ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ὁ Ἱερομάρτυρας, Ἰω. Καρδάση

         Η μεγάλη αυτή μορφή της Εκκλησίας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο ένας εκ των τριών της τρισηλίου θεότητας, ο σοφός Ιεράρχης, ο πιστός εργάτης του Ευαγγελίου, ο πολυτάλαντος συγγραφέας, ο χρυσορρύμονας, ο διδάσκαλος της Οικουμένης Ανατολικής και Δυτικής, ακόμη και του προτεσταντικού κόσμου. Έζησε εν Χριστώ, διώχτηκε και μαρτύρησε, πολεμούμενος λυσσαλέα από το Ιερατείο, που πέτυχε τελικά την εξόντωσή του.

            Φέτος (2014), συμπληρώνονται τα 1607 χρόνια από τη μαρτυρική του κοίμηση στα βουνά της Αρμενίας και του Πόντου (407) και θα ήταν μια ευκαιρία να παρουσιαστεί η ζωή, η προσφορά και το εν γένει έργο του, που είναι τεράστιο και ανεξάντλητο. Θα έπρεπε όμως να θυμηθούμε και ορισμένα γεγονότα, που στιγμάτισαν την εποχή εκείνη και δείχνουν τις φοβερές ίντριγκες, που εξυφάνθεισαν προ της αναδείξεώς του στο θρόνο της ΚΠολης, κατά τη διάρκεια της εκεί αρχιερατείας του, κατά την εξορία του, αλλά και μετά την κοίμησή του ακόμη.

            Ο ΚΠόλεως Ιωάννης διαδέχθηκε τον άγιο Νεκτάριο (μνήμη 11 Οκτωβρίου) το 398, χειροτονηθείς από τον Αλεξανδρείας Θεόφιλο (ο οποίος δεν τον ήθελε), αναγνωρίσθηκε δε αμέσως η εκλογή του από τον Αντιοχείας Φλαβιανό Α΄ (είχε συμβάλει σ’ αυτή) και τον Ρώμης Σιρίκιο. Η πρώτη του πράξη ήταν να πωλήσει όλα τα πολυτελή έπιπλα και αντικείμενα, που βρίσκονταν στην Αρχιεπισκοπή: «Στην πλούσια και άνετη ζωή του προκατόχου του (αγίου Νεκταρίου) επέβαλε (ο Χρυσόστομος) αυστηρές οικονομίες στις δαπάνες, για να εξοικονομηθούν χρήματα προκειμένου να διατεθούν για Νοσοκομεία και άλλους κοινωφελείς σκοπούς. Έτσι άρχισε να πωλή πολυτελή έπιπλα και άλλα αντικείμενα, που δεν εχρειάζοντο για τον ίδιο» (Χρ. Κρικώνη: Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και οι περί ιερωσύνης λόγοι του, Αποστολική Διακονία, σελ. 33-34).

            Πολέμησε την ανηθικότητα, τη λαιμαργία και τη φιλαργυρία Επισκόπων, κληρικών και μοναχών και το θεσμό των «συνεισάκτων γυναικών». Σε σύνοδο 70 επισκόπων της Αρχιεπισκοπής του καθήρεσε 16 Επισκόπους και 70 πρεσβυτέρους. Συνέστησε στους πλούσιους να δωρίζουν κατ’ ευθείαν στους πτωχούς και όχι μέσω των κληρικών των Ι. Ναών, για να είναι σίγουροι, για την κατάληξη της δωρεάς των!

            Οι αντίπαλοι του Ιωάννη αξιοποίησαν την οργή του Αλεξανδρείας Θεοφίλου εναντίον του, για την υποδοχή των «Μακρών Αδελφών», γνωστών μοναχών της Νιτρίας, οι οποίοι διώκοντο από τον Θεόφιλο, για τις ωριγενιστικές τους τάσεις. Ο Χρυσόστομος φιλοξένησε την ομάδα αυτή των μοναχών και πρόσφερε συμπαράσταση, αλλά δεν τους δέχτηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία, γιατί αυτό θα αποτελούσε αντικανονική πράξη. Ο Θεόφιλος επωφελήθηκε από τη μεταβολή της στάσης της αυτοκράτειρας Ευδοξίας έναντι του Ιωάννη, με τη σύμπραξη του Κύπρου αγίου Επιφανίου και των αντιπάλων του Ιωάννη, συγκάλεσε σύνοδο σε προάστιο της Χαλκηδόνας («επί Δρυν»), στην οποίαν μετείχαν 36 Επίσκοποι (εξ ων 29 από την Αλεξάνδρεια), για να τον κρίνουν. Ο Χρυσόστομος καθαιρέθηκε και εξορίσθηκε χωρίς να δεχθεί να απολογηθεί στο κατηγορητήριο της συνόδου της Δρυός (403), την οποίαν θεώρησε ως αντικανονική. Οι περί τον Ιωάννη 40 περίπου Επίσκοποι ζήτησαν να διακόψουν κοινωνία με τον λήσταρχο και  αντίχριστο Αλεξανδρείας Θεόφιλο και της ληστρικής του συνόδου, αυτός δε τους απήντησε: «Εάν με αγαπάτε μη χωρίζεσθε, μη συμβάλλετε εις το σχίσμα, μόνο μη κοινωνήτε των φρονημάτων των και μη υπογράφετε τας αποφάσεις των» (Ορθόδοξος Πνοή, τ. 121, σελ. 50).

            Για την καταδίκη του ΚΠόλεως Ιωάννη συνέβαλαν αποφασιστικά: ο Αλεξανδρείας Θεόφιλος, πρόεδρος της Συνόδου στη Δρυ (αντικανονική σύνοδος, όπου σε ξένη επαρχία προήδρευε αλλότριος Επίσκοπος και όχι ο επιχώριος), ο διάκονός και ανιψιός του Κύριλλος, ο μετέπειτα Αλεξανδρείας άγιος Κύριλλος (μνήμη 18 Ιανουαρίου), ο Κύπρου άγιος Επιφάνιος (μνήμη 12 Μαΐου), ο άγιος Ιερώνυμος (μνήμη 30 Σεπτεμβρίου), φίλος και συνομώτης μετά του Θεοφίλου, αλλά και ο άγιος Αυγουστίνος (μνήμη 15 Ιουνίου) (π. Γ. Φλωρόφσκυ, όπου οι δυο τελευταίοι άγιοι ζήτησαν μετ’ επιτάσεως, από τον Ρώμης Ιννοκέντιο Α΄, τη διαγραφή του Ιωάννη από τα δίπτυχα της Εκκλησίας). Το Μάρτιο του 403, έφτασε στην ΚΠολη ο Επιφάνιος, που αντικανονικά και προσβλητικά αρνήθηκε τις τιμές από τον Χρυσόστομο, την φιλοξενία του και την κοινωνία με αυτόν, έχοντας υιοθετήσει όσα κατηγορούσαν τον Χρυσόστομο στην ΚΠολη οι εχθροί του και ο Αλεξανδρείας Θεόφιλος. Θεωρούσε τον Χρυσόστομο ακόμα και αιρετικό. Τότε ο Χρυσόστομος υποχρεώθηκε να τηρήσει αυστηρή στάση έναντι του Επιφανίου, ο οποίος όμως είχε τώρα την ευκαιρία να διαπιστώσει, από τις εξηγήσεις των «Μακρών αδελφών», ότι δεν ήταν ωριγενιστές. Έτσι, διαπίστωσε, ότι ο αγώνας του πλέον δεν είχε λόγο παρά μόνο τα σχέδια του Θεόφιλου, του οποίου μάλλον υποψιάστηκε ότι έγινε όργανο. Γι’ αυτό σε λίγους μήνες, χωρίς να κοινωνήσει με τον Χρυσόστομο, εγκατέλειψε την ΚΠολη και πέθανε στο ταξίδι, πριν πατήσει την γη της Κύπρου (Παπαδόπουλου Στ. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σελ. 46).

            Ο Ιωάννης, αρνούμενος να δεχτεί την απόφαση της αντικανονικής συνόδου, περί καθαιρέσεώς του από το θρόνο της ΚΠόλεως, συνελήφθη τελικά το Μ. Σάββατο του 404 και οδηγήθηκε στον Κουκουσό στα σύνορα Καππαδοκίας και Αρμενίας και από εκεί στα Κόμμανα του Πόντου. Πέθανε καθ’ οδόν προς την Πιτυούντα του Πόντου στις 14 Σεπτεμβρίου 407 προφέροντας τους τελευταίους του λόγους: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».

            Την καταδίκη του Ιωάννη προσυπέγραψε εκτός του Αλεξανδρείας Θεοφίλου και ο Αντιοχείας Πορφύριος, ενώ ο Ρώμης Ιννοκέντιος Α΄ αρνήθηκε να προσυπογράψει, καθότι είχε ταχθεί από την αρχή υπέρ του Ιωάννη, υποστηρίζοντας τις απόψεις του και συνδράμοντας αυτόν στην έκκλησή του για συναντίληψη. Η Ρώμη, εξ αυτού του λόγου, διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία μετά των άλλων τριών θρόνων και αρνήθηκε τη διαγραφή του ονόματος του Ιωάννη από τα δίπτυχα της Εκκλησίας, όπως έκανε η ΚΠολη, η Αλεξάνδρεια και η Αντιόχεια, οπότε προκλήθηκε σχίσμα, το οποίον άρχισε να θεραπεύεται με την αναγραφή του ονόματος του Ιωάννη στα δίπτυχα της Αντιόχειας το 413, της ΚΠολης το 416 και της Αλεξάνδρειας το 417 και τερματίσθηκε το 438 με την ανακομιδή των λειψάνων του στην ΚΠολη από τον Αρχιεπίσκοπο Πρόκλο.

            Κατά τη διάρκεια της εξορίας του Ιωάννη από το 404 και μέχρι την κοίμησή του το 407, τον διαδέχθηκαν στο θρόνο, δυο ορκισμένοι εχθροί του και υπαίτιοι και αυτοί της εκθρόνισης και εξορίας του, οι άγιοι: Αρσάκιος και Αττικός:

            Ο πρώτος, που διαδέχθηκε τον Ιωάννη στο θρόνο της ΚΠολης είναι ο άγιος Αρσάκιος (μνήμη 11 Οκτωβρίου) (404-405), αδελφός του αρχιεπισκόπου αγίου Νεκταρίου. Εκλέχτηκε αμέσως μετά την τελική εξορία του Ιωάννου Χρυσοστόμου. Οι συνθήκες εκλογής του δεν ευνοούσαν την άμεση αποδοχή του, γιατί οι οπαδοί του Χρυσοστόμου έμεναν πιστοί στον άδικα διωκόμενο ιεράρχη. Αρχιεράτευσε για μικρό χρονικό διάστημα (14 μήνες). Ο Ελενοπόλεως Παλλάδιος, σύγχρονος του Ι. Χρυσοστόμου, εξορισθείς και αυτός, καταγράφει στο έργο του «Διάλογος περί του βίου του Ιωάννου Χρυσοστόμου»: «Αρσάκιος δε ο αδελφός του μακαρίου Νεκταρίου, αντεισήγετο τω τόπω του Ιωάννου, ανδρός ιεροφάντου, άνθρωπος ιχθύος αφωνότερος και βατράχου απραγότερος».

            Ο ίδιος ο Χρυσόστομος σε επιστολή του προς τον Επίσκοπο Κυριακό, επίσης εξόριστο αναφέρει περί του Αρσακίου τα εξής (κατά μετάφραση αγίου Νικοδήμου): «Ήκουσα δε και δια τον φλύαρον εκείνον Αρσάκιον, τον οποίον εκάθισεν η βασίλισσα πατριάρχην εις τον θρόνον μου, ότι καθ’ υπερβολήν έθλιψε τους αδελφούς και τας παρθένους, οίτινες με υπερησπίζοντο και δεν ηθέλησαν να συγκοινωνήσωσι με αυτόν, εκ των οποίων πολλοί και απέθανον εν τη φυλακή δι’ αγάπην μου. Εκείνος, λέγω ο προβατόσχημος λύκος, ο οποίος έχει μεν σχήμα επισκόπου, είναι δε μοιχός κατ’ αλήθειαν, διότι καθώς η γυνή ονομάζεται μοιχαλίς, όταν, ζώντος του ανδρός της, λάβη άλλον άνδρα, ούτω αυτός είναι μοιχός ουχί κατά σάρκα, αλλά κατά πνεύμα, επειδή ζώντος εμού του επισκόπου της Κωνσταντινουπόλεως, αυτός ήρπασε τον θρόνον μου».

            Τον άγιο Αρσάκιο διαδέχθηκε στο θρόνο ο άγιος Αττικός (μνήμη 8 Ιανουαρίου) (406-425), ο οποίος συνέχισε την πολεμική εναντίον των οπαδών του Ιωάννη Χρυσόστομου μέχρι το 416, οπότε δέχθηκε την αποκατάστασή του και την εγγραφή του ονόματός του στα δίπτυχα της Εκκλησίας της ΚΠόλεως για να λήξει το σχίσμα. Ο βιογράφος του Χρυσοστόμου, Ελενοπόλεως Παλλάδιος καταγράφει για τον Αττικό, ότι είναι «πάσης μηχανής τεχνίτης κατά του Ιωάννου» και με τη βία ανάγκασε τους Επισκόπους, που δεν έσκυβαν να τον προσκυνήσουν και να επικοινωνήσουν μαζί του, να τον αποδεχτούν ως κανονικό Αρχιεπίσκοπο και κυριάρχη του θρόνου της ΚΠολης.

            Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Αλεξανδρείας αγίου Κυρίλλου, ο οποίος και αυτός είχε συμβάλλει στην εκθρόνιση και εξορία του Ιωάννη στη Δρυ, όπου είναι ο τελευταίος που δέχτηκε με την θεία ενέργεια να τον εγγράψει στα δίπτυχα, καθότι αρνιόταν πεισματικά να τον δεχτεί. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του στο θέμα αυτό: «εάν περιλάβετε τον Ιωάννην μεταξύ των επισκόπων διατί δεν περιλαμβάνετε και τον Ιούδα μεταξύ των Αποστόλων;» (Χρ. Κρικώνη. Καθηγητή ΑΠΘ: Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και οι περί ιερωσύνης λόγοι του. Αποστολική Διακονία, σελ. 45). Τελικά, κατόπιν οράματος που του απεκαλύφθη ότι δεν έπραττε ορθώς, δέχθηκε να τον αναγράψει στα δίπτυχα της Εκκλησίας και να τον μνημονεύει το 417. (Συναξ. Τόμ. ΣΤ΄, γ΄ έκδ. σελ. 105-109).

            Έτσι, ο μεγάλος αυτός Ιεράρχης, ο διδάσκαλος της Οικουμένης, υπήρξε μάρτυρας, όχι από διωγμό ειδωλολατρών ή αιρετικών, αλλά από διωγμό Ορθοδόξων Αρχιεπισκόπων, αλλά και αγίων της Εκκλησίας μας (τουλάχιστον 7)! Αυτό είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα, που αποδεικνύει, ότι οι άγιοι δεν είναι ούτε αλάνθαστοι, ακόμη και σε ερμηνεία δογμάτων, ούτε αναμάρτητοι, αλλά οι πλέον θεραπευμένοι στο απέραντο νοσοκομείο ψυχών και σωμάτων, που είναι η Εκκλησία. Επ’ αυτού είναι χαρακτηριστική η αναφορά ενός άλλου αγίου της Εκκλησίας μας του Μ. Φωτίου, ο οποίος σε μια επιστολή του στον πάπα Νικόλαο Α΄ δηλώνει απερίφραστα ότι πολλοί Πατέρες, όπως ο Διονύσιος Αλεξανδρείας, ο Μεθόδιος και ο Ειρηναίος, διετύπωσαν εσφαλμένες απόψεις και συμπληρώνει: «Εμείς δε επειδή προσέξαμε ότι μερικοί άλλοι από τους μακαρίους Πατέρες και διδασκάλους μας πλανήθηκαν σε πολλά σημεία της ακριβούς ερμηνείας των ορθών δογμάτων, τους μεν ισχυρισμούς τους δεν τους αποδεχόμεθα ως προσθήκη στη διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά τα ίδια τα πρόσωπά τους τα ασπαζόμεθα με τιμή» (Μ. Φωτίου, Επιστολαί 1 (ΚΔ΄), Migne 102, 813).

            Η Εκκλησιαστική λοιπόν Ιεραρχία και Διοίκηση είναι η κύρια αιτία της καθαίρεσης, της εξορίας και του αργού μαρτυρικού θανάτου του μεγάλου αυτού Ιεράρχη, η οποία βρήκε πρόσφορον «ους» σε μια διεφθαρμένη πολιτική εξουσία του Αρκάδιου (αγίου, κατά την Εκκλησία των Ιεροσολύμων, Αρχιμ. Καλλίστου: Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο, σελ. 105, με εορτή μνήμης 27 Αυγούστου), ενός ανάξιου υιού του Μ. Θεοδοσίου με παθολογική νωθρότητα και μικρόνοια, με πλήρη απομώρανση, ξένο σε κάθε σοβαρή ενασχόληση, αμέριμνο και αγνοώντα τα του οίκου του, ο οποίος και εναπέθεσε τη διοίκηση της αυτοκρατορίας στους θαλαμηπόλους του, στους υπουργούς του και προ παντός στην έκφυλη σύζυγό του Ευδοξία, η οποία αποφάσιζε αντ’ αυτού.

            Συνήθως τονίζεται, ότι ο Ιωάννης ήταν θύμα της αυτοκράτειρας Ευδοξίας την οποία στηλίτευε, τούτο όμως δεν αληθεύει, ακόμη δε και η αποδιδόμενη στο Χρυσόστομο επίθεση κατά της αυτοκράτειρας, ως της «Ηρωδιάδας», που ζητεί την κεφαλή του, ελέγχεται ως μη αληθής. Στην πραγματικότητα ο Χρυσόστομος ήταν το θύμα της επίθεσης εναντίον του από μια έκφυλη εκκλησιαστική διοίκηση, της οποίας τάραξε τα λιμνάζοντα βορβορούχα νερά και η οποία χρησιμοποίησε την Ευδοξία και τον Αρκάδιο για να εξοντώσει τον άγιο αυτό Μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, με τον πιο αργό μαρτυρικό θάνατο, αυτόν της βαθμιαίας εξόντωσης, λόγω των κακουχιών, μέσα σε ένα διάστημα τριών ετών (404-407) στα κακοτράχαλα βουνά της Αρμενίας και του Πόντου. Η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Ιανουαρίου (ανακομιδή λειψάνων) και στις 13 Νοεμβρίου (ημέρα κοίμησης, κατά μετάθεση από τις 14 Σεπτεμβρίου).

            Ιερομάρτυρα άγιε Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε υπέρ ημών

Ὁσίου ΘΕΟΔΩΡΟΥ τοῦ Στουδίτη, Φιλοπαπισμός, Ἰω. Καρδάση

         Οι Στουδίτες (ακοίμητοι) μοναχοί ασκούσαν μεγάλη επιρροή στα εκκλησιαστικά πράγματα, κατά τον 5^ο και τις αρχές του 6^ου αι. η καταδίκη τους όμως από τον Ιουστινιανό Α΄ για την αντίδρασή τους στο θεοπασχιτικό διάταγμα, καίτοι δεν έπληξε τη Μονή, αποδυνάμωσε οπωσδήποτε την ακτινοβολία της. Κατά την περίοδο της Εικονομαχίας αναδείχθηκε σε μεγάλο κέντρο του αγώνα εναντίον των Εικονομάχων, αλλά το 765 καταστράφηκε από τους διωγμούς του Κων/νου Ε΄ εναντίον των Εικονόφιλων. Μετά την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο (787) ανέκτησε την παλαιότερη ακτινοβολία της, η οποία κορυφώθηκε κατά την β΄ περίοδο της Εικονομαχίας (815-843), χάρις στους αγώνες των μεγάλων ηγουμένων της, αγίων Θεοδώρου και Πλάτωνος (αδελφού της μητέρας του Θεόδωρου), υπέρ της τιμής των ιερών εικόνων. .

Μεγάλη ακμή γνώρισε επί των ημερών του Θεοδώρου Στουδίτη (9ος αιώνας) και ύστερα, οπότε με την εγκατάσταση της αδελφότητας των Σακκουδιτών η μοναχική αδελφότητα έφτασε να αριθμεί πάνω από 700 μοναχούς. Στους αιώνες που λειτούργησε απέκτησε μεγάλη φήμη, αναδείχθηκε στην πολυπληθέστερη Μονή της Πόλης και αποτέλεσε πνευματικό κέντρο της Αυτοκρατορίας.

         Οι μοναχοί της ονομάζονταν Στουδίτες και η οργάνωση του βίου τους αποτέλεσε πρότυπο για ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο. Τρεις Αυτοκράτορες, ο Μιχαήλ Ε' ο Καλαφάτης (1042), ο Ισαάκ Κομνηνός (1059) και ο Μιχαήλ Ζ' ο Δούκας (1078) αποσύρθηκαν εκεί και έγιναν Στουδίτες, ενώ τρεις Στουδίτες έγιναν Πατριάρχες: Ο Αντώνιος Γ΄ (974-980), ο Αλέξιος Α΄ (1025-1043) και ο Δοσίθεος (1190-1191) έγιναν Οικουμενικοί Πατριάρχες, ενώ ο Δοσίθεος προηγουμένως διετέλεσε και Πατριάρχης Ιεροσολύμων

        Έπαιξε σπουδαίο ρόλο κατά την Εικονομαχία, κατά τη διάρκεια της οποίας υπέφερε πολλά, καθώς οι μοναχοί της αναδείχτηκαν αγωνιστές της μετέπειτα Ορθοδοξίας και υπερασπιστές της τιμής των εικόνων. Κατά την περίοδο αυτή τέσσερις άγιοι Οικουμενικοί Πατριάρχες κινήθηκαν εναντίον της και εναντίον των ηγουμένων της, αγίων Θεοδώρου και Πλάτωνος, καθότι η Μονή λάμβανε ενεργό μέρος και κινητοποιούσε τους Μοναχούς της εναντίον αποφάσεων των αυτοκρατόρων, αλλά και των Πατριαρχών ΚΠόλεως. ‘Έτσι, ο ΚΠόλεως άγιος Ταράσιος (784-806) αποφάσισε τη διάλυση της Μονής και εξόρισε τους αγίους Πλάτωνα και Θεόδωρο. Κατόπιν, ο ΚΠόλεως άγιος Νικηφόρος Α΄ (806-815) φυλάκισε τον άγιο Πλάτωνα και εξόρισε τον άγιο Θεόδωρο. Ο ΚΠόλεως άγιος Μεθόδιος Α΄ (843-847) αφόρισε τους Στουδίτες Μοναχούς, επειδή τον κατηγόρησαν, ότι δεν υπήρξε σκληρός με τους εικονομάχους, ο δε άγιος Φώτιος Α΄ (858-867) συγκρούστηκε και αυτός με τους Στουδίτες Μοναχούς.

          Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 και ήταν μοναχός, συγγραφέας και μέγας υπερασπιστής των εικόνων. Αρχικά διετέλεσε ηγούμενος στη Μονή Σακκουδίωνος στην Προύσα, όπου διαδέχτηκε τον θείο του άγιο Πλάτωνα. Ο θείος του και η μητέρα του, που ονομαζόταν Θεοκτίστη του ενέπνευσαν την αγάπη του προς το μοναχικό βίο.

Ο Θεόδωρος προσπάθησε να ανυψώσει τον μοναχικό βίο, αλλά ενεπλάκη σε πολιτικές και εκκλησιαστικές έριδες με αποτέλεσμα να εξοριστεί τέσσερις φορές. Το 796 τιμωρήθηκε με ραβδισμό και εξορίστηκε για ένα έτος στη Θεσσαλονίκη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄, διότι αντιτάχτηκε στον παράνομο (δεύτερο) γάμο του τελευταίου με τη συγγενή του Θεοδώρου, Θεοδότη, την οποία είχε θαλαμηπόλο, κριτικάροντας παράλληλα τον Πατριάρχη άγιο Ταράσιο, που είχε ανεχτεί το γάμο.

Το 797 εγκαταστάθηκε στη Μονή Στουδίου της Πόλης, την οποία ανέδειξε σε κυψέλη κοινωνικής και πνευματικής δραστηριότητας, συγκροτώντας συνεργεία αντιγραφής ιερών χειρογράφων. Τότε απέκτησε το προσωνύμιο Στουδίτης. Το 809 εξορίστηκε πάλι από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄, διότι στηλίτευσε ως αντικανονική την εκλογή ως Πατριάρχη του αυτοκρατορικού μυστικοσυμβούλου αγίου Νικηφόρου Α΄ και αρνήθηκε να επικυρώσει την άρση του αφορισμού του ιερέα Ιωσήφ, ο οποίος είχε ευλογήσει τον παράνομο γάμο του Κωνσταντίνου ΣΤ'.

Αργότερα εξορίστηκε για τρίτη φορά από τον αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ Αρμένιο, ως υπερασπιστής των εικόνων. Σε πείσμα του αυτοκράτορα τέλεσε επίσημη λιτανεία των εικόνων στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε να τις υπερασπίζεται με σθένος από τον τόπο της εξορίας του, παρά τους βασανισμούς που υπέστη. Εξορίστηκε για τέταρτη φορά από τον Μιχαήλ Β' Τραυλό και πέθανε εξόριστος το 826 σε ηλικία 67 ετών.

Ετάφη στην Πρίγκηπο, αλλά το 844 έγινε ανακομιδή των λειψάνων του στη Μονή Στουδίου. Υπήρξε υμνογράφος και συγγραφέας πολλών ασκητικών, θεολογικών και εκκλησιαστικών έργων, καθώς και επιστολών. Συνέθεσε μέρος του Τριωδίου με τον αδερφό του άγιο Ιωσήφ, αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Σώζονται πάνω από 500 επιστολές του, κυρίως κατά των εικονομάχων, που αποτελούν σπουδαία πηγή για τη βυζαντινή εποχή του 9ου αιώνα. Οι μοναστικοί κανόνες που θέσπισε στη Μονή Στουδίου σταδιακά επεκράτησαν σε όλες τις μονές της αυτοκρατορίας. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου.

            ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΑΠΕΣ

Πολλές είναι βέβαια οι ιερές (παρα)φλυαρίες κάποιων αδελφών μας βυζαντινολόγων, του είδους «κανένα πρωτείο δεν αναγνώρισαν οι Πατέρες μας στον Πάπα»..... Ας δούμε, ας διαβάσουμε τα αυθεντικά κείμενα, κι έπειτα ας βγάλουμε γνώμη. Ιδού πως αποκαλούσε τον Πάπα Λέοντα τον Γ' (795-816) και τον Πάπα Πασχάλη Α΄ (817-824), ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, (βλ. Ελληνική Πατρολογία, Tόμος 99)

1/ Επιστολή ΛΓ’ προς Λέοντα Γ΄ Πάπα Ρώμης:

«Τω αγιωτάτω και κορυφαιοτάτω Πατρί Πατέρων Λέοντι τω δεσπότι μου και αποστολικώ πάπα, Θεόδωρος ελάχιστος πρεσβύτερος και ηγούμενος των Στουδίου.

        Γέγονε τοίνυν, ω θειοτάτη των όλων κεφαλών κεφαλή, σύνοδος ως αληθών αθετούντων […]

       Τούτων ήδη αψευδώς υπό της ευτελείας ημών ανενεχθέντων, εκείνην την φωνήν, ην ο κορυφαίος συν τοις λοιποίς αποστόλοις προσήγαγε Χριστώ, ηνίκα ο της θαλάσσης κλύδων επεγείρετο, προσφέρομεν τη Χριστομιμήτω σου μακαριότητι: Σώσον ημάς, αρχιποίμην της υπ’ ουρανόν Εκκλησίας, απολλύμεθα. Μίμησαί σου τον διδάσκαλον Χριστόν, και όρεξον χείρα τη καθ’ ημάς Εκκλησία, ως εκείνος Πέτρω […].

       Πόσω γε μάλλον εύλογον και αναγκαίον αν είη, υπομιμνήσκομεν φόβω, υπό της θείας πρωταρχίας σου, έννομον κροτηθήναι σύνοδον, ως αν το ορθόδοξον της Εκκλησίας δόγμα, το αιρετικόν αποκρούσηται· και μήτε η κορυφαιότης σου συν άπασι τοις ορθοδόξοις αναθεματίζοιτο παρά των νέων κενοφώνων […].

        Ταύτα, ως το ανήκον τη ουθενότητι ημών, ανηγγελκότες, ως ελάχιστα μέλη της Εκκλησίας, και τη υφ’ υμών υπείκοτες θεία ποιμεναρχία […]».

2/ Επιστολή ΛΔ’ προς Λέοντα Γ΄ Πάπα Ρώμης:

«Τω ισαγγέλω μακαριοτάτω και Αποστολικώ Πατρί Λέοντι πάπα Ρώμης, Θεόδωρος πρεσβύτερος και ηγούμενος των Στουδίου.[…] αξιωθείσι δέξασθαι παρά της αποστολικής υμών μακαριότητος πρόσρησιν προσαγορευτικήν […].Σύνοδος γέγονεν εν τοις καθ’ ημάς, ω μακαριώτατε, πάνδημος συγκαθεστέντων και αρχόντων των εν τέλει· και η σύνοδος επ’ αθετήσει του Ευαγγελίου του Χριστού, ου συ τας κλεις εδέξω προς αυτού, διαμέσω του των αποστόλων πρωτοστάτου, και των αμοιβαδόν, μέχρι του προηγησαμένου την ιεροτάτην σου κεφαλήν. Και όπως ανάσχοιτο επακηκοέναι η θεομίμητος επιείκιά σου;Πάλιν δε και όλον το Ευαγγέλιον δια των φθασάντων παρανομιών ηθετήκασιν, ω ιερά και θεία κορυφή.

Και ταύτα ως ελάχιστα τέκνα της καθολικής Εκκλησίας, σοι τη πρωτίστη ημών αποστολική κεφαλή αναγγείλαι, κατά το αναγκαίον προεθυμήθημεν.Απήγγειλε δε ημίν ο αυτός αδελφός ημών Επιφάνιος, ω θειοτάτη κορυφή, ως έγκλησιν εδέξατο παρ’ αυτής […].Επιστείλαι ημάς τη αγία σου κορυφή δι’ Επιφανίου […].Ο αδελφός ημών και αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, υπτίαις καρδίας χερσί και εδέξατο την της μακαριότητός σου προσηγορίαν, και δι’ ημών προσκυνητώς κατασπαζόμενός εστι την ιερωτάτην σου κορυφήν».

            3/ Επιστολή προς Πασχάλη Α΄ Πάπα Ρώμης:

            «Άκουε, αποστολική κάρα, θεοπρόβλητε ποιμήν των Χριστού προβάτων, κλειδούχε της ουρανών βασιλείας, πέτρα της πίστεως, εφ' η ωκοδόμηται η καθολική εκκλησία. Πέτρος γαρ συ, τον Πέτρου θρόνον κοσμών και διέπων…..» (Φατούρος, σελ. 400, 17)

            ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

            Έχουν ειπωθεί πολλά, για τη στάση του Ρώμης Λέοντα Γ΄ και έναντι του Φιλιόκβε, αλλά και έναντι του Καρλομάγνου. Ο θρίαμβος της γερμανικής θεολογίας σήμαινε την προσθήκη της λέξης Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως. Οι Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής είχαν διακηρύξει ότι το άγιον Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός, αλλά εδώ και πολλούς αιώνες υπήρχαν Εκκλησίες στη Δύση όπου είχε καλλιεργηθεί η πεποίθηση ότι ήταν ορθότερο να ειπωθεί ότι η εκπόρευση ήταν από τον Πατέρα και τον Υιό. Φαίνεται, ότι η προσθήκη πρώτα έκανε την εμφάνισή της στην Ισπανία, κατά τη διάρκεια των ερίδων ανάμεσα στους Ισπανούς ΡΚαθολικούς και τους Αρείους Βησιγότθους. Προετέθη στο επονομαζόμενο Αθανασιανό Σύμβολο, που διατύπωσαν οι Ισπανοί τον 7^ο αι. και όταν λίγο αργότερα, υιοθέτησαν το Σύμβολο Νικαίας-ΚΠόλεως, διατήρησαν τη λέξη. Από την Ισπανία, η λέξη «ταξίδεψε» ως την Καρολίγγεια Αυλή και βρήκε ένθερμο υποστηρικτή στο πρόσωπο του Καρόλου του Μεγάλου, ο οποίος επεχείρησε να την επιβάλει στον Πάπα. Το 808, ο Ιεροσολύμων Θωμάς Α΄ έγραψε στον Ρώμης Λέοντα Γ΄ παραπονούμενος, ότι Φραγκισκανοί και Βενεδικτίνοι μοναχοί στο όρος των Ελαιών, πρόσθεσαν το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως. καθώς ήταν ο Κάρολος που ενίσχυε οικονομικά αυτούς τους μοναχούς, ο Λέων του μετέφερε τη διαμαρτυρία, με το σχόλιο ότι, αν και προσωπικά πίστευε ότι τα θεολογικά παρεπόμενα της προσθήκης ήταν αποδεκτά (μάλιστα κατ’ αυτόν η προσθήκη ταίριαζε με τη Δυτική παράδοση), ήταν σφάλμα να υπάρξει απομάκρυνση από την εκδοχή του «Πιστεύω», που γινόταν καθολικά αποδεκτό από τη Χριστιανοσύνη (Migne, PL, cxxix, στ. 1257-60). Όταν ο ίδιος χάραξε σε ασημένιες πλάκες περιμετρικά του εσωτερικού του ναού του αγίου Πέτρου, παρέλειψε την προσθήκη. Κατά τον 9^ο αι. ο όρος είχε υιοθετηθεί γενικά από την Εκκλησία της Γερμανίας και της Λορραίνης και από πολλές Εκκλησίες της Γαλλίας –το Παρίσι, ωστόσο, διατήρησε την αυθεντική μορφή του Συμβόλου για δυο ακόμη αιώνες. Γερμανοί εκκλησιαστικοί άνδρες «μετέφεραν» τον όρο στη Ρώμη, όπου έγινε δεκτός, μεταξύ άλλων και από τον Ρώμης Φορμόζο (891-896). Αυτός με τη σειρά του τον εισήγαγε στη Βουλγαρία, οπότε και υπέπεσε στην προσοχή του ΚΠόλεως Φωτίου Α΄, ο οποίος αμέσως διαμαρτυρήθηκε. Ο Ιωάννης Η΄ (Η΄ Οικουμενική) ακολούθησε την ίδια γραμμή με τον Λέοντα Γ΄, θεωρώντας ότι ήταν πολιτικά μη ορθό να αλλοιώσει το «Πιστεύω», χωρίς να εντοπίζει θεολογικό πρόβλημα στη λέξη καθαυτήν (Στ. Ράνσιμαν, Δύση και Ανατολή σε Σχίσμα, σελ. 52).

            Η Ρώμη λοιπόν, ούτε και αυτή ήταν ελεύθερη. Τελούσε υπό την κυριαρχία των Φράγκων. Ας θυμηθούμε, τα παθήματα του πάπα Λέοντα Γ΄ (795-816): Πρώτη ενέργεια του Λέοντα ήταν να συσφίξει τους δεσμούς φιλίας με τον πανίσχυρο βασιλέα των Φράγκων Κάρολο, ελπίζοντας στη σίγουρη προστασία του. Σε ένδειξη αυτής της φιλίας, του έστειλε τα «κλειδιά του αγίου Πέτρου». Ο Κάρολος, συγκινημένος από την παπική χειρονομία, δεσμεύτηκε ως «πατρίκιος των Ρωμαίων» να προστατεύσει την Εκκλησία της Ρώμη και τον πάπα. Κατά της εκλογής του Λέοντα Γ΄ εναντιώθηκαν οι ευγενείς της Ρώμης, με υποκινητές δυο ανεψιούς του πάπα Αδριανού Α΄, οι οποίοι φαίνεται ότι εποφθαλμιούσαν το παπικό αξίωμα. Ο πάπας Αδριανός Α΄, πέρα από την αξία του και το αναμφισβήτητο κύρος του, εγκαινίασε μια αρνητική παράδοση, που θα έχει δυσμενείς προεκτάσεις στο μέλλον για τον παπικό θεσμό. Πρόκειται για τον λεγόμενο «νεποτισμό», δηλ. την εύνοια προς τα μέλη του παπικού οικογενειακού περιβάλλοντος και το μοίρασμα θέσεων και οφφικίων σε συγγενικά πρόσωπα. Αυτοί λοιπόν οι φιλόδοξοι άνθρωποι, με μοναδικό σκοπό να εκδικηθούν τον ποντίφηκα, οργάνωσαν ένα σατανικό σχέδιο: σε κάποια λιτανεία, ενισχυμένοι από μια σπείρα φανατικών αντιπάλων, εξόρμησαν κατά του πάπα, τον συνέλαβαν και αφού τον κακοποίησαν οικτρά, προσπαθώντας, ευτυχώς χωρίς επιτυχία, να του βγάλουν τα μάτια και να του κόψουν τη γλώσσα, τον έκλεισαν τελικά σ’ ένα μοναστήρι. Ευτυχώς, σύντομα ο ρωμαϊκός λαός πληροφορήθηκε το φοβερό γεγονός και τον απελευθέρωσε. Εκείνος όμως, μη αισθανόμενος ασφάλεια στη Ρώμη, αναχώρησε για τη Γαλλία, όπου ζήτησε τη βοήθεια του Καρόλου. Με τη συνδρομή του πανίσχυρου αυτοκράτορα αποκαταστάθηκε το γόητρό του και επέστρεψε στη Ρώμη, όπου ο λαός, που τον υπεραγαπούσε, τον υποδέχτηκε θριαμβευτικά. Τα Χριστούγεννα του 800, ο Κάρολος ήρθε στη Ρώμη, όπου ο Πάπας και ο λαός τον δέχτηκαν με εξαιρετικές τιμές. Τη νύχτα των Χριστουγέννων, στη βασιλική του αγίου Πέτρου, κατά την επίσημη θεία Λειτουργία, ο Πάπας τον έστεψε αυτοκράτορα, απευθύνοντάς του τα λόγια: «Στον ευσεβέστατο Κάρολο, Αύγουστο εστεμμένο από το Θεό, Μεγάλο και ειρηνοποιό Αυτοκράτορα, ζωή και νίκη». Το ιστορικό αυτό γεγονός, οι προεκτάσεις του οποίου ίσως διέφυγαν κι από τον ίδιο τον ποντίφηκα σημάδεψε περισσότερο αρνητικά παρά θετικά την περαιτέρω πορεία της ΡΚαθολικής Εκκλησίας. Πράγματι, με την παπική στέψη του Καρλομάγνου, αναβίωσε η Δυτική αυτοκρατορία, που τώρα έπαιρνε την ονομασία: «Ιερά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία». Από αυτή την κατάσταση, γεννήθηκε ένας δυισμός, ο οποίος έβλαψε και τις δυο εξουσίες, κυρίως όμως την Εκκλησία. Ο αυτοκράτορας, όντας προστάτης της Εκκλησίας, πολλές φορές αναμιγνυόταν στα εσωτερικά της θέματα και απαιτούσε να έχει το βέτο στην ονομασία του ρωμαίου ποντίφηκα. Αλλά και ο Πάπας, θεωρώντας τον εαυτό του υπεράνω της κοσμικής εξουσίας, είχε κι αυτός το δικό του βέτο στην εκλογή του αυτοκράτορα. Εξαιτίας αυτής της αντίληψης υπήρξαν πολλές προστριβές μεταξύ κοσμικής εξουσίας και Εκκλησίας, που έβλαψαν σοβαρά και ποικιλοτρόπως το καθαρά πνευματικό έργο της Εκκλησίας. Ο Πάπας τίμησε δεόντως τη μεγάλη χώρα των Φράγκων, απονέμοντας της τον τίτλο της «Πρωτότοκης θυγατέρας της Ρωμαϊκής Εκκλησίας» (Πηγή: π. Νικηφ. Βιδάλη: Οι Ρωμαίοι Ποντίφηκες και το έργο τους, σελ. 168-170). Ο όσιος Θεόδωρος δεν ήξερε τίποτε από όλα αυτά και την έμμεση αιχμαλωσία των Ρωμαίων Παπών από τους Φράγκους; Έγραψε γράμμα συμπάθειας προς τον Λέοντα, όπως στους άλλους Πατριάρχες; Εξ άλλου, η πολιτική του Καρλομάγνου έναντι της Ανατολής είναι γνωστή και είναι η εχθρική στάση έναντι της Ορθοδοξίας, μέχρι του σημείου να χαρακτηρίζονται οι Ορθόδοξοι από τους Φράγκους, ως  αιρετικοί! Άρα, ελεύθερο Πατριαρχείο δεν υπήρχε. Της Ανατολής σκλαβωμένα στους Άραβες, της Δύσης, στους Φράγκους. Με όλη αυτή την κατάσταση, δικαιολογείται ο άγιος Θεόδωρος να καταγράφει, ότι στη Ρώμη «είναι μεγάλη η πίστης τους», επειδή μάλιστα «κατασκεύασαν αργυρά κλειδιά και τα προσκυνούν!»; Και ότι «εκεί ευρίσκεται τώρα η άρρηκτος πέτρα της πίστεως, η οποία εθεμελιώθη σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου!»; (Κατήχησις 15). Δηλαδή, η προσκύνηση ειδώλων (των αργυρών κλειδιών) αποδεικνύει τη μεγάλη πίστη των προσκυνούντων; Ήμαρτον Κύριε!

            Πιστεύεται, ότι για άλλο λόγο κατέφυγε στη Ρώμη. Για τον απλούστατο λόγο, ότι ο Πάπας της Ρώμης ήταν, είναι και θα είναι ο φόβος και ο τρόμος των Πατέρων διαχρονικά, διότι η πρώτη και κορυφαία Αποστολική καθέδρα συντόνιζε τα πάντα, διηύθυνε τα πάντα, είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο και πάντοτε οι Ορθόδοξοι εκεί κατέφευγαν και καταφεύγουν.

            Πάντως, οι προσφωνήσεις του οσίου προς τους Πάπες Ρώμης Λέοντα Γ΄ και Πασχάλη Α΄, πόρρω απέχουν προς τις προσφωνήσεις προς τους άλλους Πατριάρχες. Π.χ. στον Ιεροσολύμων εκθειάζει τους αγίους Τόπους, όπου έζησε, περπάτησε και σταυρώθηκε ο Κύριος και το μόνο που του λέει είναι, ότι θα πρέπει αυτός να είναι ο Πρώτος τη τάξη Πατριάρχης. Οι λεκτικές όμως διατυπώσεις προς τους Πάπες της Ρώμης υπερβαίνουν τα εσκαμένα. Π.χ. στην προσφώνηση προς τον Λέοντα Γ΄ επικαλούμενος την αντίληψή του: «ως της θειοτάτης των όλων Κεφαλών Κεφαλής, του κορυφαιοτάτου Πατέρος Πατέρων, του Ισαγγέλου, Μακαριωτάτου και Αποστολικού Πατρός, ως του έχοντος τα πρωτεία θεόθεν, και ως δεξαμένου τας κλεις του Ευαγγελίου προς Χριστού δια μέσου του των Αποστόλων πρωτοστάτου (επιστολαί Θεοδώρου του Στουδίτου προς τον Πάπα Ρώμης, αγίου Νεκταρίου: Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι, σελ. 205). Είναι η θειότατη κεφαλή, πάνω από τις υπόλοιπες κεφαλές, είναι ο κορυφαιότατος Πατέρας όλων των Πατέρων, είναι ισότιμος με τους αγγέλους, είναι αποστολικός Πατέρας, έχει τα πρωτεία από το Θεό (όχι από την Εκκλησία; Υποκρύπτεται το «ποίμαινε τα πρόβατά μου»;), έχει δεχτεί τα κλειδιά του Ευαγγελίου του Χριστού (όχι τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών;). Είναι όλη αυτή η προσφώνηση, η οφειλόμενη απόδοση τιμής στη θέση του;

            Και τι είναι αυτή η επιστολή του προς τον Λέοντα Γ΄: «Επειδήπερ Πέτρω τω μεγάλω δέδωκε Χριστός ο θεός μετά τας κλεις της βασιλείας των ουρανών και το ποιμνιαρχίας αξίωμα, προς Πέτρον ήτοι τον αυτού διάδοχον οτιούν καινοτομούμενον εν τη καθολική εκκλησία παρά των αποσφαλλομένων της αληθείας αναγκαίον αναφέρεσθαι…..» (Φατούρος, σελ. 91, 5). Δηλ. από πότε ο Πέτρος, άρα και ο διάδοχός του, είναι αρχηγός της ποίμνης και ποιάς ποίμνης, του όλου σώματος του Χριστού ή μόνον της ποίμνης της Ρώμης; Και ποιος είπε, ότι για οποιαδήποτε καινοτομία στην Εκκλησία θα πρέπει να απευθυνόμαστε στον Ρώμης και όχι σε Σύνοδο; (!!!) Αλλά και σε άλλο σημείο της επιστολής αναφέρεται στον Πάπα και τον αποκαλεί: «….. σώσον ημάς, αρχιποίμην της υπ’ ουρανόν εκκλησίας,…..» (Φατούρος, σελ. 92, 16). Από πότε ο Πάπας είναι ο αρχιποιμένας της υπό τον ουρανόν Εκκλησίας και όχι ένας των αρχιποιμένων; Και από πότε ο Πέτρος θεωρείται διάδοχος του Χριστού, γιατί η διατύπωση μιλάει για διάδοχο του Χριστού και όχι του Πέτρου! Αν δεν ήταν έτσι έπρεπε αντί του «ήτοι» να υπήρχε το «και».   

            Αλλά και η άλλη προσφώνηση του οσίου προς τον πάπα Πασχάλη Α΄ (817-824) είναι χαρακτηριστική. Δηλ. ο Πασχάλης Α΄ είναι ο θεοπρόβλητος ποιμένας των προβάτων του Χριστού και είχε τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών και εμείς δεν το ξέραμε; Άραγε ο όσιος δεν ήξερε τα τεκταινόμενα από τον Πασχάλη Α΄; Μετά την εκλογή του και θέλοντας να διατηρήσει τις στενές και φιλικές σχέσεις με τον αυτοκράτορα της Δύσης Λουδοβίκο Α΄, τον Ευσεβή, υιό του Καρλομάγνου, του κοινοποίησε την εκλογή του και την ανάληψη των καθηκόντων του. Ο Λουδοβίκος, με τη σειρά του, βεβαίωσε το νέο Πάπα για το σεβασμό και την αφοσίωση του σ’ αυτόν και επικύρωσε τις «δωρεές» των προγόνων του προς την Εκκλησία της Ρώμης, προσθέτοντας και νέες (Σαρδηνία και Κορσική). Το 817, ο Λουδοβίκος, με προσωπικό του διάταγμα, παραχωρούσε στον υιό του Λοτάριο, τον τίτλο του αυτοκράτορα και μερικά χρόνια αργότερα τον καθιστούσε και βασιλέα της Ιταλίας. Το 823, ο νέος αυτοκράτορας έλαβε στη Ρώμη, από τον πάπα Πασχάλη και το αυτοκρατορικό χρίσμα. Με νέο διάταγμα, ο Λοτάριος, ρύθμιζε τις σχέσεις μεταξύ αυτοκρατορίας και ρωμαϊκής Εκκλησίας. επενέβαινε όμως φανερά στα εσωτερικά της, καθορίζοντας κανόνες για την εκλογή του πάπα, ο οποίος έπρεπε να υποβάλει στον αυτοκράτορα ένορκη διαβεβαίωση πίστης προς αυτόν. Ο πάπας Πασχάλης αφόρισε τον αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ ως εικονοκλάστη (άλλο που δεν ήθελε, αφού τώρα είχε άλλον εργοδότη!). Εγκαινίασε πρώτος τον τιμητικό τίτλο του Καρδιναλίου (άγνωστο τίτλο στην καθόλου Εκκλησία) και σκοπός των Καρδιναλίων ήταν να τον στηρίζουν και να συνεργάζονται στενά μαζί του, αλλά ήταν και οι μόνοι αρμόδιοι για την εκλογή του Πάπα. Ο πάπας Πασχάλης βοήθησε πολλούς Έλληνες που ερχόντουσαν στη Ρώμη λόγω των διωγμών των εικονοκλαστών (βέβαια, ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου) (π. Βιδάλη, ως ανωτέρω, σελ. 172-173). Όλα αυτά τα τεκταινόμενα στη Δύση, ο όσιος δεν τα είχε αντιληφθεί; Δεν γνώριζε, ότι ο Λέοντας και ο Πασχάλης είχαν πάτρωνες, που τους υπαγόρευαν τις θελήσεις τους και διοχέτευαν μέσω των Παπών αυτών το μίσος τους, για την Ανατολή; 

           Ο άγιος Νεκτάριος καταγράφει τις φιλοπαπικές και άλλες ενέργειες, για τον άγιο Θεόδωρο και χρησιμοποιεί βαρύτατες εκφράσεις γι’ αυτόν, όπως: «ταράττων την πολιτείαν», «εφαρμόζων δια των ιεροκρυφίων ενεργειών αυτού το βασιλικόν διάταγμα, δι ου υποβάλετο κεφαλική τιμωρία κατά των ετεροδοξούντων», «συμβουλαί, προτροπαί, απειλαί και ανάλογοι τιμωρίαι προς αυτόν απέβησαν μάταιοι», «ένεκα ιδιοφελείας εθυσίαζεν τας ιερωτέρας παραδόσεις της εκκλησίας», «κατεπρόδιδεν τα τιμαλφέστερα του έθνους συμφέροντα», «προς επικάλυψιν των παρεκτροπών αυτού Ιησουιτικώ τω τρόπω εσοφίζετο ζητών να δικαιολογήση ένθεν μεν την εις τα καθαρώς θρησκευτικά προβλήματα επέμβασιν του ποινικού νόμου διαστρέφων επί τούτω τα κείμενα της Κ.Δ.», «την εις τα της Ανατολής επέμβασιν του Πάπα Ρώμης» (Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι, σελ. 205).  Βέβαια ψέλνουμε το: «Θεοδώρου του πανοσίου ηγουμένου του Στουδίου. Αιωνία η μνήμη» (Συνοδικό Ζ΄ Οικουμενικής), κάτι που ασφαλώς θα γνώριζε και ο άγιος Νεκτάριος.

            Αναφέρονται επίσης οι καταγραφές των Ζωναρά και Σιαμάκη, ως προς το πρόσωπο του αγίου Θεοδώρου. ‘Ετσι γράφεται «Ο Νικόλαος (πάπας Νικόλαος Α΄) αντί να πεισθεί, εξηρεθίσθη έτι μάλλον κατά του Φωτίου και αμέσως διήγειρε κατ’ αυτού τους εν τη Ανατολή εγκαθέτους του αρχιεπισκόπους Σμύρνης Μητροφάνη και Νεοκαισαρείας Στυλιανόν Μάπαν, εμφανιζομένους ως υποστηρικτές του Ιγνατίου, αυτοί δε με την σειράν των διήγειραν ομάδα όλην επισκόπων και τους Στουδίτες μοναχούς, οι οποίοι φιλοπαπικοί υπάρχοντες ήδη από του περιφήμου ηγουμένου των Θεοδώρου του Στουδίτου, ήσαν τα νυν σφοδροί πολέμιοι του Φωτίου και όργανα του πάπα Ρώμης» (Δοσιθέου Ιεροσολύμων, Τόμος Χαράς, Εισαγωγή και σχόλια Κ. Σιαμάκη, σελ. 37). Επίσης: «Νικηφόρος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως (806-815). Εγένετο εκ λαϊκού πατριάρχης. Προ τούτου ήτο ασηκρήτις, όπως και ο προκάτοχός του Ταράσιος και ο Φώτιος, τότε «εστασίασαν» εναντίον του ο Θεόδωρος Στουδίτης και ο θείος του Πλάτων δια την εκ λαϊκού δήθεν απότομον προβολήν του, αλλά τη αληθεία, λέγει ο Ζωναράς, δια «φιλαρχίαν» αυτών, διότι ήθελον αυτοί να γίνη ο εις εκ των δυο πατριάρχης. «ηβούλοντο γαρ της εκκλησίας εγκρατείς γενέσθαι και του αρχιερατικού της Κωνσταντινουπόλεως επιβήναι θρόνου περί πλείστου πεποίηντο» (Ιωάννης Ζωναράς, επιτ. Ιστ. 15,14,14-18). «Ίσως υπεκινούντο και υπό του πάπα Ρώμης, του οποίου ήσαν φίλοι και εγκάθετοι εν Κωνσταντινουπόλει». (Δοσιθέου, ως ανωτέρω, Φωτίου επιστολαί, σελ. 209-210).

            Περί του φιλοπαπισμού του αγίου Θεοδώρου έχουμε καταγραφές και από άλλες πηγές:

            α/ «Οι θέσεις του Θεόδωρου Στουδίτου δεν ήταν πάντα συνεπείς. Οι επιστολές του στη Ρώμη υποδήλωναν ότι θεωρούσε τον Πάπα ως τον ανώτατο διαιτητή για ζητήματα δόγματος και υπακοής, αλλά στον Αυτοκράτορα λέει ότι η προσφυγή πρέπει να γίνει στη Ρώμη επειδή η Κωνσταντινούπολη δεν είχε καταφέρει να επιλύσει το ζήτημα μόνη της (letter ii. 86, M.P.G., τ. xcix, στ. 1332), ενώ σε ιδιωτική επιστολή του (i. 28, στο ίδιο, στ. 1001) σημειώνει: «Γιατί να μας ενδιαφέρει το τι κάνει η Ρώμη;» «Τις απόψεις του επηρέασε η άρνηση του Πάπα να τον υποστηρίξει σθεναρά (letter, i. 34, στο ίδιο, στ. 1021» (Στ. Ράνσιμαν, Δύση και Ανατολή σε Σχίσμα, σελ. 40).

            β/ «Αποτέλεσμα ήταν οι εικονολάτρες, αντιδρώντας έντονα στις ενέργειες του εικονομάχου αυτοκράτορος, να διατεθούν ευνοϊκότατα προς τον Πάπα, τον οποίο αποκαλούσαν κληρονόμο του Πέτρου, του «κορυφαίου των Αποστόλων». Προχωρώντας ακόμη περισσότερο ο Θεόδωρος Στουδίτης, ο ονομαστός υπέρμαχος των εικόνων, αποδέχτηκε τα πρωτεία του Πάπα (!!!) και διατύπωσε την άποψη ότι η διαμάχη δεν θα μπορούσε να επιλυθεί χωρίς την παπική ανάμιξη. Η ανεπιφύλακτη αποδοχή από τον Θεόδωρο της πρωτοκαθεδρίας του Πάπα οφείλεται αναμφίβολα στην προσπάθεια του Στουδίτη να αναζητήσει συμμάχους εναντίον του εικονομάχου αυτοκράτορος από τον οποίο και ο ίδιος και άλλοι υπέρμαχοι των εικόνων είχαν υποφέρει» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Η΄, σελ. 260).

            Από όλες τις παραπάνω καταγραφές βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα, ότι ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης υπήρξε ένας φιλοπαπικός άγιος.

            ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

            Αγίου Νεκταρίου                         : Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι.

            Βιδάλη Νικ.                                 : Οι Ρωμαίοι Ποντίφηκες και το έργο τους.

            Βικιπαίδεια                                 : Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης.

            Δοσιθέου Ιεροσολύμων              : Τόμος Χαράς.

            Ελληνική Πατρολογία               : Τόμος 99.

            Ιστορία Ελληνικού ΄Εθνους      : Τόμος Η΄.

            Ράνσιμαν Στ.                               : Δύση και Ανατολή σε Σχίσμα.

            Τρικαμινά Ε. Αρχιμανδρίτη     : Άγιος Θεόδωρος ως αντιπαπικός Άγιος.

Ἡ Μητρόπολις Διδυμοτείχου τίμησε τόν ἅγ. ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΤΑΤΖΗ

Πηγή: Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου

          Tον εκ Διδυμοτείχου άγιο Αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη τον Ελεήμονα (1193-1254), τίμησε η τοπική μας Εκκλησία, πρωτοβουλία του Σεβ. Μητροπολίτου κ. Δαμασκηνού, με σειρά λατρευτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, υπό το τίτλο «ΒΑΤΑΤΖΕΙΑ 2014» το τριήμερο από 2ας έως 4ης μηνός Νοεμβρίου ε.ε.

          Επίκεντρο των εκδηλώσεων ήταν ο νεόδμητος Ενοριακός Ναός που ανηγέρθη το 2010 προς τιμήν του τοπικού Αγίου, στην βόρεια περιοχή της πόλεως του Διδυμοτείχου.

          Την Κυριακή, 2 Νοεμβρίου ε.ε., στο Δημοτικό Αμφιθέατρο Διδυμοτείχου έλαβε χώρα Εκδήλωση με διακεκριμένους εισηγητές· τον Ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Χρίστο Κρικώνη, ο οποίος μίλησε με θέμα «Η προσωπικότητα του Θεοδώρου Β’ Λασκάρεως και τα φιλοσοφικά και θεολογικά ενδιαφέροντα του», τον Αρχιμαδρίτη Αγάπιο Δρίτσα, Γεν. Αρχιερατικό Επίτροπο της Ι.Μ. Κορίνθου, ο οποίος μίλησε με θέμα «Νυμφαίο, Νύμφαιο, Νύμφιο, Νυμφιό» και τον Πολιτικό Επιστήμονα κ. Κωνσταντίνο Χολέβα, ο οποίος μίλησε με θέμα «Ρωμιοσύνη και Ελληνικότητα από τον Άγιο Ιωάννη Βατάτζη μέχρι σήμερα».

          Την εκδήλωση παρακολούθησαν ο Δήμαρχος Διδυμοτείχου Παρ. Πατσουρίδης, ο Στρατηγός Αντ. Βιτετζάκης, Διοικητής της 16ης Μ/Κ Μεραρχίας και εκπρόσωποι άλλων φορέων.

         Στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ενοριακό Ναό Αγίου Ιωάννου Βατάτζη στο Διδυμότειχο την παραμονή της εορτής, το απόγευμα, Δευτέρα 3 Νοεμβρίου ε.ε., χοροστάτησε, κήρυξε και ευλόγησε τους άρτους ο επιχώριος Μητροπολίτης, ο οποίος και ιερούργησε την επομένη. Με την ευκαιρία αυτή χειροτόνησε σε Πρεσβύτερο τον Διάκονο π. Θεόδωρο Χριστογιάννη.

         Στη συνέχεια λιτανεύθηκε πέριξ του Ιερού Ναού η εικόνα του τιμωμένου Αγίου και στο τέλος εψάλη ο Εθνικός Ύμνος.

Ἄφθαρτος ὁ Ἅγιος Βασιλεύς ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ Δρ. Ἠσαΐα Κωνσταντινίδη

«Άφθαρτος ο Ιωάννης Βατάτζης στον τάφο του στη Μικρασία»!!!

Σε μυστικό σπήλαιο της Κωνσταντινούπολης το Άγιο λείψανό του.

 

Δρ. Ησαΐας Κωνσταντινίδης

 

         Πραγματικά, έχουν προξενήσει βαθύτατη εντύπωση και ποικίλα σχόλια από το φίλο αναγνωστικό μας κοινό οι αποκαλύψεις στις οποίες έχουμε προβεί από την «Ε.Ω.» σχετικά με τον Ιωάννη Βατάτζη (τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά), τον θρύλο του, αλλά και το Ρωσικό γεωπολιτικό σχέδιο «Ιωάννης Βατάτζης»! Και δεν είναι καθόλου λίγοι όλοι εκείνοι, οι οποίοι… μας «πιέζουν» αφόρητα σχεδόν, προκειμένου να βγάλουμε στη δημοσιότητα και άλλα, επιπλέον, στοιχεία επί του μείζονος αυτού για τον Ελληνισμό θέματος!… Επειδή λοιπόν δεν χαλάμε ποτέ το χατίρι των αγαπημένων μας φίλων, ιδού σήμερα μερικά ακόμη από τα συγκλονιστικά περί Βατάτζη στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας…

           Σύμφωνα λοιπόν με φήμη που διακινείται: «Αγιορείτες Γέροντες λένε πως ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι ο Άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ο Ελεήμων, ο Αυτοκράτορας δηλαδή Νικαίας, ο οποίος βρέθηκε παντελώς άφθαρτος στον τάφο του στην Μικρασία, τόσο ο ίδιος, όσο και τα βασιλικά του ενδύματα! [βλ. και στο http://noiazomai.tripod.com/vatatzis.html του διαδικτύου]. Όμως με τις αλώσεις των Φράγκων και των Τούρκων χάθηκαν τα ίχνη του αγίου άφθαρτου και ολόσωμου λειψάνου, το οποίο βρίσκεται όπως φαίνεται στην Κωνσταντινούπολη, κεκρυμμένο, σε μυστικό σπήλαιο, το οποίο γνωρίζουν μόνο λίγοι κρυπτοχριστιανοί, που φυλούν το ιερό μυστικό για αιώνες, αναμένοντας την έγερση του μαρμαρωμένου»!

         Αυτά τα παραπάνω εκπληκτικά λέει η πληροφόρησή μας… Και έρχεται σε πλήρη συγχορδία με τα όσα γράφαμε (πρώτοι και μόνοι, και πάλι…) εμείς ήδη από τον μήνα Φεβρουάριο του 2012, όταν και αποκαλύψαμε με σχετικά μας πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα στην «Ε.Ω.» την ύπαρξη ολόκληρου δικτύου «κρυπτοχριστιανών» στην Τουρκία, το οποίο συντονίζει η «παράξενη» μορφή του αποκαλούμενου «κοσμοκαλόγερου». Βέβαια, τότε οι «γνωστοί-άγνωστοι» προοδευτικοί θολοκουλτουριάρηδες και οι σύμμαχοί τους ψευτοπατριώτες νεοναζί θεώρησαν τις θέσεις μας αυτές ως «μυθεύματα». Ήρθαν όμως αργότερα όλες αυτές οι καταιγιστικές πληροφορίες για το σχέδιο «Ιωάννης Βατάτζης», τους Πανέλληνες του Μυστρά κτλ. και επιβεβαιώθηκαν οι «πηγές» μας για μια ακόμη φορά! [σημ.: επίσης, το καλοκαίρι του 2013 ξέσπασε η «τουρκική άνοιξη» που είχε ως επίκεντρό της την πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης, όπου -όπως γράφαμε στις αρχές του 2012- και δρα ο «κοσμοκαλόγερος»!].

          Ιδού τώρα, προς χρήση των πάντοτε άριστα ενημερωμένων αναγνωστών μας, μία «συρραφή» θρύλων περί Αγίου Ιωάννη Βατάτζη. Παραθέτουμε εδώ ατόφιες τις σχετικές ειδήσεις-πληροφορίες, που έχουν συλλεκτικό χαρακτήρα (αφού αρκετοί φίλοι μας, μάς ζήτησαν να τα βάλουμε όλα αυτά σε κάποιο δημοσίευμα, για να τα κρατήσουν στο αρχείο τους και… να τα θυμηθούν όταν έρθει η Μεγάλη Ώρα! Επίσης, αξίζει να προσεχθεί και η σειρά κειμένων του Καθηγητή Δημήτρη Κιτσίκη, που από σήμερα φιλοξενεί η «Ε.Ω.», περί του θέματος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς…

          α) Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΜΕΡΙΚΗΣ – δεκαετία 1950.

          Την πρώτη βάσιμη και αξιόπιστη μαρτυρία την έχουμε δια στόματος του μεγάλου Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής, τέως  Καθηγουμένου της Ι. Μ. Φιλοθέου Αγίου Όρους, ο οποίος έχει διηγηθεί ότι την πληροφορία για την ύπαρξη του Ιωάννη, τους την μετέφερε πριν το 1955 στο Άγιον Όρος ο Αρχιερεύς Ιερόθεος εκ Μικρασίας, ο οποίος μάλιστα τον είχε χειροτονήσει! Αυτός ο Αρχιερέας Ιερόθεος τους είπε πως είχε δει με τα ίδια του τα μάτια τον κοιμώμενο Βασιλέα Ιωάννη!

          Να τι είχε διηγηθεί συγκεκριμένα ο Γέροντας Εφραίμ της Αμερικής, το οποίο πρωτακούσαμε άφωνοι πριν 14 σχεδόν χρόνια στο Άγιον Όρος από κασέτα με τη φωνή του ίδιου του γέροντα:

          «…Υπάρχει κοιμώμενος Στρατηγός ονόματι Ιωάννης, ο οποίος, τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θα υποδείξει εις τους Χριστιανούς ότι αυτός θα βασιλεύσει τώρα. Θα τους υποδείξει με το δάχτυλό του τον τόπο και θα τον καλέσουν να ηγηθεί και να βασιλεύσει εις τον Ελληνικό και Ορθόδοξο λαό. Και θα γίνει αυτό.

          Πριν από χρόνια εις το Άγιον Όρος ήταν ένας Αρχιερέας ονόματι Ιερόθεος. Αυτός ήρθε από την Μικρά Ασία. Και το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον έβαλε στο Άγιον Όρος να κάνει χειροτονίες, μνημόσυνα, Λειτουργίες, κλπ. Ήταν ένας άγιος Αρχιερέας, στον τύπου του Αγίου Νικολάου. Από αυτόν τον άγιον Αρχιερέα αξιώθηκα της Ιερωσύνης. Από την Μικρά Ασία. Ευλογημένος άνθρωπος του Θεού!

         Ένα θα σας πω. Αγρυπνίες που κάμναμε! Δεκαπέντε ώρες αγρυπνία, αυτός ο άνθρωπος, ογδοηκοντούτις γέρων, δεν εκάθετο καθόλου στο κάθισμα. Από το θρόνο κατέβαινε στο στασίδι πάλι όρθιος. Και στην Λειτουργία τρεις ώρες που ακολουθούσε μετά την πολύωρη Ακολουθία του Όρθρου, όρθιος! Τον βάζαμε μια καρέκλα να καθίσει και δεν ήθελε. Έλεγε «ακόμη η Παναγία μας δεν με κούρασε» και ας έτρεμε όλος από την κούραση. Αυτός ο άγιος Αρχιερέας, αυτός μας είπε. Αυτός είδε τον κοιμώμενο αυτόν Στρατηγό Ιωάννη, που θα αναστηθεί όταν θα γίνει ο 3ος μεγάλος αυτός Παγκόσμιος Πόλεμος! Τον είδε! Διότι χείλη Αρχιερέως και Ιερέως ου ψεύδονται.

          Λοιπόν μας είπε την αλήθεια. Και τον ρωτήσαμε. Διότι ζούσε τότε και ο μακαριστός μου και ο άγιος γέροντάς μου (σ.σ. ο περίφημος Ιωσήφ Ησυχαστής και Σπηλαιώτης) και όλοι μαζί συνοδεία, τον είχαμε πάρει στο εκκλησάκι μας και εκεί καθίσαμε και τον κάμναμε τις ερωτήσεις. Και μας τα έλεγε. Τα ακούσαμε με τα αυτιά μας.

          Λέει, «υπάρχει αυτός ο κοιμώμενος βασιλεύς και θα αναστηθεί»! Του λέμε, «ποτέ Γέροντα; Πότε άγιε Αρχιερέα του Θεού»; Λέει, «όταν θα γίνει ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος»! Και επίσης μας είπε ότι «το δεξί του χέρι είναι στη λαβή του σπαθιού! Το οποίο σπαθί είναι μες στην θήκη». Και μας έλεγε, «όταν το σπαθί βγει από τη θήκη του, τότε θα αρχίσει ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος». Και εμείς από την περιέργεια μας του λέγαμε: «Σεβασμιότατε πόσο απέχει το σπαθί από την θήκη»; «Ολίγοι πόντοι εναπέμειναν για να βγει», λέει…»!

          Η αποκάλυψη αυτή του Αρχιερέως Ιεροθέου έγινε λίγο πριν τα γεγονότα του Πογκρόμ του 1955 σε Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη, ζώντος του οσίου Γέροντος Ιωσήφ Ησυχαστή του Σπηλαιώτη, ο οποίος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1959 μ.Χ.

          β) Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ – δεκαετία 1970.

          Η παρακάτω μαρτυρία έχει δημοσιευθεί στο διαδίκτυο:

        «Η διήγηση που ακολουθεί περιγράφει την επίσκεψη ενός Καθηγητού του Πανεπιστημίου στην Κωνσταντινούπολη μέσα στη δεκαετία του 1970. Εκεί είχε φίλους δύο Τούρκους Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Κων/πολης. Σε συζήτηση που είχε μαζί τους για τα επερχόμενα ήρθε και το θέμα της επανάκτησης της Πόλης. Τότε οι Τούρκοι καθηγητές (που απ’ τη συνέχεια φαίνεται ότι ήταν κρυπτοχριστιανοί) του είπαν: «Θέλεις να σε πάμε να δεις κάτι μοναδικό, με την προϋπόθεση ότι θα σου δέσουμε τα μάτια καθ’ όλη την διαδρομή, ώστε να μην μπορείς να εντοπίσεις το μέρος; Γιατί αυτό που θα αντικρύσεις, αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό»!

          Εκείνος δέχτηκε καί ξεκίνησαν με ένα τζίπ, αυτός με δεμένα τα μάτια, αλλά από την ώρα που έκαναν να φτάσουν στόν προορισμό τους, υπολόγισε πως πρέπει να ήταν περί τα 10 χιλιόμετρα έξω απ’ την Κων/πολη. Τον κατέβασαν με δεμένα μάτια και τον οδήγησαν σε ένα μέρος που απ’ την υγρασία κατάλαβε ότι ήταν σπήλαιο.

          Προχώρησαν αρκετά μέσα στο σπήλαιο και όταν έφθασαν σε μια εσωτερική στοά του σπηλαίου του άνοιξαν τα μάτια. Αυτό που αντίκρυσε υπερέβαινε ό,τι μπορούσε να είχε πρίν φανταστεί! Η στοά ήταν αρκετά μεγάλη και σε κάποιο σημείο υπήρχε ένας ανοικτός τάφος χωρίς κανένα διακριτικό. Μέσα στόν τάφο είδε έναν άνδρα ντυμένο με ρούχα βασιλικά της Ρωμαΐκής αυτοκρατορίας, διέκρινε δύο πορφυρούς σταυρούς στούς ώμους, αλλά το συγκλονιστικό ήταν ότι ο άνδρας αυτός ήταν σαν ζωντανός που κοιμάται, είχε δηλαδή ροδαλό χρώμα σαν ζωντανός. Έφερε πλήρη πολεμική εξάρτιση της εποχής και είχε το χέρι του στο ξίφος το οποίο ήταν βγαλμένο σχεδόν όλο, απέμεναν δε λίγα εκατοστά για να αποσπαστεί από τη θήκη του. Και ενώ παρατηρούσε άναυδος, οι φίλοι του, τού είπαν:

          «Αυτός είναι ο δούξ Ιωάννης Βατάτζης, βασιλεύς της Νίκαιας, αυτός θα ηγηθεί του γένους των Ρωμιών. Το μυστικό αυτό μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, σε κάποιους έμπιστους και η παράδοση λέει ότι όταν θα βγεί το σπαθί του τελείως απ’ το θηκάρι, οι Έλληνες θα πάρουν πίσω ό,τι έχασαν τότε. Και είναι γεγονός, το έχουμε παρατηρήσει, ότι το ξίφος μετακινείται κατα ενα-δύο χιλιοστά την πενταετία» (δεν είναι βέβαιο το διάστημα).

        Τού έδεσαν τα μάτια πάλι και επέστρεψαν. Φίλος φίλου του καθηγητού και αυτόπτου μάρτυρος, το έχει διηγηθεί γύρω στο 1992 απ’ ευθείας σε αδελφικό μου φίλο, γιατρό, αναπληρωτή διευθυντή κλινικής, πιστό και σοβαρό άνθρωπο, ο οποίος μου το μετέφερε.

          Τότε ήμασταν πολύ δύσπιστοι. Μάλιστα εγώ το είπα στόν γέροντά μου που είναι δυσκολόπιστος σ’ αυτά και έχει διάκριση και το άκουσε με προσοχή. «Γιατί όχι;», τον άκουσα έκπληκτος να μου λέει, «το κρατάμε στην καρδιά μας αφού είναι προσδοκία μας και εφ’ όσον οι άγιοι μάς έχουν πει ότι θα γίνουν αυτά, δεν ψεύδονται». «Ναι, αλλά είναι ο Βατάτζης ο αγαθός βασιλεύς και θα αναστηθεί;», τον ρώτησα. «Πολύ πιθανόν!», μου απήντησε. Ξέροντας τον γέροντά μου κι εγώ κι ο φίλος μου θεωρήσαμε την απάντησή του σαν απόλυτη επιβεβαίωση. Παρ’ όλα αυτά ήμασταν ακόμα επιφυλακτικοί.

         Πολύ αργότερα το διασταυρώσαμε με ένα βίντεο όπου μιλάει ο γέρων Εφραίμ, κτήτωρ πολλών μοναστηριών στην Αμερική και λέει πως στο Άγ. Όρος είχε γνωρίσει έναν άγιο αρχιερέα, τον Μηλιτουπόλεως Ιερόθεο, που ζούσε τότε μονάζοντας στο Άγ. Όρος και του είχε διηγηθεί ότι σε επισκεψή του το 1952 στην Κων/πολη είχε δει (κάτω από ποιές συνθήκες δεν ξέρω) ακριβώς τα ίδια που περιγράφω πιο πάνω. Μάλιστα έλεγε στον γ. Εφραίμ ότι «…λίγα εκατοστά παιδάκι μου είχε για να βγει το σπαθί απ’ το θηκάρι του…”. Του το διηγήθηκε το 1955 και φοβόταν (με την εκδίωξη των Ελλήνων απ’ την Πόλη) μήπως είχε έρθει η ώρα του μεγάλου πολέμου. Στο βίντεο αυτό ο γέρων Εφραίμ τονίζει: «…και χείλη Αγίου Αρχιερερέως ού ψεύδονται…».

          Και η παραπάνω μαρτυρία επικαλείται την αποκάλυψη του Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής.

          γ) Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ – δεκαετία 1980.

         Η επόμενη μαρτυρία δημοσιεύθηκε σε άρθρο της δημοσιογράφου Ελένης Κυπραίου -πρώτης παρουσιάστριας της Ελληνικής Τηλεόρασης-  παραμονή της Αλώσεως, 28 Μαΐου του 1990. Ανάμεσα στα άλλα, αναφέρει μια συνταρακτική αποκάλυψη:

         «Πριν μερικά χρόνια λοιπόν, λιγότερα από δεκαετία, υπηρετούσαν, απ’ τη μια κι από την άλλη πλευρά του Έβρου, στα σύνορα, που διαιρούν τη Θράκη μας στα δύο, αντίστοιχα, Έλλην και Τούρκος στρατηγός. Οι δύο άνδρες είχαν συνδεθεί με στενή μεταξύ τους φιλία. Πολύ περισσότερο που ο Τούρκος στρατηγός είχε σύζυγο Ελληνίδα.

          Όταν έφθασε ο καιρός να μετατεθούν για άλλη υπηρεσία, προσκάλεσε ο Τούρκος τον Έλληνα συνάδελφό του. «Τόσον καιρό», του είπε, «περάσαμε ανέφελα μαζί. Οι διαφορές που έχουν οι δύο χώρες μας, μεταξύ τους, δεν επηρέασαν τη φιλία μας. Αλλά κι εμείς οι Τούρκοι θεωρούμε τη φιλία ιερή. Θα ήθελα αύριο το βράδυ να σου το αποδείξω».

         Την επόμενη, στις 10 ακριβώς, ο Έλλην επιβιβαζόταν στο ιδιωτικό αυτοκίνητο του Τούρκου. Νύχτα αφέγγαρη ήταν. Ερημικοί οι δρόμοι. Ανοιχτή κι η λεωφόρος ταχείας κυκλοφορίας προς την Πόλη. Κοντά μεσάνυχτα πρέπει να πλησίασαν στις παρυφές της, ύπνος βαθύς είχε καθηλώσει στα κρεβάτια τους κατοίκους της. Ησυχία στους δρόμους.

          Γρήγορος, ο οδηγός Τούρκος, μπήκε, βγήκε από στενά, από περιπεπλεγμένα σαν κουβάρι καλντερίμια. Νύχτα αφέγγαρη. Έσβησε τη μηχανή, σταμάτησε μπροστά σε καγκελόπορτα με γραφές στα Ελληνικά. Ο γοργός ρυθμός, η αγωνία, η περιέργεια, δεν άφηναν στον Έλληνα περιθώρια να ψάξει, ούτε καν να προβληματισθεί. Ακολουθούσε τον Τούρκο πειθήνια, σαν αυτόματο, χωρίς φόβο, με περίσσια εμπιστοσύνη. Ούτε καν που του πέρασε απ’  το μυαλό, πως μπορούσαν να ’ναι και κακές οι προθέσεις του.

          Στάθηκαν μπροστά σε διπλομανταλωμένη σιδερένια στενή θύρα. Έβγαλε κλειδί απ’ την τσέπη του ο Τούρκος. Ξεκλείδωσε. Άνοιξε. Υπόγειο ήταν. Μούχλα ανέδιναν οι τοίχοι. Μούχλα και κλεισούρα. Λησμονιά, καταχωνιασμένη στα έγκατα της γης. Περπάτησαν κι οι δύο, σε διαδρόμους, χωρίς να σκοντάφτουν. Τους βάραινε η σιωπή, η αναμονή. Πού πήγαιναν, έτσι στα τυφλά; Που κατευθύνονταν; Ανάστροφα στο χρόνο. Σε ποιον χρόνο; Τον ανθρώπινο ή τον Θεϊκό;

          Ο Τούρκος ήξερε. Αλλά δεν ήξερε ακόμη ο Έλληνας. Δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την περιπλάνηση. Μα ούτε και πρόφταινε να προβληματιστεί. Ακολουθούσε. Με την βεβαιότητα, πως η στιγμή ήταν μοναδική. Πως δεν θα ’χε την ευκαιρία, ποτέ ξανά, να την ξαναζήσει. Ακολουθούσε. Ονειρευόταν άραγε; Υπνοβατούσε; Φτερωμένη η φαντασία του, ανάπλαθε μονοπάτια, που μόνο σε ελαφρύ ύπνο βαδίζει κανείς. Ένα ήταν σίγουρο: Δεν θα ξανάβρισκε ποτέ τον δρόμο. Δεν θα τον ξανάβρισκε χωρίς οδηγό.

          Είχαν φτάσει στο τέρμα. Θύρα και πάλι αρματωμένη μπροστά τους. Βαριά σιωπή. Η σιγή της ύστατης ώρας. Που ήρθε να διακόψει μόνο το τρίξιμο της κλειδαριάς. Το γκρίνιασμα του σκουριασμένου σίδερου. Μισάνοιξε η βαριά θύρα. Ισχνό φως στο εσωτερικό. Υπερκόσμιο. Μυστηριακό. Υπόγειο; Μπουντρούμι; Κενοτάφιο;

          Και τότε, τότε μόνον μίλησε ο Τούρκος: «Εσείς οι Έλληνες δεν πιστεύετε στον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά; Δεν λέτε και ξαναλέτε μεταξύ σας, πως βόλι εχθρού δεν τον άγγιξε; Πως δεν τον κατάπιε το μανιασμένο πλήθος των πορθητών της Πόλης; Αλλά πως τον τράβηξε η Παναγιά στην αγκαλιά της, για να τον κάνει Αθάνατο. Δεν είστε βέβαιοι πως ΖΕΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ; Δεν είναι θρύλος. Ψεύτικη ελπίδα. Ονειροφαντασία. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Δες και μόνος σου».

            Στο πάτωμα, μισοανασηκωμένο στον ένα αγκώνα ο Έλληνας είδε, είδε με τα μάτια του, τον ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ. ΑΝΑΣΗΚΩΜΕΝΟ. Ρίγος μεταφυσικό τον διαπέρασε. Θόλωσαν απ’ τα δάκρυα τα μάτια του. Θαμπώθηκε η όραση του. Έκανε το σταυρό του. Μπροστά του, εκεί, σε απόσταση ανάσας, το ΘΑΥΜΑ. Κι ήταν αυτός, ο τυχερός, που είχε αξιωθεί να το ζήσει με τις αισθήσεις του. Σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.

           Πηχτή η σιωπή, σχεδόν, κοβόταν με το μαχαίρι. Μίλησε και πάλι ο Τούρκος: «Πριν μερικά χρόνια κειτόταν στο έδαφος ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ. Τον τελευταίο καιρό άρχισε σιγά-σιγά ν’ ανασηκώνεται. Πάμε».

           Ξανάκλεισαν τη θύρα. Την ξανακλείδωσαν. Αντίστροφα βγήκαν μέχρι την αυλή απ’ τα υπόγεια. Ξαναπέρασαν την καγκελένια πόρτα. Δεν άφησαν πίσω ίχνη απ’ τις πατημασιές τους. Κανείς δεν τους είχε δει. Μπήκαν στο αυτοκίνητο, πήραν τον δρόμο του γυρισμού. Σιωπηλοί. Χωρίς ν’ ανταλλάξουν κουβέντα.

              Δεν είχε ακόμη ξημερώσει σαν έφτασαν στον Έβρο. Προτού αποχωρισθούν, φιλήθηκαν σταυρωτά. Το ποτάμι κυλούσε ορμητικά προς το Αιγαίο. «Γυρίζει πίσω το ποτάμι», μονολόγησε ο Έλλην στρατηγός. «Γυρίζει όταν το θελήσει ο Θεός».

         Υπηρέτησε αργότερα στο Κέντρο. Προτού αποστρατευθεί θεώρησε υποχρέωση του ν’ αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό στην προσωπικότητα που μας το εμπιστεύθηκε, κατονομάζοντας και τον στρατηγό, κάτω από το βλέμμα του Θεού και της Παναγιάς. Κάναμε και μεις το σταυρό μας μουρμουρίζοντας: Η ΠΟΛΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΑΛΩ»!

           Ο Στρατηγός αναφέρεται πως κοιμήθηκε το 2001 και τη μαρτυρία επιβεβαίωσε η αδελφή του Ελένη, η οποία ανέφερε επιπρόσθετα πως ο αδερφός της είχε δει και μια επιγραφή πάνω από το κεφάλι του  Μαρμαρωμένου Βασιλέα, που έγραφε το όνομα «Ιωάννης»! Η  εξακρίβωση των παραπάνω περιγράφεται και στο βιβλίο http://www.marmaromenosautokratoras. gr/marmaromenos 10th.pdf σελ. 32.

           δ) ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ.

           Σύμφωνα με τις παραπάνω μαρτυρίες (πολλά στενάκια-ελληνικά γράμματα) ο Μαρμαρωμένος πρέπει να βρίσκεται κάπου στην Κωνσταντινούπολη και το όνομά του είναι πράγματι ΙΩΑΝΝΗΣ! Αφού υπάρχουν και διάφοροι Βυζαντινοί Χρησμοί και Προφητείες Αγίων μας, που μιλούν επακριβώς για αυτόν, αναφέροντας το όνομα «Ιωάννης» και προσδιορίζουν το μέρος που βρίσκεται:

1. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΘΟΔΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΑΤΑΡΩΝ γράφει: «απέλθετε επί τα δεξιά μέρη της Επταλόφου, και εκεί ευρήσεται άνθρωπον επί δύο κίονας, ιστάμενον εν κατηφεία πολλή (έσται δε λαμπρός το είδος, δίκαιος, ελεήμων, φορών πενιχρά, τη όψει αυστηρός και τη γνώμη πράος) έχοντα επί τον δεξιόν αυτού πόδα καλάμου τύλωμα, και φωνή υπό του αγγέλου κηρυχθήσεται, συνήσατε αυτόν Βασιλέα, και δώσουσιν αυτώ εις την δεξιάν χείρα ρομφαίαν, λέγοντες αυτώ, ανδρίζου Ιωάννη, και ίσχυε και νίκα τους εχθρούς σου, και επάρας την ρομφαίαν παρά αγγέλου, πατάξει τους Ισμαηλίτας Αιθίοπας, και πάσαν γενεάν άπιστον»!
2. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΜΕ ΚΩΔΙΚΑ ΣΎΜΦΩΝΩΝ (χωρίς φωνήεντα) ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (την οποία αποκωδικοποίησε ο Πατριάρχης Γεννάδιος) γράφει: «σπεύσατε πολλά σπουδαίως εις τα δεξιά μέρη άνδρα εύρητε γεναίον θαυμαστόν και ρωμαλέον τούτον έξετε δεσπότην»!
3. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΟΥ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΥ αναφέρει: «Εν γαρ ταις εσχάτοις ημέραις αναστήσει Κύριος ο Θεός βασιλέα από πενίας και πορεύεται εν δικαιοσύνη πολλή»…
4. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΑΡΑΣΙΟΥ γράφει σχετικά: «Και τότε εξυπνήσει ο Άγιος Βασιλεύες, ο εν αρχή μεν του ονόματος αυτού το ι, και εν δε τω τέλει σ, έχων, α σημαίνουσι σωτηρίαν…», δηλαδή το όνομα Ιωάννης.
5. ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΥ-ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΝΟΥΝ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ:

          «Περί του θρυλουμένου πτωχού και εκλεκτού βασιλέως, του γνωστού και άγνωστου, του κατοικούντος εν τη άκρα της Βυζαντίδος. Ο αληθινός βασιλεύς… ον έδιωξαν της οικίας αυτού οι άνθρωποι… εις το τέλος των Ισμαηλιτών αποκαλυφθήσεται… εν ημέρα Παρασκευή, ώρα τρίτη… αποκαλυφθήσεται»…

          Και σε άλλο σημείο: «Ερωτώσι  δε τον Βασιλέα, γέλοντες πως ακούει το όνομά σου; ο δε αποκριθείς λέγει, ο πτωχός, ο πτωχολέων, το όνομά μου Ιω, των πάντων ήμην δραπέτης, και ήλθον να πληρώσω μόνον τας λστ’ ημέρας. εγώ ειμί ο ο βασιλεύς ο πένης. ο ελεών πτωχούς και πένητας, το δε όνομά μου, ιώτα και ω, συν τη μακρά, ο λέγεται Ιω, και ελήλυθα εις τον κόσμον εις Χριστιανών πρεσβείαν, ίνα φυλάττω χρόνους λστ’. Έπειτα πορεύομαι, όθεν εξήλθον, είτα έρχεται και ο λύκος ολόγας τινάς ημέρας»! «Ιω» όμως σημαίνει «Ιωάννης» και ως «λύκος» νοείται ο «Αντίχριστος», ο οποίος θα έρθει μετά τον Άγιο Βασιλέα, επειδή πρέπει να προηγηθεί ο ευαγγελισμός στην Ορθοδοξία όλης της ανθρωπότητας! Όσης απομείνει από τον φονικό Πόλεμο…

6. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ γράφει: «Τότε άγγελος εξ  ουρανού καταβήσεται δια νεύσεως Θεού, έχων εν τη χερί αυτού σκήπτρον και ξίφος του Αγιωτάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, και τον ειρηνικόν στέψει βασιλέα. Ος και αυτόν μέσον πάντων εστίν εν τω πολέμω, δώσει δε αυτώ το σκήπτρον και το ξίφος, και το όνομα αυτού Ελεήμονα καλέσει»! Αυτό είναι όμως το προσωνύμιο του Αγίου Ιωάννου Γ΄ Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονος, Αυτοκράτορος Νικαίας!

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΜΩΝ ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΗ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΕΤΗ. ΑΜΗΝ»!