπρος, ἡ Ἁγία Νήσος», σελ. 8).
ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ Ὁσίου, Στάρετς τῆς Ὄπτινα Ρωσίας (+ 1891, 10η Ὀκτωβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στήν ὁμώνυμη Μονή Καλούγας Ρωσίας.
Ὁ ὅσ. Ἀμβρόσιος πρίν τήν κοίμησή του εἶχε προφητεύσει στό διάδοχό του Στάρετς Ἰωσήφ, ὅτι τό σῶμα του θά ἀνέδιδε ὀσμή σήψης (γεγονός πού περιγράφει ὁ Φ. Ντοστογιέφσκυ στούς «Ἀδελφούς Καραμάζωφ»), ἐπειδή στή ζωή του εἶχε ἀπολαύσει ἀνάξια μεγάλες δόξες. Πράγματι, στήν ἀρχή ἔγινε αἰσθητή κάποια δυσάρεστη μυρωδιά, ἡ ὁποία ὅμως σταδιακά ἐξαφανίσθηκε καί τό Λείψανο τοῦ Ὁσίου ἄρχισε νά ἀναδίδει μία καταπληκτική εὐωδία. Ἐνταφιάσθηκε στήν Ὄπτινα τήν 15η Ὀκτωβρίου 1891, ἡμέρα τιμῆς τῆς θαυματουργοῦ Εἰκόνας τῆς Παναγίας τῆς Σιτοδότριας, ἡ ὁποία εἶχε ἁγιογραφηθεῖ μέ ἐντολή του.
Τό Λείψανο τοῦ ὁσ. Ἀμβροσίου ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο κατά τήν ἐπαναλειτουργία τῆς Μονῆς (μετά τήν πτώση τοῦ μαρξιστικοῦ καθεστώτος, τό 1988) καί σήμερα φυλάσσεται ἐκεῖ σέ ἄριστη κατάσταση, ἐνῶ διατηρεῖ καί τό καταπληκτικό του ἄρωμα.
ΑΜΜΟΥΝ Ὁσίου:
Ἀπότμημα στή Μονή ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Ὁσίου πρόκειται· τῆς 4/10 (τοῦ Αἰγυπτίου) ἤ τῆς 7/12.
ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Ἰκονίου (+ 395, 23η Νοεμβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους καί Κύκκου Κύπρου καί στό Μουσεῖο Μπενάκη τῶν Ἀθηνῶν.
ΑΝΑΝΙΟΥ Ἀποστόλου, ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα (1ος αἰ., 1η Ὀκτωβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ὑψηλοῦ Λέσβου καί Κύκκου Κύπρου.
ΑΝΑΝΙΟΥ Ὁσίου (14ος αἰ):
Ἡ Κάρα στή Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ Ὁσιομάρτυρος, τῆς Ρωμαίας (+ 256, 29η Ὀκτωβρίου):
Οἱ κνῆμες "μετά δέρματος" καί ἡ δεξιά στή Μονή Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ Μάρτυρος, τῆς Φαρμακολυτρίας (+ 284 – 305, 22α Δεκεμβρίου):
Μέρος Κάρας στή Μονή Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος Κάρας καί ἕνας τῶν ποδῶν στήν ὁμώνυμη Μονή Βασιλικῶν Θεσσαλονίκης.
Ἡ δεξιά καί μέρος τοῦ ἀριστεροῦ ποδός στή Μονή Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἕνα δάκτυλο χεριοῦ μέ σάρκα στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Μία τῶν χειρῶν στή Μονή Παναχράντου Ἄνδρου.
Ἀπότμημα δεξιᾶς στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ Μάρτυρος, τῆς μετά μ. Βασιλίσσης (+ 68; , 15η Ἀπριλίου):
Τά Λείψανα στή Ρ Κ Βασιλική τῆς ἁγ. Μαρίας τῆς Εἰρήνης Ρώμης.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Πέρσου (7ος αἰ., 22α Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα καί μέρος τῶν Λειψάνων στή ΡΚ Μονή "Tre Fontane" Ρώμης.
Μέρος τῶν Λειψάνων στό Ρ Κ Ναό τοῦ ἁγ. Φραγκίσκου τῆς Ἀμπέλου Βενετίας.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους καί Προυσοῦ Εὐρυτανίας καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Σχετικά μέ τά Λείψανα τοῦ Ὁσιομάρτυρος Ἀναστασίου ἐπικρατοῦν τρεῖς παραδόσεις.
Σύμφωνα μέ τήν πρώτη, τήν ὁποία δέχεται καί ὁ Ἄγγλος ἱστοριογράφος ὅσ. Βέδας ὁ Αἰδέσιμος, τά Λείψανα μεταφέρθηκαν στή Ρώμη κατά τήν βασιλεία τοῦ Ἡρακλείου καί κατατέθηκαν στήν Ἑλληνική Μονή τῶν Τριῶν Πηγῶν ("Tre Fontane"). Ἡ δεύτερη δέχεται μεταφορά τῶν Λειψάνων στήν ΚΠολη, ἐπίσης κατά τήν βασιλεία τοῦ Ἡρακλείου, ἀπ’ ὅπου ἡ Κάρα μεταφέρθηκε στή Ρώμη ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ Ἑλληνικῆς καταγωγῆς καί πιθανῶς Ἱεροσολυμίτου Πάπα Θεοδώρου Α’ (642 – 649). Ἡ Τρίτη τέλος παράδοση (Βενετική), δέχεται ὅτι τά Λείψανα μετέφερε στήν ΚΠολη ὁ Ἡράκλειος, ἀπ’ ὅπου τό 1204 τά ἀφαίρεσε ὁ Δόγης Ἐρρίκος Δάνδολος καί τά κατέθεσε στό Ναό Ἁγίας Τριάδος Βενετίας.
Σήμερα τά φυλασσόμενα στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Φραγκίσκου τῆς Ἀμπέλου Λείψανα, ἔχουν τήν μορφή ἀκεφάλου σώματος, συναρμολογημένου μέσα σέ στολή τῆς ἐποχῆς.
Ὁ Σοφρώνιος Εὐστρατιάδης, Μητροπ. πρ. Λεοντοπόλεως, δέχεται ὅτι κάποιος Ρωμαῖος Ἐπίσκοπος μετέφερε τά Λείψανα στήν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης (αὐτά μεταφέρθηκαν στή συνέχεια στήν ΚΠολη) καί τήν Κάρα στή Ρώμη (ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται).
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς Ἀντινόης Αἰγύπτου (+ 283 – 305, 21η Ἰουνίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Ξηροποτάμου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀποστόλου, τοῦ Πρωτοκλήτου (1ος αἰ. 30ή Νοεμβρίου):
Ἡ Κάρα καί ἕνας δάκτυλος στόν ὁμώνυμο Ναό τῶν Πατρῶν.
Ἀπότμημα Κάρας στήν ὁμώνυμη Σκήτη Καρυῶν Ἁγίου Ὄρους.
Μεγάλο μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο Ρ Κ Ναό Ἀμάλφι Ἰταλίας.
Μέρος τῆς ἀριστερᾶς στό ΡΚ Ναό τῆς Παναγίας τῶν Δούλων Βενετίας.
Τό δεξί πέλμα στήν ὁμώνυμη Μονή Κεφαλληνίας.
Μεγάλο τεμάχιο τοῦ δεξιοῦ ποδός, τεμάχιο πέλματος καί τεμάχια τῆς δεξιᾶς στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ δεξιά παλάμη στή Μονή ἁγ. Νικολάου Γαλατάκι Εὐβοίας.
Ἕνας δάκτυλος στόν ὁμώνυμο Ναό Λουτρακίου Κορινθίας.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας, Διονυσίου, ἁγ. Παντελεήμονος, Ζωγράφου, Δοχειαρίου, Καρακάλου, Ξενοφῶντος καί Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους, στή Μονή Κύκκου Κύπρου καί στίς Λαύρες Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου Μόσχας καί ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως, στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας καί στόν Kαθεδρικό Ναό τῆς Ρίγας.
Ἡ Κάρα καί τό μεγαλύτερο μέρος τῶν Λειψάνων τοῦ ἀπ. Ἀνδρέου μετακομίσθηκαν κατά τόν 4ο αἰ. στήν ΚΠολη ἀπό τόν ἅγ. Μεγαλομ. Ἀρτέμιο, κατά τήν βασιλεία Κωνσταντίου (υἱοῦ τοῦ Μεγ. Κωνσταντίνου) καί κατατέθηκαν στό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τήν 3. 3. 357. Ἡ Κάρα τοῦ Ἁγίου ἐπιστρέφηκε στήν Πάτρα τόν 10ο αἰ., ἀπό τόν Αὐτοκράτορα Βασίλειο Α’ τόν Μακεδόνα (867 – 884). Στή Δύση ἐπικρατεῖ παράδοση σύμφωνα μέ τήν ὁποία Λείψανα τοῦ ἀπ. Ἀνδρέου μεταφέρθηκαν καί στή Σκωτία, κατά τήν βασιλεία Θεο-δοσίου Β’ τοῦ Μικροῦ (408 – 450), τό γεγονός αὐτό ὅμως δέν μνημονεύεται ἀπό τούς συγχρόνους Βυζαντινούς Χρονογράφους. Τό 1204, κατά τήν ἅλωση τῆς ΚΠόλεως ἀπό τούς Σταυροφόρους, τά Λείψανα τοῦ Ἀποστόλου πού ἦσαν κατατεθημένα στό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, συλήθηκαν ἀπό τόν Καρδινάλιο Πέτρο τῆς Καπούης καί μεταφέρθηκαν στό Ἀμάλφι τῆς Ἰταλίας. Τήν 16. 11. 1460 ὁ Δεσπότης τῆς Πελοποννήσου Θωμᾶς Παλαιολόγος μετέφερε τήν Κάρα τοῦ Ἁγίου στή Ρώμη, ἀπ’ ὅπου ἐπιστράφηκε στήν Πάτρα τό 1964. (Βλ. περισσότερα Παν. Τρεμπέλα, «Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας – Βίος, δρᾶσις καί μαρτύριον αὐτοῦ ἐν Πάτραις»).
Εἴναι χαρακτηριστικό, ὅτι τά Λείψανα τοῦ ἀπ. Ἀνδρέου ἔρρεαν εὐωδέστατο μύρο, ὅπως μαρτυρεῖ καί ὁ ἅγ. Μαρτίνος Ἐπίσκοπος Τουρώνης (+ 594). Σήμερα τά Λείψανά του πού φυλάσσονται στό Ἀμάλφι, ἀναβλύζουν μύρο σέ ὑγρή μορφή, τό ὁποῖο στή συνέχεια στερεοποιεῖται. (C. Cruz αὐτ., σελ. 191 - 195).
ΑΝΔΡΕΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης (+ 740, 4η Ἰουλίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Διονυσίου καί Ξηροποτάμου Ἁγίου Ὄρους, Ὑψηλοῦ καί Λειμῶνος Λέσβου, Ἄνω Ξενιᾶς Ἁλμυροῦ Μαγνησίας καί στόν ὁμώνυμο Ναό Ἐρεσσοῦ Λέσβου.
ΑΝΔΡΕΟΥ Μάρτυρος, τοῦ Στρατηλάτου (+ 289, 19η Αὐγούστου):
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΑΝΔΡΕΟΥ Ἁγίου, τῆς Θείας Ἀγάπης, Μεγ. Ἡγεμόνος Κιέβου (+ 1175, 30ή Ἰουν. καί 4η Ἰουλ.):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Καθεδρικό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Βλαδιμήρ Ρωσίας.
ΑΝΔΡΕΟΥ Ἁγίου, Ἡγεμόνος Περεγιασλάβλ Ζαλέσκυ Ρωσίας (15ος αἰ., 6η Νοεμβρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή ἁγ. Νικολάου Περεγιασλάβλ Ζαλέσκυ Ρωσίας.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ Μάρτυρος:
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Μάρτυρος πρόκειται· τῆς 6/9, τῆς 12/10, τῆς 6/9 (τοῦ στρατιώτη) ἤ τῆς 2/3.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ Ὁσίου, τοῦ μετά ὁσ. Ἀθανασίας (5ος ἤ 6ος αἰ., 9η Ὀκτωβρίου ):
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΑΝΘΙΜΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Νικομηδείας (+ 284 – 305, 3η Σεπτεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος δέρματος στό Παρεκκλήσιο ὁσ. Ξένης τῆς Ρωσίδος Μάνδρας Ἀττικῆς.
ΑΝΘΙΜΟΥ Ὁσίου, τῆς Κεφαλληνίας (+ 1782, 4η Σεπτεμβρίου):
Ἕνας πύχης στή Μονή Παν. Πορταϊτίσσης Ἀστυπαλαίας.
Ἀπότμημα στή Μονή Λεπέδων Κεφαλληνίας.
ΑΝΙΚΗΤΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά Μάρτυρος Φωτίου (+ 284 – 305, 12η Αὐγούστου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους καί Κύκκου Κύπρου.
ΑΝΝΗΣ Ἁγίας, Θεοπρομήτορος (1ος αἰ., 25η Ἰουλίου):
Μέρος τῆς ἀριστερᾶς χειρός στή Μονή Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος τοῦ ἀδιάφθορου ἀριστεροῦ ποδός στήν ὁμώνυμη Σκήτη Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος τοῦ ἀδιαφθόρου δεξιοῦ ποδός στή Μονή Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος ἀδιαφθόρου σαρκός στή Συλλογή τῆς ΡΚ Διεθνούς Σταυροφορίας Ἁγίων Λειψάνων.
Ἕνας καρπός στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Παύλου «ἐκτός τῶν Τειχῶν» Ρώμης.
Ἀποτμήματα στήν ὁμώνυμη Μονή Λυγαριᾶς Λαμίας καί στή Μονή ἁγ. Ἰω. Θεολόγου Σουρωτῆς.
ΑΝΝΙΝΙΑΝΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας (+ 82 – 86, 25η Ἀπριλίου):
· Τά Λείψανα στό ΡΚ Ναό ἁγ. Θωμᾶ Βενετίας.
Ὁ ἅγ. Ἀννινιανός ἦταν ὑποδηματοποιός καί διαδέχθηκε τόν Εὐαγγ. Μάρκο σάν β’ Ἐπίσκοπος στό Θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας. Τά Λείψανά του μεταφέρθηκαν στή Βενετία τό 1128.
ΑΝΤΙΠΑ Ἱερομάρτυρος, Περγάμου (+ 92, 11η Ἀπριλίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Παναχράντου Ἄνδρου.
Μέρος Κάρας στή Μονή ἁγ. Ἰω. Θεολόγου Πάτμου.
Ἡ δεξιά στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ σιαγόνα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Διονυσίου, Καρακάλου καί Ζωγράφου Ἁγίου Ὄρους, Προυσοῦ Εὐρυτανίας, Γηροκομείου Πατρῶν καί Χρυσοπηγῆς Δίβρης Ἠλείας, στό Πατριαρχεῖο ΚΠόλεως, τόν Μητροπ. Ναό τῆς Μυτιλήνης καί τόν ὁμώνυμο Ναό τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
ΑΝΤΙΠΑ Ὁσίου, τοῦ Ἀθωνίτου (+ 1882, 10η Ἰανουαρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Βαλαάμ Ρωσίας.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μεγάλου (+ 306, 17η Ἰανουαρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό ἁγ. Ἰουλιανοῦ Ἀρελάτης Γαλλίας.
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ὁμώνυμο ΡΚ Προσκύνημα Ντωφινέ Γαλλίας.
Ἀποτμήματα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί στό Ναό ἁγ. Ἰωσήφ, Γουάτον Ἰλλινόις Η.Π.Α.
Τά Λείψανα τοῦ ἁγ. Ἀντωνίου ἀνακαλύφθηκαν στήν Αἰγυπτιακή ἔρημο μετά ἀπό ὅραμα τό 561 καί μεταφέρθηκαν στήν Ἀλεξάνδρεια. Περί τό 635, λόγῳ τῆς προελάσεως τῶν Ἀράβων, μεταφέρθηκαν στήν ΚΠολη. Σύμφωνα μέ μία Δυτική συναξαριστική παράδοση περί τό 1070, ἕνας ἄρχοντας τῆς Γαλλικῆς πόλεως Ντωφινέ τά μετέφερε στήν πατρίδα του, ὅπου καί σήμερα φυλάσσονται, στό ὁμώνυμο γνωστό προσκύνημα. Οἱ λόγοι τῆς μεταφορᾶς αὐτῆς δέν ἀναφέρονται. («Νέος Συναξαριστής…», τ. Ἰανουαρίου, σελ. 193).
Σύμφωνα μέ ἄλλη Δυτική παράδοση, τόν 10ο – 11ο αἰ. μεταφέρθηκαν σέ μία Ἐπισκοπή ἔξω ἀπό τήν Βιέννη καί ἀπό ἐκεῖ τόν 15ο αἰ. στή Γαλλία, στόν ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Ἰουλιανοῦ Ἀρελάτης (Arles). ( Βλ. Ἰστοσελίδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀμερικῆς - Metropolia) .
Ἡ παράδοσις αὐτή περί τῶν Λειψάνων τοῦ ἁγ. Ἀντωνίου εἶναι ἄγνωστη στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στήν Ὁποία δέν σώζονται Λείψανα τοῦ Ἁγίου. Ἀπότμημα Λειψάνων κάποιου ἁγ. Ἀντωνίου, φυλάσσεται στή Μονή ἁγ. Κων/νου Καλαμῶν.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τῆς Βεροίας (11ος αἰ., 17η Ἰανουαρίου).
Τά Λείψανα στόν ὁμώνυμο Ναό Βεροίας.
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, ἐκ τῶν κτιτόρων τῆς Μονῆς Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους (10ος – 11ος αἰ., 17η Δεκεμβρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ἐσφιγμενίτου, ἱδρυτοῦ τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (+ 1073, 10η Ἰουλίου):
Τά Λείψανα ἐνταφιασμένα στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ρωμαίου (+ 1147, 17η Ἰανουαρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Καθεδρικό Ναό Ἁγίας Σοφίας Νόβγκοροντ Ρωσίας.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς Λιθουανίας (+ 1347, 14η Ἀπριλίου):
Τά Λείψανα στό Ναό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Βίλνιους Λιθουανίας.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Σίγια Ρωσίας (+ 1556, 7η Δεκεμβρίου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Μονή περιοχῆς Ἀρχαγγέλου Ρωσίας.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ραντονέζ Ρωσίας (+ 1877, 1η Μαϊου):
Τά Λείψανα στή Λαύρα Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου Μόσχας.
ΑΝΥΣΙΑΣ Ὁσιομάρτυρος (+ 298, 30ή Δεκεμβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Βασιλική ἁγ. Δημητρίου Θεσσαλονίκης.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἀναλήψεως Πρώτης Σερρῶν καί Κύκκου Κύπρου.
ΑΝΩΝΥΜΟΥ Ἁγίου:
Ἡ Κάρα στή Μονή Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων.
ΑΝΩΝΥΜΟΥ Ἁγίου.
Μέρος ἀδιαφθόρου σαρκός στή Μονή Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων.
ΑΝΩΝΥΜΟΥ Ὁσίου, τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου:
Μία τῶν χειρῶν ἀδιάφθορος, σέ σχῆμα εὐλογίας, στή Μονή Τιμίου Σταυροῦ Πολτάβας Οὐκρανίας.
ΑΝΩΝΥΜΩΝ Ὁσίων τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου:
Ἀδιάφορα Λείψανα καί 30 εὐωδιάζουσες Κάρες στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
ΑΝΩΝΥΜΩΝ δύο Ρώσων Νεομαρτύρων:
Ἀποτμήματα στό Ναό Εὐαγγ. Θεοτόκου Χαρκόβου Οὐκρανίας.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Δημητριάδος (+ 1686, 16η Αὐγούστου):
Ἡ Κάρα στή Μητρόπολη Δημητριάδος.
ΑΡΓΥΡΗΣ Νεομάρτυρος, τῆς ΚΠόλεως (+ 1725, 30ή Ἀπριλίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στό Ναό ἁγ. Παρασκευῆς ΚΠόλεως.
ΑΓΡΥΡΙΟΥ Νεομάρτυρος (+ 1806, 11η Μαϊου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Μηνᾶ Ἀνθούσας Ἀττικῆς.
ΑΡΕΘΑ Μεγαλομάρτυρος (6ος αἰ., 24η Ὀκτωβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους, Ἀγάθωνος Φθιώτιδος, Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας καί Φανερωμένης Σαλαμῖνος καί στή Σκήτη Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΡΕΘΑ Ὁσίου, τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (12ος αἰ., 24η Ὀκτωβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ Ὁσίου, τοῦ Ἀθωνίτου (+ 1918, 24η Αὐγούστου):
Τά Λείψανα στή Μονή ἁγ. Παντελεήμονος Μόσχας.
ΑΡΚΑΔΙΟΥ Ὁσίου, υἱοῦ ὁσ. Ξενοφῶντος (6ος αἰ., 26η Ἰανουαρίου):
Τά 2/3 τῆς σιαγόνας "μετά 10 ὀδόντων", στή Μονή Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους.
ΑΡΣΕΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μεγάλου (+ 448, 8η Μαϊου):
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΑΡΣΕΝΙΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου Κερκύρας (+ 953, 19η Ἰανουαρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή Παντοκράτορος Κερκύρας·
Ἀπότμημα στή Μονή ὁσ. Μελετίου Οἰνόης Βιλλίων Ἀττικῆς.
ΑΡΣΕΝΙΟΥ Ὁσίου, τῆς Μονῆς Βαρνάκοβας Ναυπακτίας (11ος αἰ., ):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή Βαρνάκοβας Ναυπακτίας.
ΑΡΣΕΝΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Τβέρ Ρωσίας (+ 1409, 2α Μαρτίου):
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΑΡΣΕΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Κόνεβιτς Ρωσίας (+ 1447, 12η Ἰουνίου καί 8η Σεπτεμβρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Κόνεβιτς Ρωσίας.
ΑΡΣΕΝΙΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Ἐλασσῶνος καί Σούζνταλ (+ 1626, 8η Μαϊου):
Τά Λείψανα στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Σούζνταλ Ρωσίας.
Ἀπότμημα στόν ὁμώνυμο Ναό Ἐλασσῶνος.
ΑΡΣΕΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Παρίου (+ 1877, 31η Ἰανουαρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Χριστοῦ Δάσους Πάρου.
ΑΡΣΕΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Καππαδόκη (+ 1924, 10η Νοεμβρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή ἁγ. Ἰω. Θεολόγου Σουρωτῆς Θεσσαλονίκης.
ΑΡΤΕΜΑ Ἀποστόλου, ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα (1ος αἰ, 30ή Ὀκτωβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων καί Κύκκου Κύπρου.
ΑΡΤΕΜΙΟΥ Μεγαλομάρτυρος (+ 362, 20ή Ὀκτωβρίου):
Τό ἤμισυ τῆς σιαγόνος στή Μονή Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Προυσοῦ Εὐρυτανίας, 40 Μαρτύρων Σπάρτης καί Ζάβορδας Γρεβενῶν καί στόν ὁμώνυμο Ναό τῶν Ἀθηνῶν (τῆς Διευθύνσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας).
ΑΤΤΑΛΟΥ Μάρτυρος, τοῦ Νικολιτσέλ Ρουμανίας (4ος αἰ., 4η Ἰουνίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Κοκός, Τούλτσεας Ρουμανίας.
Τά Λείψανα τῶν ἁγ. Μαρτύρων Ἀτταλοῦ, Ζωτικοῦ, Κάμασι καί Φιλίππου βρέθηκαν τήν 21. 11. 1971 σέ κρύπτη, κοντά στήν πόλη Νικολιτσέλ, τοῦ νομοῦ Τούλτσεας Ρουμανίας, καί κατατέθηκαν στή Μονή Κοκός τῆς ἴδιας περιοχῆς. Τό μόνο γνωστό γιά τούς Μάρτυρες αὐτούς εἶναι ὅτι τελειώθηκαν κατά τόν 4ο αἰ.
ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Ἰππῶνος (+ 430, 15η Ἰουνίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό ἁγ. Πέτρου Ciel D' Oro Παβίας Ἰταλίας.
Ἀπότμημα στή Μονή ὁσ. Μελετίου Οἰνόης Βιλλίων Ἀττικῆς.
ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά Μάρτυρος Ὀρέστου (284 - 305, 13η Δεκεμβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ξηροποτάμου Ἁγίου Ὄρους καί Κοιμ. Θεοτόκου Μικροκάστρου Σιατίστης.
ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Νεομάρτυρος (+ 1720, 25η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Ξηροποτάμου Ἁγίου Ὄρους.
ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Κατερλί Μ. Ἀσίας (19ος αἰ.):
Ἀπότμημα στό Ναό ἁγ. Παρασκευῆς Κάτω Σταυροῦ Χαλκιδικῆς.
ΑΧΙΛΕΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Λαρίσης (+ 330, 15η Μαϊου):
Τά Λείψανα στόν ὁμώνυμο Μητροπολιτικό Ναό Λαρίσης.
Κατά τήν Εὕρεση τῶν Λειψάνων τοῦ ἁγ. Ἀχιλλείου, ἀπό τόν Καθηγητή τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νικ. Μουτσόπουλο (κατά τήν ἀνασκαφή τῆς Βασιλικῆς τῆς νησίδας Ἀχίλ τῆς Μικρῆς Πρέσπας, 1965 καί ἑξῆς), "παρ' ὅλα τά θετικά ἀποδεικτικά στοιχεῖα, ὁ κ. Καθηγητής ἐνδιεφέρθη καί διά τόν ἐπιστημονικόν προσδιορισμόν τῆς ἐποχῆς εἰς τήν ὁποίαν ἀνῆκον τά ὀστᾶ καί ἀπηυθύνθη εἰς 45 Ἐργαστήρια Ραδιοϊσοτόπων τοῦ ἐξωτερικοῦ... Ἡ ἔρευνα ἐπεβεβαίωσε τά ἀδιάσειστα ἀρχαιολογικά εὑρήματα (ὅτι τά ὀστᾶ ἀνήκουν ἀρκετούς αἰῶνας πρό τῆς ἀνιδρύσεως τοῦ χώρου ἀνευρέσεώς των, δηλαδή πρό τοῦ ὁρίου 985 - 990, ὁπότε ἱδρύθη ἡ Βασιλική). Ἀλλά καί ἡ μυρόβλυσις τῶν Λειψάνων κατά τήν ἑόρτιον διά πρώτην φοράν Ἀκολουθίαν πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου, ἐνώπιον τῆς ἐκπλήκτου 40μελοῦς μοναστικῆς ἀδελφότητος (τῆς Μονῆς Ὁρμυλείας Χαλκιδικῆς) καί ἡ εὐωδία ἡ ὁποία τά περιλούει, εἶναι ἀκράδαντος ἄνωθεν μαρτυρία, ὅτι πράγματι μᾶς ἐπιφύλαξεν ὁ Κύριος τήν χαράν τῆς ἀνακαλύψεως τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου".
Στή σχετική διαδικασία συμμετεῖχε καί ὁ Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ἰω. Φουντούλης. (Βλ. Μητροπ. Λαρίσης Σεραφείμ, "Ἡ Ἀνεύρεσις τῶν Ἱ. Λειψάνων τοῦ Μυροβλύτου ἁγ. Ἀχιλλίου", 1981, σελ. 28).

Β
ΒΑΚΧΟΥ
Μάρτυρος, τοῦ μετά μ. Σεργίου (+ 290 – 303, 7η Ὀκτωβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Κούρτεα Ἄρτζες Ρουμανίας.
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό ἁγ. Πέτρου Καστέλλο Βενετίας, στή ΡΚ Μονή ἁγ. Φίλικος Παβίας, στό ΡΚ Ναό ἁγ. Μαρτίνου στό Heiligenstadt, στή ΡΚ Μονή Wiessenburg τῆς Βοημίας καί στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό ἁγ. Βίτου Πράγας.
Ἀποτμήματα στή Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρους καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Τό ἔτος 547 ὁ Αὐτοκράτορας Ἰουστινιανός ἀνήγειρε στήν ΚΠολη λαμπρό ναό πρός τιμήν τῶν ἁγ. Μαρτύρων Σεργίου καί Βάκχου, τόν ἐπονομαζόμενο «Μικρή Ἁγία Σοφία», ὅπου καί κατέθεσε τά Λείψανά τους.
Στή Δύση πολλές πόλεις διεκδικοῦν Λείψανα τῶν Μαρτύρων μέ πρώτη τήν Βενετία, ὅπου Λείψανα ἀποδιδόμενα σ’ αὐτούς φυλάσσονται στό Ναό τοῦ ἁγ. Πέτρου στό Καστέλλο. Τά Λείψανα αὐτά ἔγιναν ἀντικείμενο ἀναγνωρίσεως τό 1991.
Στήν Παβία, στή Μονή τῶν Βενεδικτίνων τοῦ ἁγ. Φίλικος, φυλάσσονται Λείψανα τῶν δύο Μαρτύρων, δωρεά τοῦ Αὐτοκράτορα Ὄθωνα Β’. Τά Λείψανα αὐτά περιλαμβάνονται στά κειμήλια πού ἔφερε μαζί της στή Δύση ἡ σύζυγός του Βυζαντινή Πριγκίπισσα Θεοφανῶ καί γιά τόν λόγο αὐτό δέν ὑπάρχουν ἀμφιβολίες σχετικά μέ τήν γνησιότητά τους.
Σύμφωνα μέ μία ἄλλη παράδοση τό 1152, κατά τήν διάρκεια τῶν Σταυροφοριῶν, ὁ Κόμης Γοφρέδος ὁ Ἀνδεγαβός μετέφερε Λείψανα τῶν Μαρτύρων ἀπό τήν Συρία στά ἐδάφη του.
Λείψανα τῶν δύο Μαρτύρων φυλάσσονται ἀκόμη καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Μαρτίνου στό Heiligenstadt, ὅπως μαρτυρεῖ βούλα τοῦ Πάπα Παύλου Β’, τοῦ ἔτους 1469. Τά Λείψανα αὐτά κατά τούς Βολλανδιστές μετεφέρθηκαν τόν 13ο ἤ 14ο αἰ. ἀπό τήν Συρία.
Λείψανα τῶν Μαρτύρων φυλάσσονται άκόμη καί στή Μονή τοῦ Wiessenburg τῆς Βοημίας, ἀπ’ ὅπου τό 1354 ὁ Αὐτοκράτορας Κάρολος Δ’ δώρησε μέρος τους στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ ἁγ. Βίτου Πράγας.
ΒΑΛΒΟΥΡΓΑΣ Ὁσίας, τῆς Ἱεραποστόλου (+ 779, 25η Φεβρουαρίου):
Τά Λείψανα στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό Eichstatt Βαυαρίας.
ΒΑΛΛΕΝΤΙΝΟΥ Ἱερομάρτυρος, τῆς Ρώμης (+ 269, 14η Φεβρουαρίου):
Λείψανα στούς ΡΚ Ναούς τῆς ἁγ. Πραξίδης καί τοῦ ἁγ. Σεβαστιανοῦ Ρώμης.
ΒΑΛΕΡΙΑΝΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά τοῦ μ. Τιβουρτίου (+ 288, 22α Νοεμβρίου):
Τά Λείψανα στή ΡΚ Βασιλική ἁγ. Κικιλίας Ρώμης.
ΒΑΡΒΑΡΑΣ Μεγαλομάρτυρος (+ 306, 4η Δεκεμβρίου):
Ἡ Κάρα στό ΡΚ Ναό τοῦ Montecotini Ἰταλίας.
Μέρος Κάρας στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
Μέρος τῶν Λειψάνων στή ΡΚ Βασιλική τοῦ ἁγ. Μάρκου Βενετίας, στή ΡΚ Μονή ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Τορτσέλλο Βενετίας καί στό ΡΚ Κάθεδρικό Ναό τοῦ Ριέτι Ἰταλίας.
Μέρος τῆς δεξιᾶς καί ἕνας βραχίονας στή Μονή Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Χιλανδαρίου, Καρακάλου καί Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους, Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων, Προυσοῦ Εὐρυτανίας, στό ὁμώνυμο Προσκύνημα Δήμου Ἁγίας Βαρβάρας Ἀττικῆς, στόν Καθεδρικό Ναό ἁγ. Βλαδιμήρου Κιέβου καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Τά Λείψανα τῆς ἁγ. Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας διαφυλάχθηκαν στήν ΚΠολη μέχρι τόν 11ο αἰ., ὁπότε ἕνα μέρος τους μεταφέρθηκε στή Βενετία, ὅταν Δόγης ἦταν ὁ Πέτρος Β’ Orseol (991 – 1009). Τά Λείψανα μεταφέρθηκαν ἀπό τήν Πριγκίπισσα Μαρία Ἀργυροπούλα, ἡ ὁποία νυμφεύθηκε τόν γιό τοῦ Δόγη Πρίγκιπα Ἰωάννη. (Σύμφωνα μέ μέρος τῶν πηγῶν - Ἰωάννη τόν Διάκονο καί Ἀνδρέα Δάνδολο - ἡ Μαρία ἦταν ἀνηψιά ἤ καί ἀδελφή τῶν Αὐτοκρατόρων Βασιλείου Β’ τοῦ Βουλγαροκτόνου καί Κωνσταντίνου Η’, ὅμως τό πλέον πιθανό εἶναι νά ἦταν μία ἀπό τίς ἀδελφές τοῦ μελλοντικοῦ Αὐτοκράτορα Ρωμανοῦ Γ’).
Ὁ Πριγκιπικός Γάμος εὐλογήθηκε στήν ΚΠολη ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, μέ παρανύμφους τούς Αὐτοκράτορες. Μάλιστα ἡ παραμονή τοῦ ζεύγους στή Βασιλεύουσσα παρατάθηκε μέχρι τό 1004 (ἐκεῖ γεννήθηκε καί τό πρῶτο παιδί τους).
Στή Βενετία τά Λείψανα τῆς Μεγαλομάρτυρος κατατέθηκαν στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ ἁγ. Μάρκου. Ὁ Ἰωάννης πέθανε ἀπό πανώλη στή Βενεντία, τό 1009. Μετά τόν θάνατό του δύο ἀδέλφια του, ὁ Ἐπίσκοπος τοῦ Τορτσέλλο Ὄρσο καί ἡ Φιληκίτη, Ἡγουμένη τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἐπίσης στό Τορτσέλλο, πέτυχαν τήν μεταφορά τῶν Λειψάνων στή Μονή αὐτή, ὅπου παρέμειναν μέχρι τόν 18ο αἰ.
Τά Λείψανα μεταφέρθηκαν καί πάλι στό Ναό τοῦ ἁγ. Μάρκου κατά τήν περίοδο τῶν Ναπολεοντίων Πολέμων, ὅπου καί σήμερα φυλάσσονται. Πάντως μέρος τους παρέμεινε καί στή Μονή τοῦ Τορτσέλλο. Δέν εἶναι γνωστό πότε καί κάτω ἀπό ποιες συνθῆκες ἡ Κάρα τῆς Ἁγίας μεταφέρθηκε στό Μοντεκοτίνι τῆς Ἰταλίας, ὅπου σήμερα φυλάσσεται, ὅπως καί τό μέρος τῶν Λειψάνων πού φυλάσσεται στό Ρωμαιοκαθολικό Ναό τοῦ Ριέτι.
Τήν 1η Ἰουνίου 2003, μετά ἀπό ἐνέργειες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χριστοδούλου πρός τήν Ρωμαιοκαθολική Ἐπισκοπή τῆς Βενετίας καί τόν Ἐπίσκοπό της Ἄγγελο Scolla, δόθηκε μέρος τῶν Λειψάνων τῆς Ἁγίας στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Τό Λείψανο παραλήφθηκε μέ τίς δέουσες τιμές ἀπό τόν Γενικό Διευθυντή τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας Ἐπίσκοπο Φαναρίου Ἀγαθάγγελο καί κατατέθηκε στό ὁμώνυμο Προσκύνημα τοῦ Δήμου Ἁγίας Βαρβάρας Ἀττικῆς.

ΒΑΡΒΑΡΑΣ Ὁσιομάρτυρος, τῆς μετά τῆς Νεομάρτυρος Μεγ. Δουκίσσης Ἐλισσάβετ (+ 1918, 18η Ἰουλίου):
Τά Λείψανα (ἡ Κάρα ἀδιάφθορος) στή Ρωσική Μονή ἁγ. Μαγδαληνῆς Ἱεροσολύμων.
ΒΑΡΒΑΡΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μυροβλύτου (9ος αἰ., 15η Μαϊου):
Τά Λείψανα σέ ΡΚ Ναό τῆς πόλεως Dignano τῆς Κροατίας.
Τά Λείψανα τοῦ ὁσ. Βαρβάρου ἀρχικά μεταφέρθηκαν ἀπό τήν Ἀκαρνανία στήν Κέρκυρα, τήν 15η Μαϊου ἀγνώστου ἔτους καί ἔτσι ἐπικράτησε σάν ἡμέρα μνήμης του ἡ 15η Μαϊου, ἀντί τῆς 23ης Ἰουνίου πού κοιμήθηκε. Τόν 14ο αἰ. βρίσκονταν στή Βενετία. Δέν εἶναι γνωστό πότε μετακομίσθηκαν στήν Κροατία.
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ Ἀποστόλου, ἐκ τῶν Δώδεκα (1ος αἰ, 11η Ἰουνίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Καρακάλου Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος ποδός στή Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος τῶν Λειψάνων στό Ἀρμενικό Πατριαρχεῖο τοῦ Ἐστμιατζίν, στό Μπενεβέντο τῆς Ἰταλίας καί στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό τῆς Ρώμης.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἰβήρων, Ξηροποτάμου καί Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους, στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί στόν ὁμώνυμο Ναό τῆς Ρώμης.
ΒΑΡΛΑΑΜ Ἁγίου:
Ἀπότμημα στή Μονή Ζωγράφου Ἁγίου Ὄρους.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Ἁγίου πρόκειται· τῆς 30/5 ἤ τῆς 19/11.
ΒΑΡΛΑΑΜ Ὁσίου, Ἡγουμένου τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (+ 1065, 19η Νοεμ.):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
ΒΑΡΝΑΒΑ Ἀποστόλου, ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα (1ος αἰ., 11η Ἰουνίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας, Ξενοφῶντος καί Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους, Λειμῶνος Λέσβου, Ζάβορδας Γρεβενῶν, Κύκκου Κύπρου καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΒΑΡΝΑΒΑ Ὁσίου, τοῦ Κυπρίου (; 11η Ἰουνίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό σπήλαιο τῆς ἀσκήσεώς του, στή Βάσα Κοιλανίου Κύπρου.
ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΒΑΡΝΑΒΑ Ὁσίου, τῆς Σκήτης Γεθσημανῆ (+ 1906, 17η Φεβρουαρίου):
Τά Λείψανα στή Σκήτη Γεθσημανῆ, Μετόχιο τῆς Λαύρας Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου Ρωσίας.
ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Τβέρ Ρωσίας (+ 1409, 2α Μαρτίου):
Ἀποτμήματα στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας (+ 379, 1η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ δεξιά στό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Ν. Φιλαδελφείας Ἀττικῆς.
Μέρος τῆς δεξιᾶς στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
Μέρη χειρός στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί στή Μονή Παναχράντου Ἄνδρου.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἰβήρων, Διονυσίου (δύο), Παντοκράτορος (τρία) καί ἁγ. Παύλου Ἁγίου Ὄρους, ἁγ. Θεοδοσίου Ἄργους, Κύκκου Κύπρου, στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ τοῦ Ὁμολογητοῦ, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (+ 895, 1η Φεβρουαρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στόν Καθεδρικό Ναό Ἁγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς Ἀγκύρας (+ 362;, 2α Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος.
Ἀπότμημα στή Μονή Μακρυμάλλης Ψαχνῶν Εὐβοίας.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ἱερομάρτυρος, τῆς Ἀγκύρας (+ 362, 22α Μαρτίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Μποῦρα Μεγαλοπόλεως.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, τῆς Μόσχας (+ 1557, 2α Αὐγούστου)
Τά Λείψανα στόν ὁμώνυμο Ναό Κόκκινης Πλατείας Μόσχας.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ἁγίου, Μητροπ. Ὀστρόβου Μαυροβουνίου (+ 1671, 29η Ἀπριλίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Μονή Ὀστρόβου Μαυροβουνίου.
Τό 1678 τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Βασιλείου ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο, μετά ἀπό ἐμφάνισή του στόν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Λουκᾶ ἀρχιμ. Ραφαήλ. Τό 1714 οἱ μοναχοί ἔκρυψαν τό Λείψανο στίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Ζέτα, γιά νά ἀποφύγουν τήν καταστροφή του ἀπό τόν Χουμάν Πασά. Ὅταν μετά ἀπό ἕνα χρόνο μία πλημμύρα κατέστρεψε τίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ, τά νερά θαυματουργικά δέν τό ἄγγιξαν! Τό 1852 καί τό 1876 - 77, τό Λείψανο μεταφέρθηκε γιά προφύλαξη στό Τσετίνιε.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ὁσίου, τῆς Ποϊάνα Μαρουλούϊ Ρουμανίας (+ 1767, 25η Ἀπριλίου):
Τά Λείψανα ἐνταφιασμένα στήν Ποϊάνα Μαρουλούϊ Ρουμανίας.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Νεομάρτυρος, Ἐπικόπου Κινέσμα Ρωσίας (+ 1945, 29η Ἰουλίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Εἰσοδείων τῆς Θεοτόκου Ἰβάνοβο Ρωσίας.
ΒΑΣΙΛΕΩΣ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Ἀμασείας (+ 322, 26η Ἀπριλίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Δοχειαρίου Ἁγίου Ὄρους.
Μία τῶν χειρῶν στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Τό Λείψανο τοῦ Ἱερομάρτυρος Βασιλείου ρίχθηκε ἀπό τούς δημίους του στή θάλασσα καί κατά τήν πρόρρησή του, ὅτι "θέλει ἀποδοθεῖ σῶον καί ὁλόκληρον", βρέθηκε ἀδιάφθορο στή Σινώπη, μετά ἀπό θεία ἀποκάλυψη. Δέν εἶναι γνωστό πότε καί κάτω ἀπό ποιες συνθῆκες τό Λείψανο διαλύθηκε.
ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ Μάρτυρος, τῆς μετά μ. Ἀναστασίας (+ 68;, 15η Ἀπριλίου):
Τά Λείψανα στή ΡΚ Βασιλική τῆς ἁγ. Μαρίας τῆς Εἰρήνης Ρώμης.
ΒΕΔΑ (Bede) Ὁσίου, τοῦ Αἰδέσιμου (+ 735, 27η Μαϊου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό τοῦ Ντάραμ Βρεττανίας.
ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ Ὁσίου, τῆς Νουρσίας (+ 543, 14η Μαρτίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή ΡΚ Μονή τοῦ Montecasino Ἰταλίας καί στό ὁμώνυμο ΡΚ Ἀββαεῖο Loire Γαλλίας.
ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μετεωρίτου (+ 1543, 17η Μαϊου):
Τό δεξί πέλμα ἀδιάφθορο στή Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων.
ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ἱερομάρτυρος, Διακόνου, τοῦ Πέρσου (+ 424;, 13η Ὀκτωβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
ΒΕNΣΕΣΛΑΟΥΣ (Wenceslaus) Μάρτυρος, Βασιλέως τῆς Βοημίας (+ 935, 28η Σεπτεμβρίου):
Τά Λείψανα στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό τοῦ ἁγ. Βίτου Πράγας.
ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΟΣ Β' Ἁγίου, Μητροπολίτου Λαρίσης (+ 1541, 15η Σεπτεμβρίου):
Ἡ Κάρα καί ἡ σιαγόνα στή Μονή Δουσίκου Τρικάλων.
Ἀπότμημα στή Μονή Προυσοῦ Εὐρυτανίας.
ΒΙΒΙΑΝΑΣ (Vibiana) Μάρτυρος, τῆς Ρωμαίας (3ος αἰ., 2α Δεκεμβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό τῆς Παναγίας Tour Γαλλίας.
ΒΙΚΕΝΤΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς Ἰσπανίας (+ 304, 11η Νοεμβρίου):
Μία τῶν χειρῶν στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό τῆς Βαλένθιας Ἰσπανίας.
ΒΙΚΤΩΡΟΣ Νεομάρτυρος, Ἐπισκόπου Βιάτκας Ρωσίας (+ 1934, 2α Μαϊου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Μονή Ἁγίας Τριάδος Βιάτκας Ρωσίας.
Ὁ Ὁμολογητής ἐπ. Βίκτωρ ἀπεβίωσε ἀπό πνευμονία τήν 2. 5. 1934, ἐξόριστος στήν περιοχή τοῦ Ἀρχαγγέλου, ἐπειδή συνήθιζε νά προσεύχεται στό ὕπαιθρο, στήν παγωμένη τάϊγκα, καί ἐνταφιάσθηκε ἀπό τήν μυστική Μοναχή Μαρία, ἡ ὁποία τόν εἶχε ἀκολουθήσει στήν ἐξορία του. Τό Λείψανό του βρέθηκε ἀδιάφθορο καί εὐωδιαστό, τήν 1. 7. 1997. Πολλοί ἀπό τούς ἀπίστους πού ἦσαν παρόντες στήν ἀνακομιδή του, συγκλονίστηκαν τόσο πολύ ἀπό τήν θέα τοῦ λειψάνου του, ὥστε μεταστράφηκαν στήν πίστη καί βαπτίσθηκαν! Τήν 2. 12. 1998 τό Λείψανο κατατέθηκε στόν Ναό τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι τῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Μακαρίου Βιάτκας, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται.
ΒΙΤΩΝΟΣ (Vitus – Guy) Μάρτυρος, τῆς Σικελίας (; 15η Ἰουνίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο ΡΚ Καθεδρικό Ναό τῆς Πράγας καί στή ΡΚ Μονή Κορμπιέ τῆς Σαξωνίας.
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ Ἱσαποστόλου, τοῦ Μεγάλου (+ 1015, 15η Ἰουλίου):
Τά Λείψανα στό Πατριαρχεῖο Μόσχας.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Τά Λείψανα τοῦ ἁγ. Βλαδιμήρου ἐπεστράφησαν στή Ρωσική Ἐκκλησία ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Ρωσίας Δημ. Μεντβέντεφ τό 2008, μέ τήν εὐκαιρία τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν 1020 χρόνων ἀπό τό Βάπτισμα τῆς Ρωσίας (988), μαζί μέ ἀκόμη 8 Λείψανα Ἁγίων τά ὁποῖα ἐπί πολλές δεκαετίες παρέμεναν φυλασσόμενα σέ εἰδικό Μουσεῖο τοῦ Κρεμλίνου, καθώς ἐπίσης καί ἕνα μέρος χιτῶνα ὁ ὁποῖος ἀποδίδεται στήν Παναγία.
ΒΛΑΣΙΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Σεβαστείας (+ 316, 11η Φεβρουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ δεξιά στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στήν ὁμώνυμη Μονή Τρικάλων Κορινθίας, στή Μονή ἁγ. Θεοδοσίου Ἄργους καί στό ὁμώνυμο ΡΚ Ἀββαεῖο τοῦ Μαύρου Δάσους Βαυαρίας.
ΒΛΑΣΙΟΥ Ἱερομάρτυρος, τῆς Ἀκαρνανίας (+ 1006, 11η Φεβρουαρίου):
Τό μεγαλύτερο μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο Ναό Σκλαβαίνων Ἀκαρνανίας.
ΒΟΝΙΦΑΤΙΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά τῆς μ. Ἀγλαϊδος (+ 290, 19η Δεκεμβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους, Γηρομερίου Φιλιατῶν, Φανερωμένης Σαλαμίνος, ἁγ. Νικολάου Ἄνδρου καί ἁγ. Κυπριανοῦ Φυλῆς Ἀττικῆς.
ΒΟΝΙΦΑΤΙΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου Γερμανίας (+ 754, 5η Ἰουνίου):
Τά Λείψανα στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό τῆς FULDA Ὀλλανδίας.
ΒΟΥΚΟΛΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Σμύρνης (+ 100;, 6η Φεβρουαρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή ἁγ. Θεοδοσίου Ἄργους.
ΒΡΙΓΙΤΗΣ (Brigid – Briga) Ἁγίας, τοῦ Kildare Ἰρλανδίας (6ος αἰ., 21η Ἰανουαρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό τοῦ Down, Βορείου Ἰρλανδίας.

Γ
ΓΑΒΡΙΗΛ
Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Νόβγκοροντ Ρωσίας (+ 1193, 24η Μαϊου):
Τά Λείψανα στό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας Νόβγκοροντ.
ΓΑΒΡΙΗΛ Ὁσίου, τοῦ Ἰβηρίτου (10ος αἰ., 13η Μαϊου):
Ἀπότμημα στή Νέα Θηβαϊδα Ἁγίου Ὄρους.
ΓΑΒΡΙΗΛ Παιδομάρτυρος, τοῦ Σλούτσκ Πολωνίας (+ 1690, 20ή Ἀπριλίου καί 9η Μαϊου):
Τό ἀδιάφθορο Λείψανο στήν Μονή Ἁγίας Τριάδος Σλούτσκ Πολωνίας.
Κατά τόν 18ο αἰ. μία ἐπιδημία θανάτωσε χιλιάδες ἀνθρώπους καί πολλά παιδιά ἐνταφιάσθηκαν κοντά στόν τάφο τοῦ Παιδομάρτυρος. Ὅταν, κατά τήν διάρκεια τῆς ἐκσκαφῆς ἑνός τάφου, φάνηκε τό φέρετρό του, τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί ἡ ἐπιδημία ἄρχισε νά ὑποχωρεῖ! Τότε τό Λείψανο μεταφέρθηκε στόν Ναό τοῦ χωριοῦ του. Τό 1794, ὁ Ναός καταστράφηκε ἀπό πυρκαγιά, ἀλλά τό Λείψανο διασώθηκε ἀνέπαφο, μέ ἕνα μικρό ἔγκαυμα στό χέρι, τό ὁποῖο ὅμως ἀποκαταστάθηκε θαυματουργικά! Τότε μεταφέρθηκε στήν Μονή Ζαμπλούντωφ. Τό 1894 ἐγκαινιάσθηκε Ναός πρός τιμή του πάνω στόν τάφο του. Ὅταν ἑννέα χρόνια ἀργότερα ὁ Ναός καταστράφηκε ἀπό πυρκαγιά, ἡ ἐφέστια εἰκόνα τοῦ Ἁγίου βρέθηκε ἄθικτη ἀνάμεσα στίς στάχτες!
ΓΑΒΡΙΗΛ Ὁσίου, τοῦ Ἐρημητηρίου τῆς Παναγίας τῶν Ἑπτά Λιμνῶν (+ 1915, 7η Ὀκτωβρίου).
Τά Λείψανα στή Μονή Ραϊθῶ Ζελενοντόλσκ Ταταριστάν (τῆς Ἐπισκοπῆς Καζάν).
ΓΕΔΕΩΝ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Τυρνάβου Λαρίσης (+ 1818, 30ή Δεκεμβρίου):
Ἡ Κάρα στό Ναό Παν. Φανερωμένης Τυρνάβου.
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή Καρακάλου Ἁγίου Ὄρους.
ΓΕΛΑΣΙΟΥ Ὁσίου, Ἡγουμένου τῆς Μονῆς Ριμέτς Ἄλμπας Ρουμανίας (15ος αἰ., 30ή Ἰουνίου):
Ἡ Κάρα στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Διονυσιάτου (+ 1818, 6η Ἀπριλίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΓΕΝΕΒΙΕΒΗΣ (Genevieve) Ἁγίας, Προστάτιδος τῶν Παρισίων (+ 500, 3η Ἰανουαρίου):
Τά Λείψανα στό ΡΚ Ναό ἁγ. Στεφάνου Du Mont Παρισίων.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ἰορδανίτου (+ 475, 5η Μαρτίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Προυσοῦ Εὐρυτανίας.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Πέρμ Ρωσίας (+ 1441, 24η Ἰανουαρίου):
Τά Λείψανα στό Ναό Εὐαγγ. Θεοτόκου Οὔστβιμ Βολόγδας Ρωσίας.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Ὁσίου, τῆς Κεφαλληνίας (+ 1579, 16η Αὐγούστου καί 20ή Ὀκτωβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στήν ὁμώνυμη Μονή Ὁμαλῶν Κεφαλληνίας.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Β' Ἁγίου, Πατρ. Ἀλεξανδρείας (Παλλαδᾶ, + 1714, 15η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρους.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Ὁσίου, κτίτορος Μονῆς Σουρβιᾶς Μαγνησίας (+ 1740, 15η Σεπτεμβρίου):
Ἡ Κάρα στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Ὁσίου, τοῦ Βυζαντίου (+ 1740, 7η Ἀπριλίου) :
Ἡ Κάρα στή Μονή Τσαγκαρόλων Χανίων.
Ἡ δεξιά στή Μονή ἁγ. Ἰωάννου Θεολόγου Πάτμου.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Νεομάρτυρος, τοῦ Μεγ. Χωριοῦ Εὐρυτανίας (+ 1812, 3η Ἰουλίου):
Ἡ Κάρα καί οἱ βραχίονες στή Μονή Προυσοῦ Εὐρυτανίας.
Τά λοιπά Λείψανα στόν ὁμώνυμο Ναό Μεγ. Χωριοῦ Εὐρυτανίας.
Τρεῖς σπόνδυλοι στό Κυριακό τῆς Σκήτης Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά μ. Προτάσιου (+ 54 – 68, 14η Ὀκτωβρίου):
Ἡ Κάρα καί τά λοιπά Λείψανα στή ΡΚ Ἀμβροσιανή Βασιλική τοῦ Μιλάνου.
ΓΕΡΜΑΝΟΥ Ἁγίου, Πατριάρχου ΚΠόλεως (+ 740, 12η Μαϊου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό Bort les Orgues Γαλλίας.
Ἀπότμημα στή Μονή Εὐαγγελιστρίας Συκαμίνου Ὠρωποῦ.
ΓΕΡΜΑΝΟΥ Ἁγίου:
Ἀπότμημα στή Μονή Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Ἁγίου πρόκειται· τῆς 20/10, 12/11 καί 7/7 (Μαρτύρων) ἤ τῆς 12/5 (Πατρ. ΚΠόλεως).
ΓΕΡΜΑΝΟΥ Ὁσίου, Ἡγουμένου τῆς Μ. Βαλαάμ Ρωσίας (28η Ἰουνίου καί 11η Σεπτεμβρίου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΓΕΡΜΑΝΟΥ Ὁσίου, τοῦ Σολόβκι Ρωσίας (+ 1484, 30ή Ἰουλίου)
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΓΕΡΜΑΝΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Καζάν Ρωσίας (+ 1567, 23η Ἰουνίου καί 25η Σεπτεμβρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Κοιμ. Θεοτόκου Καζάν.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΓΕΡΜΑΝΟΥ Ὁσίου, τῆς Ἀλάσκας (+ 1837, 15η Νοεμβρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Βαλαάμ Ρωσίας.
Μέρος Λειψάνων στό Ναό τῆς Ἀναστάσεως, ν. Κodiac τῆς Ἀλάσκας.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μεγαλομάρτυρος, τοῦ Τροπαιοφόρου (+ 303, 23η Ἀπριλίου):
Μέρος Κάρας καί ἄλλα Λείψανα στή Μητρόπολη Θηβῶν καί Λεβαδείας.
Μέρος Κάρας στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τοῦ Μείζονος Βενετίας.
Ἕνας βραχίονας στό ΡΚ Κοινόβιο τῶν Βενεδικτίνων τοῦ ἁγ. Νικολάου Lido Βενετίας.
Μέρος βραχίονος κ. ἄ. Λείψανα στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό τῆς Φερράρας Ἰταλίας.
Μέρος Κάρας στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό Velabro Ρώμης.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἰβήρων, Ξενοφῶντος καί Ζωγράφου Ἁγίου Ὄρους, ἁγ. Γεωργίου Φενεοῦ Κορινθίας καί στίς Λαύρες Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου Μόσχας καί ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας.
Δέν εἶναι γνωστό πότε ἀνακομίσθηκαν τά Λείψανα τοῦ Μεγαλομάρτυρος ἀπό τήν Λύδδα τῆς Παλαιστίνης στήν ΚΠολη, μέχρι τό 1207 πάντως στήν ὁμώνυμη Μονή τῶν Μαγγάνων ὑπῆρχε ἡ Κάρα του. Ὅταν τό 1207 ἐγκαταστάθηκαν ἐκεῖ Λατίνοι Μοναχοί, ἡ Κάρα μεταφέρθηκε ἀπό τούς Καταλανούς στό φρούριο τῆς Λειβαδιᾶς, ἀπ’ ὅπου τό 1393, μέ τήν ἐκδίωξη τῶν Καταλανῶν ἀπό τό Φραγκικό Δουκάτο τῶν Ἀθηνῶν, μεταφέρθηκαν στήν Αἴγινα, τότε Καταλανική κτήση. Στή Λειβαδιᾶ πάντως πρέπει νά ἔμεινε μέρος Κάρας καί κάποια Λείψανα, διότι σήμερα στή Μητρόπολη Θηβῶν καί Λεβαδείας φυλάσσονται μέρος Κάρας καί ἄλλα Λείψανα πού ἀποδίδονται στόν ἅγ. Γεώργιο.
Τό 1462, ὅταν οἱ Βενετοί ἀντικατέστησαν τούς Καταλανούς στήν Αἴγινα, πέτυχαν τήν κλοπή τῆς Κάρας τοῦ Ἁγίου καί τήν μεταφορά της στή Βενετία, ὅπου κατατέθηκε στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τοῦ Μείζονος, ὅπου σήμερα φυλάσσεται μέρος Κάρας.
Στή Βενετία ἐπίσης, στό Κοινόβιο τῶν Βενεδικτίνων τοῦ ἁγ. Νικολάου Lido, φυλάσσεται ἕνας βραχίονας τοῦ Ἁγίου, τμηματικά ἀδιάφθορος, πού ἔφθασε ἐκεῖ τό 1296 ἀπό τήν Μονή ἁγ. Γεωργίου da fiore τῆς Καλαβρίας. Τό Λείψανο αὐτό προσκύνησε τό Σαββάτο τῆς Τυρινῆς τοῦ 1438 ὁ Πατριάρχης ΚΠόλεως Ἰωσήφ, παρά τίς ἀμφιβολίες τοῦ Χαρτοφύλακος Μιχαήλ Βαλσαμῶνος γιά τήν γνησιότητά του.
Σύμφωνα μέ μία δεύτερη παράδοση πού ἐπικρατεῖ στή Δύση (τήν Ρωμαϊκή), τά Λείψανα τοῦ Μεγαλομάρτυρος δωρήθηκαν ἀπό τήν ἁγ. Ἰσαπόστολο Ἑλένη στήν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, ἀμέσως μετά τήν εὕρεσή τους (4ος αἰ.). Τά Λείψανα αὐτά κατατέθηκαν στήν Παπική Καθέδρα τοῦ Λατερανοῦ, ἀπ’ ὅπου ἀργότερα μεταφέρθηκαν στό Ναό ἁγ. Γεωργίου Velabro. Τό 1600 ὁ Πάπας Κλήμης Η’ δώρησε μέρος τῶν Λειψάνων αὐτῶν στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Φερράρας. Ἐκεῖ φυλάσσεται καί μέρος βραχίονος πού μετέφερε ἀπό τήν Παλαιστίνη κατά τίς Σταυροφορίες ὁ Κόμης Ροβέρτος τῆς Φλάνδρας. Τό Λείψανο αὐτό δωρήθηκε στό Ναό τό 1100 ἀπό τήν σύζυγό του Ματθίλδη.
Στήν Ἑλλάδα πρόβλημα ὑπάρχει μέ τήν εὐωδιάζουσα Κάρα πού φυλάσσεται στή Μονή ὁσ. Μελετίου Οἰνόης Βιλλίων Ἀττικῆς καί ἀποδίδεται στόν ὅσ. Μελέτιο τοῦ Κιθαιρῶνος, διότι ἡ ἐπιγραφή τῆς ἀργυρῆς θήκης τῆς Κάρας ἀναφέρει, ὅτι πρόκειται γιά τήν Κάρα τοῦ ἁγ. Μεγαλομ. Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου!
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Χοζεβίτου (7ος αἰ., 8η Ἰανουαρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή Χοζεβᾶ Ἱεροσολύμων.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος, τοῦ Κυπρίου (+ 1752, 23η Ἀπριλίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό Ναό ἁγ. Ἰωάννου Λευκωσίας.
Μέρος Κάρας στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
Ἀπότμημα στή Μονή Ἀγάθωνος Φθιώτιδος.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος, τοῦ Νεαπολίτου (+ 1797, 3η Νοεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στό Ναό ἁγ. Εὐσταθίου Περισσοῦ Ἀττικῆς.
Τό Λείψανο τοῦ Νεομ. Γεωργίου ἀνακομίσθηκε "σῶον καί ἀκέραιον καί ἄφθαρτον καί πλῆρες οὐρανίου εὐωδίας καί χάριτος", μετά ἀπό ἐμφάνισή του "ἐν ὀράματι εἰς τινα γυναῖκα χήραν, εὐλαβῆ καί φοβουμένην τόν Θεόν". Ἀρχικά φυλάχθηκε στήν κατοικία τοῦ συνεφημερίου του Νεοφύτου καί μετά τόν θάνατό του στόν ἐνοριακό ναό τῆς Νεαπόλεως. Ἐκεῖ τό πρσκύνησαν καί "οἱ ἀείμνηστοι Μητροπολῖται Καισαρείας Παϊσιος, Κλεόβουλος καί Ἰωάννης, οἵτινες τακτικῶς ἤρχοντο εἰς Νεάπολιν καί ἐθαύμαζον καί ὡμολόγουν τήν χάριν τήν ὁποίαν ἔλαβεν παρά Θεοῦ, ἀναδειχθείς θαυματουργός". Μετά τήν Μικρασιατική καταστροφή τοῦ 1922, τό Λείψανο μεταφέρθηκε στήν Ἑλλάδα (μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν πληθυσμῶν, τό 1924), ἀπό τόν τότε ἐφημέριο Νεαπόλεως ἀρχιμ. Ἰγνάτιο καί κατατέθηκε στόν Ναό ἁγ. Εὐσταθίου Περισσοῦ Ἀττικῆς, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται, σέ ἀρίστη κατάσταση.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Ἐφέσου (+ 1801, 5η Ἀπριλίου):
Ἡ Κάρα στή Μητρόπολη Σάμου καί Ἰκαρίας.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Χίου (+ 1807, 26η Νοεμβρίου):
Ἡ Κάρα στό Μουσεῖο Μπενάκη τῶν Ἀθηνῶν.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος:
Ἡ Κάρα στή Μονή Δοχειαρίου Ἁγίου Ὄρους.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Νεομάρτυρος πρόκειται· τῆς 11/2 (τοῦ Σέρβου), τῆς 14/2 (Μυτιλήνης), τῆς 26/3 (Βουλγαρίας), τῆς 5/4 (Ἐφέσου), τῆς 6/4 (Σαμοθράκης), τῆς 2/10 (Φιλαδελφείας), τῆς 26/11 (Χίου) ἤ τῆς 31/12 (τοῦ Θαυματουργοῦ).
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Ραψάνης Λαρίσης (+ 1818, 5η Μαρτίου):
Τά Λείψανα στόν ὁμώνυμο Ναό Ραψάνης Λαρίσης.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος, τοῦ Μυτιληναίου (+ 1693, 14η Φεβρουαρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Λειμῶνος Λέσβου.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος, τῶν Ἰωαννίνων (+ 1838, 17η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα καί τό μεγαλύτερο μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο Ναό Ἰωαννίνων.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Πτολεμαϊδος Αἰγύπτου (+ 1752, 23η Ἀπριλίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Γοματίου Χαλκιδικῆς (19ος αἰ., α’ Σάββατο Μαϊου):
Ἀπότμημα στό Ναό Παναγίας Γοματίου Χαλκιδικῆς.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ἁγίου (Λαζάρ, + 1916, 15η Αὐγούστου):
Τά Λείψανα στή Μονή Βαράτεκ Ρουμανίας.
ΓΟΡΔΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς Καισαρείας (+ 314;, 3η Ἰανουαρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
ΓΟΥΘΒΕΡΤΟΥ (Cuthbert) Ὁσίου, Ἐπισκόπου Farne Βρεττανίας (+ 687, 20η Μαρτίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό τοῦ Ντάραμ Βρεττανίας.
ΓΟΥΡΙΑ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Καζάν Ρωσίας (+ 1630, 5η Δεκεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Καθεδρικό Ναό Εὐαγγελισμοῦ Καζάν.
Ἀποτμήματα στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Ναζιανζοῦ, πατρός Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου (+ 374, 1η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ τοῦ Θεολόγου, Ἀρχιεπισκόπου ΚΠόλεως (+ 389, 25η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος Κάρας στή Μονή Μεταμορφώσεως - Μεγ. Μετεώρου.
Μέρος τῶν Λειψάνων στόν Πατριαρχικό Ναό ἁγ. Γεωργίου Φαναρίου ΚΠόλεως καί στή ΡΚ Βασιλική τοῦ ἁγ. Πέτρου Ρώμης,
Ἀπότμημα Κάρας στή Μονή Σλάτινας Ρουμανίας.
Ἡ δεξιά στή Μονή Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.
Ὁ ἀριστερός πύχης στή Μονή Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος τοῦ ἀριστεροῦ ποδός στή Μονή ἁγ. Παύλου Ἁγίου Ὄρους.
Τρία τμήματα στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Χιλανδαρίου, Διονυσίου, Ξενοφῶντος, Σταυρονικήτα, Γρηγορίου καί Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους, Λειμῶνος Λέσβου, στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων.
Περί τῶν Λειψάνων στό ὁμώνυμο Προσκύνημα Ν. Καρβάλης Καβάλας, βλ. τήν σχετική ἀναφορά στό περί γνησιότητος τῶν ἁγίων Λειψάνων κεφάλαιο.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Νύσσης (+ 390, 10η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
Μία παλάμη στή Μονή Λειμῶνος Λέσβου.
Ἡ σιαγόνα στή Μονή Ντέτσανης Κοσυφοπεδίου.
Ἀποτμήματα στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων καί στό Ναό ἁγ. Γεωργίου τοῦ Νέου Βουκουρεστίου.
Περί τῆς Κάρας ἡ ὁποία ἐκτίθεται στόν Ναό ἁγ. Εὐσταθίου Περισσοῦ Ἀττικῆς, βλ. τήν σχετική ἀναφορά στό περί γνησιότητος τῶν ἁγίων Λειψάνων κεφάλαιο.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου, Πάπα Ρώμης, τοῦ Διαλόγου (+ 604, 12η Μαρτίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Μποῦρα Μεγαλοπόλεως.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Ἀκραγαντίνων (+ 680, 23η Νοεμβρίου):
Μέρη Κάρας στή Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος καί στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Παντελεήμονος Ἁγίου Ὅρους καί Παλαιοκαστρίτσας Κερκύρας καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Νεοκαισαρείας (+ 266, 17η Νοεμβρίου):
Μέρος Κάρας στή Μονή ὁσ. Διονυσίου Λιτοχώρου Πιερίας.
Μέρος χειρός στή Μονή Μεγ. Μετεώρου.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Παναγίας Σουμελᾶ Βερμίου καί Καστρίτσης Ἰωαννίνων.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ τοῦ Φωτιστοῦ, Ἐπισκόπου Μεγάλης Ἀρμενίας (+ 335, 30ή Σεπτεμβρίου):
Ἡ Κάρα καί ἡ ἀριστερά στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ δεξιά στό Ἀρμενικό Πατριαρχεῖο τοῦ Ἐστμιατζίν Ἀρμενίας.
Ἀπότμημα στή Μονή Παναγίας Σπηλιανῆς Νυσίρου.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου:
Μία τῶν χειρῶν στή Μητρόπολη Ἰωαννίνων.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου ἀπό τούς 22 Ἁγίους Γρηγορίους πρόκειται.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς Κεφαλληνίας (4ος αἰ., 24η Αὐγούστου καί 11η Σεπτεμβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Ρ. Κ. Μονή ἁγ. Ζαχαρίου Βενετίας.
Οἱ Μάρτυρες Γρηγόριος, Θεόδωρος καί Λέων εἶναι ἄγνωστοι στούς Συναξαριστές. Γιά πρώτη φορά ἀναφέρονται τόν 14ο αἰ. ἀπό τόν Δομηνικανό Πέτρο Calo (+ 1348) σάν στρατιώτες ἀπό τήν Σικελία κατά τήν βασιλεία τοῦ Ἀρειανοῦ Αὐτοκράτορα Κωνστάντιου Β’ (+ 360). Ὀρθοδόξου φρονήματος, διαφεύγοντας τούς διωγμούς τῶν Ἀρειανῶν, κατέφυγαν ἀρχικά στή Σάμο καί τελικά στήν Κεφαλλονιά, ὅπου τελειώθηκαν μαρτυρικά τήν 24η Αὐγούστου ἀγνώστου ἔτους. Στήν Κεφαλλονιά τιμῶνται τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων καί στή Σάμο τήν 11η Σεπτεμβρίου. Τά Λείψανά τους βρίσκονταν στό Ναό τοῦ ἁγ. Ζαχαρία Βενετίας πρίν τό 1001, ὁπότε τά προσκύνησε ὁ Γερμανός Αὐτοκράτορας Ὄθων Γ’. (Πρωτ. Γεωργίου Ἀντζουλάτου, «Οἱ φανέντες Ἅγιοι Μάρτυρες στήν Κεφαλλονιά Γρηγόριος, Θεόδωρος καί Λέων», στά Κεφαλληνιακά Χρονικά, τ. 8/1999, σελ. 177 - 207).
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Δεκαπολίτου (+ 816, 20ή Νοεμβρίου).:
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Μονή Μπίστριτσας Ρουμανίας.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Τό Λείψανό τοῦ ὁσ. Γρηγορίου ἀγοράσθηκε ἀπό τούς τοπικούς Ἡγεμόνες τῆς Κράγιοβας Ρουμανίας (σπουδαιότερος ἀπό αὐτούς ὁ Μπάρμπου Κραγιοβέσκου, ὁ ὁποῖος τελειώθηκε ἐρημητικά σέ σπήλαιο) καί κατατέθηκε στή μεγάλη Μονή τῆς Μπίστριτσας στήν Ὀλτένια, τό 1490. Γιά τήν τοπική Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας, ἡ πανήγυρις τοῦ Ὁσίου εἶναι μία τῶν μεγαλυτέρων θρησκευτικῶν ἐκδηλώσεων.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Ἄσσου Λέσβου (+ 1150, 4η Μαρτίου):
Ἀπότμημα στή Σκόπελο Γέρας Λέσβου.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Θαυματουργοῦ, τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (13ος - 14ος αἰ., 8η Ἰανουαρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Νέου Σιναϊτου (+ 1346, 6η Ἀπριλίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Ζτρέλο Σερβίας.
Ἀπότμημα στή Μονή Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Θεσσαλονίκης, τοῦ Παλαμᾶ (+ 1357, Β’ Νηστειῶν):
Τά Λείψανα στόν ὁμώνυμο Μητροπολιτικό Ναό τῆς Θεσσαλονίκης.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους, Παναγίας Ἔβρου καί Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Δομεστίχου (+ 1405, 1η Ὀκτωβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Μεγίστης Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ε' Ἱερομάρτυρος, Πατριάρχου ΚΠόλεως (+ 1821, 10η Ἀπριλίου):
Τά Λείψανα στό Μητροπολιτικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν.
Τό μαρτυρικό Λείψανο τοῦ γέροντα Πατριάρχη ἔμεινε τρεῖς ἡμέρες στήν ἀγχόνη καί μετά παραδόθηκε στόν ὄχλο, ὁπότε συρόμενο στούς δρόμους ρίχθηκε στήν θάλασσα. Ἀπό ἐκεῖ τό ἀνέσυρε ὁ Κεφαλλονίτης Πλοίαρχος Ἰωάννης Σκλάβος καί τό μετέφερε στήν Ὀδησσό. Τό Λείψανο - κατά τόν λόγιο ἀρχιμ. Κων/νο Οἰκονόμο τόν ἐξ Οἰκονόμων - διατηρήθηκε "ἄφθορο καί ἀκήρατο" γιά διάστημα μεγαλύτερο τῶν δύο μηνῶν, μέχρι τόν ἐνταφιασμό του τήν 17η Ἰουνίου 1921, στόν Ναό Ἁγίας Τριάδος Ὀδησσοῦ, μέ τιμές Προέδρου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί Γερουσιαστή "ἐν ἐνεργείᾳ". Δέν εἶναι γνωστό σέ ποια κατάσταση ἀνακομίσθηκε στήν Ἑλλάδα τό 1871 καί κατατέθηκε στό Μητροπολιτικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται, σέ καλλιτεχνική μαρμαρόγλυπτη λάρνακα.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ἁγίου, τοῦ Διδασκάλου, Μητροπ. Οὐγγροβλαχίας (+ 1834, 22α Ἰουνίου):
Τά Λείψανα ἐνταφιασμένα στή Μονή Καλνταρουσάνι Ρουμανίας.

Δ
ΔΑΒΙΔ
Ὁσίου, τῆς Θεσσαλονίκης (5ος αἰ., 26η Ἰουνίου):
Ἀπότμημα μετά δέρματος στή Μονή Δοχειαρίου Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος τῶν λοιπῶν Λειψάνων στή Μονή ἁγ. Θεοδώρας Θεσσαλονίκης καί σέ Ρ. Κ. Ναό τῆς Παβίας Ἰταλίας.
150 χρόνια μετά τήν κοίμηση τοῦ ὁσ. Δαβίδ, ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς του καί ἔπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Σέργιος, ἀνακόμισε τό Λείψανό του ἀδιάφθορο καί εὐωδιαστό. Τό Λείψανο σύλησε καί μετέφερε στήν Ἰταλία, τό 1204, ὁ κατακτητής τῆς Θεσσαλονίκης Βονιφάτιος ὁ Μομφερατικός. Δέν εἶναι γνωστό πότε καί κάτω ἀπό ποιές συνθήκες διαλύθηκε, τό 1978 πάντως ἀποδόθηκαν στήν Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ἡ Κάρα τοῦ Ὁσίου καί ἀρκετά Λείψανά του, τά ὁποία ἔκτοτε φυλάσσονται στή Μονή ἁγ. Θεοδώρας. (βλ. Μητροπ. Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος, "Ἡ ἐπανακομιδή τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ ὁσ. Δαβίδ εἰς τήν Θεσσαλονίκην (17η Ἰουλίου 1978)", 1979).
ΔΑΒΙΔ Ἁγίου, υἱοῦ τοῦ Ἡγεμόνος Θεοδώρου τοῦ Γιαροσλάβ Ρωσίας (14ος αἰ., 5η Μαρτίου καί 19η Σεπτεμβρίου):
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΔΑΒΙΔ Ὁσίου, τῆς Εὐβοίας (16ος αἰ., 1η Νοεμβρίου):
Ἡ Κάρα στήν ὁμώνυμη Μονή Ροδιῶν Εὐβοίας.
ΔΑΛΜΑΤΙΟΥ Ὁσίου, τῆς Σιβηρίας (+ 1697, 15η Φεβρουαρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Ἀναλήψεως Κουργκάν Σιβηρίας.
ΔΑΛΜΑΤΟΥ Ὁσίου, Ἡγουμένου τῆς Μονῆς Δαλμάτων (4ος αἰ., 3η Αὐγούστου):
Ἀπότμημα στή Νέα Θηβαϊδα Ἁγίου Ὄρους.
ΔΑΜΙΑΝΟΥ τοῦ Ἀναργύρου:
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας καί Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους, Λειμῶνος Λέσβου, Ντέτσανης καί Σοπόσανι Κοσσυφοπεδίου.
Δέν διευκρινίζεται ποιάς ἀπό τίς τρεῖς συζυγίες τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων.
ΔΑΜΙΑΝΟΥ Ἀναργύρου, τοῦ Ρωμαίου (1η Ἰουλίου):
Τεμάχια Κάρας στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Ἀπότμημα στό ΡΚ Ναό ἁγ. Ἀναργύρων Ρώμης.
ΔΑΜΙΑΝΟΥ Ἀναργύρου, τοῦ ἐκ τῆς Ἀσίας (3ος αἰ., 1η Νοεμβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Διονυσίου καί Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους καί στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό Ρώμης.
Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τρεῖς συζυγίες αὐταδέλφων Ἁγίων Ἀναργύρων μέ τά ὀνόματα Κοσμᾶς καί Δαμιανός:
Α. Τήν 1η Ἰουλίου τιμῶνται οἱ Ἀνάργυροι τῆς α’ συζυγίας, οἱ ὁποῖοι κατάγονταν ἀπό τήν Ρώμη καί θανατώθηκαν μέ λιθοβολισμό ἀπό τόν ζηλόφθονο δάσκαλό τους.
Β.Τήν 17η Ὀκτωβρίου τιμῶνται οἱ Ἀνάργυροι τῆς β’ συζυγίας, Ἀραβικῆς καταγωγῆς, οἱ ὁποῖοι μαζί μέ τούς ἀδελφούς τους Λεόντιο, Ἄνθιμο καί Εὐπρέπιο ἀσκοῦσαν ἀναργύρως τήν ἰατρική ἐπιστήμη καί μαρτύρησαν στίς Αἰγές τῆς Κιλικίας κατά τόν διωγμό τοῦ Διοκλητιανοῦ (284 – 305).
Γ. Τήν 1η Νοεμβρίου τιμῶνται οἱ Ἀνάργυροι τῆς β’ συζυγίας, οἱ «ἐκ τῆς Ἀσίας, υἱοί Θεοδότης», οἱ ὁποῖοι κοιμήθηκαν εἰρηνικά σέ τόπο πού ὀνομάζονταν Φερεμᾶ (3ος αἰ.).
Στή Δύση ὑπάρχουν δύο παραδόσεις σχετικά μέ τά Λείψανα τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, χωρίς νά διευκρινίζεται ποιὰς συζυγίας. Σύμφωνα μέ τήν πρώτη (Ρωμαϊκή) μεταφέρθηκαν στή Ρώμη ἀπό τόν Πάπα ἅγ. Γρηγόριο τόν Διάλογο, ἀπ’ ὅπου τόν 10ο αἰ. κάποια ἀπό αὐτά μαζί μέ τίς Κάρες τους μεταφέρθηκαν στή Βρέμη. Τόν 11ο αἰ. οἱ Κάρες προσφέρθηκαν στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Βαμβέργης, ἀπό τόν Γερμανό Αὐτοκράτορα Ἐρρίκο Β’. Ὅμως τήν ἴδια περίοδο ὑπάρχουν ἰσχυρές μαρτυρίες, ὅτι οἱ Κάρες τῶν Ἁγίων βρίσκονταν στήν ΚΠολη.
Σύμφωνα μέ τήν δεύτερη παράδοση (Βενετική), μεταφέθηκαν τό 1154 στή Μονή τοῦ ἁγ. Γεωργίου τοῦ Μείζονος Βενετίας, ἐπί Ἡγουμένου Πασχάλη, ἀπ’ εὐθείας ἀπό τήν Ἀνατολή. Ἡ παράδοση αὐτή δέν διαθέτει ἰσχυρά ἐρείσματα.
ΔΑΝΙΗΛ Ὁσίου, τοῦ Στυλίτου (+ 490, 11η Δεκεμβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
ΔΑΝΙΗΛ Ὁσίου, Ἡγεμόνος τῆς Μόσχας (+ 1303, 4η Μαρτίου καί 30ή Αὐγούστου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στήν ὁμώνυμη Μονή τῆς Μόσχας.
Τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Δανιήλ ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο τό 1652 ἀπό τόν Πατριάρχη Μόσχας Νίκωνα καί μέ ἐντολή τοῦ Τσάρου Ἀλεξίου Μιχαήλοβιτς κατατέθηκε στό Ναό τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, στή μονή του, ὅπου παρέμεινε μέχρι τό 1930. Κατά τήν ἔκφραση τοῦ ἐπ. Νικολάου ὁ ὁποῖος τοῦ ἄλλαζε τά ἐνδύματα, "ἦταν ὁλοζώντανο". Τό 1930 οἱ Σοβιετικές Ἀρχές ἔκλεισαν τήν Μονή καί τό Λείψανο ἔμεινε κρυμμένο σέ κάποιο Παρεκκλήσιο, χάρις στίς προσπάθειες τοῦ Ἡγουμένου Τύχωνος. Τά ἴχνη τοῦ Λειψάνου χάθηκαν τό 1932. Ὅταν τό 1988 ἡ Μονή ἐπιστράφηκε στήν Ἐκκλησία, τό Λείψανο βρέθηκε καί σήμερα φυλάσσεται ἐκεῖ.
ΔΑΝΙΗΛ Β’ Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Σερβίας (+ 1337, 13η Ἰουλίου καί 20ή Δεκεμβρίου):
Τά Λείψανα στό Πατριαρχεῖο Πεκκίου Σερβίας.
ΔΑΝΙΗΛ Ὁσίου, τοῦ Ἡσυχαστοῦ, Ἡγουμένου τῆς Μονῆς Βορονέτς Ρουμανίας (+ 1496, 23η Ἀπριλίου καί 14η Δεκεμβρίου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΔΑΝΙΗΛ Ὁσίου, τοῦ Περεγιασλάβλ Ρωσίας (+ 1540, 7η Ἀπριλίου):
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΔΑΝΙΗΛ Ἁγίου:
Ἀπότμημα στή Μονή Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Ἁγίου πρόκειται· τῆς 16/2 καί τῆς 10/7 (Μαρτύρων), τῆς 12/9 (Ὁσίου) ἤ τῆς 11/12 (Στυλίτη).
ΔΑΣΙΟΥ Μάρτυρος, τοῦ Δορυστόλου (+ 303, 20ή Νοεμβρίου):
Τά Λείψανα στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Κυριακοῦ Ἀγκῶνος Ἰταλίας.
ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Χύτρων Κύπρου (10ος αἰ., 6η Νοεμβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Μεγαλομάρτυρος, τοῦ Μυροβλύτου (4ος αἰ., 26η Ὀκτωβρίου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Βασιλική τῆς Θεσσαλονίκης.
Μέρος στό ΡΚ Ἀββαεῖο τοῦ San Lorentzo in Campo Ἰταλίας.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Πρῶτος τάφος τοῦ μαρτυρικοῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου ἦταν τό πηγάδι τοῦ λουτροῦ στό ὁποῖο τό ἔρριξαν εἴτε οἱ ἐθνικοί γιά νά μήν τό βροῦν οἱ Χριστιανοί, εἴτε οἱ μαθητές του γιά νά τό σώσουν ἀπό τούς εἰδωλολάτρες. Κατά τήν παράδοση, "ἀπό τό πηγάδι ἐκεῖνο πού κρατοῦσε τό ἅγιο σῶμα, ἀνέβλυσε τό πρῶτο καί ἅγιο μῦρο"! Στή συνέχεια τό Λείψανο ἐνταφιάσθηκε στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου. Πάνω ἀπό τόν τάφο αὐτό ὑψώθηκε ἀρχικά μικρός Ναός (Μαρτύριο) καί κατά τόν 5ο αἰ. ἡ περίφημη Βασιλική, τήν ὁποία ἔκτισε ὁ θεραπευμένος ἀπό θαῦμα τοῦ ἁγ. Δημητρίου Ἔπαρχος τοῦ Ἰλλυρικοῦ Λεόντιος. Ἡ Βασιλική αὐτή ἀκολούθησε ὅλες τίς ἱστορικές περιπέτειες τῆς Θεσσαλονίκης, μέ τήν ὁποία ἡ μνήμη τοῦ ἁγ. Δημητρίου ἔχει ταυτισθεῖ. Δυστυχῶς, τίς περισσότερες καί μεγαλύτερες βεβηλώσεις τοῦ Ναοῦ καί τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου, τίς προκάλεσαν "Χριστιανοί"! Λ.χ. τό 1185 οἱ Νορμανδοί λεηλάτησαν τόν Ναό, "πυρπόλησαν τίς ἅγιες εἰκόνες του καί μέ τό μῦρο πού ἀνέβλυζε ἄφθονο ἀπό τόν τάφο τοῦ Ἁγίου, γυάλισαν τά παπούτσια τους καί τηγάνισαν ψάρια"! (Μ. Ἀρχιμ. Παντ. Καλπακίδη, "Ἅγιος Δημήτριος - Βίος καί Ναός τοῦ Προστάτου τῆς Θεσσαλονίκης", σελ. 14).
Μέχρι τήν καταστροφή τῆς Βασιλικῆς ἀπό τήν μεγάλη πυρκαγιά τοῦ 1917 (ἡ ὁποία κατέστρεψε τά 2/3 τῆς Θεσσαλονίκης), ἦταν κοινά ἀποδεκτό, ὅτι τά Λείψανα τοῦ ἁγ. Δημητρίου ἦσαν στόν τάφο του. Ὅμως, κατά τίς ἀνασκαφές πού διενήργησε κατά τήν ἀναστηλωτική περίοδο 1926 - 1949, ὁ τότε Ἔφορος Βυζαντινῶν Ἀρχαιοτήτων Καθηγητής Γ. Σωτηρίου, ὁ τάφος βρέθηκε κενός. Ὅπως ἀποδείχθηκε στή συνέχεια, κατά τήν κατάλυση τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ἀπό τούς Σταυροφόρους, ὁ κατακτητής τῆς Θεσσαλονίκης Βονιφάτιος ὁ Μομφερατικός, ἀφαίρεσε τά Λείψανα τοῦ ἁγ. Δημητρίου καί τοῦ ὁσ. Δαβίδ καί τά μετέφερε στήν Ἰταλία.
Τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Δημητρίου ἀνακομίσθηκε τότε ἀδιάφθορο. Ὅπως προκύπτει ἀπό ἔγγραφο τοῦ Ἀββαείου τοῦ ἁγ. Λορέτζου In Campo, ὅπου τό Λείψανο φυλάχθηκε ἀπό τό 1236 μέχρι καί τό 1978 - 80, "τό σῶμα τοῦ Μάρτυρος εἶχε διατηρηθεῖ ἀκέραιον καί εὐωδιάζον μέχρι τήν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν ὁ Καρδινάλιος Νεγκρόνι, Ἐπίτροπος τότε τοῦ Ἀββαείου, τό ἀπέστειλεν εἰς τήν Ρώμην δι' ἀναγνώρισιν, ἐπεστράφη δέ ἀπό ἐκεῖ κατά τι ἠλαττωμένον, εἰς τά τέλη τοῦ 17ου αἰ." (Μητροπ. πρ. Παραμυθίας Τίτου Ματθαιάκη, "Θέματα Ἁγιολογίας", 1987, σελ. 253).
Δέν εἶναι γνωστό πότε καί κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες διαλύθηκε τό Λείψανο, κατά τήν ἀναγνώριση πάντως τήν ὁποία διενήργησε τό Βατικανό τό 1968, βρέθηκαν ὀστά καί ὄχι ἀδιάφθορο Λείψανο.
Ἡ τιμία Κάρα τοῦ Μυροβλύτου Μεγαλομάρτυρος ἐπέστρεψε στή Θεσσαλονίκη τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1978 καί μεγάλο μέρος τῶν λοιπῶν Λειψάνων τό 1980 (Βλ. Πρωτ. Δημ. Βακάρου, "Ἡ ἐπανακομιδή τῆς τιμίας Κάρας τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου"· Περιοδικό "Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς", τ. 1978, σελ. 384 - 389· καί Ἀρχιμ. Παντ. Καλπακίδη, "Περί τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου"· Περιοδικό "Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς", τ. 1983, σελ. 203 - 213).
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μπασαράμπη (13ος αἰ., 26η Ὀκτωβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Πατριαρχικό Ναό τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Βουκουρεστίου·
Ἡ δεξιά στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
Τό Λείψανο τοῦ ὁσ. Δημητρίου ἀνακομίσθηκε εὐωδιαστό καί ἄφθαρτο, 400 περίπου χρόνια μετά τήν κοίμησή του, ὅταν τόν 17ο αἰ. παρουσιάσθηκε ὁ Ὅσιος "κατ' ὄναρ" σέ μία παράλυτη κόρη καί τῆς εἶπε "Ἐάν, παιδί μου, μέ βγάλουν οἱ γονεῖς σου ἀπό τήν κοίτη τοῦ ποταμοῦ Λόμο, ἐγώ θά σέ θεραπεύσω". Στό σημεῖο πού ὑπέδειξε ὁ Ὅσιος, πολλοί εὐλαβεῖς ἄνθρωποι εἶχαν δεῖ κατά καιρούς ἕνα ὑπεκόσμιο φῶς νά καταυγάζει τήν περιοχή. Φαίνεται πῶς σέ κάποια μεγάλη πλημμύρα, ὁ ποταμός παρέσυρε τό Λείψανο ἀπό τό σπήλαιο τῆς ἀσκήσεώς τοῦ Ὁσίου καί τό "κράτησε" θαμένο στήν λάσπη του, χωρίς ὅμως νά ὑποστεῖ καμμία βλάβη ἤ φθορά, μέχρι τήν ἐμφάνισή του στήν παράλυτη κόρη καί τήν θεραπεία της.
Τό Ἱερό Λείψανο κατατέθηκε ἀρχικά στόν ἐνοριακό ναό τοῦ χωριοῦ του.'Αργότερα ὁ Ἡγεμόνας τῆς Οὐγγροβλαχίας ἔκτισε ἐκεῖ Ναό πρός τιμή του καί τό κατέθεσε. Κατά τόν Ρωσο - Τουρκικό πόλεμο τοῦ 1769 - 1774, ὁ Στρατηγός Πέτρος Σαλτίκωφ πῆρε τό Λείψανο μέ σκοπό νά τό μεταφέρει στήν Ρωσία, ὅμως στό Βουκουρέστι Ρουμάνοι Ὀρθόδοξοι (μέ προεξάρχοντα τόν Δημήτριο Χάτζη), τοῦ ζήτησαν νά τό ἀφήσει εὐλογία στήν Ρουμανία, "σάν παρηγοριά τῶν Ρουμάνων λόγῳ τῶν πολλῶν ληστειῶν πού ἔκαναν οἱ Τοῦρκοι στήν Ρουμανική χώρα". Ὁ Στρατηγός δέχθηκε καί πῆρε μόνο τό δεξί χέρι τοῦ Ἁγίου σάν εὐλογία γιά τήν χώρα του (σήμερα φυλάσσεται στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου).
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ἁγίου, Μεγ. Ἡγεμόνος τῆς Μόσχας (Ντόσκοϊ, + 1389, 19η Μαϊου).
Τά Λείψανα στόν Καθεδρικό Ναό Ἀρχαγγ. Μιχαήλ Κρεμλίνου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Ροστώφ Ρωσίας (+ 1709, 21η Σεπτ. καί 28η Ὀκτωβρίου):
Μέρος ἀδιαφθόρου Λειψάνου στό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Ροστώφ Ρωσίας.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Νεομάρτυρος, τοῦ Πελοποννησίου (+ 1803, 13η Ἀπριλίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους καί Κοιμ. Θεοτόκου Σισανίου Σιατίστης καί στή Μητρόπολη Μαντινείας καί Κυνουρίας.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Τριπόλεως (+ 1803, 13η Ἀπριλίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Σαμαρίνης (+ 1808, 18η Αὐγούστου):
Ἀπότμημα στή Μονή ὁσ. Νικάνορος Γρεβενῶν.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ἱερομάρτυρος, τοῦ Ἀρεοπαγίτου, Ἐπισκόπου Ἀθηνῶν (+ 96, 3η Ὀκτωβρίου):
Μέρη Κάρας στίς Μονές Δοχειαρίου καί Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους.
Δέρμα καί δύο τμήματα στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἄκρο μικροῦ δακτύλου μέ σάρκα στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, ὁσ. Διονυσίου Λιτοχώρου Πιερίας, Νταοῦ Πεντέλης καί Βουλκάνου Μεσσηνίας.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Κορίνθου (+ 182, 29η Νοεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Ἱερουσαλήμ Δαύλειας Βοιωτίας.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Α’ Ἁγίου, Πατριάρχου ΚΠόλεως (15ος αἰ., 23η Νοεμβρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Παν. Εἰκοσιφοινίσσης Δράμας.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, μαθητοῦ Ὁσιομάρτυρος Ἰακώβου (+ 1520, 1η Νοεμβρίου):
Ἀποτμήματα στή Μητρόπολη Διδυμοτείχου καί στή Μονή ἁγ. Ἀναστασίας Βασιλικῶν Θεσσαλονίκης.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ὀλύμπου (+ 1541, 24η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Δοχειαρίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ δεξιά καί ἡ σιαγόνα στήν ὁμώνυμη Μονή Λιτοχώρου Πιερίας.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου Αἰγίνης (+ 1622, 17η Δεκεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στήν ὁμώνυμη Μονή Ζακύνθου.
Ἡ δεξιά στή Μονή Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος χειρός στή Μονή Παναχράντου Ἄνδρου.
Τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Διονυσίου ἀνακομίσθηκε τό 1625, "ὁλόκληρον, ἀκέραιον, ἀνελλιπές, μετά τῶν Ἀρχιερατικῶν αὐτοῦ ἐνδυμάτων, πνέον εὐωδίαν θαυμάσιον", μετά ἀπό "κατ' ὄναρ" ἐμφάνιση τοῦ Ἁγίου στόν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς Στροφάδων, καί κατατέθηκε στό νάρθηκα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Θείας Μεταμορφώσεως.
Τό 1716 ὁ Τουρκικός στόλος πλέοντας πρός τήν Κέρκυρα, πέρασε ἀπό τίς Στροφάδες καί οἱ μοναχοί τῆς Μονῆς ἔκρυψαν τό Λείψανο σέ παραθαλάσσιο σπήλαιο. Κατά τήν ἐπιστροφή τους οἱ Τοῦρκοι, μετά τήν ἀποτυχία τους νά καταλάβουν τήν Κέρκυρα (λόγῳ τοῦ γνωστοῦ θαύματος τοῦ ἁγ. Σπυρίδωνος), ἀποβιβάσθηκαν στό νησί, συνέλλαβαν τόν Ἡγούμενο καί τούς μοναχούς καί τούς βασάνισαν νά ὁμολογήσουν τήν κρύπτη τῶν κειμηλίων καί τοῦ Λειψάνου. Οἱ Ὀθωμανοί πῆραν πράγματι τούς θησαυρούς, ἀλλά ἄφησαν τό Λείψανο, τέσσερεις ὅμως Χριστιανοί ναύτες ἀπέκοψαν τά χέρια τοῦ Ἁγίου, "χάριν εὐλογίας" ! Τελικά τά τμήματα αὐτά τοῦ Λειψάνου ἀγοράσθηκαν ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Χίου Ἀγαθάγγελο καί τόν μ. Ἀκάκιο καί ἐπιστράφηκαν στή Μονή.
Τήν 24η Αὐγούστου 1716, τέσσερεις διασωθέντες Μοναχοί, μετέφεραν τό Λείψανο γιά ἀσφάλεια στήν πόλη τῆς Ζακύνθου. Σήμερα φυλάσσεται ἐκεῖ, σέ λαμπρό Ναό ὁ ὁποῖος οἰκοδομήθηκε στήν Παραλία τῆς Ἄμμου (σέ οἰκόπεδο τῆς Μονῆς Στροφάδων), κατατεθημένο σέ δύο λάρνακες, ἀπό τίς ὁποίες ἡ ἐσωτερική ἀργυρή, ἐκτός ἀπό τήν δεξιά του ἡ ὁποία φυλάσσεται στή Μονή Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ὁσίου, Ἀρχιμανδρίτου τῆς Λαύρας Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου Μόσχας (+ 1633, 10η Μαϊου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Λαύρα.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Βατοπεδινοῦ (+ 1822, 31η Ἰουλίου καί 10η Ὀκτωβρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρος.
ΔΟΜΕΤΙΟΥ Μάρτυρος:
Ἀπότμημα στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Μάρτυρος πρόκειται· τῆς 23/3, τῆς 16/10, τῆς 30/10, τῆς 7/8 ἤ τῆς 7/12.
ΔΟΜΕΤΙΑΝΟΥ Ἁγίου:
Ἀπότμημα στή Μονή Τοπλοῦ Λασιθίου Κρήτης.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Ἁγίου πρόκειται· τῆς 10/3 (ἐπ. Μελιτηνῆς), τῆς 9/3 καί τῆς 20/8 (Μαρτύρων) ἤ τῆς 7/8 (Ὁσιομάρτυρα).
ΔΟΝΑΤΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Εὐροίας Ἠπείρου (+ 387, 30ή Ἀπριλίου):
Ἡ Κάρα καί μέρος τῶν Λειψάνων στήν ὁμώνυμη Μονή τῆς νήσου Μουράνο τῆς Βενετίας.
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
Μία πρώτη ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων τοῦ ἁγ. Δονάτου μαρτυρεῖται κατά τόν 6ο αἰ., ὅταν Ἰλλυρικοί πληθυσμοί κατέφυγαν στήν Κέρκυρα λόγῳ τῶν Ἀραβο-Σλαβικῶν ἐπιδρομῶν. Δέν εἶναι γνωστό πότε καί κάτω ἀπό ποιες συνθῆκες τά Λείψανα μεταφέρθηκαν στήν Κεφαλλονιᾶ, τό 1126 πάντως τά ἀφαίρεσε ἀπό ἐκεῖ ὁ Δόγης Δομήνικος Michiel, ἐπιστρέφοντας ἀπό στρατιωτική ἀποστολή στήν Παλαιστίνη (κατά τήν ἴδια ἀποστολή ἀφαιρέθηκαν ἀπό τήν Χίο τά Λείψανα τοῦ Μάρτυρος Ἰσιδώρου). Τά Λείψανα κατατέθηκαν στό Ναό τῆς Παναγίας τῆς νήσου Μουράνο τῆς Βενετίας, τῆς Ἐπισκοπῆς τοῦ Torcello. Σήμερα φυλάσσονται ἐκεῖ, σέ λειψανοθήκη σχήματος ἀνθρωπίνου σώματος σέ ὕπτια στάση, ἐνδεδυμένης μέ ἀρχιερατικά ἄμφια. Τό πρόσωπο τῆς λειψανοθήκης ἀπό τό 1964 καλύπτεται μέ γύψινη προσωπίδα!
ΔΩΡΟΘΕΑΣ Ὁσίας, τοῦ Κασίν Ρωσίας (+ 1629, 6η Φεβρουαρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Κασίν Ρωσίας.
ΔΥΜΦΝΑΣ (Dymphna) Παρθενομάρτυρος (; 15η Μαϊου):
Τά Λείψανα στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό Gheel Βελγίου.

Ε
ΕΔΟΥΑΡΔΟΥ
(Edward) Μάρτυρος, Βασιλέως τῆς Ἀγγλίας (+ 978, 18η Μαρτίου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Ὀρθόδοξη Μονή Broukwood Βρεττανίας.
ΕΔΟΥΑΡΔΟΥ (Edward) τοῦ Ὁμολογητοῦ, Βασιλέως τῆς Ἀγγλίας (+ 1066, 5η Ἰανουαρίου καί 13η Ὀκτωβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στό Ἀγγλικανικό Ἀββαεῖο τοῦ Γουεστμίστερ Λονδίνου.
ΕΘΕΛΔΡΕΔΑΣ (Etheldreda) Ὁσίας, τοῦ Ἔλυ Βρεττανίας (+ 679, 23η Ἰουνίου):
Μία τῶν χειρῶν ἀδιάφθορη στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Ἔλυ Βρεττανίας.
ΕΚΤΟΡΟΣ Ἁγίου:
Ἀπότμημα στή Μονή Τιμίου Σταυροῦ Σάμου.
Δέν μνημονεύεται στίς συναξαριστικές πηγές.
ΕΙΡΗΝΗΣ Μεγαλομάρτυρος (1ος – 2ος αἰ., 5η Μαϊου):
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας.
ΕΙΡΗΝΗΣ Νεομάρτυρος, τῆς Λέσβου (+ 1462, Τρίτη τοῦ Πάσχα):
Τά Λείψανα στή Μονή ἁγ. Ραφαήλ Θέρμης Λέσβου.
ΕΛΕΑΖΑΡΟΥ Μάρτυρος, ἑνός τῶν Ἑπτά Μακκαβαίων (+ 166 π. Χ., 1η Αὐγούστου):
Ἀπότμημα στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
ΕΛΕΝΗΣ Ἰσαποστόλου (+ 327, 21η Μαϊου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στήν ὁμώνυμη ΡΚ Ὀλιβετιανή Μονή τῆς Βενετίας, στό Θησαυροφυλάκιο τοῦ Βατικανοῦ, στό ΡΚ Ναό τῆς ἁγ. Μαρίας in Aracogli Ρώμης καί στό ΡΚ Ἀββαεῖο Hautvillers τῆς Ρέμς Γαλλίας.
Μέρος πέλματος στή Μονή Προυσοῦ Εὐρυτανίας.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους, Ὑψηλοῦ Λέσβου καί Κύκκου Κύπρου καί στό Ναό ἁγ. Κων/νου Ν. Ἰωνίας Ἀττικῆς.
Ἡ ἁγ. Ἑλένη ἐνταφιάσθηκε στή Ρώμη, σέ λάρνακα ἀπό πορφυρίτη (σώζεται στό Μουσεῖο τοῦ Βατικανοῦ), στό μαυσωλείο τῆς ὁδοῦ Labicana (τήν πληροφορία αὐτή μεταφέρει καί ὁ Ἱστορικός Εὐσέβιος). Γιά τήν τύχη τῶν Λειψάνων της στήν ἱστορική πορεία ὑπάρχουν δύο ἐκδοχές.
Σύμφωνα μέ τήν πρώτη, τήν ὁποία δέχεται καί ὁ ἡμέτερος Νικηφόρος Κάλλιστος, τά Λείψανα τῆς Ἰσαποστόλου μεταφέρθηκαν τό 337 ἀπό τήν Ρώμη στήν ΚΠολη καί κατατέθηκαν στό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἀπό ἐκεῖ συλήθηκαν ἀπό τούς Βενετούς τό 1211 ἤ 1212 καί κατατέθηκαν στό Ὀλιβετιανό Μοναστήρι τῆς ἁγ. Ἑλένης. Ὅταν τό 1807 ὁ Ναπολέων ἔκλεισε τό μοναστήρι, τά Λείψανα μεταφέρθηκαν προσωρινά στόν ἅγ. Πέτρο τοῦ Καστέλλο. Σήμερα βρίσκονται στήν ἀρχική τους θέση, σέ κρυστάλλινη λάρνακα, σέ λειψανοθήκη σχήματος ἀνθρωπίνου σώματος σέ ὕπτια θέση. Τά Λείψανα αὐτά ἀναγνωρίσθηκαν τό 1929 καί τό 1991.
Σύμφωνα μέ τήν δεύτερη ἐκδοχή τά Λείψανα τῆς ἁγ. Ἑλένης δέν ἔφυγαν ποτέ ἀπό τήν Ρώμη. Τό 841 – 842 μέρος τῶν Λειψάνων αὐτῶν δόθηκαν στή Μονή Hautvillers, στή Ρέμς τῆς Γαλλίας. Τό 1140 ὁ Πάπας Ἰννοκέντιος Β’ τά μετέφερε τά ὑπόλοιπα στό Ναό τῆς Παναγίας in Aracogli στό Καπιτώλιο, ὅπου καί σήμερα φυλάσσονται.
ΕΛΕΝΗΣ Νεομάρτυρος, τῆς Σινωπίτιδος (18ος αἰ., 1η Νοεμβρίου):
Ἡ Κάρα στό Ναό ἁγ. Μαρίνης Ἄνω Τούμπας Θεσσαλονίκης.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Ἰλλυρικοῦ (+ 126, 15η Δεκεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ δεξιά στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων, Προυσοῦ Εὐρυτανίας, Κρεμαστῆς καί Σεπετοῦ Ἡλείας καί Γουμενίσσης Κιλκίς.
Περί τῶν Λειψάνων τῶν ἀποδιδομένων στόν ἅγ. Ἐλευθέριο καί ἐκτιθεμένων στό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Περισσοῦ Ἀττικῆς, καθώς καί περί τῆς Κάρας πού ἀποδίδεται σ' αὐτόν καί φυλάσσεται στήν Καρυά Ὀλύμπου, βλ. τήν σχετική ἀναφορά στό περί γνησιότητος τῶν ἁγίων Λειψάνων κεφάλαιο.
ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ Ὁσίας, τῆς Θαυματουργοῦ (+ 540, 24η Ἀπριλίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές ἁγ. Ἄννης Λυγαριᾶς Λαμίας καί Νταοῦ Πεντέλης.
ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ Ὁσίας, Ἑλένης Στυλιάνοβιτς, Βασιλίσσης τῆς Σερβίας (13ος αἰ., 17η Ὀκτωβίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Γκραντάτς τῆς Σερβίας.
ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ Νεομάρτυρος, Μεγ. Δουκίσσης τῆς Ρωσίας (+ 1918, 18η Ἰουλίου):
Τά Λείψανα (μερικῶς ἀδιάφθορα) στή Μονή ἁγ. Μαγδαληνῆς Ἱεροσολύμων.
Ἡ Νεομάρτυς Ἐίσσάβετ βρῆκε μαρτυρικό θάνατο, ὅταν τό βράδυ τῆς 17ης πρός 18η Ἰουλίου 1918, ρίχθηκε ζωντανή μαζί μέ ἄλλους κρατουμένους στό πηγάδι ἑνός ὀρυχείου, ὅπου βρῆκε ἀργό τραγικό θάνατο, ἀπό τά τραύματα, τήν πεῖνα καί τήν δίψα. Τήν Μεγ. Δούκισσα ἀκολούθησε μέ τήν θέλησή της στό μαρτύριο ἡ Μοναχή Βαρβάρα Γιακόβλεβνα, ἀπό τῆς πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς της.
Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η Ὀκτωβρίου. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ! Στό στῆθος τοῦ μωλωπισμένου Λειψάνου τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ, βρέθηκε μία πολύτιμη εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος, μέ τήν ὁποία τήν εἶχε εὐλογήσει ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Γ', κατά τήν προσχώρησή της στήν Ὀρθοδοξία, τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1891.
Τά Λείψανα ἀρχικά ἐνταφιάσθηκαν στό κοιμητήριο τοῦ Ἀλαπαγιέφσκ. Τόν Ἰούλιο τοῦ 1919 ὁ πνευματικός τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἡγούμενος Σεραφείμ, τά μετακίνησε μέ ἄδεια τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ στήν Τσίτα, λόγῳ τῆς προελάσεως τοῦ Ἐρυθροῦ Στρατοῦ. Τά φέρετρα ἀνοίχθηκαν στήν Μονή τῆς Ἁγίας Σκέπης καί τά Λείψανα βρέθηκαν καί πάλι ἀδιάφθορα. Τότε εὐπρεπίσθηκαν μέ μοναχικά ἐνδύματα καί ἐνταφιάσθηκαν στό δάπεδο ἑνός κελλιοῦ. Ἕξη μῆνες ἀργότερα, τήν 26. 2. 1920, φυγαδεύθηκαν στό Πεκίνο, ὅπου τά ὑποδέχθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰννοκέντιος. Ἐκεῖ, μέ παρέμβαση τῶν ἀδελφῶν τῆς Μεγ. Δούκισσας, ἀποφασίσθηκε νά μεταφερθοῦν στήν Παλαιστίνη καί νά κατατεθοῦν στήν Ρωσική Μονή τῆς ἁγ. Μαγδαληνῆς (στά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς ὁποίας εἶχε παρευρεθεῖ ἡ Μεγ. Δούκισσα, τό 1888).
Ἡ ἁγιότητα τῶν δύο Νεομαρτύρων διακηρύχθηκε τό 1981, ἀπό τήν ὑπό τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς. Κατά τήν ἐπίσημη Ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων διαπιστώθηκε, ὅτι ἦσαν μερικῶς ἄφθαρτα (τά πόδια, τά πέλματα καί ὁ ἐγκέφαλος τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ καί ἡ Κάρα τῆς ἁγ. Βαρβάρας). (Βλ. Λ. Μίλλαρ, "Ἡ ἁγία Μεγάλη Δούκισσα Ἐλισσάβετ τῆς Ρωσίας - Νεομάρτυς ἐπί Κομμουνισμοῦ", 1988).
Τό 2008 ἀποτμήματα τοῦ Λειψάνου της, καθώς καί της Ὁσιομάρτυρος Βαρβάρας, περιόδευσαν
στή Ρωσία, ὅπου ἔσπευσαν να τά προσκυνήσουν περίπου δέκα ἑκατομμύρια πιστοί!
ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Κύπρου (+ 403, 12η Μαϊου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους καί Κύκκου Κύπρου.
ΕΡΜΟΓΕΝΟΥΣ Μάρτυρος (; 5η Ὀκτωβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Προυσοῦ Εὐρυτανίας καί Κύκκου Κύπρου.
ΕΡΜΟΓΕΝΟΥΣ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Σάμου:
Μέρος Κάρας στό Ναό ἁγ. Νάπας Λεμεσοῦ Κύπρου.
ΕΡΜΟΓΕΝΟΥΣ Ἱερομ., Πατριάρχου Ρωσίας (+ 1612, 17η Φεβρ. καί 12η Μαϊου):
Τό Λείψανο ἀδιάφορο στόν Καθεδρικό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Κρεμλίνου.
ΕΡΜΙΠΠΟΥ Ἱερομάρτυρος, τοῦ μετά Ἱερομ. Ἑρμολάου (+ 305, 26η Ἰουλίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Συμεών τοῦ Θεοδόχου Βενετίας.
ΕΡΜΟΛΑΟΥ Ἱερομάρτυρος, τοῦ Ἰαματικοῦ (+ 305, 26η Ἰουλίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Συμεών τοῦ Θεοδόχου Βενετίας, στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό Μπενεβέντου Καμπανίας καί στό Calci τῆς ΡΚ Ἐπισκοπῆς Πίζας.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους, ἁγ. Νικάνορος Γρεβενῶν, Λειμῶνος Λέσβου καί Κύκκου Κύπρου, στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας.
ΕΡΜΟΚΡΑΤΟΥΣ Ἱερομάρτυρος, τοῦ μετά Ἱερομ. Ἑρμολάου (+ 305, 26η Ἰουλίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Συμεών τοῦ Θεοδόχου Βενετίας.
Οἱ Ἅγιοι Ἑρμόλαος (διδάσκαλος τοῦ ἁγ. Παντελεήμονος), Ἕρμιππος καί Ἑρμοκράτης, διέφυγαν ἀπό τόν ἐμπρυσμό τοῦ Ναοῦ τῆς Νικομήδειας ἀπό τόν Μαξιμιανό καί τελειώθηκαν ἀργότερα μέ ἀποκεφαλισμό. Τά Λείψανά τους μεταφέρθηκαν ἀπό τήν Λατινοκρατούμενη Νικομήδεια στή Βενετία κατά τόν 13ο αἰ., κατά τήν περίοδο τῶν Σταυροφοριῶν.
ΕΥΓΕΝΙΑΣ Ὁσιομάρτυρος (+ 262, 24η Δεκεμβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Μποῦρα Μεγαλοπόλεως.
ΕΥΓΕΝΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς Τραπεζοῦντος (+ 303, 21η Ἰανουαρίου):
Ἀποτμήματα στή Μονή Παν. Σουμελᾶ Βερμίου καί στή Μητρόπολη Ν. Κρήνης καί Καλαμαριᾶς.
ΕΥΓΕΝΙΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά μ. Αὐξεντίου (+ 284 – 305, 13η Δεκεμβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Κοιμ. Θεοτόκου Μικροκάστρου Σιατίστης καί Κύκκου Κύπρου.
ΕΥΔΟΚΙΑΣ Ὁσιομάρτυρος (+ 152, 1η Μαρτίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους, Φανερωμένης Σαλαμῖνος, Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων καί Βουλκάνου Μεσσηνίας καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ τοῦ Δικαίου, τῆς Καππαδοκίας (9ος αἰ., 31η Ἰουλίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Κατά τήν Ἀνακομιδή τό Λείψανο τοῦ ὁσ. Ευδοκίμου βρέθηκε "φαιδρόν καί ἀνθηρόν, χαριέστατον μέ ὅλους τούς χαρακτῆρας, μέ τά ἐνδύματα ἀνέπαφα" καί μεταφέρθηκε στήν ΚΠολη, τήν 6η Ἰουλίου 831. Δέν εἶναι γνωστό πότε καί κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες τό Λείψανο διαλύθηκε.
ΕΥΘΥΜΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μεγάλου (+ 473, 20ή Ἰανουαρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας καί Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους, Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων καί Κύκκου Κύπρου καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΕΥΘΥΜΙΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Σάρδεων (+ 840, 26η Δεκεμβρίου):
Ἡ Κάρα στόν ὁμώνυμο Ναό Κερατσινίου Πειραιῶς.
ΕΥΘΥΜΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Νέου (+ 889, 15η Ὀκτωβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή Περιστερᾶς Θεσσαλονίκης.
ΕΥΘΥΜΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Σούζνταλ Ρωσίας (+ 1404, 1η Ἀπριλίου καί 4η Ἰουλίου):
Τό μεγαλύτερο μέρος τῶν Λειψάνων στό Ναό ἁγ. Κων/νου Σούζνταλ.
ΕΥΘΥΜΙΟΥ Ἁγίου, Πατρ. Τυρνόβου Βουλγαρίας (+ 1401 – 1402, 20ή Ἰανουαρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Μπάσκοβο Βουλγαρίας.
ΕΥΘΥΜΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Ἰβηροσκητιώτου (+ 1814, 22α Μαρτίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους.
Ἀπότμημα στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΕΥΛΑΛΙΑΣ Μάρτυρος (3ος αἰ., 22α Αὐγούστου).
Τά Λείψανα στό ΡΚ Καθεδρικό Ναό τῆς Βαρκελώνης.
ΕΥΛΑΜΠΙΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά μ. Εὐλαμπίας (+ 303 – 311, 10η Ὀκτωβρίου):
Ἀποτμήματα στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΕΥΜΕΝΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Γορτύνης Κρήτης (7ος αἰ., 18η Σεπτεμβρίου):
Ἀπότμημα στό Ναό ἁγ. Νικολάου Γόλας Σερβίας.
ΕΥΜΕΝΙΟΥ Ὁσίου, τῆς Μονῆς Κουδουμᾶ Κρήτης (+ 1920, 10η Ἰουλίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Κουδουμᾶ Κρήτης·
ΕΥΠΛΟΥ τοῦ Ἀρχιδιακόνου, τῆς Κατάνης Σικελίας (+ 304, 11η Αὐγούστου):
Μέρος Κάρας καί μία κνήμη στή Μητρόπολη Πολυανῆς καί Κιλκισίου.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Δοχειαρίου καί Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
ΕΥΠΡΑΞΙΑΣ Ὁσίας, τῆς Ταβέννης (+ 413, 25η Ἰουλίου):
Ἡ δεξιά στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἀγάθωνος Φθιώτιδος, Φανερωμένης Σαλαμῖνος καί Λειμῶνος Λέσβου.
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ Μεγαλομάρτυρος, τοῦ Πλακίδα (+ 118, 20ή Σεπτεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Κυπριανοῦ Φυλῆς Ἀττικῆς.
Μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό τῆς Βενετίας.
Ἀπότμημα χειρός στή Μητρόπολη Ὕδρας, Σπετσῶν καί Αἰγίνης.
Τρία τεμάχια στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἄνω Ξενιᾶς Ἁλμυροῦ Μαγνησίας, Ἁγίας Λαύρας Καλαβρύτων, Προυσοῦ Εὐρυτανίας, Γουμενίσσης Κιλκίς καί ὁσ. Θεοδοσίου Ἄργους.
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ Ἐπισκόπου:
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Ἁγίου πρόκειται· τῆς 21/2 (Πατρ. Ἀντιοχείας), τῆς 31/5 (Πατρ. ΚΠόλεως), τῆς 29/3 (Ἐπισκόπου Κίου) ἤ τῆς 7/7 (Ἱερομάρτυρα).
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ Α’ Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου Σερβίας (+ 1286, 4η Ἰανουαρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Μονή Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ Ζέτας Σερβίας.
Ὁ ἅγ. Εὐστάθιος ἐνταφιάσθηκε στή Μονή τῆς Ζίτσας - σέ μία κρύπτη πού εἶχε ἀνοίξει ὁ ἴδιος - καί ὁ τάφος του ἀναδείχθηκε πηγή θαυμάτων. Μαρτυρεῖται, ὅτι κάποτε τρία ἄνθη ἄνοιξαν πάνω στήν πλάκα τοῦ τάφου του! Ὅταν ὁ Κράλης Μιλοῦτιν πληροφορήθηκε τό σημεῖο αὐτό, διέταξε νά ἀνοιχθεῖ ὁ τάφος. Τότε τό Λείψανο τοῦ ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου βρέθηκε ἄφθαρτο καί εὐωδιαστό. Κατά τήν περίοδο τῶν Τουρκικῶν εἰσβολῶν καί τῆς κατακτήσεως, τό Λείψανο φυλάχθηκε στό Πατριαρχεῖο τοῦ Πεκίου μέχρι τό 1737, καί στή συνέχεια μεταφέρθηκε στή Μονή Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ Ζέτας.
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ Νεομάρτυρος:
Ἡ Κάρα στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Δέν μνημονεύεται στίς συναξαριστικές πηγές.
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς Λιθουανίας (+ 1347, 14η Ἀπριλίου):
Τά Λείψανα στό Ναό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Βίλνιους Λιθουανίας.
ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά μ. Αὐξεντίου (+ 284 – 305, 13η Δεκεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Μία τῶν χειρῶν στή Μονή Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (+ 1097, 28η Μαρτίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
ΕΥΤΥΧΙΟΥ Ἁγίου, Πατριάρχου ΚΠόλεως (+ 582, 6η Ἀπριλίου):
Μέρος τῆς Κάρας καί τῶν Λειψάνων στό ΡΚ Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τοῦ Μείζονος Βενετίας.
Μέρος τῆς Κάρας στή Μονή Χιλανδαρίου Ἁγίου Ὄρους.
Τά Λείψανα καί ἡ Κάρα τοῦ ἁγ. Εὐτυχίου μεταφέρθηκαν ἀπό τόν Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ΚΠόλεως στή Μονή ἁγ. Γεωργίου τοῦ Μείζονος Βενετίας τό 1246, ἐπί Ἡγουμένου Πέτρου Querini.
ΕΥΤΥΧΙΟΥ Ὁσίου, τῆς Ράξου Κρήτης (4ος αἰ., 17η Αὐγούστου):
Τά Λείψανα στή Μονή Ὁδηγητρίας Τυμπακίου Κρήτης.
ΕΥΤΥΧΙΟΥ Ὁσίου, κτίτορος τῆς Μονῆς τῶν Ἱερέων (4ος αἰ.):
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΕΥΤΥΧΙΑΝΟΥ Ὁσίου, τῆς Ράξου Κρήτης (4ος αἰ., 17η Αὐγούστου):
Τά Λείψανα στή Μονή Ὁδηγητρίας Τυμπακίου Κρήτης.
ΕΥΦΗΜΙΑΣ Μεγαλομάρτυρος (+ 304, 16η Σεπτεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Πατριαρχικό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου Φαναρίου ΚΠόλεως.
Ἀποτμήματα στή Μονή Κύκκου Κύπρου καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Κατά τήν σύγκληση τῆς Ἁγίας Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῶν 630 Θεοφόρων Πατέρων (Χαλκηδόνα, 451), Ὀρθόδοξοι καί Μονοφυσίτες ἔγραψαν τίς Ὁμολογίες τους σέ δύο διαφορετικούς τόμους καί τούς ἔθεσαν μέσα στή λάρνακα μέ τό Λείψανο τῆς Ἁγίας. Τήν ἑπομένη, μετά ἀπό προσευχή, ὁ τόμος τῶν Ὀρθοδόξων βρέθηκε στό στῆθος τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου, ἐνῶ ὁ τόμος τῶν αἱρετικῶν στά πόδια του!
ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ Ὁσίας, τῆς Ἀλεξανδρείας (5ος αἰ., 25η Σεπτεμβρίου):
Ἀποτμήματα στή Μονή Κύκκου Κύπρου καί στό Παρεκκλήσιο ὁσ. Ξένης τῆς Ρωσίδος Μάνδρας Ἀττικῆς.
ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ Ὁσίας, τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων (9ος αἰ., 18η Ὀκτωβρίου):
Ἡ Κάρα καί ἡ δεξιά στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ Ὁσίας, Πριγκιπίσσης τοῦ Πολότσκ Ρωσίας (+ 1173, 23η Μαϊου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Μονή τοῦ Σωτῆρος Πολότσκ Ρωσίας.
Ἡ ὁσ. Εὐφροσύνη κοιμήθηκε κατά τήν διάρκεια προσκυνήματος στούς Ἁγίους Τόπους, ἐνῶ τήν μετέφεραν ἀδιάθετη στή Ρωσική Μονή, καί ζήτησε νά κηδευθεῖ στή Μονή τοῦ ἁγ. Σάββα, ὅπου στό παρελθόν εἶχαν ἐνταφιασθεῖ δίκαιες γυναίκες (λ.χ. οἱ μητέρες τοῦ ἁγ. Σάββα καί τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων).
Τό Λείψανό της ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί μεταφέρθηκε ἀπό Ρώσους προςκυνητές, ἀρχικά στήν Ἄκρα τῆς Παλαιστίνης καί τελικά στήν Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, γιά νά μήν βεβηλωθεῖ ἀπό τόν Σουλτάνο τῆς Αἰγύπτου Σαλαδίν. Τό Λείψανο ἐπέστρεψε στό Πολότσκ μετά ἀπό πάροδο ὀκτώ αἰώνων καί πολλές ἐμφανίσεις τῆς Ὁσίας, κατά τήν βασιλεία τοῦ Τσάρου Νικολάου Β'. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, οἱ Μπολσεβίκοι τοποθέτησαν τό Λείψανο στό τοπικό Μουσεῖο Ἀθεϊσμοῦ. Κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εὐσεβεῖς κάτοικοι τοῦ Πολότσκ παραβίασαν τό μουσεῖο, πῆραν τό Λείψανο καί τό κατέθεσαν στό Ναό τῆς Ἁγίας Σκέπης. Τελικά τό 1943 τό Λείψανο ἐπιστράφηκε στή Μονή Πολότσκ, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται. (μ. Βαρβάρας, "Ὁ Βίος τῆς ὁσ. Εὐφροσύνης τοῦ Πολότσκ"· Περιοδικό "Orthodox Life", φ. 2/1959).

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ Ὁσίας, Φεβρωνίας Πριγκιπίσσης τοῦ Μούρωμ Ρωσίας (+ 1228, 25η Ἰουνίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Ἁγίας Τριάδος Μούρωμ Ρωσίας.
ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ Ὁσίας, Πριγκιπίσσης τοῦ Σούζνταλ Ρωσίας (+ 1250, 25η Σεπτεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στήν ὁμώνυμη Μονή Σούζνταλ Ρωσίας.
ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ Ὁσίας, Πριγκ. Εὐδοκίας τῆς Μόσχας (+ 1407, 17η Μαϊου καί 7η Ἰουλίου):
Τά Λείψανα στόν Καθεδρικό Ναό Ἀρχαγγ. Μιχαήλ Κρεμλίνου.
ΕΥΦΡΟΣΥΝΟΥ Μάρτυρος (; 6η Μαρτίου):
Ἀπότμημα στή Μονή ἁγ. Ἀνδρέου Κεφαλληνίας.
ΕΥΦΡΟΣΥΝΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μαγείρου (9ος αἰ., 11η Σεπτεμβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Λουκούς Ἄστρους Κυνουρίας.
ΕΦΡΑΙΜ Ὁσίου, τοῦ Σύρου (+ 373, 28η Ἰανουαρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους καί Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων καί στήν Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΕΦΡΑΙΜ Ὁσίου, τοῦ Νοβοτόρζχκ Ρωσίας (+ 1053, 28η Ἰαν. καί 11η Ἰουνίου):
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΕΦΡΑΙΜ Ἁγίου, Πατριάρχου Σερβίας (+ 1399, 15η Ἰουνίου καί 30ή Αὐγούστου):
Τά Λείψανα στό Πατριαρχεῖο Πεκκίου Κοσσυφοπεδίου.
ΕΦΡΑΙΜ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Ὄρους Ἀμώμων (+ 1426, 5η Μαϊου):
Τά Λείψανα στή Μονή Ἀμώμων, Νέας Μάκρης Ἀττικῆς.

Ζ
ΖΑΧΑΡΙΟΥ
τοῦ Προφήτου, πατρός τοῦ Τιμίου Προδρόμου (1ος αἰ., 5η Σεπτεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Νικολάου Σίντζας Ἀρκαδίας.
Τά Λείψανα στόν ὁμώνυμο Ρ. Κ. Ναό τῆς Βενετίας.
Ἀπότμημα στή Μονή Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους.
Κατά τόν Ἐκκλησιαστικό Ἱστορικό Σωζόμενο, τά Λείψανα τοῦ ἁγ. Ζαχαρία βρέθηκαν θαυματουργικά στήν Ἐλευθερούπολη τῆς Παλαιστίνης τήν 11η Φεβρουαρίου τοῦ 415, κατά τήν βασιλεία τοῦ Θεοδοσίου Β’ τοῦ Μικροῦ (408 – 450), ὅπως δέχεται καί ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων, καί μεταφέρθηκαν ἀπό τόν Ἔπαρχο τῆς ΚΠόλεως Οὐρσό στή Βασιλεύουσσα, ὅπου κατατέθηκαν στό Ναό τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, μαζί μέ τά Λείψανα τοῦ Δικαίου Ἰωσήφ. Τόν 9ος αἰ. ὁ Εἰκονομάχος Αὐτοκράτορας Λέων Ε’ ὁ Ἀρμένιος (813 – 820), δώρησε τά Λείψανα στόν Δόγη τῆς Βενετίας Ἄγγελο Particiano (811 – 827), ὅπως μαρτυρεῖ καί ὁ Ἱεροσολύμων Νεκτάριος. Σύμφωνα μέ τήν μαρτυρία τοῦ Ἀνδρέα Δάνδολου τά Λείψανα δωρήθηκαν περί τό 829. Τά Λείψανα σήμερα φυλάσσονται σέ ἀνθρωπόσχημη λειψανοθήκη.
ΖΑΧΑΡΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Χοζεβίτου.
Ἡ Κάρα στή Μονή Εὐαγγ. Θεοτόκου Συκαμίνου Ὠρωποῦ.
ΖΗΝΟΒΙΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Αἰγῶν Κιλικίας, τοῦ μετά μ. Ζηνοβίας (+ 285, 30ή Ὀκτωβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Κάτω Ξενιᾶς Ἁλμυροῦ Μαγνησίας.
ΖΗΝΟΒΙΑΣ Μάρτυρος, τῆς μετά Ἱερομάρτυρος Ζηνοβίου (+ 285, 30ή Ὀκτωβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Κάτω Ξενιᾶς Ἁλμυροῦ Μαγνησίας.
ΖΗΝΩΝΟΣ Μάρτυρος, τοῦ Ρωμαίου (+ 371, 12η Ἀπριλίου):
Λείψανα στό ΡΚ Ναό τῆς ἁγ. Πραξίδης Ρώμης καί στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό τῆς Βερόνας Ἰταλίας.
Ἀπότμημα στή Μονή Κάτω Ξενιᾶς Ἁλμυροῦ Μαγνησίας.
ΖΩΤΙΚΟΥ Μάρτυρος, τοῦ Νικολιτσέλ Ρουμανίας (4ος αἰ., 6η Ἰουνίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Κοκός, Τούλτσεας Ρουμανίας.
ΖΩΣΙΜΑ Ὁσίου, τοῦ Σολόβκι Ρωσίας (+ 1478, 17η Ἀπριλίου καί 8η Αὐγούστου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΖΩΣΙΜΑ Ὁσίου, τοῦ Τουμάνε Σερβίας (14ος αἰ., 6η Μαϊου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Μονή.

Η
ΗΛΙΟΥ
Ὁσίου, τοῦ Μούρωμ Ρωσίας (+ 1188, 19η Δεκεμβρίου):
Τά Λείψανα στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
ΗΛΙΟΥ Νεομάρτυρος, τοῦ Ἀρδούνη (+ 1686, 31η Ἰανουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας.
ΗΛΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Βερκοτουρί Σιβηρίας (+ 1900, 30ή Νοεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στό Ναό τῆς Μεταμ. Σωτῆρος, τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Νικολάου Βερκοτουρί Σιβηρίας
ΗΛΙΟΦΩΤOY Ὁσίoυ, τῆς Κύπρου (; 13η Ἰουλίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους καί Κύκκου Κύπρου.
ΗΡΑΚΛΕΙΔΙΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Ταμασοῦ Κύπρου (1ος αἰ., 17η Σεπτεμβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στήν ὁμώνυμη Μονή Κύπρου.
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΗΡΩΔΙΩΝΟΣ Ὁσίου, τῆς Σκήτης Λαϊνίτσι Ρουμανίας (+ 1900):
Τό ἀδιάφθορο Λείψανο ἐνταφιασμένο στή Σκήτη Λαϊνίτσι Ρουμανίας.
ΗΣΑΪΟΥ τοῦ Προφήτου (8ος αἰ. π. Χ., 9η Μαϊου):
Ἀπότμημα Κάρας στή Μονή Χιλανδαρίου Ἁγίου Ὄρους.
ΗΣΑΪΟΥ Ἁγίου, Ἐπισκόπου Ροστώφ Ρωσίας (+ 1090, 15η Μαϊου):
Ἡ Κάρα στή Λαύρα Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου Μόσχας.

Θ
ΘΑΔΔΑΙΟΥ
(ΙΟΥΔΑ) Ἀποστόλου, ἐκ τῶν Δώδεκα (1ος αἰ., 21η Αὐγούστου ):
Ἡ δεξιά στό Ἀρμενικό Πατριαρχεῖο τοῦ Ἐστμιατζίν.
Ἀποτμήματα στή ΡΚ Βασιλική τοῦ ἁγ. Πέτρου Ρώμης, στήν ὁμώνυμη ΡΚ Μονή τῶν Δομηνικανῶν στό Σικάγο (μία κερκίδα) καί στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους.
ΘΑΛΕΛΑΙΟΥ Μάρτυρος, τοῦ Ἰαματικοῦ (3ος αἰ., 20ή Μαϊου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Διονυσίου καί Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΚΛΗΣ τῆς Ἰσαποστόλου (1ος αἰ., 24η Σεπτεμβρίου):
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας καί Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους, στή Μονή Κύκκου Κύπρου καί στόν ὁμώνυμο Ναό Λάρνακος Κύπρου, στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας.
ΘΕΟΓΝΩΣΤΟΥ Ἁγίου, Μητροπολίτου Ρωσίας (+ 1353, 14η Μαρτίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Κρεμλίνου.
ΘΕΟΔΟΣΙΑΣ Ὁσιομάρτυρος, τῆς ΚΠόλεως (+ 730, 29η Μαϊου):
Μέρος Κάρας στή Μονή ἁγ. Θεοδοσίου, Ἁγίου Στεφάνου Ἀττικῆς.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Κοινοβιάρχου (+ 529, 11η Ἰανουαρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στήν ὁμώνυμη Μονή Ἱεροσολύμων.
Ἀποτμήματα στίς Μονές Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους, Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων καί ἁγ. Στεφάνου Μετεώρων.
ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ἄργους (+ 862, 7η Αὐγούστου):
Ἡ Κάρα καί μέρος τῶν Λειψάνων στήν ὁμώνυμη Μονή Ἄργους.
ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ Ὁσίου, Ἡγουμένου τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων Κιέβου (+ 1074, 3η Μαϊου καί 14η Αὐγούστου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μινβόντι Καυκάσου (+ 1948, 26η Ἰουλίου ):
Τά Λείψανα στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Μινβόντι Σταυρουπόλεως Καυκάσου.
Ὁ ὅσ. Θεοδόσιος τοῦ Μινοβόντι ἦταν Κληρικός τῆς μαρτυρικῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Κοιμήθηκε τό 1948 σέ ἡλικία 148 ἐτῶν ! Τά θαύματά του, ἀλλά καί λόγοι ποιμαντικῆς σκοπιμότητος, ἀνάγκασαν τό Πατριαρχεῖο Μόσχας νά ἀποδεχθεῖ τήν ἁγιότητά του.
ΘΕΟΔΩΡΑΣ Ὁσίας, τῆς Θεσσαλονίκης (9ος αἰ., 5η Ἀπριλίου):
Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Μονή Θεσσαλονίκης.
Ἀποτμήματα στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους καί στόν ὁμώνυμο Ναό Λιβαδίου Αἰγίνης.
Δέκα μήνες μετά τήν κοίμηση τῆς ὁσ. Θεοδώρας τό Λείψανό της ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο, μετά ἀπό ἐμφανίσεις της στόν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Ἰωάννη, καί τοποθετήθηκε σέ λάρνακα μέ εἰδική ὀπή, ἀπ' ὅπου ἔρρεε τό θαυματουργό μῦρο! (Διασώθηκαν μέχρι τήν ἐποχή μας εἰδικά μικρά δοχεία γιά τήν μεταφορά του, τά λεγόμενα κουτρούβια).
Περίπου τό 1420 ἐπισκέφθηκε τήν Μονή της ὁ Ρώσος Διάκονος Ζωσιμᾶς, ὁ ὁποῖος "ἔμεινε ἔκπληκτός ἀπό τήν θέα τῶν Λειψάνων τῆς Ὁσίας, διότι φαινόταν σά νά ζοῦσε καί προσθέτει ὅτι τά ἐνδύματα τοῦ Λειψάνου ἦταν διαποτισμένα ἀπό τό μυρίπνοο ἔλαιο πού πήγαζε ἀπ' αὐτό"! (Δ. Β. Χιτρώφ, "Ρώσοι Προσκυνητές στήν Ἀνατολή", Γενεύη 1889, σελ. 208· στή Γαλλική).
Τό 1430, μέ τήν Ὀθωμανική κατάκτηση, ἡ Μονή λεηλατήθηκε καί τό Λείψανο τεμαχίσθηκε. Διάφορα τμήματά του κατάφεραν κάποιοι πιστοί νά τά περισυλλέξουν, "ἅ καί εἰς ἑνός συναρμοσθέντα σώματος ὁλομέλειαν, θαυμάτων ἐνέργειαν καθ' ἑκάστην ἀφθόνως πηγάζουσιν". Τό 1459 ὁ Μωάμεθ Β' ὁ Πορθητής ἐπικύρωσε τήν Μονή στή Χριστιανή μυτριά του Μάρα Μπράνκοβιτς. Στά τέλη τοῦ 16ου αἰ. ἡ Μονή εἶχε 200 περίπου μοναχές. Τό 1661 τό Λείψανο κατατέθηκε σέ μαρμάρινη λάρνακα. Τό 1669 ὁ Γάλλος περιηγητής Ροβέρτος Dre, εἶδε τό Λείψανο στό Καθολικό τῆς Μονῆς. Σήμερα στή Μονή ὁσ. Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, φυλάσσονται πολλά τῶν ὁστῶν τῆς Μυροβλύτιδος Ὁσίας, διότι τό ἀδιάφθορο Λείψανό της, ἄγνωστο πότε, διαλύθηκε. (Βλ. Συμ. Πασχαλίδη, "Ὁ Βίος τῆς Ὁσιομυροβλύτιδος Θεοδώρας τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ - Διήγηση περί τῆς Μεταθέσεως τοῦ Λειψάνου τῆς ὁσ. Θεοδώρας", 1991).
ΘΕΟΔΩΡΑΣ Ἁγίας, τῆς Αὐγούστας (+ 867, 11η Φεβρουαρίου):
Τό Λείψανο (πλήν τῆς Κάρας, ἡ ὁποία ἔχει χαθεῖ), ἀδιάφθορο στό Ναό Παναγίας Σπηλαιώτισσας Κερκύρας.
ΘΕΟΔΩΡΑΣ Ἁγίας, Βασιλίσσης τῆς Ἄρτης (+ 1275 ; ,11η Μαρτίου):
Ἀπότμημα στή Μητρόπολη Ἄρτης.
ΘΕΟΔΩΡΑΣ Ἁγίας:
Ἡ δεξιά παλάμη στή Μονή Προυσοῦ Εὐρυτανίας καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίας Ἁγίας πρόκειται.
ΘΕΟΔΩΡΑΣ Ὁσίας, τῆς Σύχλας Ρουμανίας (17ος - 18ος αἰ., 7η Αὐγούστου):
Τά Λείψανα στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου.
Ἡ ὁσ. Θεοδώρα κοιμήθηκε σέ μεγάλη ἡλικία καί κηδεύθηκε στό σπήλαιό της. Τό ἀσκητικό της Λείψανο ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί δοξάσθηκε μέ τό χάρισμα τῶν θαυμάτων. Διατηρήθηκε ἀνέπαφο γιά ἑκατό περίπου χρόνια καί διαλύθηκε πρίν τό 1828 (ἤ τό 1834), ὁπότε τά εὐωδιάζοντα ὀστά της μεταφέρθηκαν στήν Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ὅπου καί σήμερα φυλάσσονται. Θαυματουργό παραμένει μέχρι σήμερα τό Ἁγίασμά της, τό ὁποῖο συγκεντρώνεται σέ ἕνα κοίλωμα στό σπήλαιό της καί δέν ἐξαντλεῖται ποτέ.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Μεγαλομάρτυρος, τοῦ Τύρωνος (+ 306; , 17η Φεβρουαρίου):
Ἡ Κάρα στό Ναό ἁγ. Θεοδώρων Σερρῶν.
Μέρος τῶν Λειψάνων στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Βρινδισίου Ἰταλίας.
Μέρος τοῦ δεξιοῦ ποδός στή Μονή Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος τῆς δεξιᾶς χειρός στή Μονή Καρακάλου Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ δεξιά παλάμη στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
Ὁ ἀριστερός βραχίονας στή Μητρόπολη Πολυανῆς καί Κιλκισίου·.
Δύο τεμάχια στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Ἀποτμήματα στή Μονή Λειμῶνος Λέσβου καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
Μέρος τῶν λοιπῶν Λειψάνων στή Μονή Χόποβο Σερβίας.
Κατά τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἡ Κάρα του βρίσκεται στήν πόλη Γαέτα τῆς Ιταλίας.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Μεγαλομάρτυρος, τοῦ Στρατηλάτου (+ 319, 8η Φεβρουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Μελετίου Οἰνόης Βιλλίων Ἀττικῆς.
Μέρη Κάρας στίς Μονές Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους καί Προυσοῦ Εὐρυτανίας.
Τρία τεμάχια στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ σιαγόνα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Μέρος ποδός στήν Μονή Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ δεξιά παλάμη στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
Μέρος Κάρας καί Λειψάνων στό Ναό τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ Βενετίας.
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας.
Σύμφωνα μέ τίς Συναξαριστικές πηγές, τό μαρτυρικό σῶμα τοῦ Μεγαλομ. Θεοδώρου ἐνταφιάσθηκε στό πατρικό του κτῆμα στά Εὐχάϊτα τοῦ Πόντου, ἀπ’ ὅπου ἀνακομίσθηκε στήν ΚΠολη τήν 8η Ἰουνίου ἀγνώστου ἔτους. Τό 1347 ὁ Αὐτοκράτορας Ἰωάννης Καντακουζηνός δώρησε μέρος τοῦ Λειψάνου στό Μεγ. Ἡγεμόνα τῆς Μόσχας Συμεών τόν Ὑπερήφανο (1341 – 1353). Πιθανῶς ἀπό τά Λείψανα αὐτά νά προέρχεται τό μέρος πού φυλάσσεται στή Λαύρα Νέβσκι τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως. Δέν εἶναι γνωστό πότε καί κάτω ἀπό ποιες συνθῆκες τά Λείψανα μετακομίσθηκαν στή Μεσημβρία τῆς Θράκης, ἀπ’ ὅπου τό 1257 ὁ Βενετός Giacomo Daudolo τά ἀφαίρεσε ἀπό τόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ Δόγη Ramiero Ziani, καί τά κατέθεσε στό Βενετικό Ναό τοῦ ἁγ. Νικολάου Γαλατᾶ ΚΠόλεως. Δέκα χρόνια ἀργότερα, τό 1267, τά Λείψανα μεταφέρθηκαν στή Βενετία καί κατάτέθηκαν στό Ναό τοῦ Σωτῆρος, ὅπου καί σήμερα φυλάσσονται. Στά Λείψανα αὐτά περιλαμβάνονται κρανίο καί πολλά ὀστά.
Στή Ρωμαϊκή Δύση Λείψανα τοῦ ἁγ. Θεοδώρου διεκδικεῖ καί τό Μπρίντεζι. Τά Λείψανα αὐτά ἔφθασαν στή ναυτική αὐτή Ἰταλική πόλη κατά τήν περίοδο τῶν Σταυροφοριῶν, ἀλλά μᾶλλον πρόκειται περί Λειψάνων τοῦ ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος.
Τό 1204 τέλος ὁ Λατίνος Αὐτοκράτορας ΚΠόλεως Βαλδουϊνος δώρησε στόν Ἐπίσκοπο Πέτρο τοῦ Ἀμάλφι τήν Κάρα τοῦ Ἁγίου, ἡ ὁποία ἔφθασε στή Γαέτα τήν 30. 11. 1210.
Εἶναι ἐξαιρετικά πιθανό τά λείψανα πού ἀποδίδονται στόν ἅγ. Θεόδωρο τόν Στρατηλάτη, νά ἀνήκουν σέ ἄλλο Θεόδωρο. Ἄλλωστε ὁ Μαρίνος Σανοῦδος στήν καταγραφή τῶν Λειψάνων τοῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος ἀναφέρει λείψανα «Θεοδώρου Ἐπισκόπου».
Θά πρέπει στό σημεῖο αὐτό νά ἀναφερθεῖ ὅτι ἀξιόλογοι μελετητές, παλαιοί καί νεώτεροι (λ.χ. ὁ ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης), ἀναφέρονται σέ «διπλασιασμό τοῦ Μεγαλομ. Θεοδώρου πού πραγματοποιήθηκε στόν Ἑλληνικό κόσμο» (ἐπ. Φαναρίου Ἀγαθάγγελος).
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ἡγιασμένου (+ 368, 16η Μαϊου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Μάρτυρος, τῆς Κεφαλληνίας (4ος αἰ., 24η Αὐγ. καί 11η Σεπτεμβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή ἁγ. Ζαχαρίου Βενετίας.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ὁσίου, τοῦ Συκεώτου, ἐπ. Ἀναστασιουπόλεως (+ 613, 22α Ἀπρ.):
Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Μάρτυρος, τοῦ "ἐν Πυργίῳ":
Ἡ Κάρα στή Μονή Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ὁσίου, κτίτορος τῆς Μονῆς Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων (9ος αἰ., 18η Ὀκτ.):
Ἡ Κάρα στήν ὁμώνυμη Μονή.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἀρχιεπ. Ἀλεξανδρείας (+ 606, 3η Δεκεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Παύλου Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας (12η Σεπτεμβρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Παύλου Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ὁσίου, τοῦ Γραπτοῦ (+ 840, 27η Δεκεμβρίου):
Ἀπότμημα στό Ναό ἁγ. Αἰκατερίνης Θεσσαλονίκης.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ὁσίου, τοῦ Στουδίτου (+ 826, 11η Νοεμβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ἁγίου, ἐπ. Ροστώφ καί Σούζνταλ Ρωσίας (+ 1023, 8η Ἰουνίου):
Μέρη ἀδιαφθόρου Λειψάνου στό Ναό τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν Σούζνταλ Ρωσίας.
Ἕνας ἀδιάφθορος δάκτυλος στό Ναό ἁγ. Κων/νου -Ἑλένης Σούζνταλ.
Τό Λείψανό τοῦ ἁγ. Θεοδώρου ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 τό Λείψανο ἐκτέθηκε στό τοπικό Μουσεῖο τοῦ Σούζνταλ. Λίγο πρίν τήν πτώση τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος, τό Λείψανο ἦταν σέ κατάσταση ὁλοκλήρου ξηροῦ σώματος, μέ μαλλιά καί γενειάδα, ἀλλά καί ἐμφανεῖς τίς κακοποιήσεις του ἀπό τούς ἀθεϊστές.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Μάρτυρος, Βογιάρου τοῦ ἁγ. Μιχαήλ Ἡγεμόνος τοῦ Τσερνίκωφ Ρωσίας (+ 1245, 14η Φεβρουαρίου καί 20ή Σεπτεμβρίου):
Τά Λείψανα στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ Κρεμλίνου.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου Ροστώφ Ρωσίας (+ 1394, 28η Νοεμβρίου):
Τά Λείψανα στό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Ροστώφ Ρωσίας.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Νεομάρτυρος, τῶν Δαρδανελλίων (+ 1690, 2α Αὐγούστου):
Ἡ Κάρα στό Ναό ὁσ. Ξένης Νικαίας Πειραιῶς.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ὁσίου, τοῦ Νέου (+ 1750, μετά τῶν Ὁσίων Ἁγιορειτῶν Πατέρων):
Ἡ Κάρα στή Μονή Μεγίστης Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Νεομάρτυρος, τῆς Μυτιλήνης (+ 1784, 30ή Ἰανουαρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στό Μητροπολιτικό Ναό τῆς Μυτιλήνης.
Τό Λείψανο τοῦ Νεομάρτυρος Θεοδώρου ἐνταφίασαν εὐλαβεῖς Χριστιανοί στό Ναό τῆς Παναγίας Χρυσομαλούσσας. Κατά τήν ἀνακομιδή του, τό 1798, βρέθηκε ἀδιάφθορο.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Βυζαντίου (+ 1795, 17η Φεβρουαρίου):
Ἡ Κάρα στή Μονή Μεγ. Λαύρας Ἁγίου Ὄρους.
Ἀπότμημα στή Μονή Λειμῶνος Λέσβου.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ὁσίου, τῶν Κυθήρων (+ 922, 12η Μαϊου):
Ἡ Κάρα στήν ὁμώνυμη Μονή Κυθήρων.
ΘΕΟΚΤΙΣΤΗΣ Ὁσίας, τῆς Λέσβου (+ 881, 9η Νοεμβρίου):
Ἡ Κάρα καί μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή Λευκάδος Ἰκαρίας.
Μία τῶν χειρῶν στό Ναό Παν. Ἑκατονταπυλιανῆς Πάρου.
Ἀπότμημα στή Μονή Μεταμ. Σωτῆρος Νικητῶν Καβάλας.
ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΥ Μάρτυρος:
Ἀπότμημα στή Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Μάρτυρος πρόκειται· τῆς 4/2, τῆς 6/9 ἤ τῆς 3/10.
ΘΕΟΠΙΣΤΗΣ Μάρτυρος, συζύγου Μεγαλομ. Εὐσταθίου (+ 118, 20ή Σεπτεμβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό τῆς Βενετίας.
ΘΕΟΠΙΣΤΟΥ Μάρτυρος, υἱοῦ Μεγαλομ. Εὐσταθίου (+ 118, 20ή Σεπτεμβρίου):
Μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο ΡΚ Ναό τῆς Βενετίας.
ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ Μάρτυρος:
Ἀπότμημα στό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας.
Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Μάρτυρος πρόκειται.
ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ Ὁσίου, τοῦ Γραπτοῦ (+ 850, 11η Ὀκτωβρίου):
Ἀπότμημα στή Μονή Προυσοῦ Εὐρυτανίας.
ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ Ὁσίου, τοῦ Μετεωρίτου (+ 1544, 17η Μαϊου):
Ἡ ἀριστερή παλάμη ἀδιάφθορη στή Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων.
ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ Ὁσίου, τῆς Ναούσης (16ος αἰ., 19η Αὐγούστου):
Ἡ Κάρα στό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Ναούσης.
Μέρος τῶν Λειψάνων στή Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Βεροίας.
ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ τοῦ Ἐγκλείστου, Ἐπισκόπου Ταμπώφ Ρωσίας (+ 1894, 6η Ἰανουαρίου):
Τά Λείψανα στή Μονή Βισένσκυ, Ρυαζάν Ρωσίας.
ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ Ἁγίας, Αὐτοκράτειρας τοῦ Βυζαντίου (+ 893, 16η Δεκεμβρίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Πατριαρχικό Ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου, Φαναρίου ΚΠόλεως·
Μέρος Κάρας στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΟΦΙΛΟΥ Παιδομάρτυρος, τῆς Ρώμης (284 – 304, ):
Τά Λείψανα στό ΡΚ Ἀββαεῖο τῶν Τραπιστῶν τοῦ Rogersville, New Brunswick Καναδᾶ.
Τά Λείψανα εἶναι συναρμολογημένα μέ κερί, σέ ὁμοίωμα παιδιοῦ ἡλικίας 10 περίπου ἐτῶν.
ΘΕΟΦΙΛΟΥ Ὁσίου, τοῦ Μυροβλύτου (+ 1548, 8η Ἰουλίου):
Ἡ δεξιά ἀδιάφθορη, σέ σχῆμα εὐλογίας, στή Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους.
ΘΕΟΦΙΛΟΥ τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, τοῦ Κιέβου (+ 1853, 28η Ὀκτωβρίου):
Τά Λείψανα στή Σκήτη Κιτάγιεβο Κιέβου.
ΘΕΡΑΠΟΝΤΟΣ Ἱερομάρτυρος, Ἐπισκόπου εἰς Κύπρον (; 26η Μαϊου):
Ἀποτμήματα στή Μονή Ζωγράφου Ἁγίου Ὄρους καί στόν ὁμώνυμο Ναό Λεμεσοῦ Κύπρου.
ΘΕΩΝΑ Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (16ος αἰ., 4η Ἀπριλίου):
Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Μονή ἁγ. Ἀναστασίας Βασιλικῶν Θεσσαλονίκης.
Ἀπότμημα στή Μονή Κύκκου Κύπρου.
ΘΥΡΣΟΥ Μάρτυρος:
Ἀπότμημα στή Μονή ἁγ. Νικάνορος Γρεβενῶν.
ΘΩΜΑ Ὁσίου, τοῦ "ἐν Μαλεῷ" Πελοποννήσου (10ος αἰ., 7η Ἰουλίου):
· Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μητρόπολη Μονεμβασίας καί Σπάρτης.
ΘΩΜΑ Ἀποστόλου, ἐκ τῶν Δώδεκα (1ος αἰ., 6η Ὀκτωβρίου ):
Ἡ Κάρα στή Μονή ἁγ. Ἰωάννου Θεολόγου Πάτμου.
Ἀποτμήματα στή Μονή Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους, στό Κοπτικό Πατριαρχεῖο τῆς Αἰγύπτου καί στόν Συρο - Ἰακωβιτικό Ναό τῆς Μοσούλης.
Κατά τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἡ Κάρα καί τά περισσότερα Λείψανα φυλάσσονται στή ΡΚ Βασιλική τῆς Ὀρτόνα Ἰταλίας.
ΘΩΜΑΪΔΟΣ Μάρτυρος, τῆς Ἀλεξανδρείας (14η Ἀπριλίου):
Μέρος Κάρας στή Μονή Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου