ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

Καθηγητοῦ Ἀντωνίου Μάρκου


"Ποτάμια, θάλασσες καί λίμνες οἱ τάφοι τῶν ἀνωνύμων Μαρτύρων"

Μοναχός Ἐπιφάνιος (Chernov, + 1994),

Θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν

Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α

Προλεγόμενα

Μέρος Πρῶτο
ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ
1. Γενική θεώρηση.
2. Ἡ Διακήρυξη τῆς Ἁγιότητας τῶν Νεομαρτύρων.
3. Οἱ Νεομάρτυρες τοῦ Ρωσικοῦ Ἁγιολογίου.
4. Ἡ Σύναξις τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων (25η Ἰανουαρίου).
5. Νεομάρτυρες καί Ὁμολογητές Κληρικοί πρίν τήν Σοβιετοποίηση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1917 - 1927).
α. Ἐπίσκοποι.
β. Πρεσβύτεροι - Διάκονοι.
6. Νεομάρτυρες καί Ὁμολογητές Κληρικοί μετά τήν Σοβιετοποίηση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1927 - 1946).
α. Ἐπίσκοποι.
β. Πρεσβύτεροι - Διάκονοι.
7. Ὁσιομάρτυρες καί Νεομάρτυρες.
8. Ὁμαδικά Μαρτύρια.
Οἱ Νεομάρτυρες τοῦ Χελιαμπρίνσκ (+ 1918).
Ἱερεῖς Ἀνδρέας καί Ἰωάννης καί οἱ σύν αὐτοῖς (+ 1918).
Ἱερεύς Ἰωάννης καί Πρεσβυτέρα Μαλάχωφ.
Οἱ 150 Μάρτυρες τοῦ Τερνοπόλ.
Ἡγούμενος Εὐγένιος καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1918).
Ἱερεύς Νεῖλος τῆς Πολτάβας καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1918).
Ἱερεύς Ἰωάννης τοῦ Τερέκ καί οἱ σύν αὐτῷ.
Ἱερεύς Νεῖλος καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1918).
Οἱ 13 Μάρτυρες τῆς Τοῦλα (+ 1918).
Οἱ Μάρτυρες τῆς Βλαντιμήρσκαγια (+ 1918).
Οἱ 12 Ὁσιομάρτυρες τῆς Μονῆς Ζιλάντιεφ (+ 1918).
Ἱερεύς Ἀνδρέας καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1919).

Μέρος Δεύτερο
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ (1918 – 1924)
Μητροπολίτης Βλαδίμηρος τοῦ Κιέβου (+ 1918)
Ἀρχιεπίσκοπος Ἑρμογένης τοῦ Τομπόλσκ (+ 1918).
Ἐπίσκοπος Ἐφραίμ (Kuznetsov, + 1918).
Ἐπίσκοπος Μακάριος τῆς Βιάζμα (+ 1918).
Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρόνικος τοῦ Πέρμ (+ 1918).
Ἐπίσκοπος Βαρσανούφιος τοῦ Κυρίλωβσκ (+ 1918).
Ἀρχιεπίσκοπος Βασίλειος τοῦ Τσερνίκωφ (+ 1918).
Ἐπίσκοπος Ἰσίδωρος τοῦ Μιχαήλωφ (+ 1918).
Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωακείμ τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ (+ 1918).
Ἐπίσκοπος Θεοφάνης τοῦ Σολικάμσκ (+ 1918).
Ἀρχιεπίσκοπος Τύχων τοῦ Βορονέζ (+ 1918).
Πρωθιερεύς Ἀλέξιος (Stavrovsky, + 1918).
Πρωθιερεύς Ἰωάννης (Vostrogov, + 1918).
Ἱερεύς Κωνσταντῖνος τοῦ Κιρζεμάνι (Podgorsky, + 1918).
Ἡγουμένη Μαργαρίτα τοῦ Menzelinsk (+ 1918).
Νεομάρτυς Ἐλισσάβετ, Μεγ. Δούκισσα τῆς Ρωσίας (+ 1918).
Ἐπίσκοπος Πλάτων τοῦ Ρεβέλ Ἐσθονίας (+ 1919).
Μοναχή Εὐδοκία τοῦ Ντιβίγιεβο (+ 1919).
Ἀρχιεπίσκοπος Σίλβεστρος τοῦ Ὄμσκ (+ 1920).
Ἀρχιεπίσκοπος Νικάνωρ τῆς Κρουτίτσης (+ 1922).
Μητροπολίτης Βενιαμίν τῆς Πετρουπόλεως (+ 1922).
Ἀρχιμανδρίτης Σέργιος (Shein, + 1922).
Νεομάρτυς Γεώργιος (Novitsky, + 1922).
Πρωθιερεύς Ἰωνᾶς (Atamansky, + 1924).

Π Ρ Ο Λ Ε Γ Ο Μ Ε Ν Α
Ἡ παροῦσα ἐργασία διαπραγματεύεται ἕνα πολύ σημαντικό θέμα τῆς Ρωσικῆς (καί Γενικῆς) Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τοῦ 20οῦ αἰ., ἐκεῖνο τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων τοῦ ἀθεϊστικοῦ διωγμοῦ μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917. Στήν παροῦσα μορφή του προέκυψε μετά ἀπό ἔρευνα καί μελέτη πλέον τῶν 25 ἐτῶν (1979 - 2005).
Οἱ Ρῶσοι Νεομάρτυρες τοῦ ἀθεϊστικοῦ διωγμοῦ κατά τόν 20ό αἰ. - μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 καί κυρίως μετά τήν Σοβιετοποίηση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, τό 1927 - ἀποτελοῦν ἕνα ἀπό τά μεγάλα κεφάλαια τῆς Ὀρθοδόξου Ἁγιολογίας, τό ὁποῖο ὅμως "ἐν πολλοῖς" παραμένει ἄγνωστο τό ἑλληνόφωνο κοινό, παρά τήν πλούσια γιά τό θέμα αὐτό ξένη βιβλιογραφία.
Ἡ πρώτη ἐπαφή τοῦ γράφοντος μέ τούς Ρώσους Νεομάρτυρες πραγματοποιήθηκε τό 1979, ὅταν ἦρθε στήν Ἑλλάδα ὁ Ὁμολογητής Μοναχός καί Θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν π. Ἀντώνιος (κατά κόσμον Ἀλέξανδρος Ἀντρέγιεβιτς Τσέρνωφ, Μεγαλόσχημος Ἐπιφάνιος, + 1994). Ἡ γνωριμία τοῦ γράφοντος μέ τόν Μοναχό Ἐπιφάνιο ἀποτέλεσε πραγματική εὐλογία, διότι ὁ μακαριστός Μοναχός ἔθεσε στή διάθεσή μου ἀξιόλογα σχετικά κείμενά του, στήν ἀγγλική γλῶσσα, πολλά τῶν ὁποίων μεταφράστηκαν στήν ἑλληνική καί δημοσιεύθηκαν, σέ μία μεγάλη σειρά 37 πολυσέλιδων ἄρθρων μέ τόν γενικό τίτλο "Ἐκκλησία Κατακομβῶν ἐν Ρωσίᾳ" («Κ.Γ.Ο.», τόμοι 1982 - 1989).
Πέραν τῶν ὑπαρχόντων στή σχετική βιβλιογραφία, ἄλλα στοιχεῖα γιά τούς Ρώσους Νεομάρτυρες προέκυψαν μέσῳ προσωπικῶν συνεντεύξεων μέ Ἑλληνο - Πόντιους πιστούς, πρόσφυγες ἀπό τήν τέως Σοβιετική Ἕνωση.

Στήν ἐργασία αὐτή περιλαμβάνονται βελτιωμένα κείμενα πού δημοσιεύθηκαν σέ διάφορα περιοδικά, στό "Εἰκονογραφημένο Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας" τοῦ Ἐπισκόπου Γαλακτίωνος Γκαμίλη (τοῦ ὁποίου ὁ γράφων εἶχε τήν εὐθύνη συγγραφῆς τῶν κειμένων καί τήν ἐπιμέλεια τῆς ἑλληνικῆς καί ἀγγλικῆς ἐκδόσεως), στό ἡμέτερο "Ρωσικό Ἁγιολόγιο" (2005) καί σέ ἄλλα ἔντυπα.
Κάποια ἀπό τά κείμενα αὐτά παρουσιάσθηκαν καί σάν εἰσηγήσεις, κατά τήν διάρκεια εἰδικῶν ἐκδηλώσεων.
Τό θέμα τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων, ἀναπτύσσεται καί καλύπτεται, ἀρχικῶς μέ βάση τά κείμενα τοῦ Μοναχοῦ Ἐπιφανίου (λ. χ. "Tserkov' Katakombnaya na Zemlye Rossijskoj", MS 1980, κ.ἄ.) καί στή συνέχεια ὑποβοηθητικῶς μέ στοιχεῖα ἀπό τήν ἑλληνική καί κυρίως τήν ξένη σχετική βιβλιογραφία (ἀναφέρεται παρενθετικῶς στό κείμενο), ὥστε νά ἔχει στήν διάθεσή του τό ἐνδιαφερόμενο ἑλληνόφωνο κοινό, μία κατά τό δυνατό πλήρη ἐργασία γιά τό θέμα αὐτό.

Μέρος Πρῶτο

ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

«Σέ μᾶς ἔλαχε ὁ κλῆρος νά διορθώσουμε τά λάθη τοῦ Νέρωνα καί τοῦ Διοκλητιανοῦ»
Νικήτας Χρουτσώφ, Σοβιετικός Ἡγέτης

1. Γενική θεώρηση
Ἡ "καλή ὁμολογία" τῆς Πίστεως, οἱ ὀρθές ἐκκλησιολογικές θέσεις, ἡ ἀντίδραση καί ἀντίσταση κατά τῶν σχεδίων τῶν ἀθεϊστῶν γιά τήν καταστροφή ἤ ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ κάθε εἴδους "παράνομη" γιά τούς διώκτες ἐκκλησιαστική δραστηριότητα, συνιστοῦν τήν ἀναίμακτη μαρτυρία τῶν Ρώσων Ὀρθοδόξων, τήν ὁποία κατέθεταν καθημερινά ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, ἀλλά καί ἐνώπιον τῶν πολεμίων Της. Αὐτή ἀκριβῶς τήν ἀναίμακτη μαρτυρία συνήθως δέν μποροῦσαν νά ἀνεχθοῦν οἱ διώκτες, ὁπότε - ἀναγκαστικά - ἀκολουθοῦσε ἡ αἱματηρή μαρτυρία, ἡ ὁποία προκύπτει ἀπό τήν ἄσκηση βίας πάνω στούς πιστούς, μέ σκοπό ἤ νά καμφθεῖ τό φρόνημά τους ἤ νά ἐξολοθρεφθοῦν σωματικά.
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐξ' ὁρισμοῦ μαρτυρική καί μέ τίς δύο προηγούμενες σημασίες τοῦ ὅρου: Καί γιά τήν καθημερινή κατάθεση τῆς μαρτυρίας Της πρός τόν κόσμο, ἀλλά καί γιά τά ἑκατομμύρια τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Της, οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν μέ τό αἷμα τους τήν Ὁμολογία τῆς Πίστεώς τους. Ἡ Ρωσική Ἐκκλησία ἀνέδειξε κατά τόν 20ό αἰ. "νέφος Μαρτύρων" (κατά τήν ἔκφραση τοῦ Ἀπ. Παύλου). Κατά τόν Μοναχό Ἐπιφάνιο, "οἱ Ρῶσοι Νεομάρτυρες ἀνῆκουν στήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν". Διότι, ὅποιος ὄρθωσε τό ἀνάστημά του ἀπέναντι στούς διώκτες τῆς Πίστεως καί ὅποιος ἀντιτάχθηκε στίς προσπάθειες ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀνῆκει στίς Κατακόμβες, ἔστω κι ἄν αὐτές ἐπίσημα ἐμφανίσθηκαν τό 1927. (Ἤδη τό 1923 ξεκίνησε τό πρῶτο πείραμα Σοβιετικῆς "Ἐκκλησίας", ἡ λεγομένη "Ζωντανή Ἐκκλησία", τό ὁποῖο κατέρρευσε λόγῳ τῆς δυναμικῆς ἀντιδράσεως τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος).
Ὁ Μοναχός Ἐπιφάνιος, γράφει σχετικά: "Ἡ Ἐκκλησία τῶν Κατάκομβῶν ἔδωσε ἑκατομμύρια Ἁγίων Μαρτύρων εἰς τοσοῦτον μικρόν χρονικόν διάστημα· κι ὅμως, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νά εἶναι κανείς βέβαιος, ὅτι δέν ἐξουθενώθηκε" ("Κ.Γ.Ο.", τ. 1985, σελ. 223).
Γιά τό ἴδιο θέμα ἡ εὑρύτατα γνωστή Ρωσίδα διανοήτρια Τατιάνα Γκορίτσεβα, γράφει: "Ἡ ὥρα τοῦ μαρτυρίου ἦταν γιά τήν Ρωσική Ἐκκλησία ἡ καλύτερη ὥρα· ἦταν ἡ ὥρα τῆς ἀνθήσεως. Ἡ Ἐκκλησία πού ἐξωτερικά δέν εἶχε σχεδόν καμμιά δύναμη, ἔγινε ἐσωτερικά τόσο δυνατή, τόσο καθαρή, πού τώρα εἶναι πραγματικά Ἐκκλησία. Δέν εἶναι ὀργανισμός, δέν εἶναι ἵδρυμα. Εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ πού ὑποφέρει· τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ πού σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε" (Σόλωνος Νινίκα, "Οἱ Νέοι Μάρτυρες τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας"· Ἀθῆναι 1994, σελ. 14).
Γιά νά γίνει ἀντιληπτό τό μέγεθος τοῦ "νέφους" τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων, εἶναι ἀπαραίτητο νά κατατεθοῦν κάποια στατιστικά στοιχεῖα:
· Τό 1917 ὑπῆρχαν στή Ρωσία 130 Ἐπίσκοποι (σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή 160). Μετά τήν Ἐπανάσταση ὁ ἀριθμός τῶν Ἐπισκόπων ἔφθασε τούς 272, λόγῳ τῶν ἀθρόων χειροτονιῶν γιά τήν κάλυψη τῶν κενῶν - ἀπό τίς συλλήψεις καί τίς ἐκτελέσεις - ἐπισκοπικῶν ἑδρῶν. Παρ' ὅλα αὐτά τό 1927 ὑπῆρχαν μόνον 7 ἐλεύθεροι Ἐπίσκοποι.
· Κατά τήν περίοδο 1924 - 26 ὑπῆρχαν στό Στρατόπεδο Σολόβκι 24 Ἐπίσκοποι. Στίς ἀρχές τοῦ 1926 οἱ κρατούμενοι Ἐπίσκοποι ἔφθασαν περίπου τούς 80 (τόσοι ὑπογράφουν τό γνωστό Ὑπόμνημα τῆς 26.5. 1926 πρός τήν Σοβιετική Κυβέρνηση). Ἀπ' αὐτούς κανείς δέν ἐπέζησε!
· Τό 1946 ὑπῆρχαν στό Στρατόπεδο τοῦ Πέρμ 10 Ἐπίσκοποι· ἀπό αὐτούς ἀπελευθερώθηκε μόνον ἕνας!
· Κατά τήν περίοδο 1927 - 46, 91 Ἐπίσκοποι τῶν Κατακομβῶν ἐκτελέστηκαν ἤ ἀπεβίωσαν στίς φυλακές καί τήν ἐξορία! (Σχετικές ἀναφορές δημοσιεύσαμε στόν "Κ.Γ.Ο.", τ. 1985, σελ. 268 - 269).
· Τό 1917 ὑπῆρχαν στή Ρωσία περίπου 125.000 Κληρικοί· τό 1941 ὑπηρετοῦσαν στό Πατριαρχεῖο μόνο 5.665 Κληρικοί!
· Ὑπῆρχαν ἀκόμη περίπου 20.000 Μοναχοί, 60.000 Μοναχές καί 1.026 Μονές καί Ἡσυχαστήρια, ἀπό τίς ὁποίες τό 1941 λειτουργοῦσαν μόνο 20. Δέν εἶναι γνωστό πόσα μέλη τοῦ Ἱερατικοῦ καί Μοναχικοῦ Τάγματος μαρτύρησαν ἤ κατέφυγαν στίς Κατακόμβες. Οἱ Σοβιετικές Ὑπηρεσίες Ἀσφαλείας πάντως ἀνακοίνωσαν, ὅτι μέχρι τό 1930 εἶχαν ἐκτελεσθεῖ ἤ ἀποβιώσει στίς φυλακές καί τήν ἐξορία 42.800 Κληρικοί. (Τά στοιχεῖα ἀπό τό ἔργο τοῦ Πρωθ. Μιχ. Polsky, "Οἱ Ρῶσοι Νεομάρτυρες"· Μόντρεαλ 1972).
· Μετά τήν κατάρρευση τοῦ Σοβιετικοῦ καθεστώτος, ἀνακοινώθηκε ἀπό τίς Ἀρχές τῆς Κοινοπολιτείας Ἀνεξαρτήτων Κρατῶν, ὅτι θανατώθηκαν (γιά διάφορους λόγους), περίπου 80 ἑκατομμύρια ἄνθρωποι. Μόνο κατά τήν περίοδο 8. 8. 1937 - 19. 12. 1938 ἡ NKVD ἐκτέλεσε στό Butovo τῆς Μόσχας 20. 764 ἀνθρώπους, ἀπό τούς ὁποίους οἱ 430 ἦταν ἐκκλησιαστικοί. Πόσοι ἀπό αὐτούς μαρτύρησαν γιά τήν Πίστι τους δέν εἶναι γνωστό, κατά τήν μαρτυρία πάντως τοῦ παθόντος Μοναχοῦ Ἐπιφανίου, ἀνέρχονται στά 20 ἑκατομμύρια ("Κ.Γ.Ο.", τ. 1985, σελ. 374). Ἐπαληθεύθηκε ἔτσι μέ τό πιό τραγικό τρόπο ἡ σχετική προφητεία τοῦ Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, σύμφωνα μέ τήν ὁποία "ὁ Ἀντίχριστος θά ἀφαιρέσει τούς σταυρούς ἀπό τίς ἐκκλησίες καί πολλοί Χριστιανοί θά φονευθοῦν· τόσοι πού οἱ Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, δέν θά προλαβαίνουν νά παίρνουν τίς ψυχές τῶν σφαζομένων!"
Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά τονισθεῖ, ὅτι σημαντικό ρόλο στό μαρτύριο ἑκατοντάδων χιλιάδων Χριστιανῶν ἔπαιξε ἡ Σοβιετική Μυστική Ἀστυνομία, ἀρχικά NKVD καί στή συνέχεια KGB. "NKVD - γράφει ὁ Ἱερομόναχος Δορυμέδων Σουχίνιν - σημαίνει "Λαϊκή Ἐπιτροπή Ἐσωτερικῶν Ὑποθέσεων". Ἐκτελοῦσε χρέη Μυστικῆς Ἀστυνομίας. Πολλά ἀπό τά διακεκριμένα στελέχη ἀποκρυφιστικῶν καί σατανιστικῶν ὀργανώσεων, ἀργότερα - μετά τήν Ἐπανάσταση - ὑπηρέτησαν στήν Ἀσφάλεια καί τίς Μυστικές Ὑπηρεσίες (τήν μετεπειτα KGB) καί διακρίθηκαν γιά τή βαρβαρότητα καί τή σκληρότητά τους ὡς ἀνακριτές καί τήν ἐπινοήτικότητά τους σέ μεθόδους βασανιστηρίων γιά τήν ἀπόσπαση πληροφοριῶν.
Ὑπολογίζουν, ὅτι μόνο τό 1937 - 1938 ἐκτελέστηκαν στούς χώρους τῆς NKVD στό Μπούτοβο, κοντά στή Μόσχα, 20. 765 Κληρικοί καί λαϊκοί. Ἔριχναν τούς σκοτωμένους σέ μεγάλους λάκκους. Ἡ Κυβερνητική Ἐπιτροπή πού ἐρευνᾶ τό θέμα ἔχει ἐκδόσει τόμο μέ βιογραφίες γιά 6.500 θύματα, ἀπό τούς ὁποίους οἱ 430 ἦταν Κληρικοί" ("Ἡ ἁγ. Ματρώνα τῆς Μόσχας", σελ. 69).
Ἕνας Ἱερεύς πού ἐπέζησε τῶν διωγμῶν ἔγραψε τά ἀκόλουθα γιά τήν κράτησή του: "Δέν θά πάψω νά εὐγνωμονῶ τόν Θεό, γιά τά χρόνια πού πέρασα φυλακισμένος σέ ἀπόλυτη ἀπομόνωση. Ἤμουν, γιά τρία χρόνια, σέ δέκα μέτρα βάθος, κάτω ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς. Ποτέ δέν ἄκουσα μία κουβέντα, ποτέ δέν εἶπα μία κουβέντα. Δέν ὑπῆρχαν βιβλία. Οἱ ἐξωτερικές φωνές, ὅλες σιώπησαν. Οἱ φύλακες φοροῦσαν ὑποδήματα μέ λαστιχένιες σόλες, δέν ἀκουγόταν ὁ ἐρχομός τους.
Μετά, καθώς ὁ καιρός περνοῦσε, σιώπησαν καί ὅλες οἱ ἐσωτερικές φωνές. Μᾶς ἔδιναν φάρμακα, μᾶς ἔδερναν. Λησμόνησα ὅλη τήν θεολογία. Λησμόνησα ὅλη τήν Ἁγία Γραφή. Μία ἡμέρα πρόσεξα πώς εἶχα ξεχάσει καί τό "Πάτερ ἡμῶν". Δέν μποροῦσα νά τό θυμηθῶ. Ἤξερα πώς ἄρχιζε μέ τό "Πάτερ ἡμῶν", ἀλλά δέν γνώριζα πιά πῶς ἦταν ἡ συνέχεια. Κράτησα τήν αἰσιοδοξία μου καί εἶπα: "Πάτερ ἡμῶν, ἔχω ξεχάσει τήν προσευχή, ἀλλά Σύ σίγουρα τήν γνωρίζεις. Σέ παρακαλῶ, βάλε ἀντί γιά μένα ἕναν Ἄγγελο νά τήν λέει κι ἐγώ θά σιωπῶ"!
Γιά ἕνα διάστημα ἡ προσευχή μου ἦταν "Ἰησοῦ, Σέ ἀγαπῶ". Καί μετά ἀπό λίγο καί πάλι, "Ἰησοῦ, Σέ ἀγαπῶ". Ἀργότερα, μοῦ ἦταν δύσκολο νά λέω ἔστω καί αὐτό, γιατί μᾶς ἔδιναν μία φέτα ψωμί γιά μία ἑβδομάδα. Ἦταν οἱ ξυλοδαρμοί καί τά μαρτύρια καί ἡ ἔλλειψη φωτός καί ἄλλα πράγματα. Ἦταν πιά ἀδύνατο νά συγκεντρώσω τό μυαλό μου, ὥστε νά λέω ἔστω καί τό "Ἰησοῦ, Σέ ἀγαπῶ". Ἡ ὑψηλότερη μορφή προσευχῆς πού γνωρίζω εἶναι τό ἥσυχο κτύπημα τῆς καρδιᾶς πού ἀγαπᾶ Αὐτόν. Ὁ Ἰησοῦς χρειάζεται ἁπλά νά ἀκούει "τικ-α-τοκ", "τικ-α-τοκ" καί θά γνωρίζει πώς κάθε χτύπημα εἶναι ἀφιερωμένο πρός Αὐτόν" (Περιοδικό "Πρωτάτον", φ. Ἰαν. Φεβρ. 1991, σελ. 27. Γιά τίς συνθῆκες κράτησης τῶν Χριστιανῶν κρατουμένων στά Σοβιετικά στρατόπεδα - φυλακές, βλ. καί τό βιβλίο "Ὁ π. Ἀρσένιος" Α' & Β', ἔκδοσις Μονῆς Παρακλήτου).
Εἶναι σημαντικό νά κατατεθεῖ ἐδῶ ἡ μαρτυρία τοῦ Μοναχοῦ Ἐπιφανίου, ἡ ὁποῖα ἐξηγεῖ τήν διωκτική μανία τῶν ἀθεϊστῶν κατά τῶν Ἐπισκόπων. "Ὁ κυριώτερος προορισμός τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν - γράφει - εἶναι νά διατηρήσει τούς κρυφούς Ἐπισκόπους, νά διατηρήσει τήν Ἀποστολική Διαδοχή κρυμμένη ἀπό τήν Σοβιετική ἰσχύ, ἀπό τούς ἀντιχριστιανικούς διώκτες. Ἡ ἐξολόθρευσι τῶν Ἐπισκόπων εἶναι ὁ πρωταρχικός σκοπός τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ. Ἐάν ἕνας Ἐπίσκοπος διατηρεῖ τήν πίστι του στό Χριστό, στόν αὐτό βαθμό καθώς οἱ Ἅγιοι Πατέρες διετήρησαν αὐτή, κατά μίμησι τῆς αὐστηρότητος τῶν Μαρτύρων καί τῶν Ὁμολογητῶν, τότε ὑποφέρει σωματική ἐξολόθρευσι. Ἐάν ἕνας Ἐπίσκοπος δέν προδώσει τόν ἑαυτό του ἤ τόν ἐπισκοπικό του ὄρκο, τότε ἀναπόφευκτα τόν περιμένει ἡ φυλακή, τό στρατόπεδο συγκεντρώσεως, ἡ ἐξορία (ἡ ὁποία δέν εἶναι καλύτερη ἀπό ἕνα στρατόπεδο ἤ μία φυλακή) καί δριμύς θάνατος. Ἐάν ἕνας Ἐπίσκοπος ἐλευθερωθεῖ ἀπό τήν φυλακή καί τοῦ ἐπιτραπεῖ νά ἐξασκεῖ τήν ἀποστολή του, τότε εἶναι βέβαιο ὅτι τήν ἀγόρασε καί σάν τιμή ἔδωσε τήν μυστική συμφωνία, νά συνεργασθεῖ μέ τήν θεομάχο δύναμη καί νά προδώσει τόν Χριστό". ("Κ.Γ.Ο.", τ. 1980, σελ. 43 - 44).
Ἡ πτῶσις τῶν Ἐπισκόπων - κατά τόν πνευματικό πατέρα τοῦ Μοναχοῦ Ἐπιφανίου, Ἀρχιεπίσκοπο Θεοφάνη τῆς Πολτάβας - παρομοιάζεται μέ τήν ἀναφερόμενη στό Εὐαγγέλιο πτῶσι τῶν ἄστρων τοῦ οὐρανοῦ (Ματθ. 24,29)· διότι κατά τήν Ἀποκάλυψη (1,10) τά "ἄστρα" εἶναι οἱ Ἄγγελοι τῶν Ἐκκλησιῶν, δηλαδή οἱ Ἐπίσκοποι τῶν ὁποίων "ἡ ἠθικοθρησκευτική πτῶση ἀντιπροσωπεύει ἕνα ἀπό τά πλέον χαρακτηριστικά σημεῖα τῶν ἐσχάτων καιρῶν". ("Κ.Γ.Ο.", τ. 1985, σελ. 220).
Στό ἐρώτημα, "ὑπῆρξαν Νεομάρτυρες στή Ρωσία; ", ὁ Παπικός Κληρικός Γεώργιος... ἀπαντᾶ: "Ἀπό τόν φόβο μήπως οἱ ἀπειλές δέν ἦταν ἀρκετές, οἱ ἀθεϊστές ἔκαναν χρήση καί τῆς τρομοκρατίας. Πόσοι ἀκριβῶς ἔχουν μαρτυρήσει γιά τόν Χριστό στή Ρωσία, ποτέ ἴσως δέν θά τό μάθουμε. Θετικά ξέρουμε πώς μονάχα ἡ Ἑλληνορθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶ ὡς Μάρτυρες 58 Ἐπισκόπους καί περισσοτέρους ἀπό 1.000 Ἱερεῖς πού θυσίασαν τήν ζωή τους ἀπό τό 1923. Ἀπό τότε ἔχουν μαρτυρήσει πολύ περισσότεροι" ("Κ.Γ.Ο." τ. 1989, σελ. 336).
Στή συνείδηση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας οἱ παθόντες κατέχουν μαρτυρική θέση. Ὁ Πατριάρχης Τύχων ἤδη ἀπό τό 1918 (μέ ἀφορμή τό μαρτύριο τοῦ Πρωτομάρτυρα τῆς Ρωσικῆς Ἱεραρχίας, Μητροπ. Βλαδιμήρου τοῦ Κιέβου), περιέλαβε ὅλους τούς Νεομάρτυρες (γνωστούς καί μελλοντικούς) στό Ἁγιολόγιο τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί διαμόρφωσε τήν σχετική ἐκφώνηση ("Διά πρεσβειῶν τοῦ τάδε, θανατωθέντος διά τήν Πίστιν καί τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς καί τοῦ ἄλλου πλήθους τῶν Κληρικῶν, Μοναχῶν καί λαϊκῶν, τῶν ὁποίων τά ὀνόματα Σύ γνωρίζεις, Κύριε Παντογνώστα..."). Ἀκόμη, σέ Συνοδικές Πράξεις διακηρύξεως τῆς μαρτυρικῆς ἰδιότητος τῶν παθόντων προχώρησαν ἡ Ρωσική Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς (ὑπό τόν Μητροπ. Φιλάρετο, τό 1981), ἀλλά καί τό Πατριαρχεῖο Μόσχας (γιά λόγους σκοπιμότητας, μετά τήν κατάρρευση τοῦ καθεστώτος).
Στό ἐρώτημα, ἄν μποροῦν νά χαρακτηριστοῦν Νεομάρτυρες ὅλοι ὅσοι διώχθηκαν ἤ θανατώθηκαν ἀπό τούς ἀθεϊστές, ἀπό τό 1917 μέχρι καί τήν κατάρρευση τοῦ Σοβιετικοῦ καθεστῶτος, ἀπάντησε σχετικά ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γενεύης καί Δυτ. Εὐρώπης Ἀντώνιος (τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς). "Θά πρέπει νά ἀντιληφθοῦμε πλήρως καί νά ἐξηγήσουμε καί στούς ἄλλους τό γεγονός, ὅτι οἱ Μάρτυρες γιά τούς ὁποίους μιλᾶμε, δέν εἶναι ἁπλῶς θύματα τῆς Ἐπαναστάσεως, ὅπως ὡρισμένοι νομίζουν. Ἄν καί εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ἡ Ρωσική Ἐπανάσταση ἦταν μία ἀνοικτή ἐπίθεση κατά τοῦ Θεοῦ, ἐν τούτοις αὐτό δέν σημαίνει, ὅτι ὅλοι ὅσοι σκοτώθηκαν μποροῦν νά χαρακτηριστοῦν Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ. Μποροῦμε νά δώσουμε αὐτό τόν τῖτλο μόνον σ' ἐκείνους τῶν ὁποίων ἡ ζωή ὡς εὐσεβῶν Χριστιανῶν εἶναι παγκοίνως γνωστή καί τῶν ὁποίων ὁ θάνατος γιά τήν πίστη στόν Χριστό εἶναι πάνω ἀπό κάθε ἀμφιβολία" (Περιοδικό "Orthodox Word", φ. 97, σελ. 60).
Παρά τήν ἐπίσημη αὐτή θέση, δέν ἀπεφεύχθει τελικά ἡ ἔστω ἀνεπίσημη ἁγιοκατάταξη προσώπων τῶν ὁποίων ὁ θάνατος ὑπῆρξε ἀποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικῆς δραστηριότητος. Λ. χ. στήν ἰστοσελίδα τοῦ Ρωσικοῦ Ναοῦ ἁγ. Νικολάου Ντάλας Τέξας (ὅπου δημοσιεύονται 146 ἐκτεταμένα βιογραφικά σημειώματα Νεομαρτύρων), περιλαμβάνεται καί ἡ "Νεομάρτυς Μαρία ἡ στρατιώτης". Πρόκειται γιά τήν Λοχαγό Μαρία Bochkareva, ἡρωϊδα τοῦ Α' Παγκοσμίου Πολέμου (γιά τόν ἡρωϊσμό της τήν συνεχάρησαν προσωπικά ὁ Λένιν καί ὁ Τρότσκυ), ἡ ὁποία μετά τήν Ὀκτωβριανή Ἐπανάσταση διέφυγε στίς ΗΠΑ - ὅπου συνάντησε τόν Πρόεδρο Οὐϊλσον καί τόν Θεόδωρο Ρούσβελτ, ἀπό τούς ὁποίους ζήτησε τήν βοήθεια τῆς Ἀμερικῆς κατά τῶν Μπολσεβίκων - συμμετεῖχε στό Ρωσικό Ἐμφύλιο Πόλεμο καί τελικά ἐκτελέστηκε ἀπό τούς Σοβιετικούς τό 1920.
Στήν ἑλληνική βιβλιογραφία σχετικό μέ τούς Ρώσους Νεομάρτυρες ἔργο εἶναι ὁ τόμος "Οἱ Νέοι Μάρτυρες τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας" (1994), τοῦ Θεολόγου - τ. Γενικοῦ Ἐπιθεωρητοῦ Μ. Ε. Σόλωνος Νινίκα. Σημαντικά στοιχεῖα συμπεριλαμβάνονται σέ σχετικά ἄρθρα τοῦ Βλαδιμήρου Moss (βλ. Ἰστοσελίδες Ρωσικοῦ Ναοῦ ἁγ. Νικολάου Ντάλας Τέξας καί Romanitas), στό ἀρχεῖο τῆς Ἐφημερίδος "Ortodox America" καί στά ἔργα τοῦ M. E. Gubonin, "Akty Svyateishago Patriarkha Tikhona" (ἐκδόσεως Θεολογικοῦ Ἰνστιτοῦτου ἁγ. Τύχωνος, Μόσχα 1994, στή ρωσική γλῶσσα) καί "Russkye Pravoslavnye Ierarkhi" (ἐκδόσεως YMCA PRESS, Παρίσι 1986, ἐπίσης στή ρωσική γλῶσσα).

2. Ἡ Διακήρυξη τῆς ἁγιότητος τῶν Νεομαρτύρων
Στό θέμα τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων, ὁ θόρυβος πού εἶχε ἀκολουθήσει τήν διακήρυξη τῆς ἁγιότητός τους ἀπό τήν Ρωσική Διασπορά (1981), ἀποδείχθηκε ὅτι ἦταν θόρυβος ἐντυπώσεων, ἀφοῦ καί τό Πατριαρχεῖο Μόσχας προχώρησε μετά τήν κατάρρευση τοῦ λεγομένου ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ, στή διακήρυξη τῆς ἁγιότητος ὄχι μόνο τῶν Νεομαρτύρων, ἀλλά καί τοῦ δολοφονημένου Τσάρου Νικολάου Β' καί τῆς οἰκογενείας του. (Περιοδικό "Ἐκκλησία", φ. 1/15.1.93, σελ. 43· βλ. ἀκόμη τήν Πράξη Διακηρύξεως τῆς ἁγιότητος τῶν Νεομαρτύρων, ἀπό τήν Ἰωβηλαία Σύνοδο, 13 - 16 Αὐγούστου 2000, στό Ναό τοῦ Σωτῆρος τῆς Μόσχας. Ἐπίσης βλ. L. Millar, "Ἡ ἁγ. Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ τῆς Ρωσίας, Νεομάρτυς ἐπί Κομμουνισμοῦ", 1997· Ft. Demetrios Sepfes,"The Royal Martyr Sisters - Empress Alexandra and Grand Duchess Elizabeth"· M. Iroshnikov - L. Protsai - Y. Shelayev, "The Sunset of the Romanov Dynasty", Μόσχα 1992· καί Edvard Radzinsky, "Ὁ τελευταῖος Τσάρος - Ἡ ζωή καί ὁ θάνατος τοῦ Νικολάου ΙΙ", 1993).
Εἶναι χαρακτηριστική ἡ ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξίου Β' καί τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας πρός τούς πιστούς πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ στό Αἰκατερίενμπουργκ, στό μέρος πού ἐκτελέστηκε ἡ Τσαρική Οἰκογένεια, τό 1993, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως 75 ἐτῶν ἀπό τήν ἐκτέλεση (Περιοδικό "The Orthodox Word", φ. 177/1994, σελ. 240 - 242).
Στό ἡμέτερο "Ρωσικό Ἁγιολόγιο" (2005), καλύψαμε τούς Νεομάρτυρες τοῦ Ρωσικοῦ Ἁγιολογίου πού γίνονται δεκτοί ἀπό τήν Ρωσική Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Τό ἔτος 1927, ἔτος τῆς Σοβιετοποιήσεως τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἀποτελεῖ κομβικό σημεῖο καί γιά τήν παροῦσα ἐργασία. Ἔτσι δέν περιλαμβάνονται σ' αὐτήν πρόσωπα τά ὁποία ἀπεβίωσαν μετά τό 1927, σέ κοινωνία μέ τόν Σεργιανισμό, καί τῶν ὁποίων ἡ ἁγιότητα διακηρύχθηκε ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας. Αὐτό σέ καμμία περίπτωση δέν ἀποτελεῖ ἀμφισβήτηση τοῦ πιθανοῦ ἐναρέτου βίου ἤ καί τῶν διώξεων πού ὑπέστησαν τά πρόσωπα αὐτά ἀπό τούς ἀθεϊστές.
Τό θέμα τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων τοῦ ἀθεϊστικοῦ διωγμοῦ εἶναι ἰδιαιτέρως λεπτό καί σοβαρό, διότι:
α. Σέ διάφορες πηγές ἀναφέρονται περιπτώσεις μετά τήν Σοβιετοποίηση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1927), χωρίς νά διευκρινίζεται ἄν πρόκειται γιά μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν ἤ τῶν ὑποταγμένων στήν ἀθεϊστική ἐξουσία καί συνεργαζομένων μέ αὐτήν Σεργιανιστῶν· καί
β. Τό ἴδιο τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, στήν Ἰωβηλαία Σύνοδο τῆς Μόσχας (13 - 16 Αὐγούστου 2000, Καθεδρικός Ναός τοῦ Σωτῆρος), προχώρησε στή διακήρυξη τῆς ἁγιότητος 1.200 περίπου προσώπων, ἀπό τά ὁποῖα πολλά τελειώθηκαν μετά τήν Σοβιετοποίηση. (Τά σχετικά μέ τήν Σύνοδο αὐτή ὑπάρχουν σέ τόμο 300 σελίδων, ὁ ὁποῖος κυκλοφόρησε στήν Ἁγία Πετρούπολη τό 2000, μέ τόν τίτλο: "Ἡ Ἰωβηλαία Ἀρχιερατική Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας - Συλλογή ἀναφορῶν καί ἐγγράφων").
Γιά τό θέμα αὐτό ἔχει ὑπάρξει σοβαρός ἀντίλογος στήν ἴδια τήν Ρωσία. Εἶναι χαρακτηριστικά ὅσα ἀνέφερε ὁ Πρωθιερεύς Μιχαήλ Ἀντρώφ, σέ Ἔκθεσή του πρός τήν 8η Κληρικολαϊκή Σύναξη τῆς Ἐπισκοπῆς Σούζνταλ (τῆς "Αὐτονόμου Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας" ὑπό τόν Μητροπολίτη Σούζνταλ Βαλεντῖνο), τόν Νοέμβριο τοῦ 2000:
"Τό καλοκαίρι αὐτοῦ τοῦ ἔτους, ἀντίτυπα τοῦ ἑβδομαδιαίου περιοδικοῦ "CONFINES OF AGE", ἄρχισαν νά κυκλοφοροῦν στή Μόσχα. Αὐτή ἡ ἔκδοσις αὐτοχαρακτηρίζεται σάν "Δημόσια Ὀρθόδοξη Ἐφημερίδα" καί μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι οἱ συνεργάτες της ἀνήκουν στό Πατριαρχεῖο. Στό 3ο τεύχος, τό ὁποῖο κυκλοφόρησε ἀμέσως μετά τό τέλος τῆς "Συνόδου τοῦ Ἰωβηλαίου" τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἡ στήλη τοῦ ἐκδότη ἀρχίζει μέ τίς ἀκόλουθες φράσεις: "Διάφοροι Ἱερεῖς καί Ἐπίσκοποι τούς ὁποίους γνωρίζουμε, μᾶς ἔχουν ρωτήσει ἄν θά ἀναφερθοῦμε λεπτομερῶς στά ἀποτελέσματα τῆς τελευταῖας Συνόδου. Θά ἀπαντήσουμε ΟΧΙ. Ἄν ἀρχίσουμε νά ἀσχολούμεθα μέ τίς δραστηριότητες τῆς Συνόδου, μέ ἕνα καθαρά ἔντιμο καί Ὀρθόδοξο τρόπο, τότε θά πρέπει νά γράψουμε γιά τέτοιες ἄγριες κανονικές παραβάσεις, τέτοιες ἀπίστευτες οἰκουμενιστικές καί φυλετικές παραχωρήσεις, ὥστε ὅλη ἡ ἐφημερίδα δέν θά ἔφτανε νά τά περιγράψει"!
Σχετικά μέ τόν θέμα τῆς διακηρύξεως τῆς ἁγιότητος τῶν Νεομαρτύρων, ὁ ἴδιος Πρωθιερεύς σημειώνει: "Ὁ Μητροπολίτης Σέργιος καί ἡ "Σύνοδός" του, μέ ἀπόφαση τῆς 16. 3. 1928, ἔθεσε σέ ἀργία τούς Ἐπισκόπους Βίκτωρα (Ostrovindov), Δημήτριο (Bui) κ.ἄ., παρέπεμψε σέ δίκη τόν Μητροπολίτη Ἀγαθάγγελο τοῦ Γιαροσλάβ, τόν Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ τοῦ Ἄγκλιχ καί τούς Ἐπισκόπους Βαρλαάμ τοῦ Πέρμ, Εὐγένιο τοῦ Ροστώφ, Δημήτριο τοῦ Γκντώφ καί Ἱερόθεο τοῦ Νικόλσκ καί εἰσηγήθηκε τήν καθαίρεση τῶν Μητροπολιτῶν Ἀγαθαγγέλου καί Ἰωσήφ... Ἡ "Ἰωβηλαία Σύνοδος" ἀνακήρυξε Νεομάρτυρες, αὐτούς πού εἶχαν ἀποκηρύξει τόν Σεργιανισμό"!
Ὅπως φαίνεται, τό Πατριαρχεῖο Μόσχας προχώρησε σέ κινήσεις σκοπιμότητος, μέ σκοπό νά ἐπαναφέρει στή δικαιοδοσία του τό ποίμνιο τῶν Κατακομβῶν. Στίς κινήσεις αὐτές περιλαμβάνεται καί ἡ διακήρυξις τῆς ἁγιότητος πολλῶν Κατακομβιτῶν Ἁγίων, ὅπως τοῦ ὁσ. Θεοδοσίου τοῦ Μινβόντι Καυκάσου (+ 1948) καί τῆς ὁσ. Ματρώνας τῆς Μόσχας (τῆς ἀομάτου, + 1952), τῆς Τσαρικῆς Οἰκογενείας καί τῶν "Ἱδρυτῶν Πατέρων - Fοunding Fathers" (κατά τήν ἔκφραση τοῦ συγγραφέως Καθηγητοῦ Ἰβάν Andreev) τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν.
Στόν δημοσιευόμενο στό "Ρωσικό Ἁγιολόγιο" (καί καταχωρούμενο στή συνέχεια) κατάλογο τῶν Νεομαρτύρων περιλαμβάνονται οἱ Νεομάρτυρες πρίν τήν Σοβιετοποίηση τοῦ Ρωσικοῦ Πατριαρχείου, ὅπως τούς δέχεται ἡ Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν (ἀρκετοί ἀπό τούς ὁποίους περιλαμβάνονται καί στήν Πράξη Διακηρύξεως τῆς Ἰωβηλαίας Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας). Σέ ἰδιαίτερο παράρτημα ἀναφέρονται οἱ Νεομάρτυρες πρίν τήν Σοβιετοποίηση, τήν μνήμη τῶν ὁποίων ἡ Ἰωβηλαία Σύνοδος θέτει κατά τήν Σύναξη τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων, τήν πλησιέστερη Κυριακή πρός τήν 25η Ἰανουαρίου (πρῶτος ὁ Πατριάρχης Μόσχας Τύχων, θέσπισε σάν ἡμέρα κοινῆς μνήμης τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων τήν 25η Ἰανουαρίου, ἡμέρα μαρτυρίου τοῦ Μητροπολίτου Κιέβου Βλαδιμήρου (25/1/1918).

3. Οἱ Νεομάρτυρες τοῦ Ρωσικοῦ Ἁγιολογίου
Οἱ Ἱεράρχες πού σημειώνονται μέ ἀστερίσκο * ἀποτελοῦν κατά τόν Καθηγητή Ἰβάν Andreev τούς Ἱδρυτές Πατέρες (Founding Fathers) τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν.
Οἱ σημειούμενοι μέ διπλό ἀστερίσκο **, ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν.

ΑΒΕΡΚΙΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Ζιτομίρ (+ 1938)* 15η Μαϊου.
ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ Μητροπολίτης Γιαροσλάβ (+ 1928)* 3η Ὀκτωβρίου.
ΑΓΑΘΗ τῆς Λευκορωσίας (+ 1939), Ἀσκήτρια** 5η Φεβρουαρίου.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ Τσαρίνα τῆς Ρωσίας (+ 1918)· 4η Ἰουλίου.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (Τζάκομπσον, + 1930), ** 8η Σεπτεμβρίου.
ΑΛΕΞΙΟΣ Ἱερεύς (Σταυρόφσκυ, + 1918)· 14η Ἰανουαρίου.
ΑΛΕΞΙΟΣ Τσάρεβιτς τῆς Ρωσίας (+ 1918)· 4η Ἰουλίου.
ΑΛΕΞΙΟΣ Ἐπίσκοπος Βορονέζ (+ 1936)* 12η Φεβρουαρίου.
ΑΛΕΞΙΟΣ (ὁ μετά τοῦ Νεομ. Ἱερέως Παύλου Βοϊνάρσκυ, + 1919)· 29η Μαρτίου.
ΑΛΕΞΙΟΣ (ὁ μετά τῆς Νεομάρτυρος Λυδίας τῆς Οὐφᾶ, + 1928)** 20η Ἰουλίου.
ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ Ἐπίσκοπος Καζάν (Γκούντκο, + 1918)· 14η Ἰανουαρίου καί 27η Ἰουλίου.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Μεγ. Δούκισσα τῆς Ρωσίας (+ 1918)· 4η Ἰουλίου.
ΑΝΔΡΕΑΣ Ἱερεύς (+ 1919)· 6η Ἰανουαρίου.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Πέρμ (+ 1918)· 4η Ἰουνίου.
ΑΝΑΤΟΛΙΟΣ Στάρετς τῆς Ὄπτινα, ὁ Νεώτερος (+ 1922)· 30η Ἰουλίου.
ΑΝΤΩΝΙΝΑ Ἡγουμένη (+ 1924)· 1η Μαρτίου.
ΑΝΤΩΝΙΟΣ (ὁ μετά Νεομάρτυρος Ἐπισκόπου Ὀνουφρίου, + 1937)** 12η Ἰουνίου.
ΑΡΚΑΔΙΟΣ Ἐπίσκοπος, Ποιμενάρχης τῶν Λαϊκῶν Ἀδελφοτήτων (+ 1938)* 26η Ἰανουαρίου.
ΒΑΡΒΑΡΑ Μοναχή, ἡ μετά Ἐλισάβετ Μεγ. Δουκίσης (+ 1918)· 5η Ἰουλίου.
ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ Πρωθιερεύς (Σβεντίτσκυ, + 1936 ;)** 26η Ἰανουαρίου.
ΒΑΡΛΑΑΜ Ἀρχ/πος, ἀδελφός Νεομ. ἐπ. Γερμανοῦ (+ 1942)* 8η Ἰουνίου.
ΒΑΡΛΑΑΜ Ἀρχιμανδρίτης Μονῆς Μπελογκόρσκ (+ 1918) καί οἱ σύν αὐτῷ Διάκονοι ΜΙΧΑΙΑΣ, ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ, ΜΑΤΘΑΙΟΣ καί ΕΥΘΥΜΙΟΣ, Μοναχοί ΒΑΡΝΑΒΑΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΣΑΒΒΑΣ, ΕΡΜΟΓΕΝΗΣ, ΑΡΚΑΔΙΟΣ, ΕΥΘΥΜΙΟΣ καί ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ καί Δόκιμοι ΙΩΑΝΝΗΣ, ΙΑΚΩΒ,ΠΕΤΡΟΣ, ΙΑΚΩΒ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΠΕΤΡΟΣ, ΣΕΡΓΙΟΣ καί ΑΛΕΞΙΟΣ· 12η Αὐγούστου.
ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ (ὁ μετά Νεομάρτυρος Ἐπισκόπου Ὀνουφρίου, + 1937)** 12η Ἰουνίου.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Τσερνίκωφ (+ 1918)· 4η Ἰουνίου.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ἱερεύς (Λούζγκριν, + 1918)· 2α Νοεμβρίου.
ΒΕΝΙΑΜΙΝ Μητροπολίτης Πετρουπόλεως (+ 1922)· 13η Αὐγούστου.
ΒΙΚΤΩΡ Ἐπίσκοπος Γκλαζώφ (+ 1934)* 19η Ἰουλίου.
ΒΙΚΤΩΡΙΝΟΣ Ἐπίσκοπος (+ 1918)· 2α Νοεμβρίου.
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Μητροπολίτης Κιέβου (+ 1918)· 25η Ἰανουαρίου.
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Ἰλίνσκυ, + 1918)· 22α Φεβρουαρίου.
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερομάρτυρας (+ 1930), ὁ Θαυματουργός** 16η Αὐγούστου.
ΓΕΡΜΑΝΟΣ Ἐπ. ἀδελφός Νεομ. Ἀρχιεπ. Βαρλαάμ (+ 1942)* 8η Ἰουνίου.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ἱερεύς, τοῦ Σπάς Χεκριάκ (+ 1918)· 23η Ἀπριλίου.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Δόκιμος (Τιμοτίεφ, + 1918)· 28η Αὐγούστου.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ἱερεύς (Νικόλσκυ, + 1918)· 27η Ἰουνίου.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ὁ "σταυροφόρος" (+ 1936)** 6η Νοεμβρίου.
ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ Ἐπίσκοπος Γκλούκωφ (+ 1935)* 4η Φεβρουαρίου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ἱερεύς (Ἰβάνωφ, + 1934)** 22α Μαρτίου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Γκντώφ (+ 1938)* 6η Αὐγούστου.
ΔΟΜΝΙΝΑ (ἡ μετά Ἱερέως Ἀνδρέου, + 1919)· 6η Ἰανουαρίου.
ΕΛΙΣΑΒΕΤ Μεγάλη Δούκισσα τῆς Ρωσίας (+ 1918)· 5η Ἰουλίου.
ΕΡΜΟΓΕΝΗΣ Ἐπίσκοπος Τομπόλσκ (+ 1918)· 16η Ἰουνίου.
ΕΥΓΕΝΙΑ Πρεσβυτέρα Νεομάρτυρος Ἱερέως Ἡλία Σετβερούκιν (+ 1934)** 16η Φεβρουαρίου.
ΕΥΔΟΚΙΑ, τῆς Ἐπισκοπῆς Ἄλμα Ἄτα (+ 1918)· 29η Αὐγούστου.
ΕΦΡΑΙΜ Ἐπίσκοπος Σελενγκίνσκ (+ 1918)· 22α Αὐγούστου.
ΗΛΙΑΣ Ἱερεύς (Σετβερούκιν, + 1934)** 16η Φεβρουαρίου.
ΘΕΟΓΝΩΣΤΟΣ Ἱερομάρτυρας, τῆς Ἐπισκοπῆς Ἄλμα Ἄτα (+ 1921)· 29η Αὐγούστου.
ΘΕΟΚΤΙΣΤΗ τοῦ Βορονέζ (Μιχαήλοβνα, + 1936), διά Χριστόν Σαλή** 22α Φεβρουαρίου.
ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ἐπίσκοπος Σολικάμσκ (+ 1918) καί οἱ σύν αὐτῷ 2 Ἱερεῖς καί 5 Λαϊκοί· 11η Δεκεμβρίου.
ΙΕΡΟΘΕΟΣ Ἐπίσκοπος Νικόλσκ (+ 1927)* 31η Μαϊου.
ΙΛΑΡΙΩΝ Δόκιμος (Πράβντιν, + 1918)· 28η Αὐγούστου.
ΙΟΥΒΕΝΑΛΙΟΣ Διάκονος (+ 1919)· 20ή Ἰουλίου.
ΙΣΜΑΗΛ Ἱερεύς (Ροζχντεστβένσκυ, + 1937)** 17η Ἰουνίου.
ΙΩΑΝΝΗΣ Διάκονος (Καστρόβσκυ, + 1918)· 22α Φεβρουαρίου.
ΙΩΑΝΝΗΣ (Περεμπάσκιν, + 1918)· 22α Φεβρουαρίου.
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (Βοστόργκωφ, + 1918)· 22α Αὐγούστου).
ΙΩΑΝΝΗΣ Δόκιμος (Σρετένσκυ, + 1918)· 28η Αὐγούστου.
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (+ 1918)· 23η Δεκεμβρίου.
ΙΩΣΗΦ Πρωθιερεύς (Σμυρνώφ, + 1918)· 22α Φεβρουαρίου.
ΙΩΣΗΦ Μητροπολίτης Πετρουπόλεως (+ 1937)* 15η Δεκεμβρίου.
ΚΥΡΙΛΛΟΣ Μητροπολίτης Καζάν (+ 1937)* 26η Ἰανουαρίου.
ΚΥΡΙΛΛΟΣ (ὁ μετά Νεομάρτυρος Λυδίας τῆς Οὐφᾶ, + 1928)** 20ή Ἰουλίου.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Πρωθιερεύς (Γκολούμπεφ, (+ 1918) καί οἱ σύν αὐτῷ Νεομάρτυρες· 19η Σεπτεμβρίου.
ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ Ἱερομάρτυρας (Νικίτιν, + 1918)· 28η Αὐγούστου.
ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ Ἐπίσκοπος Βαλακίν (+ 1918)· 24η Ὀκτωβρίου.
ΛΕΟΝΤΙΟΣ Ἐπίσκοπος Ἐνοτάεφ (+ 1919)· 23η Ἰουνίου.
ΛΕΟΝΤΙΟΣ (Καριάγκιν, + 1918)· 28η Αὐγούστου.
ΛΥΔΙΑ (ἡ μετά Νεομ. Ἱερέως Ἀνδρέου, + 1919)· 6η Ἰανουαρίου.
ΛΥΔΙΑ τῆς Οὐφᾶ (+ 1928)** 20ή Ἰουλίου.
ΜΑΚΑΡΙΟΣ, ὁ περιπλανώμενος Ἐπίσκοπος (+ 1944)** 1η Ἀπριλίου.
ΜΑΞΙΜΟΣ Ἐπίσκοπος Σερπούχωφ (+ 1931)** 23η Ἰουνίου.
ΜΑΡΙΑ (ἡ μετά Νεομάρτυρος Ἱερέως Ἀνδρέου, + 1919)· 6η Ἰανουαρίου.
ΜΑΡΙΑ τῆς Γκατσίνας (+ 1930), Ἀσκήτρια** 26η Ἰανουαρίου.
ΜΑΡΙΑ Μεγ. Δούκισσα τῆς Ρωσίας (+ 1918)· 4η Ἰουλίου.
ΜΕΘΟΔΙΟΣ Ἱερομάρτυρας (+ 1920)· 1η Μαρτίου.
ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν (+ 1919)· 23η Ἰουνίου.
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (+ 1919)· 1η Ἰανουαρίου.
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Λισίκιν, + 1918)· 22α Φεβρουαρίου.
ΜΙΧΑΗΛ διά Χριστόν Σαλός (+ 1931)· 1η Ἀπριλίου.
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Ροζχντεστβένσκυ, + 1937)** 17η Ἰουνίου.
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Λεκτώρσκυ, + 1921)· 28η Ὀκτωβρίου.
ΜΙΧΑΗΛ τοῦ Τσερνίκωφ (+ 1922)· 8η Νοεμβρίου.
ΝΕΙΛΟΣ Ἱερομάρτυρας (+ 1918)· 4η Ἰουλίου.
ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ἐπίσκοπος Μπέλγκοροντ (+ 1918)· 28η Δεκεμβρίου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (+ 1919)· 1η Ἰανουαρίου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ὁ Β' Τσάρος τῆς Ρωσίας (+ 1918)· 4η Ἰουλίου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Προζόρωφ, + 1938)** 6η Αὐγούστου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Ζαγκορόβσκυ, + 1943)** 30η Σεπτεμβρίου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Τσέντρικ, + 1917)· 4η Δεκεμβρίου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (+ 1918)· 23η Δεκεμβρίου.
ΟΛΓΑ Μεγ. Δούκισσα τῆς Ρωσίας (+ 1918)· 4η Ἰουλίου.
ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ Ἐπίσκοπος Κριβόϊ (+ 1938)** 12η Ἰουνίου.
ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ 30 Μοναχές τῆς Μονῆς Σαμορντῖνο· 12η Νοεμβρίου.
ΠΑΥΛΟΣ Ἱερεύς (Βοϊνάρσκυ, + 1919)· 29η Μαρτίου.
ΠΑΥΛΟΣ (ὁ μετά Νεομ. Ἱερεώς Παύλου Βοϊνάρσκυ, + 1919)· 29η Μαρτίου.
ΠΑΧΩΜΙΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Τσερνίκωφ (+ 1938)* 15η Μαϊου.
ΠΕΤΡΟΣ Ἱερεύς (Σκιπέτρωφ, + 1918)· 1η Φεβρουαρίου.
ΠΕΤΡΟΣ Μητροπολίτης Κρουτίτσης (+ 1937)*· 29η Αὐγούστου.
ΠΛΑΤΩΝ Ἐπίσκοπος Ρεβέλ Ἐσθονίας (+ 1919)· 1η Ἰανουαρίου.
ΠΟΙΜΗΝ Ἐπίσκοπος Βερένσκ (+ 1918)· 3η Σεπτεμβρίου.
ΣΕΡΓΙΟΣ Δόκιμος (Γκάλιν, + 1918)· 28η Αὐγούστου.
ΣΕΡΑΦΕΙΜ Ἱερομάρτυρας (+ 1923)· 31η Μαϊου.
ΣΕΡΑΦΕΙΜ Ἱερομάρτυρας (Μπογκοσλόβσκυ, + 1921)· 29η Αὐγούστου.
ΣΕΡΑΦΕΙΜ Ἀρχιεπίσκοπος Ἄγκλιχ (+ 1935)* 12η Δεκεμβρίου.
ΣΕΡΑΦΕΙΜ Ἱερομάρτυρας (Κουζμίν, + 1918)· 28η Αὐγούστου.
ΣΕΡΓΙΟΣ Ἀρχιμανδρίτης (ὁ μετά Νεομάρτυρος Μητροπολίτου Πετρουπόλεως Βενιαμίν, + 1923)· 13η Αὐγούστου.
ΣΕΡΓΙΟΣ Ἀρχιμανδρίτης τῆς Μονῆς Ζιλάντιεφ (+ 1918)· 28η Αὐγούστου.
ΣΙΜΩΝ Ἐπίσκοπος Οὐφᾶ (+ 1921)· 6η Ἰουλίου.
ΣΟΦΙΑ τοῦ Κιέβου, Ἡγουμένη (+ 1944)** 22α Μαρτίου.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ὁσιομάρτυρας, τῆς Ἐπισκοπῆς Καζάν (+ 1918)· 28η Αὐγ.
ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Ὄμσκ (+ 1920)· 13η Φεβρουαρίου.
ΤΑΤΙΑΝΗ Μεγ. Δούκισσα τῆς Ρωσίας (+ 1918)· 4η Ἰουλίου.
ΤΥΧΩΝ Πατριάρχης Μόσχας καί πάσης Ρωσίας (+ 1925)· 25η Μαρτίου.
ΤΥΧΩΝ Ἀρχιεπίσκοπος Βορονέζ (+ 1919)· 27η Δεκεμβρίου.
ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ Ἱερεύς (Ὀρνάτσκυ, + 1918)· 20ή Ἰουλίου.

4. Ἡ Σύναξις τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων
(τήν πλησιέστερη Κυριακή πρός τήν 25η Ἰανουαρίου)
Κατά τήν Πράξη τῆς Ἰωβηλαίας Συνόδου (τήν ὁποία συγκάλεσε τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἀπό 13 - 16 Αὐγούστου 2000, στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Σωτῆρος Μόσχας), κατά τήν Σύναξη τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων ὀνομαστικῶς μνημονεύονται καί οἱ ἀκόλουθοι Νεομάρτυρες (στόν Κατάλογο ἀναφέρονται κατά ἀλφαβητική σειρά, βαθμό καί Ἐπισκοπική περιφέρεια, Νεομάρτυρες πρίν Σοβιετοποίηση τοῦ Πατριαρχείου· ἐξαιροῦνται ὅσοι ἔχουν ἰδιαίτερη ἡμέρα μνήμης καί ἀναφέρονται στίς ἀντίστοιχες ἡμερομηνίες):

Τῆς Ἐπισκοπῆς Ἄλμα Ἀτά:
ΜΕΘΟΔΙΟΣ Ἐπίσκοπος Πετροπαβλώφσκ (+ 1921).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Πρωθιερεύς (Ντζχουρίνσκυ, + 1920).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Πρωθιερεύς (Τσιντρίνσκυ, + 1920).
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Πρωθιερεύς (Ροζντεστβένσκυ, + 1921).
ΙΩΑΝΝΗΣ Πρωθιερεύς (Γκρανίτωφ, + 1920).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Πρωθιερεύς (Σουσχτσέβσκυ, + 1923).
ΘΕΟΦΑΝΗΣ Πρωθιερεύς (Σοκόλωφ, + 1920).
ΦΙΛΙΠΠΟΣ Πρωθιερεύς (Σχάτσυ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Τζουζέφοβιτς, + 1921).
ΑΝΔΡΕΑΣ Ἱερεύς (Νταλνίκωφ, + 1920).
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ἱερεύς (Καλμίκωφ, + 1918).
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ἱερεύς (Κρασβίνσκυ, + 1919).
ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ Ἱερεύς (Σελένιν, + 1918).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Ντμιτρίεβιτς, + 1918).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Πάνκιν, + 1920).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Σαντώφσκυ, + 1921).
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ἱερεύς (Στεπανζιούκ, + 1918).
ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ Ἱερεύς (Μαλαχώφσκυ, + 1918).
ΕΥΘΥΜΙΟΣ Ἱερεύς (Κρουγκόβικχ, + 1924) καί σύν αὐτῷ 4 Μάρτυρες.
ΖΗΝΟΒΙΟΣ Ἱερεύς (Σουτόρμιν, + 1920).
ΛΕΩΝΙΔΑΣ Ἱερεύς (Λεμπίντεφ, + 1921).
ΛΕΟΝΤΙΟΣ Ἱερεύς (Κλιμένκο, + 1920) καί σύν αὐτῷ 5 Μάρτυρες.
ΜΕΛΕΤΙΟΣ Ἱερομόναχος (+ 1918).
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Διάκονος (Σβέρεφ, + 1920).
ΑΝΑΤΟΛΙΑ (Ροζχντεστβένσκαγια, + 1921).
ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ (Ντζχουρλίνσκαγια, + 1920).
ΙΩΑΝΝΗΣ (Μελκώφ, + 1920).
ΙΩΣΗΦ (Μπεσπάλωφ, + 1921) καί σύν αὐτῷ 21 Μάρτυρες.
ΙΣΙΔΩΡΟΣ (Ρεσχέτκιν, + 1921).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Μπέλγκοροντ:
ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ἱερεύς (Βοζνεσένσκυ, + 1919).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Βολόγδας:
ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ Ἐπίσκοπος Κυρίλωφ (+ 1918).
ΣΕΡΑΦΕΙΜΑ Ἡγουμένη (Σουλιμόβα, + 1918).
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (Ἰβάνωφ, + 1918).
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Μοναχός (Γιουγκώφ, + 1918).
ΦΙΛΙΠΠΟΣ (Μαρίσεφ, + 1918).
ΑΝΑΤΟΛΙΟΣ (Μπαρασκώφ, + 1918).
ΜΙΧΑΗΛ (Τρουμπίνκωφ, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Ἰβάνοβο:
ΠΑΥΛΟΣ Πρωθιερεύς (Σβετοζάρωφ, + 1922).
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (Ροζχντεστβένσκυ, + 1922).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ (Μαλκώφ, + 1922).
ΠΕΤΡΟΣ (Γιαζίκωφ, + 1922).
ΑΥΞΕΝΤΙΟΣ (Καλάσνικωφ, + 1922).
ΣΕΡΓΙΟΣ (Μεθόδιεφ, + 1922).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Καζάν:
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ἱερεύς (Σισόκιν, + 1918).
ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ Ἱερεύς (Βελικάνωφ, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Κρασνογιάρσκ:
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Πολιβάνωφ, + 1919).
ΑΜΩΣ Ἱερεύς (Ἰβάνωφ, + 1919).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Φωκίν, + 1919).
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ἱερεύς (Νεροβέτσκυ, + 1919).
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (Πριγορώβσκυ, + 1918).
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Βολογκόντσκυ, + 1920).
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Κραγκοπόλωφ, + 1919).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Σιλίμα, + 1919).
ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ἱερεύς (Φελόγιν, + 1919).
ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ἱερεύς (Σεμετσένκο, + 1919).
ΤΡΟΦΙΜΟΣ Ἱερεύς (Κουζνέτσωφ, + 1919).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Κριμαίας:
ΑΝΔΡΕΑΣ Πρωθιερεύς (Κοσόβσκυ, + 1920).
ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ἱερεύς (Ἀλεξάντρωφ, + 1921).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Μόσχας:
ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ἐπίσκοπος Ὀρέλ (+ 1918), τῆς Μονῆς Νοβοσπάσκυ.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Πρωθιερεύς (Ζαοζέρσκυ, + 1922).
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Πρωθιερεύς (Σοκόλωφ, + 1922).
ΙΩΑΝΝΗΣ Πρωθιερεύς (Βοστρόγκωφ, + 1918).
ΝΕΟΦΥΤΟΣ Πρωθιερεύς (Λιουμπίμωφ, + 1918).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Πρωθιερεύς (Ποντιάκωφ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Σμυρνώφ, + 1918).
ΒΙΚΤΩΡ Ἱερεύς (+ 1918).
ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ἱερεύς (Ρεμεζώφ, + 1918).
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ Ἱερεύς (Ναντάζχντιν, + 1922).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Βαρζχάνσκυ, + 1918).
ΣΕΡΓΙΟΣ Ἱερεύς (Τυχομίρωφ, + 1922).
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Μοναχός (Λεώνωφ, + 1918), τῆς Μονῆς Βαλαάμ.
ΑΝΝΑ (Λυκοσίνα, + 1925), τῆς Μονῆς Σολόβκι.

Τῆς Ἐπισκοπῆς Νίζνι Νόβγκοροντ:
ΑΛΕΞΙΟΣ Πρωθιερεύς (Πορφυρίεφ, + 1918).
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (Φλερώφ, + 1918).
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Βοσκρεσένσκυ, + 1918).
ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ἱερεύς (Νέμκωφ, + 1918).
ΑΛΕΞΙΟΣ (Νεϊγκράτ, + 1919).
ΔΑΡΕΙΑ (Σιουσίνσκαγια, + 1919).
ΔΑΡΕΙΑ (Τιμολίνα, + 1919).
ΕΥΔΟΚΙΑ (Σικόβα, + 1919).
ΜΑΡΙΑ (+ 1919).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Ὄμσκ:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ (Τσικούρα, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Ὀρέλ:
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (Πανκώφ, + 1918).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ (Πανκώφ, + 1918).
ΠΕΤΡΟΣ (Πανκώφ, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Πέρμ:
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Πρωθιερεύς (Πρεομπραζένσκυ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Πρωθιερεύς (Σκλγίεφ, + 1918).
ΑΛΕΞΙΟΣ Πρωθιερεύς (Μποντρίν, + 1918).
ΑΛΕΞΙΟΣ Πρωθιερεύς (Σαμπούρωφ, + 1918).
ΑΛΕΞΙΟΣ Πρωθιερεύς (Σταμπνίκωφ, + 1918).
ΙΩΑΝΝΗΣ Πρωθιερεύς (Πτζανκώφ, + 1918).
ΙΩΑΝΝΗΣ Πρωθιερεύς (Σβέτσωφ, + 1918).
ΜΙΧΑΗΛ Πρωθιερεύς (Κισέλεφ, + 1918).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Πρωθιερεύς (Μπελγιούκωφ, + 1918).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Πρωθιερεύς (Κουγιούμπωφ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Μαλινόβσκυ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Μαλέτωφ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Ὀσέτρωφ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Ποσόχιν, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Σαβέλωφ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Θεοδοσίεφ, + 1918).
ΑΛΕΞΙΟΣ Ἱερεύς (Ναούμωφ, + 1918).
ΑΝΑΝΙΑΣ Ἱερεύς (Ἀρίστωφ, + 1918).
ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ἱερεύς (Ποπώφ, + 1918).
ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ Ἱερεύς (Μπέλωφ, + 1918).
ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ἱερεύς (Λουκάνιν, + 1918).
ΒΙΚΤΩΡ Ἱερεύς (Νικηφόρωφ, + 1918).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Ἀλεξίεφ, + 1918).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Μπελοζέρωφ, + 1918).
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ἱερεύς (Γκαργιάεφ, + 1918).
ΕΥΓΡΑΦΙΟΣ Ἱερεύς (Πλέντεφ, + 1918).
ΙΑΚΩΒ Ἱερεύς (Σεστάκωφ, + 1918).
ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ἱερεύς (Ἰωακείμωφ, + 1918).
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (Μπογιαρσίμωφ, + 1918).
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ἱερεύς (Σιροκίνσκυ, + 1918).
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ἱερεύς (Γιουργκάνωφ, + 1918).
ΛΕΩΝ Ἱερεύς (Ἐρσώφ, + 1918).
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Ντενίσωφ, + 1918).
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Νακαργιάκωφ, + 1918).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Ματσιέβσκυ, + 1919).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Ὀνγιάνωφ, + 1918).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Γιαχόντωφ, + 1918).
ΠΑΥΛΟΣ Ἱερεύς (Ἀνίσκιν, + 1918).
ΠΑΥΛΟΣ Ἱερεύς (Σοκόλωφ, + 1918).
ΠΕΤΡΟΣ Ἱερεύς (Βγιάτκιν, + 1918).
ΠΕΤΡΟΣ Ἱερεύς (Κουζνέτσωφ, + 1919).
ΠΕΤΡΟΣ Ἱερεύς (Ρεσεντίκωφ, + 1918).
ΣΥΜΕΩΝ Ἱερεύς (Κονγιούχωφ, + 1918).
ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ἱερεύς (Ἀντίπιν, + 1919).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Διάκονος (Ὑπάτωφ, + 1918).
ΑΡΚΑΔΙΟΣ Διάκονος (Ρεσεντίκωφ, + 1918).
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Διάκονος (Βοσκρεσένσκυ, + 1918).
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Διάκονος (Κασίν, + 1918).
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Διάκονος (Σμυρνώφ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (Ζούεφ, + 1918).
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (Ζουλάνωφ, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ (Ὀρνάτσκυ, + 1918).
ΒΟΡΙΣ (Ὀρνάτσκυ, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Ριαζάν:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Προμπάτωφ, + 1918).
ΒΙΚΤΩΡ (Κρασκώφ, + 1918).
ΑΓΑΘΗ Μοναχή (+ 1918).
ΑΛΕΞΙΟΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ, ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ ἕτερος, ΚΟΣΜΑΣ, ΝΑΟΥΜ, ΠΑΥΛΟΣ, ΠΑΥΛΟΣ ἕτερος καί ΦΙΛΙΠΠΟΣ, Μοναχοί (+ 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Ταλίν Ἐσθονίας:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Πρωθιερεύς (Μπεζανίτσκυ, + 1919).
ΜΙΧΑΗΛ Πρωθιερεύς (Μπλέϊβ, + 1919).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Τβέρ:
ΠΕΤΡΟΣ (Ζούκωφ, + 1918).
ΠΡΟΧΟΡΟΣ (Μιχαήλωφ, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Τομπόλσκ:
ΕΦΡΑΙΜ Πρωθιερεύς (Ντολγκάνεφ, + 1918).
ΠΕΤΡΟΣ Ἱερεύς (Καρέλιν, + 1918).
ΜΙΧΑΗΛ Ἱερεύς (Μακάρωφ, + 1918).
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (Μινγιάτωφ, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Τσερνίκωφ:
ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ἀρχιμανδρίτης (Πομεράντεφ, + 1918).
ΑΛΕΞΙΟΣ (Σβέρεφ, + 1918).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Χιμκέντ:
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Πάνκιν, + 1920).

Τῆς Ἐπισκοπῆς Γιαροσλάβ:
ΜΙΧΑΗΛ Πρωθιερεύς (Μπελορώσωφ, + 1920).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Ἐλοχώφσκυ, + 1918).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ἱερεύς (Σμυρνώφ, + 1918).
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ἱερεύς (Βινογκράντωφ, + 1919).
ΙΩΑΝΝΗΣ Ἱερεύς (Βιλένσκυ, + 1918).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ἱερεύς (Λιουμπομούντρωφ, + 1918).

Μή ἀναφερομένης Ἐπισκοπικῆς περιφερείας:
ΕΥΓΡΑΦΙΟΣ Πρωθιερεύς (Εὐαρέστωφ, + 1918).
ΑΒΕΡΚΙΟΣ Ἱερεύς (Σεβεροβόστωφ, + 1918).
ΑΛΕΞΙΟΣ Ἱερεύς (Καντσέρωφ, + 1918).
ΤΙΜΟΘΕΟΣ Ἱερεύς (Πετροπαβλόφσκυ, + 1918).
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Ἡγουμένη (Γκουναρονούλο, + 1918).

5. Νεομάρτυρες καί Ὁμολογητές Κληρικοί πρίν τήν Σοβιετοποίηση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1917 - 1927)
Γιά τήν πρίν τό 1927 περίοδο τῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ Καθηγητής Βλ. Φειδᾶς δέχεται, ὅτι "28 Ἱεράρχαι ἐφονεύθησαν" καί "χιλιάδες Κληρικῶν εὗρον τραγικόν θάνατον ἤ καί φυλακίσθησαν" («Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσίας», σελ. 339). Ἡ δική μας μελέτη τῶν πηγῶν ἀπέδωσε 34 Νεομάρτυρες καί Ὁμολογητές Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι μνημονεύονται στή συνέχεια, ἀπό δέ τούς τούς χιλιάδες Νεομάρτυρες καί Ὁμολογητές Κληρικούς δημοσιεύουμε τά ὀνόματα μόνον 172! (ἀρχική δημοσίευση στόν "Κήρυκα", τ. 1984, σελ. 269 - 271, 348 - 351 καί 456 - 463· οἱ κατάλογοι ἔχουν βελτιωθεῖ, σύμφωνα μέ τά στοιχεῖα τοῦ ἐτήσιου Ἡμερολογίου τῆς Ἀδελφότητος τοῦ ἁγ. Γερμανοῦ τῆς Ἀλάσκας· σύντομοι βιογραφικά σημειώματα τῶν σημειουμένων μέ * Νεομαρτύρων, δημοσιεύονται στό τέταρτο μέρος).

α. Ἐπίσκοποι
1. Μητροπολίτης Βλαδίμηρος τοῦ Κιέβου*. Ὁ Πρωτομάρτυρας τῆς Ρωσικῆς Ἱεραρχίας. Δολοφονήθηκε ἀπό ὁμάδα ἐνόπλων Μπολσεβίκων ἔξω ἀπό τήν Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, τήν 25. 1. 1918.
2. Ἐπίσκοπος Ἐφραίμ* (Kuznetsov, + 1918).
3. Ἐπίσκοπος Μακάριος τῆς Βιάζμα* (+ 1918).
4. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρόνικος τοῦ Πέρμ*. Θανατώθηκε τήν 7. 6. 1918 μέ πνιγμό σέ κάποιο ποταμό ἤ (σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή ), θαμένος ζωντανός.
5. Ἀρχιεπίσκοπος Ἑρμογένης τοῦ Τομπόλσκ*. Πνίγηκε σέ ποταμό τῆς Σιβηρίας μετά ἀπό βασανιστήρια, τήν 19. 6. 1918.
6. Ἀρχιεπίσκοπος Βασίλειος τοῦ Τσερνίκωφ*. Ἐκτελέστηκε στό Πέρμ, τήν 1. 2. 1918.
7. Ἐπίσκοπος Θεοφάνης τοῦ Σολικάμσκ*. Πνίγηκε στόν ποταμό Κάμα, τήν 11. 12. 1918.
8. Ἐπίσκοπος Ἰσίδωρος τοῦ Μιχαήλωφ*. Κάηκε ζωντανός στήν Σαμάρα, στά τέλη τοῦ 1918.
9. Ἐπίσκοπος Ἀμβρόσιος τοῦ Σεροαπούλσκ. Ἀπεβίωσε μαρτυρικά, "συρόμενος ὑπό ἀλόγου"! (+ 27. 7. 1918)
10. Ἐπίσκοπος Λαυρέντιος τοῦ Βαλακχίν (+ 24. 10. 1918). Ὁ κατά κόσμον Εὐγένιος Ἰβάνοβιτς Knyazev γεννήθηκε στήν Kashira, σέ οἰκογένεια Ἱερέως. Σπούδασε στήν Θεολογική Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως καί δίδαξε στό Σεμινάριο τῆς Ταυρίδος. Χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα. Τό 1918 συνελήφθη καί τήν 24η Ὀκτωβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους ἐκτελέστηκε.
11. Ἐπίσκοπος Νικόδημος τοῦ Μπέλγκοροντ. Βασανίστηκε μέχρι θανάτου καί τό σῶμα του ρίχτηκε σέ σωρό σκουπιδιῶν, ὅπου παρέμεινε ἄταφο γιά ἕξη μῆνες! (+ 28. 12. 1918).
12. Ἐπίσκοπος Βαρσανούφιος τοῦ Κυρίλωφ* (+ 2. 9. 1918).
13. Ἀρχιεπίσκοπος Θεοφάνης τοῦ Ἀστραχάν. Ρίχτηκε στό κενό ἀπό μεγάλο ὕψος καἰ ἀπεβίωσε μετά τόν θανάσιμο τραυματισμό του.
14. Ἐπίσκοπος Λεόντιος τοῦ Ἐνοτάεφ. Ὁ ἐπ. Λεόντιος Von Vimpfen χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Πετροβσέν τό 1916. Τήν 5. 9. 1917 μετατέθηκε στό Ἐνοτάεφ καί τό 1918 στό Τσάρεβο. Δολοφονήθηκε καί ρίχτηκε σέ μία τρύπα, χωρίς Νεκρώσιμη Ἀκολουθία, τήν 23. 6. 1919.
15. Ἐπίσκοπος Πλάτων τοῦ Ρεβέλ Ἐσθονίας*. Ἐκτελέστηκε τήν 9. 2. 1919, μαζί μέ ἄλλους 20 κρατουμένους.
16. Ἀρχιεπίσκοπος Τύχων τοῦ Βορονέζ*. Κρεμάστηκε στήν Ὠραία Πύλη τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς ἁγ. Μητροφάνη τοῦ Βορονέζ, τήν 27. 12 1919.
17. Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωακείμ τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ*. Τελειώθηκε κρεμασμένος μέ τό κεφάλι πρός τά κάτω, στή Μητρόπολη τῆς Σεβαστουπόλεως, τό Φθινώπορο τοῦ 1918.
18. Ἀρχιεπίσκοπος Μητροφάνης τοῦ Ἀστραχάν (+ 23. 6. 1919).
19. Ἐπίσκοπος Μητροφάνης τοῦ Μιχαήλωφ. Ἐκτελέστηκε τόν Φεβρουάριο τοῦ 1919.
20. Ἐπίσκοπος Ποιμένας τῆς Βέρνης· καί
21. Ἐπίσκοπος Γερμανός τοῦ Καμισέν. Ἐκτελέστηκαν ἤ ἀπεβίωσαν ἀπό τά βασανιστήρια, κατά τά ἔτη 1919 - 1920.
22. Ἀρχιεπίσκοπος Ἰουστῖνος τοῦ Ὄμσκ καί Παύλογκραντ. Ἀπεβίωσε στή φυλακή τοῦ Ὄμσκ, τόν Μάρτιο τοῦ 1920.
23. Ἀρχιεπίσκοπος Σύλβεστρος τοῦ Ὄμσκ* (+ 1920).
24. Ἐπίσκοπος Μεθόδιος τοῦ Πετροπαυλόφσκ. Ἐκτελέστηκε τήν 4. 2. 1921 (ἤ 1922), ὅταν ἕνας στρατιώτης χρησιμοποίησε τόν ἀρχιερατικό του σταυρό σάν ξιφολόγχη καί τόν κτύπησε!
25. Ἐπίσκοπος Σίμων τῆς Οὐφᾶ. Ἐκτελέστηκε τήν 6. 7. 1921.
26. Μητροπολίτης Ναζάριος τοῦ Κουταϊς. Ἐκτελέστηκε ἀσθενής στό κρεββάτι του (+ 14. 8. 1924).
27. Μητροπολίτης Νικάνωρ τῆς Κρουτίτσης* (+ 1922).
28. Μητροπολίτης Βενιαμίν τῆς Πετρουπόλεως*. Ἐκτελέστηκε τήν 12. 8. 1922, διαμαρτυρόμενος γιά τήν δήμευση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκευῶν.
29. Ἐπίσκοπος Μάρκος τοῦ Βλαδιβοστόκ. Συνελήφθη τό 1922 καί ἔκτοτε χάθηκαν τά ἴχνη του.
30. Ἐπίσκοπος Φιλάρετος τῆς Κοστρόμας. Ἀπεβίωσε ἀπό τό ψῦχος, ἐξόριστος τήν περιοχή τοῦ Ἀρχαγγέλου.
31. Ἐπίσκοπος Σεραφείμ τοῦ Ἐλουτόρωφ. Ἀπεβίωσε ἐξόριστος στήν περιοχή τοῦ Πέρμ, περίπου τό 1925.
32. Πατριάρχης Μόσχας Τύχων. Δηλητηριάστηκε τήν 25. 3. 1925.
33. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνατόλιος τοῦ Ἰρκούτσκ (+ 20. 9. 1925).
34. Μητροπολίτης Μακάριος Β’ τῆς Μόσχας (+ 16. 2. 1926), ὁ Ἱεραπόστολος τῶν Ἀλταϊων. Ἀπεβίωσε ἀπό τίς κακουχίες.

β. Πρεσβύτεροι - Διάκονοι
1. Πρωθιερεύς Βλαδίμηρος Tropolsky, ὁ Πρωτομάρτυρας τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων Κληρικῶν. Δολοφονήθηκε μέ μαχαῖρι τήν 28. 12. 1905, μπροστά στά μάτια τῶν παιδιῶν του. Αἰτία ἦταν οἱ πύρινοι λόγοι του κατά τῶν Προτεσταντῶν καί τῶν Κομμουνιστῶν.
2. Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Kochurov. Ὁ πρῶτος κληρικός - θῦμα τῆς Ἐπαναστάσεως. Τό 1901, μετά τήν ἀποφοίτησή του ἀπό τήν Θεολογική Ἀκαδημία τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως, διορίσθηκε ἐφημέριος τῆς Ρωσικῆς Κοινότητος τοῦ Σικάγου Η.Π.Α. Δολοφονήθηκε ἀπό τούς Μπολσεβίκους στό Tsarskoe Selo, τόν Νοέμβριο τοῦ 1917. Τό ὄνομά του μνημονεύθηκε δεύτερο, μετά ἀπό ἐκεῖνο τοῦ Μητροπ. Κιέβου Βλαδιμήρου, ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα, κατά τήν Θ. Λειτουργία τῆς 31. 3. 1918.
3. Καθηγούμενος Ροδίων καί
4. Οἰκονόμος Ἀναστάσιος τῆς Σκήτης τοῦ Σωτῆρος, στό Sniev τοῦ Χαρκόβου. Θανατώθηκαν μέ βασανιστήρια τό 1917 (τοῦ Καθηγουμένου Ροδίωνος ἔγδαραν τήν πλάτη).
5. Ἱερεύς Ραφαήλ καί
6. Διάκονος Τερέντιος τοῦ χωριοῦ Zilair τῆς Μπασκιρίας. Φονεύθηκαν τό 1917 ἤ 1918.
7. Πρωθιερεύς Νικόλαος Rusanov. Ἐκτελέστηκε στό Kustanai τοῦ Ὄρενμπουργκ τό 1918.
8. Πρωθιερεύς Ἀλέξανδρος Zemlyanistyn,
9. Πρωθιερεύς Ἰωάννης Evstratiev,
10. Πρωθιερεύς Πέτρος Kholmogortsev καί
11. Πρωθιερεύς Μιχαήλ Penkovsky. Ἐξαφανίσθηκαν ἀπό τό Τσελιάμπινσκ τό 1918.
12. Ἱερεύς Fyodorov, τῆς Ἐπισκοπῆς Ὄρενμπουργκ. Τόν θανάτωσαν στρίβοντας γύρω ἀπό τό κρανίο του ἕνα σκοινί!
13. Ἱερεύς Συμεών Ionin, τῆς πόλεως Troitsk τοῦ Ὄρενμπουργκ. Ἐκτελέστηκε τό 1918 στό Kustanai.
14. Πρωτοπρεσβύτερος Πέτρος Skipetrov. Ἦταν ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ τῶν ἁγ. Βόριδος καί Γκλέμπ, στήν πύλη τῆς Λαύρας τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως (ὅπου φυλάσσονταν ἡ θαυματουργός Εἰκόνα τῆς Παναγίας "Χαρᾶς πάντων τῶν Θλιβομένων"). Ἐκτελέστηκε σέ ἡλικία 84 ἐτῶν, στήν εἴσοδο τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς Λαύρας, τήν 1. 2. 1918, ὅταν μέ τόν Σταυρό στό χέρι, προσπάθησε νά ἐμποδίσει τήν εἴσοδο ἐνόπλων ἀνδρῶν τῆς CHΕKA πού ἤθελαν νά πάρουν τήν ἀσημένια λάρνακα τοῦ σκηνώματος τοῦ ἁγ. Αλεξάνδρου. Οἱ δολοφόνοι του πέρασαν κυριολεκτικά "πάνω ἀπό τό πτῶμα" του, γιά νά πετύχουν τόν βέβηλο σκοπό τους! Τό ὄνομά του μνημονεύθηκε τρίτο, μετά ἀπό τά ὀνόματα τοῦ Μητροπ. Κιέβου Βλαδιμήρου καί τοῦ Πρωθιερέως Ἰωάννου Κοχούρωφ, ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα, κατά τήν Θ. Λειτουργία τῆς 31. 3. 1918.
15. Πρωθιερεύς Ἀλέξιος Stavrovsky*, τῶν Ρωσικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. Ἐκτελέστηκε τήν 19. 10. 1918. Πρίν τήν ἐκτέλεσή του καί ἐνῶ ἦταν 10ος στή σειρά τῶν κρατουμένων καί μποροῦσε νά σωθεῖ (ἀπό μία ἰδιοτροπία τοῦ τοπικοῦ Κομισάριου, πού χάριζε τήν ζωή σέ κάθε 10ο κρατούμενο), ἔδωσε τήν θέση του σέ ἕνα νέο Ἱερέα!
16. Ἱερεύς Ἰωάννης Slobodyannikov. Ἐκτελέστηκε στήν περιοχή τοῦ Ντόν τό 1918 ἤ 1919, εὑρισκόμενος στήν ἀκριβῶς ἀντίθετη μέ τόν προηγούμενο π. Ἀλέξιο θέση: Οἱ Τσεκιστές ἐκτελοῦσαν κάθε δέκατο κρατούμενο, γιά νά ἐκφοβίσουν τόν Καζακικό πληθυσμό, καί ὁ π. Ἰωάννης ἔδωσε τήν θέση του σέ ἕναν νεαρό Κοζάκο καί ἐκτελέστηκε στή θέση του!
17. Ἱερεύς Μιχαήλ· καί
18. Ἱερεύς Νικόλαος. Ἐκτελέστηκαν τήν 1. 1. 1918, μαζί μέ τόν Ἐπίσκοπο Πλάτωνα τοῦ Ρεβέλ Ἐσθονίας.
19. Πρωτοπρεσβύτερος Φιλόσοφος Ornatsky, ἐφημέριος τοῦ περιφήμου Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν Ἁγίας Πετρουπόλεως, γνωστός γιά τήν ἱεροκηρυκτική του ἱκανότητα. Συνελήφθη ἀπό τήν CHEKA τό 1918 καί φυλακίσθηκε στά φοβερά κρατητήριά της, στήν ὁδό Gorokhova, μέ τό αἰτιολογικό ὅτι εἶχε τελέσει θρησκευτική κηδεία γιά κάποια θύματα τῶν Ἑρυθρῶν. Ἐκτελέστηκε στήν ἀκτή τοῦ Φιννικοῦ Κόλπου μέ πυροβολισμό στό σβέρκο! σέ μεγάλη ἡλικία. Τό λείψανό του δέν βούλιαξε στήν θάλασσα, ἀλλά ἐκβράστηκε ἀπό τά κύματα στό Oranicbaum, ὅπου ἐνταφιάσθηκε κρυφά ἀπό τούς πιστούς.
20. Ἱερεύς Μιχαήλ τοῦ Ust Ladinskaya (Lisitsyn, + 22. 2. 1918).
21. Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Vostrogov*, ἐφημέριος τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ ἁγ. Βασιλείου Μόσχας. Φονεύθηκε τήν 23. 8. 1918.
22. Πρωτοπρεσβύτερος Πέτρος Dovganev, ἀδελφός τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἐπισκόπου Ἑρμογένους τοῦ Τομπόλσκ·
23. Ἱερεύς Μ. Manarov· καί
24. Miniamov, λαϊκός. Θανατώθηκαν στήν περιοχή τοῦ Τομπόλσκ, τό 1918.
25. Πρωτοπρεσβύτερος Λέβ Ζ. Kavchevich, Ἐπισκοπικός Ἱεραπόστολος τοῦ Βορονέζ. Ἐκτελέστηκε τόν Ἰούνιο τοῦ 1918.
26. Πρωτοπρεσβύτερος Γρηγόριος Pospelov. Φονεύθηκε ἐνῶ τελοῦσε τήν κηδεία τῶν ναυτῶν τῆς ἀντικομμουνιστικῆς ἐξεγέρσεως στήν Κροστάνδη. Τόν πυροβόλησαν ἐνῶ κρατοῦσε τόν Τίμιο Σταυρό, τόν ὁποῖο οὔτε νεκροῦ δέν μπόρεσαν νά πάρουν!
27. Ἱερομόναχος (ἤ Ἱερεύς) Ἰωσήφ Smirnov, τῆς ἐπαρχίας Κοστρόμας.
28. Ἱερεύς Παῦλος Dernov τοῦ χωριοῦ Elaguva, τῆς ἐπαρχίας Βιάτκας. Ἐκτελέστηκε μαζί μέ τά παιδιά του!
29. Ἱερεύς Γερβάσιος, ἐφημέριος τῆς Μονῆς Μπριάνσκ.
30. Ἱερεύς Παῦλος Kusinkov, τῆς ἐπαρχίας Νόβγκοροντ.
31. Ἱερεύς Πέτρος Pokryvalo, τῆς ἐπαρχίας Τοῦλας.
32. Ἱερεύς Θεόδωρος Athanasiev, τῆς ἐπαρχίας Ὀρλώφ.
33. Πρωτοπρεσβύτερος Ἀλέξανδρος Veraskin, μέλος τοῦ Πολιτικοῦ Συμβουλίου τῆς περιοχῆς Βίλμο. Τόν κρέμασαν στήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του, στό χωριό Cherkasi, τό 1918.
34. Ἀρχιμανδρίτης Παντελεήμων τῆς Ὄπτινα. Ἀποκεφαλίστηκε τό 1918.
35. Ἱερομόναχος (ἤ Ἱερεύς) Μιχαήλ Chafransov τῆς Σεβαστουπόλεως.
36. Ἱερομόναχος Βασίλειος Ulkliakovsky, τῆς ἐπαρχίας Συμφερουπόλεως.
37. Ἱερομόναχος Κωνσταντῖνος Sniatinuvsky, τῆς ἐπαρχίας Βλαδιμήρ (+ 1918).
38. Ἱερομόναχος (ἤ Ἱερεύς) Γεράσιμος τῆς Μονῆς Μπριάνσκ.
39. Διάκονος Ἰωάννης Kasorsky, τῆς ἐπαρχίας Κοστρόμας.
40. Δόκιμος Ἀντώνιος τῆς Μονῆς Μπριάνσκ.
41. Ἱερομόναχος (ἤ Ἱερεύς) Ἰωάννης Derevaskin, Διευθυντής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς τοῦ Soligalich. Θανατώθηκε πρίν τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1918.
42. Ἱερομόναχος Γρηγόριος Slatusky. Μαρτύρησε στό χωριό Varsanufskaya, τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918.
43. Ἱερομόναχος Ἀλέξιος Pavlov, ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Voznesenskaya. Μαρτύρησε στήν πλατεῖα τοῦ χωριοῦ του, τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918, σέ ἡλικία 60 ἐτῶν.
44. Ἱερομόναχος Θεόδωρος Berzovsky. Μαρτύρησε τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918 στό χωριό Udobaya. Οἱ ἐκτελεστές του ἀπαγόρευσαν τήν ταφή τοῦ Λειψάνου του!
45. Ἱερομόναχος (ἤ Ἱερεύς) Μιχαήλ Lisitsin. Θανατώθηκε τήν 7. 3. 1918 στό χωριό Est Labrinskaya, ἀπό ἀπό 3ήμερο κτηνώδη βασανισμό.
46. Ἱερομόναχος Ἰωάννης Krasnov, ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Nozchensk Kozak Stanitsa. Κάηκε ζωντανός στόν λέβητα ἀτμοπλοίου! κοντά στήν Dankeskaya τοῦ Κουμπᾶν, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1918.
47. Ἱερομόναχος Νικόλαος Zlatomrelov. Μαρτύρησε στό Τόμσκ, πιθανῶς τό 1918.
48. Ἱερομόναχος Ἀλέξιος Melioransky. Πυροβολήθηκε στό Novo Serbinsk τοῦ Κουμπᾶν, πιθανῶς τό 1918.
49. Ἱερομόναχος Ἰωάννης Prigkorovsky. Μαρτύρησε τό Μέγα Σάββατο τοῦ 1918, στό χωριό Nezamevskaya. Τόν ἔθαψαν ζωντανό, ἀφοῦ προηγουμένως τοῦ ἔκοψαν τήν μύτη καί τά αὐτιά καί τοῦ ἔβγαλαν τά μάτια!
50. Ἱερομόναχος Ἀλέξιος Milioutinsky. Μαρτύρησε στό χωριό Novo Serbinskaya, τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918.
51. Ἱερεύς Γρηγόριος Dimitrievsky. Ἀποκεφαλίστηκε στό Σμολένσκ τῆς Σταυρουπόλεως, τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918! Προηγουμένως τόν βασάνισαν καί τοῦ ἔκοψαν τά αὐτιά καί τήν μύτη!
52. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος Flezinsky. Θανατώθηκε μετά ἀπό βασανιστήρια στό χωριό Georgo Afonskaya, τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918.
53. Ἱερεύς Ἰσραήλ τῆς Μονῆς " Ἅγιον Ὄρος", τῆς περιφέρειας Izium Χαρκόβου. Μαρτύρησε τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918.
54. Ἱερεύς Θεόδωρος Vogogialensky. Βασανίστηκε ἄγρια τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918 στό Golichmarskoe τῆς περιφερείας Τομπόλσκ. Τελειώθηκε θαμένος ζωντανός, μέ τό κεφάλι πρός τά κάτω!
55. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος Mairusov. Φονεύθηκε ἀπό Σοβιετικούς στρατιώτες τούς ὁποίους φιλοξενοῦσε στό σπίτι του, τήν 12. 6. 1918.
56. Ἱερεύς Βλαδίμηρος Vogoyalensky. Φονεύθηκε τήν 4. 6. 1918 στό Golichmanovskoye τοῦ Τομπόλσκ.
57. Ἱερεύς Τιμόθεος Strelkov*. Ἐκτελέστηκε μέ ἀποκεφαλισμό τό 1918, ἀναστήθηκε θαυματουργικά, ἔζησε κρυπτόμενος 12 χρόνια καί ἐκτελέστηκε καί πάλι τό 1930!
58. Ἱερεύς Ἰάκωβος τῆς Πολτάβας (Vladimirov, + 1918). Ἐκτελέστηκε στήν Πολτάβα τοῦ Βορονέζ μέ ὅλη του τήν οἰκογένεια.
59. Ἱερεύς Θεόδωρος Raspotov. Πυροβολήθηκε στό Turinsk.
60. Ἱερεύς Γρηγόριος Nikolsky, ἐφημέριος τῆς Μονῆς ἁγ. Μαγδαληνῆς τοῦ Κουμπᾶν. Ἐκτελέστηκε τήν 27. 6. 1918, μετά τήν Θεία Λειτουργία, ὅταν στρατιώτες τόν πυροβόλησαν στό στόμα λέγοντας, "θά σοῦ δώσουμε τήν δική μας "κοινωνία"!
61. Ἱερεύς Μιχαήλ Grokov. Διαμελίστηκε στή φυλακή τοῦ Barnaul, τήν 17. 6. 1918.
62. Ἱερεύς Παῦλος. Μαρτύρησε τόν Ἰούνιο τοῦ 1918, στό Ust Nira τοῦ Turin, περιοχῆς Τομπόλσκ.
63. Ἱερεύς Ἡλίας Ropov. Φονεύθηκε τόν Ἰούνιο τοῦ 1918, στό Voznesenskοye τοῦ Βαρνάουλ.
64. Λαϊκός Λεωνίδας Niza, μέλος τοῦ Συμβουλίου τῆς Μόσχας. Φονεύθηκε στήν Οὐφᾶ τό 1918.
65. Ἱερεύς Ἀμβρόσιος. Ἐκτελέστηκε στό Χάρκοβο μετά ἀπό βασανιστήρια, σέ ἡλικία 80 ἐτῶν.
66. Ἱερεύς Δημήτριος. Ἐκτελέστηκε γυμνός σέ ἕνα νεκροταφεῖο, ἀφοῦ προηγουμένως τοῦ ἔκοψαν τό δεξί χέρι, γιά νά μήν μπορεῖ νά κανει τόν σταυρό του! Οἱ ἐκτελεστές του ἀπαγόρευσαν τήν ταφή τοῦ λειψάνου του, τό ὁποῖο ἀφέθηκε νά κατασπαραχθεῖ ἀπό τούς σκύλους!
67. Ἱερεύς Γαβριήλ Mokovsky. Διαμελίστηκε διότι κατέκρινε τήν φαυλότητα τῶν ἀθεϊστῶν. Ὅταν ἡ Πρεσβυτέρα του προσπάθησε νά μαζέψει τά κομμάτια του τήν ἐκτέλεσαν, ἀφοῦ προηγουμένως τῆς ἔκοψαν τά χέρια, τά πόδια καί τούς μαστούς!
68. Ἱερεύς ἀγνώστων στοιχείων, γεροντικῆς ἡλικίας. Διαμελίστηκε μέ ξίφη, ἀφοῦ προηγουμένως μαστιγώθηκε, διότι μεσολάβησε ὑπέρ ἑνός καταδίκου! Ἀργότερα ὁ ἐκτελεστής του περιέγραφε μέ κυνική ἱκανοποίηση τήν μαστίγωσή του.
69. Ἱερεύς Λογγῖνος (ἤ Ἱερομόναχος). Ἐκτελέστηκε στήν περιοχή τοῦ Izium, ἀφοῦ προηγουμένως τοῦ ἔκοψαν τήν μύτη. Στή συνέχεια τό λείψανό του ρίχτηκε σέ ἕνα ἀπό τά ποτάμια τῆς περιοχῆς.
70. Ἀρχιμανδρίτης Βενιαμίν. Ἦταν ἀπό τήν Μόσχα καί ἐκτελέστηκε σέ μεγάλη ἡλικία μετά ἀπό βασανιστήρια, στό σταθμό Chaplino τῆς περιοχῆς τοῦ Αἰκατερίενμπουργκ.
71. Ἱερεύς Popov, τῆς περιοχῆς Bachmut τοῦ Αἰκατερίενμπουργκ. Πρίν τήν ἐκτέλεσή του διατάχθηκε νά τελέσει τήν Νεκρώσιμη Ἀκολουθία του! Μετά τήν ἄρνησή του ἐκτελέστηκε, ἀφοῦ προηγουμένως τοῦ ἔβγαλαν τά μάτια!
72. Ἱερεύς Ἀθανάσιος τῆς Σκήτης Σπασώφ. Ἐκτελέστηκε ἀφοῦ προηγουμένως σφράγισε μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ τόν ἑαυτό του καί τούς δημίους του!
73. Ἱερεύς Νικόλαος Milutkin, ἐφημέριος τοῦ Nobo Nikolsky. Ἐκτελέστηκε μετά ἀπό βασανιστήρια, κατά τήν διάρκεια τῶν ὁποίων ἔχασε μέρος ἀπό τό πόδι του. Ὅταν οἱ ἐκτελεστές του ἔφεραν σκύλους νά γλύψουν τό αἷμα του καί τά ἄλογα ζῶα σεβάστηκαν τόν Μάρτυρα, θανάτωσαν καί αὐτά! Τελικά ἔριξαν τό λείψανο τοῦ Ἱερέως στόν ποταμό Ντόν λέγοντας: "Κολύμπα μέχρι τό Νοβοχερκάσκ καί πές τους ὅτι ἐρχόμαστε τήν ἄλλη ἑβδομάδα"!
74. Ἀρχιμανδρίτης Γεννάδιος. Ἐκτελέστηκε στό ἐργοστάσιο Lenencovsky, μέ τήν κατηγορία τῆς... ἄσχημης συμπεριφορᾶς ἀπέναντι στούς Μπολσεβίκους, ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἀδυνατοῦσε νά ἱκανοποιήσει οἰκονομικές ἀπαιτήσεις τους.
75. Ἱερεύς Τιμόθεος Stadnik. Ἐκτελέστηκε στό χωριό Novo Bachmutovka γιά τόν ἴδιο λόγο.
76. Ἱερεύς Κωνσταντῖνος Chegolev τοῦ χωριοῦ Adaeva, τῆς περιοχῆς Μπαχμούντ. Ἐκτελέστηκε γιά τόν ἴδιο λόγο.
77. Ἱερεύς Θεόδωρος Basilievsky τοῦ χωριοῦ Γρηγοριέβνα. Ἐκτελέστηκε γιά τόν ἴδιο λόγο.
78. Ἱερεύς ἀγνώστων στοιχείων τοῦ χωριοῦ Davidka. Ἐκτελέστηκε γιά τόν ἴδιο λόγο.
79. Ἱερεύς Dragozchinsky τοῦ χωριοῦ Popasna. Ἐκτελέστηκε μετά ἀπό ὁμιλία του πάνω στά τελευταῖα λόγια τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτη ("Νεκίκηκάς με Ναζωραῖε"), διότι οἱ Μπολσεβίκοι ἔκριναν ὅτι τούς ἀφοροῦσε.
80. Ἱερεύς Buchalov καί
81. Ἱερεύς Serelev ἀπό τό Lichansk. Θανατώθηκαν μέ βασανιστήρια στό Krakovki τῆς Popasna.
Ἱερεύς Πατρίκιος τοῦ χωριοῦ Sergiev, τῆς περιοχῆς Σταυρουπόλεως. Ἐκτελέστηκε τόν Ἰούνιο τοῦ 1918 ἀπό τόν στρατιωτικό κομισσάριο τῆς περιοχῆς μέ τήν ψευδῆ κατηγορία, ὅτι παρακινοῦσε τόν λαό νά ἀρνηθεῖ μία οἰκονομική εἰσφορά 90.000 ρουβλίων ὑπέρ τοῦ Ἑρυθροῦ Στρατοῦ.
82. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος Podolsky. Διαμελίστηκε στό Βλαντιμίρωφ τοῦ Κουμπάν, διότι ὠργάνωσε δημόσια δέησι ὑπέρ τῶν Κοζάκων πού εἶχαν ἐπαναστατήσει κατά τῶν Μπολσεβίκων. Προηγουμένως βασανίστηκε σέ ἕνα σκουπιδότοπο! Ἕνας ἀπό τούς ἐνορίτες του πού προσπάθησε νά μαζέψει τά λείψανά του, ἐκτελέστηκε ἐπί τόπου ἀπό ἕναν μεθυσμένο στρατιώτη!
83. Ἱερεύς Γρηγόριος Zlatusky. Ἐκτελέστηκε στό χωριό Barsukova, τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918, ἐπειδή τέλεσε - κατά παράκληση τῶν Κοζάκων - δέηση "γιά τήν ἀπαλλαγή τῆς Πατρίδας ἀπό τούς ἐχθρούς".
84. Πρωτοπρεσβύτερος Ivanov. Ἐκτελέστηκε στό χωριό Putnaya, ὅπου ἐφημέρευε 30 χρόνια, ἐπειδή στούς λόγους του τόνιζε, ὅτι οἱ Κομμουνιστές ὁδηγοῦν τήν Ρωσία στήν καταστροφή.
85. Ἱερεύς Ἀλέξιος Pavlov, ἐφημέριος τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγίας Τριάδος Voznesensk. Ἐκτελέστηκε διότι ἦταν Κοζακικῆς καταγωγῆς καί δεήθηκε ὑπέρ τῶν ἐπαναστατημένων Κοζάκων.
86. Ἱερεύς Θεόδωρος Bereznovsky. Ἐκτελέστηκε σέ ἡλικία 50 ἐτῶν καί ἀπαγορεύτηκε ὁ ἐνταφιασμός του!
87. Ἱερεύς Ἰωάννης Krasnov τοῦ χωριοῦ Danaisk Νταναϊσκ. Ἐκτελέστηκε σέ ἡλικία 49 ἐτῶν, κατά τήν διάρκεια μιᾶς δεήσεως ὑπέρ τῶν Κοζάκων ἐνοριτῶν του.
88. Ἱερεύς Ἀλέξιος Milutinsky τοῦ χωριοῦ Nova Serbinsk. Ἐκτελέστηκε διότι ὠργάνωσε δέηση ὑπέρ τῶν Κοζάκων ἐνοριτῶν του.
89. Ἱερεύς Ἰωάννης Prigorsky τοῦ χωριοῦ Nezamevsky. Βασανίστηκε στήν πλατεία τοῦ χωριοῦ του, πιθανῶς τό Μέγα Σάββατο τοῦ 1918, σέ ἡλικία 49 ἐτῶν. Πρίν τελειωθεῖ μέ ἰσχυρό χτύπημα πού τοῦ συνέτριψε τό κρανίο, τοῦ ἔκοψαν τά αὐτιά καί τοῦ ἔγδαραν τό πρόσωπο!
90. Ἱερεύς Zolotovsky τοῦ χωριοῦ Nadezchda. Σέ ἡλικία μεγαλύτερη τῶν 80 ἐτῶν, τόν συνέλαβαν μία νύκτα καί τόν διέταξαν νά χορέψει στήν πλατεία τοῦ χωριοῦ, μπροστά στούς ἐνορίτες του, μέ τά ροῦχα τοῦ ὕπνου! καί ὅταν ἀρνήθηκε τόν κρέμασαν.
91. Ἱερεύς Παῦλος Kalinovsky. Συνελήφθη στή Σταυρούπολη τό 1918, διότι οἱ ἐγγονοί του ἦσαν Ἀξιωματικοί τοῦ Τσαρικοῦ Στρατοῦ! Ἀπεβίωσε ἀπό τά τραύματα πού δέχτηκε, σέ ἡλικία 72 ἐτῶν.
92. Ἱερεύς Δημήτριος Senenev τοῦ χωριοῦ Maingar. Φιλοξένισε στό σπίτι του μία ὁμάδα Μπολσεβίκων καί παρά τίς διαβεβαιώσεις τους, ὅτι δέν ἔπρεπε νά φαβᾶται τίποτα, τήν ἑπομένη τό πτῶμα του βρέθηκε ἔξω ἀπό τό χωριό!
93. Ἱερεύς Λεωνίδας Soloviev, ἐφημέριος τοῦ Ἱ. Ν. ἁγ. Σεραφείμ, 27 ἐτῶν·
94. Διάκονος Βλαδίμηρος Ostrikov, τοῦ Ἱ. Ν. ἁγ. Δημητρίου, 45 ἐτῶν· καί
95. Ψάλτης Ἀλέξανδρος Fleginsky, 51 ἐτῶν. Διαμελίστηκαν μέ ξῖφος στό χωριό Bezoransky καί ρίχτηκαν σέ τάφο πού ὑποχρεώθηκαν νά ἀνοίξουν οἱ ἴδιοι!
96. Ἱερεύς Γεώργιος Boiko. Μαρτύρησε στό χωριό Plastunovsky.
97. Ἱερεύς Nazarenko. Σκοτώθηκε στό χωριό Korenovsky.
98. Ἱερεύς Σεραπίων τοῦ χωριοῦ Novo Alexandrovsky. Ἀπό τούς πτωχούς ἐνορίτες του εἶχε ὀνομαστεῖ "Ἱερέας τῶν Προλεταρίων". Δολοφονήθηκε ἀπό ἄγνωστο ὁ ὁποῖος τόν πυροβόλησε ἀπό διερχόμενο τραῖνο!
99. Ἱερεύς Μιχαήλ Krizchanovsky τοῦ χωριοῦ Velichovo τῆς Ἐπισκοπῆς Σταυρουπόλεως. Ἐκτελέστηκε ἔξω ἀπό τό χωριό του μία Κυριακή, σέ ἡλικία 28 ἐτῶν, ἀφήνοντας χήρα καί δύο ὀρφανά. Τά τελευταῖα του λόγια στούς ἐνορῖτες του πού θρηνοῦσαν ἦταν, "μήν κλαῖτε γιά μένα, ἀλλά γιά σᾶς καί τά παιδιά σας".
100. Ἱερεύς Κωντσαντῖνος Podgorsky. Τό 1918 (ἄγνωστο ποιά ἡμερομηνία), μετά τό πέρας μιᾶς Ἀκολουθίας, δύο ἀθεϊστές τόν συνέλαβαν, τοῦ ἔσχισαν τά ράσα, τοῦ πέρασαν χαλινό στό στόμα ! καί ἀφοῦ τόν περιέφεραν σέ ὅλο τό χωριό, τόν σταύρωσαν στήν πόρτα τῆς ἐκκλησίας του! Ἐνταφιάσθηκε στό ἄκρο τοῦ κοιμητηρίου, διότι οἱ ἐκτελεστές του δέν ἐπέτρεψαν νά ταφεῖ μέσα σ' αὐτό. Τό 1992 τό λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο.
101. Ἀρχιμανδρίτης Γεννάδιος. Ἐκτελέστηκε τό 1918 στό ἐργοστάσιο Levengovsky τῆς Πολτάβας.
102. Ἱερεύς Τιμόθεος Stadnik. Ἐκτελέστηκε τό 1918 στό χωριό Novo Bakhmutovka τῆς Πολτάβας.
103. Ἱερεύς Κωνσταντῖνος Shechegolev. Ἐκτελέστηκε τό 1918 στό χωριό Andreyevka τῆς Πολτάβας.
104. Ἱερεύς Θεόδωρος Basilevsky. Ἐκτελέστηκε τό 1918 στό χωριό Grigoryevka τῆς Πολτάβας.
105. Ἱερεύς Σεργιός Schukin. Μαρτύρησε στήν Γιάλτα.
106. Ἱερεύς Νικόλαος Popov·
107. Ἱερεύς Ἀγάθων Karin· καί
108. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος Kazanev. Ἐκτελέστηκαν μετά ἀπό βασανιστήρια στήν περιοχή τῆς Κριμαίας.
109. Ἱερεύς Koturov. Μαρτύρησε στό Herdin. Τό μαρτύριό του ἦταν φοβερό, ἀλλά καί... πρωτότυπο: Μέσα στόν φοβερό Ρωσικό χειμῶνα τόν γύμνωσαν καί τοῦ ἔρριξαν νερό! Ὁ Μάρτυρας μεταβλήθηκε σέ στήλη πάγου, χωρίς νά ἀκουστεῖ μία λέξη ἀπό τά χείλη του!
110. Ἀρχιμανδρίτης Βενιαμίν, τελευταῖος Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Σολόβκι. Τελειώθηκε ἀπό τό κρύο καί τήν πεῖνα μέσα σέ μία ξύλινη καλύβα, τῆς ὁποίας εἶχαν καρφώσει τήν πόρτα καί τά παράθυρα!
111. Ἀρχιμανδρίτης Ματθαῖος, Πρύτανις τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Πέρμ. Διαμελίστηκε μέ ξῖφος.
112. Ἱερεύς Πέτρος Diakonov, τοῦ ἐργοστασίου Navtezxntisky, τῆς περιφέρειας τοῦ Verchoturiye τῆς διοικήσεως τοῦ Πέρμ. Ἐκτελέστηκε μέ πυροβολισμό, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε θαφτεῖ μέχρι τό κεφάλι!
113. Ἱερομόναχος Νεῖλος τῆς Μονῆς Τιμίου Σταυροῦ τῆς Πολτάβας. Ἀπεβίωσε μετά ἀπό φοβερά βασανιστήρια, διότι δέν ἤθελαν νά... ξοδέψουν μία σφαῖρα καί νά τόν ἐκτελέσουν!
114. Ἱερομόναχος Ἀθανάσιος τῆς Σκήτης τῆς Μονῆς Τιμίου Σταυροῦ τῆς Πολτάβας. Ἐκτελέστηκε τό 1918, ἐνῶ εὐλογοῦσε τούς ἐκτελεστές του!
115. Ἱερεύς Θεόδωρος τοῦ χωριοῦ Golichmanovskοye, τῆς διοικήσεως τοῦ Τομπόλσκ. Δολοφονήθηκε τόν Ἰούνιο τοῦ 1918.
116. Ἱερεύς Παῦλος τοῦ χωριοῦ Ust Nitza, τῆς περιοχῆς Turinsk. Δολοφονήθηκε τόν Ἰούνιο τοῦ 1918.
117. Ἱερεύς Γεώργιος Pargasevsky τοῦ χωριοῦ Ivanovsky, τῆς περιοχῆς τοῦ Ἀμούρ. Ἐκτελέστηκε τό 1918.
118. Ἱερεύς Συμεών Ionin τῆς περιφερείας Trοytsky, τῆς διοικήσεως Ὄρενμπουργκ. Ἐκτελέστηκε τό 1918.
119. Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Rusanov. Ἐκτελέστηκε τό 1918, στό χωριό Kustanay τῆς Ἐπισκοπῆς τοῦ Ὄρενμπουργκ.
120. Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντῖνος Moschanov, τῆς πόλεως Gialodorovsk. Ἐκτελέστηκε στό Τιοῦμεν τό 1918.
121. Ἱερεύς Λεωνίδας Matrenisky. Ἐκτελέστηκε στήν Φυλακή Vercneu dinskaya, τό 1918.
122. Ἱερεύς Γεώργιος τοῦ Spas Chekriak (+ 23. 5. 1918).
123. Ἱερομόναχος Νεῖλος τῆς Πολτάβας (+ 4. 7. 1918).
124. Ἱερεύς Σέργιος τοῦ Rakvere Ἐσθονίας (Florinsky, + 2. 7. 1918).
125. Πρωθιερεύς Νικόλαος τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ (+ 18. 8. 1918).
126. Ἱερεύς Στέφανος (Nemkov) καί
127. Ἱερεύς Μιχαήλ τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ (Voskresensky, + 27. 8. 1918).
128. Ἀρχιμανδρίτης Σέργιος τῆς Μονῆς Ζιλάντιεφ Κιέβου (+ 28. 8. 1918).
129. Ἱερεύς Κωνσταντῖνος τοῦ Bogorodsk (Golubev, + 19. 9. 1918).
130. Ἱερεύς Ἀλέξιος τοῦ Βαλακίν (Porfiriev, + 24. 10. 1918).
131. Ἱερεύς Βασίλειος τῆς Glazomicha (Luzgin, + 2. 11. 1918).
132. Ἱερεύς Βλαδίμηρος (+ 16. 12. 1918).
133. Ἱερεύς Σέργιος τοῦ Rakvere Ἐσθονίας (+ 30. 12. 1918).
134. Ἀρχιμανδρίτης Δημήτριος καί
135. Ἱερομόναχος Νεκτάριος Ivanov. Ἐκτελέστηκαν τόν Δεκέμβριο τοῦ 1918, μαζί μέ 160 Κληρικούς καί τόν Ἀρχιεπίσκοπο Βορονέζ Μητροφάνη.
136. Ἱερεύς Πέτρος Diakonov, τοῦ χωριοῦ Verkhoturye τοῦ Πέρμ. Τό 1918 τόν ἔθαψαν ζωντανό μέχρι τόν λαιμό καί μετά τόν ἐκτέλεσαν!
137. Ἀρχιμανδρίτης Παντελεήμων. Ὑπηρετοῦσε στήν Μόσχα. Ἐκτελέστηκε στόν Σταθμό Chaplino τοῦ Αἰκατερινοσλάβ (1918 ;).
138. Ἱερεύς Νικόλαος Milyutkin, τοῦ χωριοῦ Novo Nikolsk τῆς Πολτάβας. Θανατώθηκε μέ ξιφολόγχες, στήν προσπάθειά του νά κοινωνήσει κάποιους κρατουμένους!
139. Ἱερεύς Πέτρος Gontarevsky, τῆς ἐνορίας Μεταμ. Σωτῆρος Oposhnya τῆς Πολτάβας. Βασανίστηκε μέχρι θανάτου τό 1919.
140. Ἱερεύς Παῦλος τῆς Κριμαίας (Voinarsky, + 29. 3. 1919).
141. Ἱερεύς Γεώργιος Snesarev τοῦ Βορονέζ. Τόν σκότωσαν τό 1919 μέ 63 μαχαιριές!
142. Ἱερεύς Δημήτριος Zheltonogov τοῦ χωριοῦ Μιχαήλοβσκυ τοῦ Αἰκατερίενμπουργκ. Τελειώθηκε τό 1919, συρόμενος πίσω ἀπό ἕνα ἄλογο!
143. Πρωθιερεύς Μιχαήλ τοῦ Κουμπάν (Lektorsky, + 28. 10. 1920).
144. Διάκονος Ἀλέξανδρος Nevsky. Σκοτώθηκε στό Πέρμ τό 1920.
145. Πρωθιερεύς Μιχαήλ Gromoglasov, τοῦ χωριοῦ Verkhne - Uralsk τοῦ Ὄρενμπουργκ. Ἐκτελέστηκε τό 1920.
146. Ἱερεύς Νικόδημος Pedikultsev, τοῦ χωριοῦ Καμέν, τῆς διοικήσεως τοῦ Τομπόλσκ. Τόν σκότωσαν μέ μαχαῖρι στήν φυλακή, τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1920.
147. Νικόλαος Μιχαήλοβιτς Varzhansky, Ἐπισκοπικός Ἱεραπόστολος στή Μόσχα. Ἐκτελέστηκε στή Μόσχα τό 1920.
148. Πρωτοπρεσβύτερος Ἀλέξιος Voskresensky, τοῦ χωριοῦ Chasi, τῆς περιφερείας τοῦ Κούργκαν, τῆς διοικήσεως τοῦ Τομπόλσκ. Ἐκτελέστηκε τό 1921.
149. Ἱερεύς Βλαδίμηρος Selivanovsky. Ἐκτελέστηκε στό Satrovo τῆς περιφερείας τοῦ Τομπόλσκ, τόν Φεβρουάριο τοῦ 1921.
150. Ἱερεύς Ἀνατόλιος Maslenikov, τοῦ ἐργοστασίου Οὐσπένσκυ, τῆς περιοχῆς τοῦ Τιοῦμεν. Ἐκτελέστηκε στό Τόμσκ τό 1921.
151. Ἱερεύς Βίκτωρ Nizkovsky, τῆς περιοχῆς τοῦ Κούργκαν. Ἐκτελέστηκε τό 1921.
152. Ἱερεύς Νικόλαος Marsov, τῆς περιφερείας τοῦ Τομπόλσκ. Ἐκτελέστηκε τό 1921.
153. Ἱερεύς Ἰωάννης Snegirev, τοῦ χωριοῦ Ust Laminsk, τῆς περιφερείας τοῦ Τομπόλσκ. Ἐκτελέστηκε τόν Φεβρουάριο τοῦ 1921.
154. Πρωτοπρεσβύτερος Σεραπίων Chenrich, τῆς πόλεως Νικολαβέσκ, στόν ποταμό Ἀμοῦρ. Τόν ἔπνιξαν στά νερά τοῦ ποταμοῦ, τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου τοῦ 1921, τήν στιγμή πού εὐλογοῦσε τά κλαδιά τῆς ἰτιᾶς, τά ὁποία - κατά τήν ρωσική παράδοση - χρησιμοποιοῦνται τήν Κυριακή τῶν Βαϊων.
155. Ἱερεύς Σεραφείμ Sachirov, τοῦ χωριοῦ Kodatievka. Ἐκτελέστηκε μετά τήν Λειτουργία τοῦ Πάσχα τοῦ 1921.
156. Ἱερεύς Ἰωακείμ Florov, τοῦ χωριοῦ Michailovsky, τῆς διοικήσεως τοῦ Ἀμοῦρ. Τόν ἔκαψαν ζωντανό σέ μία θυμωνιά! τό 1921. Ἀργότερα ἀνάμεσα στίς στάχτες βρέθηκε μόνο ἕνας μικρός μεταλλικός σταυρός!
157. Ἱερεύς Ἰωάννης Moslovsky, τοῦ χωριοῦ Verche Poltavky, τῆς διοικήσεως τοῦ Ἀμοῦρ. Πυροβολήθηκε τήν 7. 9. 1921 ἀπό τό παράθυρο τοῦ σπιτιοῦ του.
158. Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Tychomirov, τοῦ χωριοῦ Vedenskoe τῆς ἴδιας περιοχῆς. Ἐκτελέστηκε τό 1921.
159. Ἱερεύς Θεόδωρος Αrchagelsky, τοῦ χωριοῦ Michailovo Semenov, τῆς διοικήσεως τοῦ Ἀμοῦρ. Ἐκτελέστηκε τό 1921.
160. Ἀρχιμανδρίτης Σέργιος Shein, Γραμματέας τῆς Πανρωσικῆς Συνόδου τοῦ 1917 - 18. Ἐκτελέστηκε στήν Πετρούπολη, τήν 12. 8. 1922*.
161. Πρωθιερεύς Βασίλειος Kapinos τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Αἰκατερινοσλάβ. Τό 1923 ρίχτηκε σέ μία τρύπα πού ἀνοίχθηκε στόν πάγο!
162. Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος·
163. Ἀρχιμανδρίτης Σέργιος καί
164. Ἀρχιμανδρίτης Ἰωάννης τῆς Πετρουπόλεως. Ἐκτελέστηκαν τήν 30. 7. 1922, μαζί μέ τόν Μητροπ. Πετρουπόλεως Βενιαμίν.
165. Πρωθιερεύς Ἰωνᾶς (Atamansky, + 1924)*.
166. Ἱερεύς Γεώργιος·
167. Ἱερεύς Ἱερόθεος·
168. Ἱερεύς Σίμων καί
169. Ἀρχιδιάκονος Βησσαρίων τοῦ Κουτάϊς Γεωργίας (+ 14. 8. 1924).
170. Ἱερομόναχος Σεραφείμ (Nikolsky, + 31. 1. 1925).
171. Ἡγούμενος Ἀντωνῖνος Chubarov τῆς Μονῆς Σολόβκι. Ἀπεβίωσε τό 1926 στήν Σκήτη τοῦ Γολγοθᾶ, στό νησί Anzer.
172. Ἱερομόναχος Ματθαῖος τοῦ Γιαράμσκ (+ 16. 5. 1927).

6. Νεομάρτυρες καί Ὁμολογητές Κληρικοί μετά τήν
Σοβιετοποίηση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1927)
Γιά τούς Νεομάρτυρες Κληρικούς μετά τήν Σοβιετοποίηση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας μέχρι καί τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εἶναι πλήρως γνωστά τά στοιχεῖα 90 Νεομαρτύρων Ἐπισκόπων, ἐνῶ τά σχετικά στοιχεῖα πού ἀφοροῦν Κληρικούς εἶναι ἐλάχιστα. Μεγάλος ἀριθμός Κληρικῶν καί λαϊκῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν ἐκτελέστηκαν κατά τήν διάρκεια τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ὅταν κατέρρεε τό Ἀνατολικό Μέτωπο καί προήλαυναν οἱ Γερμανοί. Τότε ἐκτελέστηκαν ὁμαδικά στά κελλιά τους οἱ κρατούμενοι σέ διάφορες φυλακές (ὅπως στίς φυλακές Lukyanovsky τοῦ Κιέβου), ἐνῶ ἄλλοι μεταφέρθηκαν καί ἐκτελέστηκαν ἀλλοῦ (ὅπως οἱ κρατούμενοι στήν Σταυρούπολη, πού μεταφέρθηκαν καί ἐκτελέστηκαν στόν Σταθμό Mashuk τῆς Μόσχας).
Στή συνέχεια δημοσιεύονται 90 Ἐπίσκοποι (1928 - 1946) καί 146 Κληρικοί (1927 - 1964).

α. Ἐπίσκοποι
1. Ἐπίσκοπος Νικόλαος τοῦ Βιάζνικι* (+ 1928).
2. Ἐπίσκοπος Ἱερόθεος τοῦ Νικόλσκ*. Δολοφονήθηκε τό 1928, ἀρνούμενος νά μνημονεύσει τούς Σοβιετικούς Ἡγέτες.
3. Ἀρχιεπίσκοπος Βόρις τοῦ Ριαζάν* (+ 1928).
4. Μητροπολίτης Ἀγαθάγγελος τοῦ Γιαροσλάβ*. Ἀπεβίωσε ἀπό τίς κακουχίες τό 1928.
5. Ἀρχιεπίσκοπος Πέτρος τοῦ Βορονέζ*. Ἀπεβίωσε στό Στρατόπεδο Σολόβκι, τήν 20ή Ἰανουαρίου 1929.
6. Ἐπίσκοπος Ἰλαρίων τοῦ Βερέϊ*. Ἀπεβίωσε στίς φυλακές τοῦ Λένινγκραντ, τήν 15η Δεκεμβρίου 1929.
7. Ἐπίσκοπος Σέργιος τοῦ Ἐφραίμωφ. Ἀπεβίωσε μετά ἀπό τραυματισμό, τό 1929.
8. Ἐπίσκοπος Βασίλειος τοῦ Πριλοῦκι* (+ 1930).
9. Ἐπίσκοπος Ἀλέξιος τοῦ Βορονέζ* (+ 12. 2. 1930).
10. Ἐπίσκοπος Σέργιος τοῦ Μπουζουλούκ*. Φαγώθηκε ζωντανός ἀπό ἀρουραίους !, κλεισμένος μέσα σέ ἕνα κελλί τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας, τήν 3. 5. 1930.
11. Ἐπίσκοπος Συνέσιος τοῦ Ἰζχέβσκ*, ὁ διά Χριστόν Σαλός ('30 ;).
12. Ἐπίσκοπος Μάξιμος τοῦ Σερπούχωφ*, πρῶτος Ἐπίσκοπος τῶν Κατακομβῶν. Ἐκτελέστηκε τήν 23. 6. 1931.
13. Ἐπίσκοπος Παῦλος τοῦ Σταυρομπέλσκ* (+ 1932).
14. Ἐπίσκοπος Βενιαμίν τοῦ Ριμπένσκ* (+ 1932).
15. Μητροπολίτης Σεραφείμ τοῦ Καυκάσου. Ἐκτελέστηκε στίς φυλακές τοῦ Κωστώφ, τό 1932.
16. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθανάσιος τοῦ Σταυρομπέλσκ. Ἐκτελέστηκε στίς φυλακές τοῦ Χαρκόβου, τό 1932.
17. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀγαπητός τοῦ Αἰκατερινοσλάβ. Ἀπεβίωσε στίς φυλακές ἀπό ἀσιτία καί τύφο, τό 1932.
18. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλέξανδρος (Belozerov, + 1932). Ἀπεβίωσε στίς φυλακές τοῦ Ροστώφ.
19. Ἐπίσκοπος Στέφανος τοῦ Ἰζχέβσκ* (+ 13. 3. 1933).
20. Ἐπίσκοπος Ἀμβρόσιος τοῦ Mster* (+ 1933).
21. Ἐπίσκοπος Βίκτωρ τοῦ Γκλαζώφ* (+ 19. 4. 1934).
22. Ἐπίσκοπος Βαρσανούφιος τοῦ Νικόλσκ* (+ 1934).
23. Ἐπίσκοπος Ἀμβρόσιος τοῦ Ποντόλσκ*. Ἀπεβίωσε ἐξόριστος στόν Καζαξτάν, τό 1934.
24. Ἐπίσκοπος Φίλιππος (Gumilevsky, + 1934). Ἐκτελέστηκε στίς φυλακές τοῦ Κρασνομπάρ.
25. Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης τῆς Ρίγας*. Δολοφονήθηκε τήν 29. 9. 1934.
26. Μητροπολίτης Ἀρσένιος τοῦ Σερπούχωφ*. Δολοφονήθηκε τήν 30ή Ἰουλίου 1935.
27. Ἀρχιεπίσκοπος Θεόδωρος τοῦ Βολοκολάμσκ* . Ἐκτελέστηκε τό 1935.
28. Ἐπίσκοπος Ἰώβ τῆς Οὔφα* (+ 1935).
29. Ἐπίσκοπος Ἀλέξιος τοῦ Ρίλσκ* (+ 1936).
30. Μητροπολίτης Ἀρσένιος τοῦ Νόβγκοροντ*. Ἀπεβίωσε στήν ἐξορία, τό 1936.
31. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀρσένιος τοῦ Κίσενεφ (+ 1936)*.
32. Ἐπίσκοπος Βαρθολομαῖος τοῦ Ρωμώφ. Δολοφονήθηκε τό 1936.
33. Ἐπίσκοπος Ἀλέξιος τοῦ Ρίλσκ (+ 1936)*.
34. Ἐπίσκοπος Νικόλαος τοῦ Ἀκτάρ (+ 1936 ;)*.
35. Ἐπίσκοπος Δαμασκηνός τοῦ Γκλούκωφ*. Ἀπεβίωσε στήν ἐξορία, τό 1937.
36. Ἐπίσκοπος Σεραφείμ τοῦ Δημητρώφ* (+ 1937).
37. Ἐπίσκοπος Ἰλαρίων τοῦ Πόρετς* (+ 1937).
38. Ἐπίσκοπος Γρηγόριος τοῦ Σλίσελμπουργκ* (+ 1937).
39. Ἐπίσκοπος Ἰωάσαφ τοῦ Μπαχμούτ* (+ 1937).
40. Ἐπίσκοπος Σέργιος τῆς Νάρβας* (+ 1937).
41. Μητροπολίτης Πέτρος τῆς Κρουτίτσης*, Τοποτηρητής τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου. Ἐκτελέστηκε τήν 28. 9. 1937.
42. Μητροπολίτης Κύριλλος τοῦ Καζάν*. Ἐκτελέστηκε στό Chimkent τήν 7. 11. 1937, μαζί μέ τόν Μητροπολίτη Ἰωσήφ τῆς Πετρουπόλεως.
43. Μητροπολίτης Ἰωσήφ τῆς Πετρουπόλεως*, Πρωθιεράρχης τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Ἐκτελέστηκε στό Chimkent τήν 7. 11. 1937, μαζί μέ τόν Μητροπολίτη Κύριλλο τοῦ Καζάν.
44. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλέξανδρος τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ (Shchukin, + 17. 10. 1937).
45. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας τῆς Οὔφα* (+ 22. 8. 1937).
46. Ἀρχιεπίσκοπος Παχώμιος τοῦ Τσερνίκωφ* (+ 15. 5. 1937).
47. Ἀρχιεπίσκοπος Αὐγουστῖνος τῆς Καλοῦγας (+ 10. 11. 1937).
48. Ἐπίσκοπος Ἀβέρκιος τοῦ Ζιτομίρ* (+ 15. 5. 1937).
49. Ἐπίσκοπος Γερμανός τοῦ Γιαζνίκωφ (+ 2. 9. 1937).
50. Ἐπίσκοπος Δαμασκηνός τοῦ Starodub (+ 2. 9. 1937).
51. Μητροπολίτης Θεοφάνης τοῦ Λίπετσκ καί Λευκορωσίας (+ 21. 9. 1937).
52. Ἀρχιεπίσκοπος Θεόδωρος τῆς Μόσχας (Pozdeyev, + 28. 10. 1937).
53. Μητροπολίτης Σεραφείμ τῆς Πετρουπόλεως (Chichagov, 28. 11. 1937).
54. Ἐπίσκοπος Ἀρκάδιος τοῦ Μπεζχέτσκ (+ 16. 12. 1937).
55. Ἀρχιεπίσκοπος Θαδδαῖος τοῦ Τβέρ (+ 18. 12. 1937).
56. Ἀρχιεπίσκοπος Εὐγένιος τοῦ Βλαγκοβενσένσκ*. Ἐκτελέστηκε τό 1937.
57. Ἐπίσκοπος Ἀρκάδιος τοῦ Lubny* (+ 1937).
58. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀβέρκιος τοῦ Ζιτομίρ* (+ 1937 ;).
59. Ἐπίσκοπος Ἀββακούμ τῆς Παλαιᾶς Οὔφα* (+ 1937).
60. Ἐπίσκοπος Λάζαρος* (Lyubimov, + 1937).
61. Ἐπίσκοπος Μακάριος τοῦ Δνεπροπετρόβσκ* (+ 1937).
62. Ἐπίσκοπος Νικήτας τοῦ Νίζνι Ταγκίλσκ* (+ 1937).
63. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀρσένιος τοῦ Σερπούχωφ* (+ 1937).
64. Ἀρχιεπίσκοπος Νικόλαος τοῦ Βλαδιμήρ* (+ 1937).
65. Ἀρχιεπίσκοπος Προκόπιος τῆς Χερσῶνας* (+ 1937).
66. Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ τοῦ Οὔγκλις*. Ἀπεβίωσε στήν ἐξορία, τό 1937.
67. Ἐπίσκοπος Ἰωάσαφ τοῦ Chistopol*. Ἐκτελέστηκε τήν 19. 11. 1937.
68. Ἐπίσκοπος Μάρκος τοῦ Σεργκέϊ Ποσάντ*. Ἐκτελέστηκε τήν 17. 1. 1938.
69. Ἐπίσκοπος Σεραφείμ τοῦ Ἀκτιουμπίνσκ. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
70. Ἐπίσκοπος Πιτιρίμ τῆς Μονῆς Σολόβκι. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
71. Ἀλέξιος βοηθός Ἐπίσκοπος τῆς Μητροπόλεως Πετρουπόλεως. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
72. Ἀρχιεπίσκοπος Δημήτριος τοῦ Γκντώβ*. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
73. Ἀρχιεπίσκοπος Ἰουβενάλιος τοῦ Ριαζάν. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
74. Ἐπίσκοπος Νίκων τοῦ Μπέλγκοροντ. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
75. Ἐπίσκοπος Νίκων τοῦ Λεμπέντεφ. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
76. Μητροπολίτης Νίκανδρος τῆς Ὀδησσοῦ. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
77. Ἐπίσκοπος Ὀνούφριος ὁ Ἅγιος*. Ἐξαφανίσθηκε τό 1938.
78. Ἐπίσκοπος Ἀθανάσιος τοῦ Skvrirsk* (+ 1938).
79. Ἐπίσκοπος Βασίλειος τοῦ Καργκοπόλ* (+ 1938).
80. Ἀρχιεπίσκοπος Γαβριήλ τοῦ Βιτέμπσκ* (+ 1938).
81. Ἀρχιεπίσκοπος Γουρίας τοῦ Ἰρκούτσκ* (+ 1938).
82. Ἐπίσκοπος Πέτρος (Fedosikhen, + 29. 6. 1939).
83. Ἐπίσκοπος Ἀρκάδιος τῆς Πολτάβας*. Ἐξαφανίσθηκε τό 1940.
84. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλέξανδρος τοῦ Χαρκόβου (11. 5. 1940).
85. Ἐπίσκοπος Ἰωάννης τοῦ Πετσέρσκ. Ὁ Νικόλαος Bulin ἦταν πρώην Ἀξιωματικός τοῦ Ρωσικοῦ Στρατοῦ, τραυματίας τοῦ Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τό 1926 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Νάρβας στήν Ἐσθονία. Ἐκτελέστηκε τό 1941 κοντά στήν Γκατσῖνα.
86. Ἀρχιεπίσκοπος Βαρλαάμ τοῦ Πέρμ* (+ 1942).
87. Ἐπίσκοπος Κλαύδιος* (Savinsky, + 1942).
88. Μακάριος ὁ περιπλανώμενος Ἐπίσκοπος τῶν Κατακομβῶν*. Φονεύθηκε τήν 1. 4. 1944 στήν Λαύρα τοῦ Πσκώφ, κατά τήν διάρκεια βομβαρδισμοῦ τῶν Γερμανῶν.
89. Ἐπίσκοπος Βασίλειος τῆς Κινέσμα* (+ 1945).
90. Ἐπίσκοπος Ἀμφιλόχιος τοῦ Κρασνογιάρσκ*. Ἀπεβίωσε περιπλανώμενος στά δάση τῆς Σιβηρίας τό 1946, ὅπου κατέφυγε τό 1930, μετά ἀπό σύσταση τοῦ Μητροπ. Καζάν Κυρίλλου.

β. Πρεσβύτεροι - Διάκονοι
1. Πρωθιερεύς Βλαδίμηρος (Zacharievkh, + 1927). Ἀπεβίωσε στίς φυλακές τοῦ Κιέβου μετά ἀπό βασανιστήρια.
2. Ἱερεύς Uspensky. Ἦταν ἐξόριστος στό Σολόβκι, ὅπου ἐκτελέστηκε. Τό λείψανό του βρέθηκε ἀδιάφθορο.
3. Ἀρχιμανδρίτης Βενιαμίν, Προϊστάμενος τῆς Μονῆς Σολόβκι. Τόν ἔκαψαν ζωντανό σέ μία καλύβα, τό 1928.
4. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος (Kryzhanovsky, + 1928). Ἀπεβίωσε στίς φυλακές τοῦ Κιέβου μετά ἀπό βασανιστήρια.
5. Ἀρχιμανδρίτης Βενιαμίν τοῦ Σολόβκι (Koronov, + 4. 4. 1928).
6. Ἱερομόναχος Νικηφόρος τοῦ Σολόβκι (Kuchin, + 4. 4. 1928).
7. Ἱερεύς Βλαδίμηρος (Kachjovsky, + 1928).. Ἐκτελέστηκε στήν περιοχή τοῦ Δνειπέρου.
8. Ἱερομόναχος Πέτρος τοῦ Βορονέζ (Sverev, 27. 1. 1929).
9. Πρωθιερεύς Θεόδωρος Andreyev*. Ἐκτελέστηκε τό 1929.
10. Πρωθιερεύς Συμεών (Mogiliov, + 1929).
11. Ἱερεύς Μόδεστος (Gormunov, + 1929). Δολοφονήθηκε κοντά στό Χαϊλάρ.
12. Ἡγούμενος Εἰρηναῖος (Dzhozovksy, + 30. 8. 1929).
13. Ἀρχιμανδρίτης Παντελεήμων Orlov· καί
14. Πρωθιερεύς Νικόλαος Bogolepov. Ἀνῆκαν στήν δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ (+ 1931). Ἐξορίστηκαν τό 1929. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη τους.
15. Ἱερεύς Σέργιος Tychomirov· καί
16. Ἱερεύς Νικόλαος Prozorov. Ἐκτελέστηκαν τό 1930, μετά ἀπό φυλάκιση ἑνός ἔτους.
17. Ἱερεύς Ἀλέξιος Yasenev. Ἐκτελέστηκε τήν 21. 1. 1930.
18. Ἱερεύς Κωνσταντῖνος τοῦ Καζάν (Aerov, + 19. 3. 1930).
19. Ἱερεύς Βασίλειος τοῦ Γκοροντέντς (Derzhavin, + 18. 4. 1930).
20. Ἱερεύς Νικόλαος (Prozorov, + 6. 8. 1930).
21. Ἱερεύς Βαλεριανός τοῦ Telyadovich (Novitsky, + 15. 10. 1930).
22. Πρωτοπρεσβύτερος Ἡλίας Zotikov, τοῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος τῆς Μόσχας. Ἐκτελέστηκε τό 1930 στό Βλαδιμήρ.
23. Πρωθιερεύς Νικόλαος (Piskanovsky, + '30)*.
24. Πρωθιερεύς Πέτρος (Novosiltsev, + '30 ;)*.
25. Πρωθιερεύς Σέργιος (Gortinsky, + 1930)*.
26. Πρωθιερεύς Ἰωάννης (Steblin - Kamensky, + 1930)*.
27. Πρωθιερεύς Μιχαήλ (Chilikin, + '30 ;)*.
28. Ἱερεύς Στέφανος (Stepanov, + '30 ;)*.
29. Ἱερεύς Δημήτριος (Ivanov, + '30 ;)*.
30. Ἡγούμενος Βαρσανούφιος τῆς Ἀλεξάνδρειας (+ '30 ;)*.
31. Πρωθιερεύς Νικόλαος (Vinogradov, + '30;)*.
32. Πρωθιερεύς Μιχαήλ (Romanovsky, + '30 ;)*.
33. Πρωθιερεύς Βασίλειος (Sokolov, + '30 ;)*.
34. Πρωθιερεύς Συμεών (Kovalev, + '30 ;)*.
35. Ἱερεύς Πλάτων (Kupchevsky, + '30 ;)*.
36. Ἱερεύς Παῦλος (Dashkevsky, + '30 ;)*.
37. Ἱερεύς Ἰωάννης (Lyubavsky, + '30 ;)*.
38. Ἱερεύς Γαβριήλ (Gubarevsky, + '30 ;)*.
39. Διάκονος Μιχαήλ (Donne, + '30 ;)*.
40. Ἱερομόναχος Δοσίθεος τῆς Ὄπτινα (Chugryukin, +'30).
41. Ἱερομόναχος Παντελεήμων τῆς Ὄπτινα (Arzhanykh, + '30).
42. Ἱερομόναχος Ἰωάσαφ τῆς Κοστρόμας (Sazanov, + '30).
43. Ἱερεύς Νικηφόρος τοῦ Troitskoye (+ '30).
44. Πρωθιερεύς Ἀντώνιος τῆς Ἀλεξανδρείας (Kotovich). Ἐκτελέστηκε στή δεκαετία τοῦ '30 στό Yeniseisk.
45. Ἀρχιμανδρίτης Εὐστράτιος, Ἡγούμενος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (Grumkov, + '30).
46. Ἀρχιμανδρίτης Μακάριος τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (Velichko, + '30).
47. Ἱερεύς Παντελεήμων, τοῦ χωριοῦ Olchinki τοῦ Donetsk. Ἀπεβίωσε στήν ἐξορία κατά τήν δεκαετία τοῦ '30.
48. Πρωθιερεύς Μιχαήλ Tikhonov, τοῦ χωριοῦ Alexandrovsky τοῦ Πέρμ. Ἀπεβίωσε ἀπό τίς κακουχίες τόν χειμῶνα τοῦ 1930.
49. Πρωθιερεύς Νικόλαος Gashev. Ἀπεβίωσε κατά τήν δεκαετία ' 30, ἐξόριστος στά Οὐράλια.
50. Ἱερεύς Ἰωάννης Kotelnikov τῆς Μονῆς Belyaev τοῦ Orda. Τόν ἄφησαν νά παγώσει κατά τήν δεκαετία τοῦ '30.
51. Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Cheltzov. Εἶχε συλληφθεῖ καί καταδικαστεῖ σέ θάνατο πολλές φορές, ἀλλά εἶχε διαφύγει τήν ἐκτέλεση. Γιά τελευταῖα φορά τόν συνέλλαβαν τήν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων καί τόν ἐκτέλεσαν στήν Πετρούπολη. Μετά τήν ἐκτέλεσή του ἕνας ἀπό τούς φρουρούς του εἶπε στήν Πρεσβυτέρα του: "Τί ἄνθρωπος ἦταν! Ἐνῶ τόν ὁδηγοῦσαν στόν θάνατο, αὐτός ἔψαλλε τούς ὕμνους τῆς Γεννήσεως"!
52. Ἱερεύς Ἰωάννης Shvachko·
53. Ἱερεύς Ἰλλαρίων Genkin·
54. Ἱερεύς Γρηγόριος Bublik·
55. Ἱερεύς Ἰωάννης Zhushman·
56. Ἱερεύς Διονύσιος Oratovsky· καί
57. Ἱερεύς Θεόδωρος Belinsky. Ὑπηρετοῦσαν στήν περιοχή τῆς Ἀλεξανδρείας τῆς Ὀδησσοῦ. Ἐξορίστηκαν τό 1931, ὅταν ἐξαρθρώθηκε δύκτιο Κατακομβιτῶν στήν περιοχή. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη τους.
58. Ἱερομόναχος Νήφων Slavgorodsky. Τό 1931 καταδικάστηκε σέ τρία χρόνια ἐξορία. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη του.
59. Ἱερεύς Ἀνατόλιος (Zhurakovsky, + 1931).
60. Ἱερεύς Βασίλειος Shumov. Τό 1931 καταδικάστηκε σέ τρία χρόνια ἐξορία. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη του.
61. Ἱερεύς Σέργιος Liapunov. Συνελήφθη τόν Φεβρουάριο τοῦ 1932 καί ἀπεβίωσε στήν ἐξορία.
62. Ἱερεύς Σεραφείμ Tievar. Ἀπεβίωσε ἀπό τίς κακουχίες στό Στρατόπεδο Βισέρσκυ, τόν Νοέμβριο τοῦ 1931.
63. Ἱερεύς Πέτρος (Lagov, + 16. 2. 1931).
64. Ἱερομόναχος Σεραφείμ Bublikov. Ἀνῆκε στή δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ (+ 1931). Ἐκτελέστηκε τήν 23. 2. 1931.
65. Ἱερομόναχος Γεδεών·
66. Ἱερομόναχος Νικήτας·
67. Ἱερομόναχος Τιβούρτιος· καί
68. Ἱερεύς Πέτρος. Ἐκτελέστηκαν τό 1931. Ἦσαν οἱ μοναδικοί ἀπό τούς Κληρικούς τῆς περιοχῆς Συμφερουπόλεως πού ἀρνήθηκαν νά ὑπογράψουν τήν διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου.
69. Ἀναγνώστης Karchev. Τουφεκίστηκε τό 1931.
70. Πρωθιερεύς Μητροφάνης τοῦ Βορονέζ (Buchnoff, + 9. 3. 1931).
71. Πρωθιερεύς Ἀλέξανδρος Kremyshensky, Ἡγέτης τῶν Ἰωσηφιτῶν τοῦ Σερπούχωφ. Ἐκτελέστηκε τήν 4. 6. 1931.
72. Ἱερεύς Βαλεντῖνος τῆς Μόσχας (Sventsitsky, + 7. 10. 1931). Ἀποκήρυξε τόν Μητροπ. Σέργιο τόν Δεκέμβριο τοῦ 1927. Συνελήφθη τό 1928, καταδικάστηκε σέ τρία χρόνια ἐξορία στό Κάνσκ τῆς Σιβηρίας, ὅπου ἀπεβίωσε ἀπό τίς κακουχίες, ἀφοῦ προεῖπε τήν ἡμέρα καί τήν ὥρα τοῦ θανάτου του. Ἐνταφιάσθηκε στή Μόσχα ἕνα μῆνα μετά τόν θάνατό του, χωρίς σημεῖα φθορᾶς!
73. Πρωθιερεύς Νικόλαος Ishchenko καί
74. Ἱερεύς Κρονίδης Dubrovsky. Ἀνῆκαν στή δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ (+ 1931). Ἐκτελέστηκαν τό 1931.
75. Ἱερομόναχος Τερέντιος Chernyavsky·
76. Ἱερομόναχος Κοσμᾶς Trusov·
77. Ἱερεύς Βασίλειος Shishkanov·
78. Ἱερεύς Νικόδημος Rybakov·
79. Διάκονος Παῦλος Trofimovich. Ἀνῆκαν στή δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ (+ 1931). Ἐξορίστηκαν τό 1931. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη τους.
80. Ἱερομόναχος Νίκων τῆς Ὄπτινα* (Belyev). Ἀπεβίωσε ἀπό τίς κακουχίες στήν ἐξορία, τήν 25. 6. 1931.
81. Πρωθιερεύς Βλαδίμηρος Bogdanov - Μεγαλόσχημος Σεραφείμ (+ 1931)*.
82. Ἱερεύς Σέργιος Arnovsky, πρ. Ἀρχιδιάκονος τοῦ Ναοῦ τοῦ Λιβαντέσκ. Ἐξαφανίστηκε ἀπό τήν φυλακή τοῦ Κρασνομπάρ.
83. Πρωτοπρεσβύτερος Βλαδίμηρος Stumilo. Ἐκτελέστηκε στό Αἰκατερίενμπουργκ.
84. Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Pikhov· καί
85. Πρωτοπρεσβύτερος Κάρπος Chudov. Ἐκτελέστηκαν στή φυλακή τοῦ Ροστώφ τό 1932.
86. Πρωθιερεύς Δημήτριος τοῦ Κιέβου (Ivanov, + 4. 3. 1933).
87. Ἱερεύς Νικήτας τῆς Ὀδησσοῦ (Olsnansky). Ἐξορίστηκε τό 1933, ὅταν ἐξαρθρώθηκε δύκτιο Κατακομβιτῶν στήν Ὀδησσό. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη του.
88. Ἱερεύς Νικόλαος (Kedrov, + 15. 5. 1936).
89. Ἀρχιμανδρίτης Πολυχρόνιος Zamruder·
90. Ἱερεύς Κωνσταντῖνος Ordinsky· καί
91. Ἱερεύς Νικόλαος Katasonov. Ἐκτελέστηκαν στή φυλακή τοῦ Κρασνομπάρ, μαζί μέ τόν Ἐπίσκοπο Φίλιππο Gumilevsky, τό 1934.
92. Ἱερεύς Ἡλίας (Chetverukhin, + 16. 12. 1934).
93. Πρωθιερεύς Νικόλαος (Dzhozovsky, + 1934). Ἐκτελέστηκε στό Κίεβο.
94. Πρωτοπρεσβύτερος Xenophodinov, Καθηγητής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας τῆς Πετρουπόλεως· καί
95. Πρωτοπρεσβύτερος Ν. Budikov. Συνελήφθησαν τό 1932 μέ τήν κατηγορία τῆς συνωμοσίας καί ἐξορίστηκαν γιά 10 χρόνια στό Στρατόπεδο Κέμ, στή Βόρεια Ρωσία. Ἐκτελέστηκαν στό Πετροζαβόσκ.
96. Ἱερεύς Βαρσανούφιος, τοῦ Ναοῦ Μεταμ. Σωτῆρος τῆς Στρέλνα. Ἀπεβίωσε στήν ἐξορία τό 1935.
97. Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Kiranov, Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου Γιάλτας. Ἐξαφανίστηκε ἀπό τήν φυλακή τό 1937.
98. Πρωθιερεύς Σέργιος (Sidorov, + 1937)*.
99. Ἱερεύς Μιχαήλ (Shik, + 1937)*.
100. Ἱερομόναχος Ἀνδρέας (Eldson, + 1937)*.
101. Πρωθιερεύς Ἠλίας (Pirizhenko, + 1937)*.
102. Πρωθιερεύς Παῦλος (Smirnsky, + 1937)*.
103. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος (Dubina ἤ Dubinin, + 1937)*.
104. Ἱερεύς Βασίλειος τῆς Μόσχας (Nadezhnin, + 6. 2. 1937).
105. Ἱερεύς Βιατσεσλάβος τοῦ Nizhegorod (Leontiev, + 4. 3. 1937).
106. Ἱερεύς Νικόλαος τοῦ Γκοροντέτς (+ 18. 4. 1937).
107. Ἱερεύς Βλαδίμηρος (Zagarsky, + 15. 5. 1937).
108. Πρωθιερεύς Ρωμανός τῆς Μόσχας (Medved, + 26. 8. 1937).
109. Ἱερεύς Στέφανος (+ 2. 9. 1937).
110. Ἀρχιμανδρίτης Ἰσαάκ Β’ τῆς Ὄπτινα (+ 11. 10. 1937).
111. Ἱερεύς Μιχαήλ τοῦ Ντιβίγιεβο (Gusev, + 7. 11. 1937).
112. Πρωθιερεύς Βλαδίμηρος τῆς Μόσχας (Ambartsumov, + 23. 10. 1937).
113. Πρωθιερεύς Νικόλαος Troitsky. Ἐκτελέστηκε στό Καζάν τήν 19. 11. 1937, μαζί μέ τόν Ἐπίσκοπος Ἰωάσαφ τοῦ Chistopol.
114. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος τῆς Νέας Ὑόρκης (Khotovotsky, + 21. 11. 1937).
114. Ἱερεύς Ἀλέξιος τοῦ Τβέρ (Benemansky, + 21. 11. 1937).
115. Ἱερεύς Ἐλεάζαρ τῆς Κριμαίας (Spyridonov, + 23. 11. 1937).
116. Ἀρχιμανδρίτης Κρονίδης Lyubimov, τῆς Λαύρας Ἁγίας Τριάδος -
ἁγ. Σεργίου. Ἐκτελέστηκε στό Butovo τῆς Μόσχας τήν 10. 12. 1937, μαζί μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Νικόλαο τοῦ Βλαδιμήρ.
117. Ἱερεύς Βλαδίμηρος (+ 16. 12. 1937).
118. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος (+ 16. 12. 1937).
119. Ἱερεύς Ἡλίας (+ 16. 12. 1937).
120. Ἱερεύς Θεοδόσιος (+ 16. 12. 1937).
121. Ἱερεύς Παῦλος (+ 16. 12. 1937).
122. Πρωθιερεύς Ἠλίας (Pirizhenko, + 1937).
123. Πρωθιερεύς Βικτωρῖνος Dobronravov. Τήν 6. 8. 1937 καταδικάστηκε σέ 10 χρόνια ἐξορία, χωρίς δικαίωμα ἀλληλογραφίας. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη του.
124. Πρωθιερεύς Παῦλος τοῦ Κόμελ (Levashov). Συνελήφθη τό 1937 καί ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη του.
125. Ἀρχιμανδρίτης Ἰσαάκιος* (Bobrikov, + 1938), Ἡγούμενος τῆς Ὄπτινα.
126. Ἱερομόναχος Βαρνάβας τῆς Ὄπτινα (+ 1938)*.
127. Πρωτοπρεσβύτερος Ξενοφών Archangelsky. Ἐκτελέστηκε στή Σαμάρα τό 1938, μέ τήν κατηγορία τῆς παροχῆς ἀσύλου σέ καταζητούμενους.
128. Πρωθιερεύς Σέργιος Tychomirov. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
129. Ἱερεύς Νικόλαος Brozov. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
130. Ἱερομόναχος Παλλάδιος τῆς Σκήτης Vdubitsky*. Ἐκτελέστηκε τό 1938.
131. Ἀρχιμανδρίτης Ἰγνάτιος τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Πέτρου (Lebedev, + 29. 8. 1938).
132. Πρωθιερεύς Ἰσμαήλ τῆς Πετρουπόλεως (Rozhdestvensky, + 1. 10. 1938).
133. Πρωθιερεύς Γερβάσιος τῆς Κοστρόμας (Sinyachevsky, + 1938 ἤ 1939).
134. Ἱερομάρτυς Ἀνατόλιος τοῦ Κιέβου (+ 1939)*.
135. Πρωθιερεύς Φίλιππος τοῦ Κιέβου (Dzhozovsky, + 1939). Ἀπεβίωσε στήν ἐξορία.
136. Ἀρχιμανδρίτης Σεραφείμ, ὁ ἐξορκιστής τῆς Μόσχας. Ἀπεβίωσε ἀπό τίς κακουχίες κατά τήν περίοδο τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
137. Ἱερεύς Νικόλαος (Zazarin, + ' 40).
138. Ἱερεύς Jakovlevsky. Δολοφονήθηκε ἀπό μυστικό πράκτορα στή Σερβία, σέ ἕνα ἀπό τά χωριά τῆς περιοχῆς Παζχάρεβασκ, τό 1941 ἤ 1942.
139. Ἱερεύς Νικόλαος Zagorsky. Μία τῶν μεγαλυτέρων πνευματικῶν προσωπικοτήτων τῆς Ρωσίας τοῦ 20οῦ αἰ., συνεχιστής τῆς πνευματικῆς παραδόσεως τῶν Στάρετς τῆς Ὄπτινα. Ζοῦσε στόν κόσμο σάν ἀσκητής καί εἶχε φήμη πνευματοφόρου ἀνδρός. Ἀρνούμενος νά ἀναγνωρίσει τόν Μητροπ. Σέργιο καί τήν "νέα πολιτική" του ὑπέφερε πολλά καί τελικά ἀπεβίωσε ἀπό τίς κακουχίες. Μετά τήν κοίμησή του ἔχουν ἀναφερθεῖ πολλά ὑπερφυσικά γεγονότα.
140. Πρωθιερεύς Σέργιος τῆς Μόσχας (Mechiev + 9. 12. 1941)*.
141. Ἱερεύς Ἰωάννης (Dvoyeglazov, + 1941). Ἀπεβίωσε στήν ἐξορία.
142. Ἀρχιμανδρίτης Σεραφείμ Batyukov τῆς Μόσχας. Κατά τόν Μοναχό Ἐπιφάνιο ἦταν μεγάλος ἐξορκιστής. Μετά τήν Διακήρυξη τοῦ 1927 ἐφημέρευσε στό Ναό τῶν ἁγ. Κύρου καί Ἰωάννου τῆς Μόσχας καί ὅταν ἔκλεισε τό 1931, δραστηριοποιήθηκε στίς Κατακόμβες. Ζοῦσε στήν περιοχή τῆς Λαύρας τοῦ Ζαγκόρσκ, μαζί μέ διωγμένες μοναχές τοῦ Ντιβίγιεβο. Ἀπεβίωσε τήν 19. 2. 1942.
143. Ἱερεύς Ἀλέξανδρος (Bogoslavsky, + 14. 5. 1942). Ἐκτελέστηκε στίς φυλακές τῆς Ὀδησσοῦ.
144. Ἱερομόναχος Σεραφείμ τοῦ Χαρκόβου. Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1955, μετά ἀπό πολυετεῖς ἐξορίες. Τό 1957 τό λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο!

7. Ὁσιομάρτυρες καί Νεομάρτυρες (κατά ἀλφαβητική σειρά)*
1. Ἀγάθη ἡ διά Χριστόν Σαλή, τῆς Λευκορωσίας (+ 5. 2. 1938).
2. Ἀγγελῖνα Ἡγουμένη τῆς Μονῆς Fyodorovsky τοῦ Καζάν (Stepanova - Alexeyevna). Ἐκτελέστηκε τήν 21. 12. 1937.
3. Ἀθανασία Ἡγουμένη τοῦ Ἐρημητηρίου τοῦ ἁγ. Ζωσιμᾶ (Lepeshkin, + 25. 1. 1931).
4. Ἀθανασία Ἡγουμένη τῆς Μονῆς Παναγίας τοῦ Σμολένσκ Μόσχας (+ 12. 5. 1931).
5. Ἀλέξανδρος Νεομάρτυς τοῦ Σολόβκι* (Jacobson, + 8. 9. 1930).
6. Ἀλέξιος ὁ Δίκαιος τοῦ Ἐλουάτ (+ 12. 9. 1937).
7. Ἀλέξιος Ἱερομόναχος Μονῆς ἁγ. Ζωσιμᾶ (+ 19. 9. 1928).
8. Ἀλέξιος Νεομάρτυς τῆς Κριμαῖας (Kiryan, + 23. 9. 1919).
9. Ἀλέξιος τῆς Οὔφα (+ 20. 7. 1928).
10. Ἀνατόλιος ὁ Νεώτερος, Στάρετς τῆς Ὄπτινα (+ 30. 7. 1922).
11. Ἀνατόλιος Νεομάρτυς (+ 2. 9. 1918).
12. Ἀντωνίνα Ἡγουμένη τοῦ Κιζλιάρ (1. 3. 1924).
13. Αὐγοῦστα Μοναχή τῆς Ὄπτινα (Zashuk, + 1938).
14. Βαλεντῖνα Μοναχή (Zasyrkina, + 1937).
15. Βαρβάρα μοναχή, ἡ μετά τῆς Μεγάλης Δουκίσσης Ἐλισάβετ (+ 5. 7. 1918).
16. Βλαδίμηρος Νεομάρτυς (V. A. Komatovsky). Ἦταν ἁγιογράφος. Ἐκτελέστηκε στό Butovo τῆς Μόσχας τήν 10. 12. 1937, μαζί μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Νικόλαο τοῦ Βλαδιμήρ.
17. Βόρις Νεομάρτυς (Ornatsky, 30. 10. 1918).
18. Γεώργιος Νεομάρτυς (Novitsky, + 1922).
19. Γεώργιος Νεομάρτυς τῆς Ὄπτινα (+ '30;).
20. Γεώργιος Νεομάρτυς (Y. A. Opsufyev). Ἦταν φοιτητής. Ἐκτελέστηκε στό Butovo τῆς Μόσχας τήν 10. 12. 1937, μαζί μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Νικόλαο τοῦ Βλαδιμήρ.
21. Γρηγόριος Νεομάρτυς (Pekhterev, + 1937 ;).
22. Δαρεία τοῦ Ντιβίγιεβο (Timolina, + 5. 8. 1919).
23. Δαρεία τοῦ Ντιβίγιεβο (Siushinskaya, + 5. 8. 1919).
24. Δαρεία Μοναχή (Kurdyukova). Ἐκτελέστηκε τήν 5. 4. 1931 στό Ὄρενμπουργκ.
25. Ἐλισάβετ Νεομάρτυς, Μεγ. Δούκισσα τῆς Ρωσίας (+ 5. 7. 1918).
26. Ἐλικωνίδα Μοναχή (Volkova) καί
27. Ἐλπίδα Μοναχή (Sharapova). Ἀνῆκαν στή δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ (+ 1931). Ἐξορίστηκαν τό 1931. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη τους.
28. Εὐγένιος τῆς Λευκορωσίας, Μεγαλόσχημος (+ 5. 2. 1939), μετά Νεομάρτυρος Ἀγάθης.
29. Εὐδοκία τοῦ Ντιβίγιεβο (Shikova, + 5. 8. 1919).
30. Εὐδοκία Μοναχή (Samsonova). Τό 1930 καταδικάστηκε σέ ἐξορία πέντε ἐτῶν. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη της.
31. Εὐφροσύνη ἡ Νηστεύτρια (Merenova, + 12. 10. 1918).
32. Θεοδώρα Μοναχή (Shapovalov). Ἐκτελέστηκε τήν 30. 8. 1937.
33. Θεόδωρος Nikitovich, Νεομάρτυς. Ἐκτελέστηκε τό 1937.
34. Θεοκτίστη τοῦ Βορονέζ, ἡ διά Χριστόν Σαλή (Michailovna, + 1931). Ἐλεημένη μέ τό χάρισμα τῆς προφητείας, ἔζησε στήν Μονή τοῦ ἁγ. Ἀλεξίου τοῦ Βορονέζ, μέχρι τό 1931 πού ἔκλεισε. Τελειώθηκε μαρτυρικά.
35. Ἰάκωβος Νεομάρτυς (Korobka). Κατοικοῦσε στό χωριό Belvedere τῆς Χερσῶνας. Συνελήφθη τό 1937, ἐπειδή εἶχε ἕνα μυστικό ἐκκλησάκι στό σπίτι του. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη του.
20. Λυδία Νεομάρτυς τῆς Οὔφα (+ 20. 7. 1928) καί σύν αὐτῇ Κύριλλος καί Ἀλέξιος*.
36. Μαργαρίτα Ἡγουμένη τοῦ Menzelinsk (Gunaronulo, + 1918)*.
37. Μαρία τοῦ Ντιβίγιεβο (+ 5. 8. 1919).
38. Μαρία Ὁσία, τῆς Γκατσίνα* (+ 26. 1. 1930).
39. Μαρία Μοναχή (Filatova). Τό 1937 καταδικάστηκε σέ ἐξορία ὀκτώ ἐτῶν. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη της.
40. Μαρία τοῦ Ravensbruck (Skobtsova, + 18. 3. 1945).
41. Μαρία Μοναχή (Kokoleva) καί
42. Ματρῶνα Μοναχή (Merzlyakova). Ἀνῆκαν στή δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ (+ 1931). Ἐξορίστηκαν τό 1931. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη τους.
43. Μελανία Litvinova τοῦ Καρασνοντάρ, Νεομάρτυς. Τήν ἔψησαν ζωντανή τό Πάσχα τοῦ 1940!
44. Μιχαήλ Νεομάρτυς (+ 2. 9. 1918).
45. Μιχαήλ Νεομάρτυς, ὁ "εὐλογημένος τοῦ Τσερνίκωφ" (+ 8. 11. 1922).
46. Μιχαήλ Νεομάρτυς (Chernobyl). Τά ἴχνη του χάθηκαν κατά τήν δεκαετία τοῦ '30. Τό 1981 ἡ Ρωσική Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς διακήρυξε τήν ἁγιότητά του.
47. Νικόλαος Νεομάρτυς (Rebinder, + 22. 3. 1918).
48. Νικόλαος Νεομάρτυς (+ 2. 9. 1918).
49. Νικόλαος Νεομάρτυς (Ornatsky, 30. 10. 1918).
50. Ὄλγα Μοναχή (Lektorskaya, + '30 ;).
51. Παράμονος ὁ Δίκαιος, τῆς Λευκορωσίας (+ 5. 2. 1941).
52. Παρασκευή Μοναχή (Ivanovna). Τήν 27. 4. 1930 καταδικάστηκε σέ ἐξορία πέντε ἐτῶν. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη της.
53. Παῦλος Νεομάρτυς τῆς Κριμαῖας (Kiryan, + 29. 3. 1919).
54. Πέτρος Γερασίμοβιτς Zamesin, Νεομάρτυς. Ἐκτελέστηκε τό 1944 ἤ 1945.
55. Ραχήλ τῆς Μονῆς Μποροντῖνο, Μεγαλόσχημη (+ 27. 9. 1928).
56. Σέργιος Νεομάρτυς τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ (Trofimov, + 14. 4. 1918).
57. Σέργιος Μοναχός, ὁ ἀσθενής (+ '30 ;)*.
58. Σοφία Ἡγουμένη τοῦ Κιέβου (+ 22. 3. 1941)*.
59. Στεφανίδα Μοναχή (Samartseva). Τό 1930 καταδικάστηκε σέ τρία χρόνια ἐξορία. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη της.
60. Στέφανος Galactionov τοῦ Κρασνοντάρ, Νεομάρτυς. Τόν ἔψησαν ζωντανό τό Πάσχα τοῦ 1940!
61. Φίλιππος Νεομάρτυς (2. 9. 1918).
62. Ἀνώμυνος Μάρτυς τοῦ Ὄρενμπουργκ · καί ἄλλος
63. Ἀνώμυμος Μάρτυς τοῦ Ὄρενμπουργκ. Μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, ἐκτελέστηκαν τό 1937.

8. Ὁμαδικά Μαρτύρια
Ἐκτός ἑνός μικροῦ ἀριθμοῦ ἐπωνύμων Νεομαρτύρων Κληρικῶν πού ἔχει διασωθεῖ, ἔχουν διασωθεῖ καί πληροφορίες γιά ὁμαδικές ἐκτελέσεις Κληρικῶν κ. ἄ. ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, κυρίως τῆς περιόδου 1917 - 1922.
Στήν περιοχή τῆς Ἐπισκοπῆς Σταυρουπόλεως δολοφονήθηκαν 52 Ἱερεῖς, 4 Διάκονοι, 3 Ἀναγνώστες καί ἕνας Στάρετς.
Στήν περιοχή τοῦ Κουμπάν βρῆκαν τόν θάνατο 43 Κληρικοί.
Στήν περιοχή τῆς Χερσῶνος σταυρώθηκαν 4 Ἱερεῖς.
Στό Κρασνομπάρ, μία νύκτα καί μέ διαταγή τοῦ Κομισσάριου Budennyn, θανατώθηκαν 6 Ἱερεῖς.
Στήν περιοχή τοῦ Καζάν, μόνο κατά τό ἑπτάμηνο Ἰουλίου 1918 -Μαρτίου 1919, ἐκτελέστηκαν ἤ φονεύθηκαν μέ διάφορους τρόπους, συνήθως μετά ἀπό βασανιστήρια καί μαζί μέ μέλη τῶν οἰκογενειῶν τους καί ἄλλους πιστούς, οἱ Ἱερεῖς Κωνσταντῖνος (Dalmatov, 25. 7. 1918), Ὀρέστης (Alexandrov), Χρύσανθος (Polyakov, 3. 8. 1918), Παῦλος (Lukin, 6. 9. 1918), Πέτρος (Tsarevsky, 7. 9. 1918), Ἀρκάδιος (Otarsky, 2. 10. 1918), Βασίλειος (Agatitsky, 4. 10. 1918), Λεωνίδας (Skovortov, 8. 10. 1918), Δημήτριος (Shishokin, 10. 10. 1918), Κωνσταντῖνος (Sergeyev, 13. 10. 1918), Νικόλαος (Priklonsky, 12. 10. 1918), Φιλάρετος (Velikanov, 22. 10. 1918), Δανιήλ (Dymov, 22. 10. 1918), Λεωνίδας (Polikarpov, 28. 10. 1918), Θεόδωρος (Gidaspov, 12. 11. 18), Ἀντώνιος (Nikolayev), Νικόλαος (Philantropov), Ἀνδρέας (Bragin), Ἰωάννης (Bogoyavlensky· δολοφονήθηκε μέ 26 μαχαιριές), καί Παῦλος (Mikhailov, 13. 3. 1919) καί οἱ Πρωθιερεῖς Μιχαήλ (Mansurov) καί Παῦλος (Dernov· δολοφονήθηκε μέ ὅλη του τήν οἰκογένεια).
Στήν περιοχή τοῦ Χαρκόβου, ἀπό τόν Δεκέμβριο τοῦ 1918 μέχρι τόν Ἰούνιο τοῦ 1919, θανατώθηκαν περίπου 70 Κληρικοί.
Στήν περιοχή τοῦ Βορονέζ, κατά τήν κατάληψη τῆς πόλεως καί τῆς περιοχῆς ἀπό τούς Μπολσεβίκους, σφαγιάσθηκαν 160 Κληρικοί, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν στίς θέσεις τους, μιμούμενοι τό παράδειγμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Τύχωνος. Μεταξύ αὐτῶν καί 7 μοναχές τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Μητροφάνη, οἱ ὁποῖες ρίχτηκαν ζωντανές σ' ἕνα λάκκο μέ πίσσα!
Τό 1918 - 19 θανατώθηκαν μέ διάφορους τρόπους οἱ ἐξῆς Κληρικοί τῆς Μονῆς Μπελογκόρσκ τῆς περιφερείας τοῦ Πέρμ: Ἀρχιμανδρίτης Βαρλαάμ Konoplev, μέλος τῆς Πανρωσικῆς Συνόδου τοῦ 1917 - 18 (12. 8. 1918), Ἱερομόναχος Βιτσεσλάβ Kozozhilin (12. 8. 18), Ἡγούμενος Ἀντώνιος Arapov (ἐκτελέστηκε τό 1919 στό Ἰρκούτσκ), Ἱερομόναχος Ἠλίας Popov (σταυρώθηκε τήν 1. 10. 18), Ἱερομόναχος Ἰωάννης Novoselov (ρίχτηκε ζωντανός σέ μία τρύπα στόν παγωμένο ποταμό Κάμα, τήν 14. 10. 18), Ἱερομόναχος Ἰωάσαφ Sabintsev (βασανίστηκε μέχρι θανάτου, τήν 10. 10. 18), Ἱερομόναχος Σέργιος Vershinin (σταυρώθηκε τήν 10. 10. 18), Ἱεροδιάκονοι Βησσαρίων Okulov καί Μισάχ Podkorytov (πνίγηκαν στόν ποταμό Κάμα, τήν 14. 10. 18).
Τήν ἴδια περίοδο θανατώθηκαν καί οἱ ἐξής μοναχοί τῆς ἴδιας Μονῆς: Βαρνάβας Nadezhdin (Ἰανουάριος 1919), Ἑρμογένης Boyaryshnev (6. 10. 18), Εὐθύμιος Sharshilov (19. 10. 18), Ἰωάννης Rotnov (19. 10. 18), Ἰωσήφ Aristophov (14. 10. 18), Ἰσαάκ Kovalevsky (28. 9. 18), Μάρκελος Kovalevsky (14. 10. 18), Σέργιος Samatov (19. 9. 18), Δημήτριος Sazonov (10. 10. 18), Ἰάκωβος Zolet (10. 10. 18) καί Βασίλειος Votyakov (ρίχτηκε στόν ποταμό Κάμα, 1919). Δόκιμοι Σάββας Kholmogorov (ρίχτηκε σέ τρύπα στόν πάγο, στόν ποταμό Κάμα, τήν 14. 10. 18), Μάξιμος Kornilov ( 10. 10. 18), Ἀνδρέας Tu... (1. 8. 18), Βασίλειος Rakutin (19. 10. 18), κ.ἄ.
Τήν 10. 10. 1918 θανατώθηκαν οἱ πατέρες τῆς Σκήτης Seraphimo - Alexeyevsky τῆς ἴδιας Μονῆς: Μοναχοί Σέργιος, Ἰωάννης, Ἰωσήφ, Ἰσαάκ καί Παῦλος. Δόκιμοι Παντελεήμων Poskhin, Βασίλειος Zmeyev καί Συμεών Dunayev.
Ὅταν ἔκλεισε ἡ Μονή Μπελογκόρσκ, ἀρκετές εἰκόνες της κλάπηκαν καί μεταφέρθηκαν ἀλλοῦ. Τό 1924 ὁ Ἱερομόναχος Βαρλαάμ Kiselev (τό 1918 δόκιμος στήν Μονή), εἶδε μία μεγάλη εἰκόνα τῆς Παναγίας στό χωριό Sapovo τοῦ Πέρμ, νά χρησιμοποιεῖται γιά πάγκος ἑνός ἀρτοποι-είου! Ὅταν ὁ Ἱερομόναχος διαμαρτυρήθηκε, τόν φυλάκισαν καί δέν βγῆκε ποτέ ζωντανός ἀπό τήν φυλακή.
Τό 1918 θανατώθηκαν μέ διάφορους τρόπους οἱ κάτωθι Κληρικοί: Ἀρχιμανδρίτης Ματθαῖος Pomerantsev, Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πέρμ (κρεουργήθηκε τήν 14. 8. 18). Πρωθιερεῖς Ἰωάννης Pyankov καί Νικόλαος Yakhontov. Ἱερεῖς Κωνσταντῖνος Shirokinsky, Ἀλέξιος Saburov, Πέτρος Vyatkin, Ἀλέξιος Stabnikov, Νικόλαος Beltyumov, Ἀλέξανδρος Savelov, Ἀλέξανδρος Posokhin, Βασίλειος Komakin, Ἰωάννης Shvechov καί Σέργιος Kolchov. Ἀναγνῶστες Ἀνατόλιος Popov καί Ἀλέξανδρος Zuyev.
Τό 1918 θανατώθηκαν οἱ ἐφημέριοι τοῦ χωριοῦ Kungar τοῦ Πέρμ Βλαδίμηρος Belozerov, Παῦλος Sokolov καί Ἀλέξανδρος Kalashnikov καί οἱ λαϊκοί Βασίλειος Petukhov (Ἀναγνώστης, ἀπεβίωσε ἀπό πεῖνα), Πέτρος Melekhov καί Μιχαήλ Zhidayev.
Τό 1918 θανατώθηκαν στήν περιοχή τοῦ Σολικάμσκ: Οἱ Ἱερεῖς Ἰάκωβος Shestakov (10. 12. 18), Ἀλέξανδρος Preobrazhensky, Μιχαήλ Kiselev, Ἀλέξανδρος Fedoseyev (12. 12. 18), Νικόλαος Onyanov, Ἀλέξανδρος Makhetov, Νικόλαος Orlov, Σέργιος Lavrov, Ἀλέξανδρος Shkyaev καί Γρηγόριος Goryaev· οἱ Διάκονοι Ἀλέξανδρος Ipatov (8. 9. 18) καί Βασίλειος Voskresensky (24. 9. 18)· καί ὁ Ἐπιθεωρητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Σολικάμσκ Ἰωάννης Perebaskin.
Τό 1918 θανατώθηκαν στήν πόλη Chedyn τοῦ Πέρμ ὁ Πρωθιερεύς Εὔγραφος Pletnev, οἱ Ἱερεῖς Koturov, Νικόλαος Konyukhov, Ἰγνάτιος Yakinov, Θεόδωρος Antipin, Νικόλαος Matsiyevsky καί Μιχαήλ Denisov καί ὁ Διάκονος Ἀρκάδιος Reshetnikov.
Τό 1918 θανατώθηκαν στήν πόλη Krasnoufimsk τοῦ Πέρμ, θανατώθηκαν οἱ Ἱερεῖς Ἀλέξιος Budrin, Λεωνίδας Yersov (καί 12 ἄλλοι ἀγνώστων στοιχείων, στή φυλακή τοῦ Πέρμ), Ἀνατόλιος Popov καί Ἀλέξανδρος Malinovsky (στραγγαλίστηκε μέ τό πετραχήλι του!) καί ὁ Ἀναγνώστης Ἀθανάσιος Zhulanov (τοῦ χωριοῦ Bisertovo).
Τό 1918 στήν πόλη Okhansk τοῦ Πέρμ θανατώθηκαν οἱ Ἱερεῖς Βλαδίμηρος Alexeyev (ρίχτηκε στόν ποταμό Κάμα), Ἰωάννης Boyaryshnikov, Ἀλέξιος Naumov, Συμεών Konyukhtov, Νικόλαος Rozhdestvensky, Βενιαμίν Lukanin καί Παῦλος Anishkin, ὁ Διάκονος Γρηγόριος Smirnov καί ὁ Ἀναγνώστης Ἰωάννης τοῦ χωριοῦ Ostrozhka.
Τό 1918 στήν περιοχή Osinsky τοῦ Πέρμ θανατώθηκαν οἱ Ἱερεῖς Βαλεντίνος Belov, Ἀλέξανδρος Osetrov, Πέτρος Reshetnikov, Κωνσταντῖνος Tarasov καί Βίκτωρ Nikiforov.
Τό 1918, κατά τήν κατάληψη τῆς Πολτάβας ἀπό τούς Μπολσεβίκους, ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Lyubyansky ἀρχιμ. Ἀμβρόσιος καί 17 Μοναχοί ἐκτελέστηκαν στό σιδηροδρομικό σταθμό τῆς πόλεως.
Στήν περιοχή τοῦ Τομπόλσκ κατά τήν διάρκεια τῆς ἐξεγέρσεως τοῦ 1921, ἐκτελέστηκαν περίπου 100 Κληρικοί.
Τόν Μάϊο τοῦ 1922 ἐκτελέστηκαν στή Μόσχα 8 Κληρικοί (οἱ Ἱερεῖς Zaozesky, Dobrozubov, Nadezhdin, Vizhniakov, Orlov, Friazinov καί Sokovov καί ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀνεμπόδιστος Telegin.
Τήν 14η Ἰανουαρίου μνημονεύονται οἱ Νεομάρτυρες τῆς Μονῆς Ραϊθῶ τοῦ Καζάν.
Τήν 18η Φεβρουαρίου οἱ Νεομάρτυρες τῆς "Ἁγίας Νύχτας" τῆς Πετρουπόλεως (+ 1932).
Τήν 19η Μαϊου οἱ Νεομάρτυρες τοῦ Χαρκόβου (+ 1938).
Τήν 10η Αὐγούστου οἱ Νεομάρτυρες καί Ὁμολογητές τοῦ Σολόβκι.
Τήν 18η Αὐγούστου οἱ 15 Νεομάρτυρες τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ, οἱ μετά τοῦ Πρωθιερέως Νικολάου (+ 1918).
Τήν 27η Αὐγούστου οἱ Νεομάρτυρες τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ, οἱ μετά τῶν Ἱερέων Μιχαήλ καί Στεφάνου (+ 1918).
Τήν 28η Αὐγούστου οἱ Ὁσιομάρτυρες τῆς Μονῆς Ζιλάντιεφ, οἱ μετά τοῦ ἀρχιμ. Σεργίου (+ 1918).
Τήν 19η Σεπτεμβρίου οἱ δύο Νεομάρτυρες τοῦ Μπογκορόντσκ, οἱ μετά τοῦ Ἱερέως Κωνσταντίνου Golubev (+ 1918).
Τήν 27η Δεκεμβρίου οἱ 160 Ἱερομάρτυρες τοῦ Βορονέζ, οἱ μετά τοῦ ἀρχιεπ. Τύχωνος (+ 1919).
Τό 1922 ἐκτελέστηκαν 2.691 Κληρικοί, 1.922 Μοναχοί καί Μοναχές καί 3.447 μέλη λαϊκῶν Ἀδελφοτήτων (μεταξύ αὐτῶν καί ὁ Μητροπ. Βενιαμίν τῆς Πετρουπόλεως), μέ ἀφορμή τήν ἀντίδραση κατά τῆς δημεύσεως τῶν ἱερῶν σκευῶν. Εἰδικώτερα κατά περιοχές ἐκτελέστηκαν: Στόν Ἀρχάγγελο 49, στό Ἀστραχάν 54, στήν Πετρούπολη 36, στήν Βολόγκντα 27, στό Πέρμ 34, στό Ἰβάνο Βοζνεσένσκυ 54, στήν Κοστρόμα 72, στό Τβέρ 94, στήν Μόσχα 36, στήν Τούλα 61, στό Νίζνι Νόβγκοροντ 68, στό Σιμπίρσκ 47, στό Καζάν 24, στήν Οὔφα 28, στό Σμολένσκ 62, στήν Βιάτκα 41, στό Αἰκατερίενμπουργκ 29, στό Νόβγκοροντ 68, στό Πσκώφ 31, στό Βλαδιμήρ 81, στά Οὐράλια 49, στά Σαρατώφ 52, στό Ταμπώφ 41, στό Ὀρλώφ 78, στό Κούρσκ 68, στό Χάρκοβο 98, στήν Πολτάβα 124, στό Αἰκατερινοσλάβ 92, στόν ποταμό Δόν 97, στήν Κριμαῖα 44, στό Ταγκαρόγκ 36, στήν Μαύρη Θάλασσα 37, στό Βλαντικαυκάζ 72, στήν Σαμάρα 61, στό Χελιουντίνσκ 20, στό Σεμιπαλατίνσκ 12, στό Ὄμσκ 19, στό Μπαρνάουλ 441, στό Τσερνίκωφ 78, στήν Ὀδησσό καί τήν Χερσῶνα 191, στό Μογκίλεφ 61, στό Μπομπρυϊσκ 29, στό Αἰκατερινομπάρ 69 καί στήν Σταυρούπολη 139.
Γιά τόν ἴδιο λόγο ἐκτελέστηκαν στό Χάρκοβο 98 Κληρικοί καί στό Κούρσκ 68 Κληρικοί.
Τό 1933 ἔκλεισε ἡ Μονή ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στό Ριαζάν. περίπου 180 μοναχοί της ὁδηγήθηκαν στό παρακείμενο δάσος τοῦ Ramensky καί ἀφέθηκαν ἐκεῖ νά παγώσουν!
Ἰδιαίτερες πληροφορίες (λίγες ἤ περισσότερες), ἔχουν διασωθεῖ γιά τούς ἀκόλουθους Νεομάρτυρες πού τελειώθηκαν ὁμαδικῶς:

Οἱ Ἱερομάρτυρες τοῦ Χελιαμπρίνσκ (+ 1918).
Οἱ Πρωτοπρεσβύτεροι Ἀλέξανδρος Ζεμλιανίτζιν καί Πέτρος Χολμογκόρτζεφ, οἱ Ἱερεῖς Ἰωάννης Εὐστράτιεφ καί Μιχαήλ Πενκώφσκυ καί κάποιοι ἄλλοι Κληρικοί τῶν ὁποίων τά ὀνόματα δέν διασώθηκαν, ἀπήχθηκαν ἀπό τό Χελιαμπρίνσκ τό 1918 καί ἐξαφανίστηκαν.
Ἱερεῖς Ἀνδρέας καί Ἰωάννης καί οἱ σύν αὐτοῖς (+ 1918).
Ὁ Ἱερεύς Ἀνδρέας Ζινίν τοῦ χωριοῦ Χερνίγκοβντα καί ὁ Ἱερεύς Ἰωάννης Λιτβίντζεφ τοῦ χωριοῦ Βίσναβκα (τῆς περιοχῆς Νικόλσκ - Οὐσούρ), ἐκτελέστηκαν μέ τίς οἰκογένειές τους, τό 1918.
Ἱερεύς Ἰωάννης καί Πρεσβυτέρα Μαλάχωφ.
Ζοῦσαν στό ἀγρόκτημα Τανάϊκα, στήν περιοχή τῆς Μαύρης Θάλασσας καί ἐκτελέστηκαν μαζί, στό χωριό Μινγκερέλσκυ.
Οἱ 150 Μάρτυρες τοῦ Τερνοπόλ.
Τό 1990 στά ὑπόγεια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σκέπης, στό Τερνοπόλ τῆς Οὐκρανίας, ἔγιναν ἀνασκαφές γιά νά ἐντοπιστεῖ μία καμπάνα, πού ὑπετίθετο ὅτι εἶχε κρυφθεῖ ἐκεῖ. Ὅμως ἀντί γιά τήν καμπάνα βρέθηκαν τά Λείψανα 150 θυμάτων τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας· ἀνάμεσά τους ὑπῆρχαν καί τρεῖς Ἱερεῖς, ντυμένοι μέ τά ἄμφιά τους. Ἕνας γέροντας, σήμερα, κάτοικος κατέθεσε, ὅτι μετέφερε ἀσβέστη στόν ναό, μετά ἀπό διαταγή τῆς Ἀστυνομίας, γιά νά περιλουσθοῦν μ' αὐτό τά πτώματα (Περιοδικό "Ἐκκλησία", τ. 1990, σελ. 662).

Ἡγούμενος Εὐγένιος καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1918).
Ὁ Ἡγούμενος Εὐγένιος τῆς Μονῆς ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι, τῆς περιοχῆς Λοντεϊόνε Πόλιε τοῦ Ὀλονέτς, ἐκτελέστηκε μαζί μέ 5 Μοναχούς τήν Τρίτη τοῦ Πάσχα 1918, ὅταν ὁμάδα Μπολσεβίκων πῆγε στήν Μονή καί ζήτησαν ἀπό αὐτόν, τόν Οἰκονόμο καί τόν Σκευοφύλακα τά κλειδιά της. Μετά τήν ἄρνησή τους νά τά παραδώσουν, τούς διέταξαν νά ἀνοίξουν στήν αὐλή ἕναν μεγάλο λάκκο καί τούς ἔστησαν στά χείλη του, μαζί μέ 3 μοναχούς. Ὅταν οἱ μελοθάνατοι ζήτησαν νά τούς ἐπιτραπεῖ νά ψάλλουν τό "Χριστός Ἀνέστη" τούς τό ἀρνήθηκαν! Ἐκτελέστηκαν, ὅταν ἄρχισαν νά ψάλλουν "αὐθαιρέτως" τόν Πασχάλιο Ὕμνο τῆς Ἐκκλησίας!
Τό μαρτύριό τους διέσωσε ὁ Δόκιμος Ἰωάννης, μαζί μέ μία συγκλονιστική λεπρομέρεια. Λίγο πρίν τήν ἐκτέλεση, ἡ μαύρη γενειάδα τοῦ Οἰκονόμου ἔγινε ὁλόλευκη!

Ἱερεύς Νεῖλος τῆς Πολτάβας καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1918).
Ὁ Ἱερεύς Νεῖλος ἦταν ἐφημέριος τῆς Μονῆς Κρεστοβοζνιβισένσκι τῆς Πολτάβας. Ἐκτελέστηκε μαζί μέ ἄλλα δύο ἄτομα, μέσα στό δάσος τῆς περιοχῆς, τόν Ἰούνιο τοῦ 1818.

Ἱερεύς Ἰωάννης τοῦ Τερέκ καί οἱ σύν αὐτῷ.
Ὁ Ἱερεύς Ἰωάννης Ριαντούχιν ἐκτελέστηκε στήν περιοχή τοῦ Τερέκ, ὅπου ἕνα μεγάλο πλῆθος αἰχμαλώτων διαμελίστηκε μέ ξίφη στά χείλη ἑνός μεγάλου λάκκου, μέσα στόν ὁποῖο ρίχτηκαν ὅλοι, νεκροί καί τραυματίες! Ὁ Ἱερεύς Ἰωάννης ὅταν ρίχτηκε στόν λάκκο ἦταν τραυματισμένος καί γι' αὐτό κατά τήν διάρκεια τῆς νύχτας κατώρθωσε νά βγεῖ ἀπό τόν σωρό τῶν πτωμάτων καί νά φτάσει στήν ἐπιφάνεια. Τά βογγητά τοῦ τραυματία κίνησαν τήν προσοχή τοῦ φύλακα τοῦ νεκροταφείου (μέσα στό ὁποῖο ἦταν ὁ λάκκος) καί βρῆκε τόν Ἱερέα νά κυττάζει ἔξω ἀπό τόν ὁμαδικό τάφο!
Ὁ φύλακας ἀντί νά πράξει κατά συνείδηση καί νά βοηθήσει τόν τραυματία, φοβισμένος ἀπό τήν κομμουνιστική τρομοκρατία, ἔθαψε τόν Ἱερέα ζωντανό! Ἀργότερα, ὅταν ὁ τάφος ἀνασκάφτηκε, ὁ λείψανο τοῦ Ἱερέα βρέθηκε ὄρθιο καί μέ τά χέρια ὑψωμένα, μία διαρκής μαρτυρία τῆς προσπάθειάς του νά βγεῖ ἀπό τόν τάφο!

Ἱερεύς Νεῖλος καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1918).
Ὁ Ἱερεύς Νεῖλος ἐκτελέστηκε στήν Πολτάβα μετά ἀπό βασανιστήρια μαζί μέ δύο λαϊκούς καί ἕνα μοναχό τῆς Μονῆς Τιμίου Σταυροῦ, τήν 4. 7. 1918.

Οἱ 13 Μάρτυρες τῆς Τοῦλα (+ 1918).
Φονεύθηκαν τήν 15η Φεβρουαρίου 1918 στήν Τοῦλα, κατά τήν διάρκεια λιτανεύσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Ἐπίσκοπο Τοῦλας Κορνήλιο, ὁ ὁποῖος τραυματίστηκε.

Οἱ Μάρτυρες τῆς Βλαντιμήρσκαγια (+ 1918).
Τήν Ἄνοιξη τοῦ 1918 στό χωριό Βλαντιμήρσκαγια, ὁ Ἱερομόναχος Ἀλέξανδρος Ποντόλσκυ, μετά ἀπό χλευασμούς καί φοβερά βασανιστήρια, διαμελίστηκε ζωντανός! καί τά μέλη του πετάχτηκαν σέ ἕνα σκουπιδότοπο! Ὅταν κάποιοι ἐνορίτες του προσπάθησαν νά τά ἐνταφιάσουν, ἐκτελέστηκαν ἐπί τόπου!

Οἱ 12 Ὁσιομάρτυρες τῆς Μονῆς Ζιλάντιεφ (+ 1918)
Ἡ Μονή Ἁγίας Τριάδος στό Ζιλάντιεφ ἱδρύθηκε τόν 16ο αἰ., κατά τήν βασιλεία τοῦ Ἰβάν Δ' τοῦ Τρομεροῦ. Ὅταν οἱ Μπολεσεβίκοι κατέλαβαν τήν εὑρύτερη περιοχή τοῦ Καζάν, τό 1918, μπῆκαν στή Μονή καί ἐκτέλεσαν τόν Ἡγούμενο καί 12 μοναχούς. Τά πτώματα τῶν θυμάτων στοιβάχτηκαν στήν αὐλή τῆς Μονῆς.
Μετά τήν ἀναχώρηση τῶν δημίων, ὁ γέροντας μοναχός Ἰωσήφ πού διέφυγε τόν θάνατο σοβαρά τραυματισμένος, κατώρθωσε νά φτάσει στό Καζάν καί νά κρυφτεῖ στή Μονή Τιμίου Προδρόμου, ὅπου ἀπεβίωσε μετά ἀπό ἕνα χρόνο.

Ἱερεύς Ἀνδρέας καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1919).
Ὁ Ἱερεύς Ἀνδρέας Zimin, ἡ Πρεσβυτέρα του Λυδία, ἡ πεθερά του Δομνίκα, οἱ δύο θυγατέρες τους καί ἡ ὑπηρέτριά τους Μαρία, ἐκτελέστηκαν τήν 6. 1. 1919.

Μέρος Δεύτερο

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ
(1917 - 1924)

Μητροπολίτης Βλαδίμηρος τοῦ Κιέβου (+ 1918)
Ὁ Πρωτομάρτυρας τῆς Ρωσικῆς Ἱεραρχίας κατά τόν ἀθεϊστικό διωγμό κατά τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας. Κατά τήν Πανρωσική Σύνοδο τοῦ 1917 - 18 κατεῖχε τά πρεσβεῖα τῆς Ἀρχιερωσύνης καί γιά τοῦτο προήδρευσε τῆς ἐναρκτήριας συνεδριάσεως καί τῆς πατριαρχικῆς ἐκλογῆς πού ἀνέδειξε τόν Πατριάρχη Τύχωνα.
Ὁ κατά κόσμον Βασίλειος Νικηφόροβιτς Bogoyavlensky γεννήθηκε τό 1848 στό χωριό Malaya - Morshka τοῦ Ταμπώφ καί ἦταν γιός Ἱερέως. Σπούδασε στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου καί χειροτονήθηκε ἔγγαμος Ἱερέας τό 1882. Τό 1886 ἀπεβίωσε ἡ Πρεσβυτέρα καί τό μικρό τους παιδί καί ἔτσι ἀποσύρθηκε σέ ἕνα μοναστήρι κι ἔγινε μοναχός. Δύο χρόνια ἀργότερα, τό 1888, χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Σταρορούσκυ. Τό 1898 προήχθη σέ Μητροπολίτη Μόσχας καί τό 1912 σέ Μητροπολίτη Ἁγίας Πετρουπόλεως καί Πρόεδρο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Πρός τό 1917 ἦρθε σέ σύγκρουση μέ τήν Τσαρική Οἰκογένεια, λόγῳ τῆς παρουσίας στά Ἀνάκτορα τοῦ Ρασπουτίν καί γι' αὐτό μετατέθηκε στή Μητρόπολη Κιέβου.
Στό Κίεβο ὁ Μητροπ. Βλαδίμηρος ἀντιμετώπισε ἰδιαίτερες δυσκολίες, διότι μέ ἀφορμή τήν Ἐπανάσταση οἱ ἐθνικιστικοί κύκλοι τῆς Οὐκρανίας ἀρχικά τοῦ ζήτησαν νά τελεῖται ἡ λατρεία στήν Οὐκρανική γλῶσσα καί ὅταν δέν τό δέχθηκε τόν ἀπέρριψαν καί προχώρησαν στήν ἐκλογή δικού τους Μητροπολίτη. Τήν ἴδια περίοδο προέκυψαν καί οἱ λεγόμενοι "αὐτοχειροτόνητοι". Πρόκειται γιά τούς Ἱερεῖς Βασίλειο, Νικόλαο, κ.ἄ., συνολικά 12, οἱ ὁποῖοι πῆγαν στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας Κιέβου καί αὐτοχειροτονήθηκαν "Ἐπίσκοποι" ἐμπρός στά λείψανα τοῦ ἁγ. Μιχαήλ, πρώτου Μητροπολίτου Ρωσίας. Ἔτσι ὁ Μητροπ. Βλαδίμηρος ὑποχρεώθηκε νά ἐγκαταβιώση στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων, ὅπου ἔζησε ἀσκούμενος σάν ἁπλός μοναχός.
Δολοφονήθηκε τήν 25η Ἰανουαρίου 1918, ἀπό ὁμάδα ἐνόπλων Μπολσεβίκων, σέ ἕνα χωράφι ἔξω ἀπό τήν Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Τό Λείψανό του βρέθηκε λουσμένο στό μαρτυρικό του αἷμα! Ὅταν ὁ Πατριάρχης Τύχων πληροφορήθηκε τό μαρτύριό του, ὅρισε τήν ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου του σάν ἡμέρα κοινῆς μνήμης Πάντων τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων. Ἀκόμη, τήν 9. 10. 1989, ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας προχώρησε στήν διακήρυξη τῆς ἁγιότητάς του.

Ἀρχιεπίσκοπος Ἑρμογένης τοῦ Τομπόλσκ (+ 1918)
Ὁ κατά κόσμον Γεώργιος Ἐφραίμοβιτς Dolganov γεννήθηκε τό 1856, σέ οἰκογένεια Ἱερέως. Σπούδασε Δίκαιο, Μαθηματικά, Ἱστορία καί Φιλολογία στό Πανεπιστήμιο τοῦ Νοβοροσίσκ καί Θεολογία στήν Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως. Τό 1890 δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη καί τό 1898 χειροθετήθηκε Ἀρχιμανδρίτης καί διορίστηκε Διευθυντής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Τιφλίδος. Τό 1901 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Βόλσκ, βοηθός τῆς Ἐπισκοπῆς Σαράτωφ. Τό 1903 μετατέθηκε στήν Ἐπισκοπή Σαράτωφ καί ἔγινε Συνοδικός.
Ἦταν ἕνας ἐξαιρετικά καλλιεργημένος καί δραστήριος Ἱεράρχης. Στήν Ἐπισκοπή του διακρίθηκε στήν ἀνέγερση καί ἀνακαίνιση ναῶν καί στή λειτουργία νέων σχολείων. Τόν ἐκτιμοῦσε ἰδιαίτερα ὁ ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης, ὁ ὁποῖος τοῦ προεῖπε τόν μαρτυρικό του θάνατο! Ἦρθε σέ σύγκρουση μέ τά Ἀνάκτορα γιά τό θέμα τοῦ Ρασπουτίν καί ὁ Τσάρος Νικόλαος Β' τοῦ ἀφαίρεσε τήν ἐπισκοπική ἕδρα (ἀργότερα, τό 1918, ὅταν ὁ Τσάρος καί ἡ οἰκογένειά του κρατοῦνταν στό Τομπόλσκ, ὁ Νικόλαος κατάλαβε τό λάθος του καί ζήτησε μέ ἐδαφιαῖα μετάνοια συγγνώμη ἀπό τόν ἀδικηθέντα Ἐπίσκοπο).
Τήν 8. 3. 1917 ὀνομάσθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Τομπόλσκ καί μ' αὐτή τήν ἰδιότητα πῆρε μέρος στήν Πανρωσική Σύνοδο τοῦ 1917 - 18.
Μετά τήν Ὀκτωβριανή Ἐπανάσταση τάχθηκε ἀνοικτά κατά τοῦ διατάγματος χωρισμοῦ Ἐκκλησίας - Πολιτείας καί ἐπίσης ἐναντίον ἑνός τῶν πρώτων κατά τῆς Ἐκκλησίας μέτρων πού πῆραν οἱ Μπολσεβίκοι, τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν δημόσιων θρησκευτικῶν ἐκδηλώσεων (ὅπως λιτανειῶν, κωδωνοκρουσιῶν, κ.λ.π.). Ἔτσι ὠργάνωσε μία λαμπρή λιτανεία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1918, μέ λάβαρα, ἱερές εἰκόνες καί χιλιάδες πιστῶν, πού ἄρχιζε ἀπό τόν Μητροπολιτικό Ναό καί κατέληγε στό ἱστορικό φρούριο τῆς πόλεως τοῦ Τομπόλσκ, ἀπ' ὅπου ὁ Ἐπίσκοπος εὐλόγησε τήν πόλη καί τόν λαό.
Τό γεγονός αὐτό, ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, προκάλεσε τήν ὀργή τῶν Μπολσεβίκων. Ὁ ἐπ. Ἑρμογένης μίλησε γιά τελευταῖα φορά στούς πιστούς τήν Κυριακή τῶν Βαϊων. Συνελήφθη τήν Μεγ. Παρασκευή, μεταφέρθηκε ἀμέσως στό Τιούμεν καί τελικά φυλακίσθηκε στό Αἰκατερίενμπουργκ. Ὅταν ὁ λαός ἔμαθε τήν σύλληψη τοῦ Ποιμενάρχη του κινητοποιήθηκε καί ἀμέσως ἐκλέχθηκε τριμελής ἐπιτροπή (ἀπό τούς Κληρικούς Ἐφραίμωφ καί Μακάρωφ καί τόν λαϊκό Μινιάτωφ), ἡ ὁποία πῆγε στό Αἰκατερίενμπουργκ καί ζήτησε τήν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἐπισκόπου. Ἀντί ἄλλης ἀπαντήσεως οἱ ἀθεϊστές συνέλλαβαν καί ἐκτέλεσαν τούς ἐκπροσώπους τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Τομπόλσκ!
Τήν Τρίτη μετά τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ ἐπ. Ἑρμογένης, ὁ Ἱερεύς Πέτρος Karelin, οἱ λαϊκοί Νικόλαος Knyazev, Μστισλάβ Golubin καί Ἐρρῖκος Rushinsky καί ὁ ἀξιωματικός Ershov μεταφέρθηκαν μέ τραῖνο στό Τιούμεν. Ἡ παρουσία στήν περιοχή Λευκῶν Στρατευμάτων, ἀνάγκασε τούς Μπολσεβίκους νά ἀπομακρυνθοῦν μέσῳ τοῦ ποταμοῦ Τούρα. Τήν 13. 6. 1918 οἱ κρατούμενοι ἐπιβιβάστηκαν στό ποταμόπλοιο "Yermak". Τήν ἑπομένη 14. 6. 1918 στό χωριό Ποκρόβσκογιε (ἰδιαίτερη πατρίδα τοῦ Ρασπούτιν), οἱ λαϊκοί μεταφέρθηκαν στό ποταμόπλοιο "Oka" καί ἐκτελέστηκαν. Τήν 15. 6. 1918 μεταφέρθηκαν στό "Oka" ὁ ἐπ. Ἑρμογένης καί ὁ Ἱερεύς Πέτρος. Μετά ἀπό ἕνα βασανιστικό βράδυ, ρίχτηκαν τήν ἐπομένη 16. 6. 1918 στόν ποταμό, μέ μία πέτρα στό λαιμό ὁ καθένας!
Τήν 3. 7. 1918 τά λείψανα τῶν Μαρτύρων βρέθηκαν στήν ὄχθη τοῦ ποταμοῦ, ἀπό χωρικούς τοῦ χωριοῦ Usolsk καί ἐνταφιάσθηκαν στό μέρος πού βρέθηκαν ἀπό τόν Ἀλέξιο Γεώργιεβιτς Maryanov. Τήν 21. 7. 1918 τά λείψανα μεταφέρθηκαν στό χωριό Ποκρόβσκογιε καί τήν 2. 8. 1918 κατατέθηκαν στήν κρύπτη τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, στόν Καθεδρικό Ναό Ἁγίας Σοφίας Τομπόλσκ. Γιά ὅλο τό διάστημα ἀπό τοῦ μαρτυρικοῦ του θανάτου (16. 6. 1918), μέχρι τήν κατάθεσή του στήν κρύπτη (2. 8. 1918), τό Λείψανο τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἑρμογένους δέν παρουσίασε σημεῖα φθορᾶς!
Μετά τόν θάνατο τοῦ Ἐπισκόπου οἱ Μπολσεβίκοι κρεούργησαν τόν νεαρό Σέργιο Konev, ὁ ὁποῖος εἶχε παράσχει καταφύγιο καί φιλοξενία στό διωκόμενο Ἀρχιερέα. Ὁ Μάρτυς τῆς Χριστιανικῆς Ἀγάπης Σέργιος ἐνταφιάσθηκε δίπλα στόν Ἱερομάρτυρα τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως Ἑρμογένη.

Ἐπίσκοπος Ἐφραίμ (Kuznetsov, + 1918)
Ἦταν Κοζάκος στήν καταγωγή καί ἔμεινε ὀρφανός σέ μικρή ἡλικία. Σπούδασε στό Σεμινάριο τῆς περιοχῆς του καί ἀργότερα στήν Ἐκκλησιαστική Σχολή τοῦ Ἰρκούτσκ, μέ τήν βοήθεια τοῦ Ἱερέως τοῦ χωριοῦ του. Μετά τήν ἀποφοίτησή του νυμφεύθηκε καί χειροτονήθηκε Ἱερέας. Ὅταν κοιμήθηκε ἡ σύζυγός του ἔγινε μοναχός καί σπούδασε στή Θεολογική Ἀκαδημία τῆς Μόσχας.
Ὑπηρέτησε στή Ρωσική Ἱεραποστολή στήν Τσίττα, στά σύνορα Κίνας καί Μογγολίας. Ἐπίσκοπος χειροτονήθηκε τό 1916 καί συνελήφθη τόν ἑπόμενο χρόνο 1917, μέ τήν ἔκρηξη τῆς Ἐπαναστάσεως. Τελειώθηκε μέ τουφεκισμό στίς 6. 8. 1918.

Ἐπίσκοπος Μακάριος τῆς Βιάζμα (+ 1918)
Ὁ κατά κόσμον Μιχαήλ Gnevushev γεννήθηκε τό 1858. Σπούδασε στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου, χειροτονήθηκε ἔγγαμος Ἱερεύς καί ἐργάσθηκε σάν δάσκαλος. Ὅταν χήρευσε τό 1908 ἔγινε μοναχός. Τό 1909 διορίσθηκε Προϊστάμενος τῆς ἱστορικῆς Μονῆς Νοβοσπάσκυ. Ἄνθρωπος ὑψηλῆς πνευματικῆς ζωῆς καί θεολογικῆς καταρτίσεως, χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Βαλακχίν τό 1914. Τό 1917 μετετέθηκε στήν Ἐπισκοπή Ὀρέλ, ἀλλά τήν 26η Μαϊου παραιτήθηκε τῶν ἀρχιερατικῶν καθηκόντων καί ἐγκαταβίωσε σάν ἁπλός μοναχός στή Μονή τοῦ Σωτῆρος - ἁγ. Ἀβραμίου τοῦ Σμολένσκ.
Τό 1918 μετακώμησε στή Βιάζμα καί κατοίκησε στή Μονή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (πού ἦταν μέσα στήν πόλη). Μέ τήν παρουσία του τήν μετέτρεψε σέ κέντρο πνευματικῆς ζωῆς καί καταφύγιο τῶν πιστῶν. Οἱ Μπολσεβίκοι διέκοψαν τό ἐπικίνδυνο γι' αὐτούς ἔργο του μέ τήν σύλληψή του, τό καλοκαίρι τοῦ 1918. Ἐκτελέστηκε με ἄλλους 13 καταδίκους ἔξω ἀπό τό Σμολένσκ πρός τό τέλος τοῦ 1918. Ἔπεσε νεκρός στόν ὁμαδικό τάφο, "ὡς κόκκος σίτου πνευματικότητος, γιά νά βλαστήση ἐν καιρῷ ὁ στάχυς τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθοδοξίας στήν πολύπαθη πατρίδα του" (Σολ. Νινίκα, "Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καί ἡ Περεστρόϊκα", σελ. 91 - 97).

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρόνικος τοῦ Πέρμ (+ 1918)
Ὁ κατά κόσμον Βλαδίμηρος Nikolsky γεννήθηκε τό 1870 στό χωριό Povodnevo τοῦ Γιαροσλάβ, σέ οἰκογένεια Διακόνου. Φοίτησε στό Θεολογικό Σεμινάριο τοῦ Γιαροσλάβ καί στή Θεολογική Ἀκαδημία τῆς Μόσχας. Τό 1893, μέ τήν εὐλογία τοῦ ἁγ. Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης, ἔγινε μοναχός καί χειροτονήθηκε Διάκονος. Τό 1895, μετά τήν ἀποφοίτησή του ἀπό τήν Ἀκαδημία, χειροτονήθηκε Ἱερεύς καί διορίσθηκε στόν Καύκασο, ὅπου δίδαξε στό Σεμινάριο τοῦ Κουτάϊς. Τό 1897 διορίσθηκε στή Ρωσική Ἐκκλησιαστική Ἱεραποστολή τῆς Ἰαπωνίας. Πῆγε στήν Ἰαπωνία μέσῳ Ἑλλάδος κ. ἄ. Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, κάνοντας ἕνα μεγάλο προσκύνημα τό ὁποῖο περιέγραψε ἀργότερα σέ ἕνα βιβλίο του.
Γιά τίς ὑπηρεσίες του στήν Ἱεραποστολή τιμήθηκε μέ τό Παράσημο τῆς ἁγ. Ἄννας Β' Τάξεως καί τό Παράσημο τοῦ ἁγ. Βλαδιμήρου Δ' Τάξεως.
Τό 1906 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Κιότο Ἰαπωνίας. Τό 1907 διορίσθηκε βοηθός τοῦ Ἐπισκόπου Χόλμ Εὐλογίου, τό 1908 διορίσθηκε βοηθός τῆς Μητροπόλεως Νόβγκοροντ μέ τόν τίτλο τοῦ Ἐπισκόπου Τιχβίν, τό 1913 μετατέθηκε στό Ὄμσκ καί τό 1914 στό Πέρμ. Ἀρχιεπίσκοπος ὀνομάσθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα.
Τήν 12. 8. 1916 συναντήθηκε μέ τόν Τσάρο Νικόλαο Β' καί τοῦ ἐπέστησε τήν προσοχή στό θέμα τοῦ Ρασπουτίν. Συμμετεῖχε στήν ἐπιτροπή τῶν ἑπτά Ἀρχιερέων πού προετοίμασαν τήν Πανρωσική Σύνοδο τοῦ 1917 - 18, στήν ὁποία πῆρε ἐνεργό μέρος.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρόνικος ἦταν καλός ἱεροκήρυκας, συνέγραψε δέ καί ἐξέδωσε πολλά ἔργα πνευματικοῦ καί προσκυνηματικοῦ περιεχο-μένου. Ἀνῆκει στά πρῶτα σχετικῶς θύματα τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1917. Τελειώθηκε μαρτυρικά τήν 7. 6. 1918 μέ πνιγμό σέ κάποιο ποταμό ἤ (σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή) θαμένος ζωντανός!

Ἐπίσκοπος Βαρσανούφιος τοῦ Κυρίλωβσκ (+ 1918)
Ὁ Ἐπίσκοπος Βαρσανούφιος Lebedev γεννήθηκε τό 1873. Σπούδασε στό Θεολογικό Σεμινάριο τοῦ Νόβγκοροντ καί τό 1895 ἔγινε μοναχός, χειροτονήθηκε Διάκονος καί διορίστηκε Ἱεροκήρυκας. Τό 1897 χειροτονήθηκε Ἱερομόναχος καί τό 1909 χειροθετήθηκε Ἀρχιμανδρίτης. Τό 1911 ἦταν Προϊστάμενος τῆς Μονῆς τοῦ Σωτῆρος στό Καζάν. Τό 1917 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Κυρίλωβσκ, βοηθός τῆς Μητροπόλεως Νόβγκοροντ.
Ἐκτελέστηκε τήν 2. 9. 1918 μαζί μέ τήν Ἡγουμένη τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Θεράποντος μ. Σεραφεῖμα καί 4 λαϊκούς. Πῆγε στόν τόπο ἐκτελέσεως κρατῶντας τόν Τίμιο Σταυρό, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν τόν βρίσκουν οἱ σφαῖρες! Παρά τό ἐξαίσιο αὐτό θαῦμα οἱ ἐκτελεστές του τόν σφαγίασαν ἐπί τόπου!

Ἀρχιεπίσκοπος Βασίλειος τοῦ Τσερνίκωφ (+ 1918)
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Βασίλειος Bogoyavlensky γεννήθηκε τό 1867 σέ οἰκογένεια Ἱερέως τῆς Ἐπισκοπῆς Ταμπώφ. Σπούδασε στό Θεολογικό Σεμινάριο τοῦ Ταμπώφ καί στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Καζάν, ὅπου συνδέθηκε μέ τόν Πρύτανή της Ἐπίσκοπο Ἀντώνιο Κραποβίτσκυ (ἔπειτα Πρωθιεράρχη τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς). Τό 1888 χειροτονήθηκε ἔγγαμος Διάκονος καί τό 1890 Ἱερεύς. Τό 1908, μετά τόν θάνατο τῆς συζύγου του, ἔγινε μοναχός στή Λαύρα τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι, μέ ὑπόδειξη τοῦ ἐπ. Ἀντωνίου. Τό ἴδιο ἔτος προχειρίσθηκε Ἀρχιμανδρίτης καί διορίστηκε Διευθυντής τοῦ Θεολογικοῦ Σεμιναρίου τοῦ Τσερνίκωφ.
Τό 1909 χειροτονήθηκε ἀπό τόν ἐπ. Ἀντώνιο Ἐπίσκοπος Σούμσκ, βοηθός τῆς Ἐπισκοπῆς Χαρκόβου καί τό 1911 μετατέθηκε στήν Ἐπισκοπή Σεβέρσκ, τῆς ἕδρας τοῦ Τσερνίκωφ. Ἐξαιρετικά δραστήριος καί φιλάνθρωπος, ἵδρυσε σανατόριο, δύο μεγάλους ξενῶνες γιά προσκυνητές, ἕνα σχολεῖο θηλέων (μέ χορηγεία τοῦ Τσάρου Νικολάου Β'), τήν Ἀδελφότητα τοῦ ἁγ. Μιχαήλ τοῦ Τσερνίκωφ καί ἐξέδιδε τό Περιοδικό "Πίστις καί Ζωή".
Τό 1916 διορίσθηκε Πρόεδρος τοῦ Τμήματος Ἐκδόσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί ὀνομάσθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Τσερνίκωφ. Τό 1917 ἐφησύχασε στό ἐρημητήριο Nikolayevsky - Terebensky στό Τβέρ, ἀλλά κλήθηκε στήν προπαρασκευαστική ἐπιτροπή τῶν 7 Ἀρχιερέων, γιά τήν σύγκληση τῆς Πανρωσικῆς Συνόδου τοῦ 1917 - 18.
Μετά τήν δολοφονία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Βαρλάμ τοῦ Πέρμ (+ 1918), διορίστηκε Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς διερευνήσεως τοῦ θανάτου του. Ὅταν ὁλοκληρώθηκε ἡ ἔρευνα καί ἐνῶ ἡ Ἐπιτροπή ἐπέστρεφε στή Μόσχα, δέχθηκε ὀργανωμένη ἐπίθεση Μπολσεβίκων μέσα στό τραῖνο πού τήν μετέφερε, τήν 6. 5. 1918, μέ ἀποτέλεσμα νά φονευθοῦν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Βασίλειος, ὁ Διευθυντής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πέρμ ἀρχιμ. Ματθαῖος καί ἕνας λαϊκός. Τά πτώματα τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων ρίχτηκαν ἀπό μία γέφυρα στόν ποταμό Κάμα.

Ἐπίσκοπος Ἰσίδωρος τοῦ Μιχαήλωφ (+ 1918)
Ὁ νέος Ἱερομάρτυς Λαυρέντιος, ἐφ' ὅσον "ψήθηκε" στή σχάρα ἀπό τούς Μπολσεβίκους, ὅπως ὁ Ἀρχιδιάκονος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης ἀπό τούς Ρωμαίους.
Ὁ κατά κόσμον Πέτρος Kolokolov γεννήθηκε τό 1866 σέ οἰκογένεια Ἱερέως. Σπούδασε στή Θεολογική Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως καί τό 1888 ἔγινε μοναχός καί ἐντάχθηκε στόν Ἱερό Κλῆρο. Τό 1891 - ἤδη Ἱερεύς - διορίστηκε στή Θεολογική Σχολή τῆς Τιφλίδος. Τό 1923 ὀνομάσθηκε Ἀρχιμανδρίτης καί μέχρι τήν χειροτονία του σέ Ἐπίσκοπο Νόβγκοροντ - Σεβέρσκ, τό 1902, ὑπηρέτησε τήν Ἐκκλησία σάν Προϊστάμενος διαφόρων μονῶν.
Τό 1903 μετατέθηκε στό Βαλακχίν καί τό 1906 στό Μιχαήλωφ. Τό 1911 ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν Ἐπισκοπή του γιά κάποια προβλήματα πού εἶχαν προκύψει, ἡ Ἱερά Σύνοδος ὅμως τόν τιμώρησε μέ περιορισμό ἑνός ἔτους στή Μονή Βαλαάμ. Μετά τήν ἔκτιση τῆς ποινῆς του (1912) καί μέχρι τόν μαρτυρικό του θάνατο (1918), διορίσθηκε ἀπό τήν Σύνοδο διαδοχικά Ἀρχιερατικῶς Προϊστάμενος διαφόρων μονῶν.
Ὁ ἐπ. Ἰσίδωρος ἦταν ἄνθρωπος ἁπλός καί ἐξαιρετικά φιλεύσπλαχνος. Τό 1916 ἐνταφίασε τόν δολοφονημένο Ρασπουτίν! Κατά τήν παραμονή του στό Βαλαάμ, ἀσκούμενος μαζί μέ τούς μοναχούς τῆς αὐστηρῆς αὐτῆς μονῆς τῆς Ρωσικῆς Θηβαϊδας, δέχθηκε μία θεία ἀποκάλυψη σχετικά μέ τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τό δικό του, κατά τήν ἐπερχόμενη Ἐπανάσταση. Εἶδε "ἐν πνεύματι" τούς φοβερούς διωγμούς κατά τῆς Ἐκκλησίας καί τόν ἑαυτό του (μαζί μέ ἄλλους Ἐπισκόπους), βαμένο μέ αἷμα! Πράγματι, ὅσους Ἀρχιερεῖς εἶδε ματωμένους, ἀξιώθηκαν μαρτυρικοῦ θανάτου. Ὁ ἴδιος τελειώθηκε μαρτυρικά στή Σαμάρα, τό 1918, ξαπλωμένος ἀπό τούς ἀθεϊστες πάνω σέ μία πυρακτωμένη σχάρα!

Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωακείμ τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ (+ 1918)
Ὁ κατά κόσμον Ἰωάννης Ἰωακείμοβιτς Levitsky γεννήθηκε τό 1853 στό χωριό Petrushek τοῦ Κιέβου, σέ οἰκογένεια Διακόνου. Σπούδασε στό Θεολογικό Σεμινάριο καί στήν Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου καί δίδαξε στό Σεμινάριο τῆς Ρίγας. Τό 1880 χειροτονήθηκε στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ρίγας ἔγγαμος Ἱερεύς. Τό 1886 χήρευσε καί τό 1893 ἔγινε μοναχός καί χειροθετήθηκε Ἀρχιμανδρίτης.
Τό 1897 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Μπάλσκ, τῆς Ἐπισκοπῆς Κάμενετς - Ποντόλσκ. Τό 1897 μετατέθηκε στήν Ἐπισκοπή Βρέστης, τό 1900 στήν Ἐπισκοπή Γκρόντο, τό 1903 στό Ὄρενμπουργκ καί τό 1908 στό Turgay. Ἀνέπτυξε σημαντική ἱεραποστολική δραστηριότητα στήν Κιργισία, τήν Μπασκιρία καί μεταξύ τῶν Τατάρων, ἐνῶ πέτυχε τήν ἕνωση μέ τήν Ρωσική Ἐκκλησία 50 Παλαιοπίστων Ἱερέων τῆς περιοχῆς του. Ἐξαιρετικά φίλος τῆς παιδείας, ἵδρυσε σχολεία σέ πολλές ἐνορίες.
Τό 1910 μετατέθηκε στήν ἕδρα τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ καί τό 1916 ὀνομάσθηκε Ἀρχιεπίσκοπος. Συμμετεῖχε στήν Πανρωσική Σύνοδο τοῦ 1917 - 18.
Συνελήφθη στίς ἀρχές τοῦ 1918 καί φυλακίσθηκε μέ τήν κατηγορία τοῦ φιλομοναρχισμοῦ! Τήν 22. 3. 1918 παραιτήθηκε ἀπό τήν ἕδρα του καί διορίστηκε Προϊστάμενος τῆς Μονῆς Νέας Ἱερουσαλήμ Μόσχας.
Τό Φθινόπωρο τοῦ 1918 συνελήφθη καί πάλι, βασανίστηκε καί τελικά μαρτύρησε κρεμασμένος ἀνάποδα στήν Ὡραία Πύλη τῆς Μητροπόλεως τῆς Σεβαστουπόλεως. Μαζί του κρεμάστηκε καί ὁ ἐφημέριος τοῦ ναοῦ Πρωθιερεύς Ἀλέξιος Nazarevsky.

Ἐπίσκοπος Θεοφάνης τοῦ Σολικάνσκ (+ 1918)
Ὁ κατά κόσμον Σέργιος Πέτροβιτς Ilmensky γεννήθηκε τό 1867 στό Σαράτωφ, σέ οἰκογένεια χωρικοῦ. Σπούδασε στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου. Τό 1894 διορίστηκε Καθηγητής τῶν Σχολῶν Mariinsky τοῦ Σαράτωφ. Τό 1897 χήρευσε καί χειροτονήθηκε Ἱερεύς. Τό 1913 ἔγινε δεκτός σάν δόκιμος στή Μονή Βαλαάμ, ὅπου τό 1914 ἔγινε μοναχός καί χειροθετήθηκε Ἀρχιμανδρίτης. Τό 1916 διορίστηκε στή θέση τοῦ Πρυτάνεως τοῦ Θεολογικοῦ Σεμιναρίου τοῦ Πέρμ.
Τήν 26. 2. 1917 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Σολικάμσκ, βοηθός τῆς ἐπαρχίας τοῦ Πέρμ. Διαποίμανε τήν Ἐπισκοπή τοῦ Πέρμ μετά τήν δολοφονία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρονίκου, τόν ὁποῖο ἀκολούθησε στό μαρτύριο τήν 11. 12. 1918. Πνίγηκε ἀπό τούς Μπολσεβίκους στόν ποταμό Κάμα.

Ἀρχιεπίσκοπος Τύχων τοῦ Βορονέζ (+ 1918)
Ὁ κατά κόσμον Βασίλειος Βαρσανουφίεβιτς Nikanorov γεννήθηκε τό 1855 στήν περιοχή τοῦ Νόβγκοροντ, σέ οἰκογένεια Ἀναγνώστη. Σπούδασε στό Θεολογικό Σεμινάριο τοῦ Νόβγκοροντ καί στήν Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως. Τό 1884 ἔγινε μοναχός καί δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη. Τό 1888 τοῦ ἀπονεμήθηκε τό ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη καί διορίστηκε Πρύτανης τοῦ Θεολογικοῦ Σεμιναρίου τοῦ Νόβγκοροντ.
Τό 1892 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Μοζάϊσκ, βοηθός τῆς Ἕδρας τῆς Μόσχας. Τό 1899 μετατέθηκε στό Πολότσκ καί τό 1902 στήν Πέζνα. Τό 1907 ἐφησύχασε καί ἐγκαταβίωσε στή Μονή Νέας Ἱερουσαλήμ. Τό 1912 ἐπανῆλθε στήν ἐνεργό ὑπηρεσία καί τοῦ ἀνατέθηκε ἡ Ἐπισκοπή Καλούγας. Τό 1913 ὀνομάσθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Βορονέζ. Μέ τήν ἰδιότητα αὐτή συμμετεῖχε στήν Πανρωσική Σύνοδο τοῦ 1917 - 18.
Τήν 27. 12. 1918 θανατώθηκε ἀπό τούς Μπολεσβίκους, μαζί μέ 160 Κληρικούς. Τόν κρέμασαν στήν Ὠραία Πύλη τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Μητροφάνη!

Πρωθιερεύς Ἀλέξιος (Stavrovsky, + 1918)
Γεννήθηκε σέ ἱερατική οἰκογένεια τό 1834, στή Σίζνα τῆς Πετρουπόλεως, σπούδασε θεολογία στήν Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως καί δίδαξε στό Σεμινάριο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι. Σάν ἔγγαμος κληρικός ἐπέδειξε μεγάλη δραστηριότητα καί τιμητικῶς τοῦ ἐπιτράπηκε νά φοράει μίτρα (κατά τά κρατοῦντα στήν Ρωσική Ἐκκλησία). Τό 1917 ὁ Πατριάρχης Τύχων τόν διόρισε Προϊστάμενο τῶν Κληρικῶν τῶν Ρωσικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων.
Ὁ Πρωθιερεύς Ἀλέξιος συνελήφθη ἀπό τούς Μπολσεβίκους τό 1918, μετά τήν δολοφονία τοῦ Οὐρίτσκυ (στελέχους τῆς Ἐπαναστάσεως), μαζί μέ ἄλλους ὀμήρους. Ἀρχικά φυλακίσθηκε στήν Πετρούπολη καί ἔπειτα στήν Κροστάνδη. Τόν Σεπτέμβριο ἤ Ὀκτώβριο τοῦ 1918, σέ ἀντίποινα γιά τήν δολοφονία τοῦ Οὐρίτσκυ, οἱ Μπολσεβίκοι παρέταξαν τούς κρατουμένους καί ἄρχισαν νά ἐκτελοῦν κάθε 10ο κρατούμενο! Ὁ π. Ἀλέξιος ἦταν 9ος στήν σειρά καί 10ος μετά ἀπό αὐτόν ἕνας νέος Κληρικός. "Εἶμαι ἤδη γέρος - τοῦ εἶπε - δέν ἔχω πολλά περιθώρια ζωῆς καί ἐξ ἄλλου πῆρα ἀπό τήν ζωή ὅλα τά ἀγαθά. Δέν εἶμαι πιά ἀπαραίτητος στούς δικούς μου. Ἔλα νά ἀλλάξουμε σειρά. Μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ παίρνω τήν θέση σου".
Ὁ Πρωθιερεύς Ἀλέξιος ἐκτελέστηκε σέ ἡλικία 84 ἐτῶν, στή θέση τοῦ 10ου κρατουμένου!

Πρωθιερεύς Ἰωάννης (Vostrogov, + 1918)
Ἦταν γιός πτωχοῦ καί ἐναρέτου Ἱερέως τῆς περιοχῆς τῆς Τοῦλα, ὅπου γεννήθηκε τό 1864. Παιδί ἀκόμη, μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἡ οἰκογένειά του μετακόμισε στήν περιοχή τῆς Σταυρουπόλεως. Ἐκεῖ ὁ νεαρός Ἰωάννης φοίτησε στό τοπικό Ἐκκλησιαστικό Σεμινάριο καί δίδαξε ρωσική γλῶσσα σέ ἕνα σχολεῖο θηλέων.
Δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη τό 1887 καί στή συνέχεια δίδαξε στό Σεμινάριο τῆς Σταυρουπόλεως καί ἀργότερα σέ ἕνα σχολεῖο στήν Τιφλίδα. Τήν ἴδια περίοδο διορίσθηκε Ἱεραποστολικός Ἱερεύς ἀπό τόν Ἔξαρχο τῆς Γεωργίας Ἀρχιεπίσκοπο Βλαδίμηρο. Φλεγόμενος ἀπό τόν πόθο τῆς Ἱεραποστολῆς ὁ π. Ἰωάννης σπούδασε μέ τήν εὐλογία τοῦ ἀρχιεπ. Βλαδιμήρου τήν γλῶσσα τῶν Συρο - Χαλδαίων Νεστοριανῶν καί στάλθηκε στήν Περσία, ὅπου πέτυχε νά ἐπαναφέρει στήν Ὀρθοδοξία τρεῖς Νεστοριανούς Ἐπισκόπους (τούς Μάρ - Ἠλία, Μάρ - Ἰωάννη καί Μάρ - Μαριάν)!
Τό 1898 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Βλαδίμηρος προήχθη σέ Μητροπολίτη Μόσχας καί κάλεσε στή Μόσχα τόν ἐνεργητικό π. Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος σύντομα διορίσθηκε Συνοδικός Ἱεραποστολικός Ἱερεύς καί ἐφημέριος τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ ἁγ. Βασιλείου, στήν Κόκκινη Πλατεία. Μέ τήν ἰδιότητα αὐτή ταξίδεψε καί στά πλέον μακρυνά μέρη τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας (ὅπως τήν Καμτσάκα καί τό Χαρμπίν, τό Ὄμσκ καί τό Τομπόλσκ) καί διοργάνωσε τήν ἐκεῖ ἐκκλησιαστική ζωή.
Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, οἱ πύρινοι λόγοι του κατά τῶν Μπολσεβίκων τόν ὁδήγησαν σέ σύγκρουση μέ τό ἀθεϊστικό καθεστώς καί τελικά συνελήφθη καί ἐκτελέστηκε. Κατά τόν Πρωθιερέα Μιχαήλ Polsky, μαζί του ἐκτελέστηκαν ὁ Ἐπίσκοπος Ἐφραίμ Kuznetsov τοῦ Σελεγκίνσκ, ὁ Ρωμαιοκαθολικός Ἱερεύς Lutostansky καί ὁ ἀδελφός του, ὁ Πρόεδρος τοῦ Πολιτειακοῦ Συμβουλίου Ἰβάν Γρηγορίεβιτς Sheglovitov, ὁ πρώην Ὑπουργός Ἐσωτερικῶν A. N. Khvostov καί ὁ Γερουσιαστής S. P. Beletzky.
Πρίν τήν ἐκτέλεση ὁ π. Ἰωάννης ζήτησε νά τούς ἐπιτραπεῖ νά προσευχηθοῦν γιά τελευταῖα φορά καί ὅλοι πῆραν τήν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου Ἐφραίμ. Ὁ π. Ἰωάννης ἐκτελέστηκε τήν 23η Αὐγούστου 1918 μέ πυροβολισμό στό σβέρκο, στό Κοιμητήριο Bratsky τῆς Μόσχας.

Ἱερεύς Κωνσταντῖνος τοῦ Κιρζεμάνι (Podgorsky, + 1918)
Ὁ Ἱερεύς Κωνσταντῖνος Podgorsky ἦταν Ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, τοῦ χωριοῦ Κιρζεμάνι, τῆς περιοχῆς Μπολσόγιε Ἰγνάτιεβο τῆς Μορντοβίας, τῆς σημερινῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας. Μετά τήν ἐκτέλεση τῆς Τσαρικῆς οἰκογενείας (4η Ἰουλίου 1918), ἄρχισε νά τελεῖ ἐπιμνημόσυνες δεήσεις γιά τά θύματα - μέλη της, ἐνῶ παράλληλα ὑπερασπιζόταν τούς πτωχούς χωρικούς, τῶν ὁποίων τίς σοδειές ἄρπαζαν οἱ Μπολσεβίκοι. Ἦταν ἰδιαίτερα ἀγαπητός στούς πιστούς καί ἐλεημένος μέ τό προορατικό χάρισμα, μέ τό ὁποῖο ὁδήγησε πολλούς σέ μετάνοια.
Τό 1918 (ἄγνωστο ποιά ἡμερομηνία), μετά τό πέρας μιᾶς Ἀκολουθίας, δύο ἀθεϊστές τόν συνέλαβαν, τοῦ ἔσχισαν τά ράσα, τοῦ πέρασαν χαλινό στό στόμα ! καί ἀφοῦ τόν περιέφεραν σέ ὅλο τό χωριό, τόν σταύρωσαν στήν πόρτα τῆς ἐκκλησίας! Ἐνταφιάσθηκε στό ἄκρο τοῦ κοιμητηρίου, διότι οἱ ἐκτελεστές του δέν ἐπέτρεψαν νά ταφεῖ μέσα σ' αὐτό.
Ἀπό τό 1992, ὁ ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ π. Ἀλέξανδρος Νικίτιν, ἄρχισε τήν συλλογή πληροφοριῶν ἀπό τούς χωρικούς καί τελικά βρῆκε τόν τάφο τοῦ Ἱερομάρτυρος, τήν 13η Ἰουνίου 2001. Τό Λείψανό του βρέθηκε ἀδιάφθορο καί εὐωδιαστό· "Ἄν καί ἔμεινε στήν γῆ γιά 83 χρόνια - γράφει ὁ π. Ἀλέξανδρος - διατηρήθηκε σέ ἐξαιρετικά καλή κατάσταση· τό δέρμα, τά ὀστᾶ, τά νύχια καί τά μαλλιά, δέν ὑπέστησαν καμμία φθορά... Ὁ Ἱερέας ἦταν μέ ἄμφιά του καί μέ τά χέρια σταυρωμένα στό στῆθος του. Στό ἀριστερό του χέρι κρατοῦσε σταυρό καί κάτω ἀπό τό δεξί του χέρι ἦταν ἕνα Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο ἀνοίξαμε καί ξεφυλλίσαμε... Στά χέρια του ἦσαν ὁρατά τά τρυπήματα τῶν καρφιῶν· βρήκαμε τέσσερα καρφιά μέσα στό φέρετρο". (Περιοδικό "Ἅγιος Κυπριανός", φ. 308/2002, σελ. 142 - 143).
Ἕνα ἄλλο παράδοξο γεγονός εἶναι ἡ ἀνεύρεση μιᾶς πηγῆς καθαροῦ νεροῦ μέσα στόν τάφο καί κάτω ἀπό τό φέρετρο τοῦ Ἱερομάρτυρος! (οἱ ἐνορῖτες πιστεύουν, ὅτι πρόκειται περί θαύματος).
Ἡ μνήμη του, μέχρι τήν διακήρυξη τῆς ἁγιότητάς του ἀπό κάποια Ἐκκλησιαστική Ἀρχή, τιμᾶται κατά τήν Σύναξη τῶν Ρώσων Νεομαρτύρων.

Ἡγουμένη Μαργαρίτα τοῦ Menzelinsk (+ 1918)
Ἡ Ἡγουμένη Μαργαρίτα Gunaronulo ἦταν μοναχή καί στή συνέχεια προεστώσα τῆς Μονῆς Προφ. Ἠλία τῆς Ἐπισκοπῆς Καζάν. Ἐπί τῶν ἡμερῶν της, πέραν τῆς πνευματικῆς ἀκμῆς, τό μοναστήρι της παρουσίασε καί ὑλική ἀκμή. Ἡ δραστηριότητα τῆς γ. Μαργαρίτας δημιούργησε φυτείες μέ ὀπωροφόρα δέντρα, λαχανόκηπους, ἐργαστήρια εἰκόνων καί χρυσοκεντήματος, ἀκόμη καί ἕνα ἐργαστήριο φωτογραφίας (κάτι πολύ προχωρημένο γιά τήν ἐποχή της).
Γιά τό μοναστήρι αὐτό ὁ Ὅσιος Ἀμβρόσιος Στάρετς τῆς Ὄπτινα εἶχε προφητεύσει, ὅτι θά ὑπάρξουν τρεῖς Γερόντισσες. Ἡ πρώτη θά ἔκτιζε μία ἐκκλησία, ἡ δεύτερη θά γινόνταν Μάρτυρας καί στίς ἡμέρες τῆς τρίτης "θά ἔπαιρναν τίς καμπάνες"! Πράγματι, ἡ πρώτη Ἡγουμένη ἔκτισε τήν ἐκκλησία τῆς μονῆς καί ἡ τρίτη ἔζησε τήν διάλυσή της. Τό σκέλος τῆς προφητείας πού ἀφορᾶ τήν γ. Μαργαρίτα, ἐπαληθεύθηκε τό καλοκαίρι τοῦ 1918.
Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα ἐγκατέλειψαν τήν περιοχή τοῦ Καζάν, ἡ γ. Μαργαρίτα σκέφτηκε νά τά ἀκολουθήσει (ὅπως χιλιάδες ἄλλοι πρόσφυγες), γιά νά μήν ὑποχρεωθεῖ νά ζήσει κάτω ἀπό τήν κομμουνιστική κυριαρχεία. Τό πρῶτο βράδυ ἀφοῦ εἶχε ἤδη φύγει ἀπό τήν μονή, ἐμφανίσθηκε στόν ὕπνο της ὁ ἅγ. Νικόλαος ἐπ. Μύρων καί τῆς εἶπε: "Γιατί φεύγεις ἀπό τόν στέφανό σου;" Ἡ ἐμφάνιση αὐτή ἀνάγκασε τήν Γερόντισσα νά ἐπιστρέψει στήν μετάνοιά της καί νά ἑτοιμάσει τά τῆς κηδείας της καί τό φέρετρό της.
Τήν ἑπομένη ἡμέρα οἱ Μπολσεβίκοι μπῆκαν στό μοναστήρι καί πῆραν τήν Γερόντισσα, ἐνῶ τελοῦνταν ἡ Θεία Λειτουργία, χωρίς νά τῆς ἐπιτρέψουν νά κοινωνήσει, καί τήν ἐκτέλεσαν στήν πόρτα τοῦ ναοῦ! Τό λείψανό της ἐνταφιάσθηκε πίσω ἀπό τό Ἱερό Βῆμα τοῦ Ναοῦ.
Στήν δεκαετία τοῦ '70, κατά τήν διάρκεια κάποιων ἐργασιῶν στήν ἐρρειπωμένη - τότε - μονή, βρέθηκε ὁ τάφος τῆς Ὁσιομάρτυρος καί τό λείψανό της ἄφθαρτο καί εὐωδιαστό! Στήν συνέχεια, λόγῳ τῶν πονηρῶν ἡμερῶν, τό λείψανο ἐνταφιάστηκε καί πάλι. Ἔκτοτε δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του.

Νεομάρτυς Ἐλισσάβετ, Μεγ. Δούκισσα τῆς Ρωσίας (+ 1918)
Ἡ Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ τῆς Ρωσίας, γεννήθηκε τό 1864 στή Δαρμστάτη τῆς Γερμανίας καί ἦταν κόρη τοῦ Μεγ. Δούκα Λουδοβίκου Δ' τῆς Ἔσσης καί τῆς Πριγκίπισσας Ἀλίκης, κόρης τῆς Βασιλίσσης Βικτωρίας τῆς Ἀγγλίας. Τό 1884 παντρεύτηκε τόν Μεγ. Δούκα τῆς Ρωσίας Σέργιο Ἀλεξάντροβιτς (1857 -1905), γιό τοῦ Τσάρου Ἀλεξάνδρου Β', καί τό 1891 ἀσπάσθηκε τό Ὀρθόδοξο δόγμα. Τό ἴδιο ἔτος ὁ σύζυγός της διορίσθηκε Διοικητής τῆς Μόσχας. Τό 1894 ἡ ἀδελφή της Ἀλίκη (1872 - 1918), παντρεύτηκε τόν Τσάρο Νικόλαο Β' καί ἀσπάσθηκε τό Ὀρθόδοξο δόγμα μέ τό ὄνομα Ἀλεξάνδρα.
Ἡ Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ ἦταν φύσει φιλάνθρωπος. Το 1905, κατά τόν Ρωσο - Ἰαπωνικό Πόλεμο, μετέτρεψε τό Ἀνάκτορο τοῦ Κρεμλίνου σέ ἕνα ἀπέραντο ἐργαστήριο, ὅπου γυναίκες ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων ἐργάζονταν γιά τίς ἀνάγκες τοῦ Ρωσικοῦ Στρατοῦ.
Τήν 18η Φεβρουαρίου 1905 ὁ σύζυγός της Μεγ. Δούκας Σέργιος δολοφονήθηκε μέ βόμβα ἀπό τόν ἀναρχικό Ἰβάν Καλιάεφ. Τό γεγονός αὐτό ἄλλαξε ριζικά τήν ζωή τῆς Μεγ. Δούκισσας. Συγκέντρωσε ὅλα της τά τιμαλφή καί ὅσα προερχόνταν ἀπό τήν Αὐτοκρατορική Οἰκογένεια, τά παρέδωσε στό Δημόσιο Θησαυροφυλάκιο. Ἄλλα δώρησε σέ συγγενεῖς της καί τό μεγαλύτερο μέρος τό διέθεσε γιά τήν ἀνέγερση τῆς Μονῆς τῶν ἁγ. Μάρθας καί Μαρίας καί τήν δημιουργία τῆς Ἀδελφότητας τῶν Ἀδελφῶν τοῦ Ἐλέους, μέ προοπτική νά ἀναβιώσει τόν παλαιοχριστιανικό θεσμό τῶν Διακονισσῶν. Ἡ Μονή περιλάμβανε νοσοκομεῖο, χειρουργεῖο, φαρμακεῖο καί φαρμακευτικό ἐργαστήριο, ἵδρυμα γιά φυματικές γυναίκες καί ὀρφανοτροφεῖο.
Στή Μονή ἡ Μεγ. Δούκισσα ζοῦσε τήν ζωή μιᾶς ἀληθινῆς ἀσκήτριας. Κοιμόταν σέ ξύλινο κρεβάτι χωρίς στρῶμα, μέ μαξιλάρι σκληρό, καί τηροῦσε αὐστηρή νηστεία. Ἐκτός τοῦ ἔργου της μέσα στή Μονή, ἐνίσχυσε καί τήν Ρωσική Ἱεραποστολή τῶν Ἱεροσολύμων, καθώς καί τήν ἀνέγερση τοῦ Ρωσικοῦ Ναοῦ τοῦ ἁγ. Νικολάου καί τοῦ Ξενῶνα στό Μπάρι τῆς Ἰταλίας.
Τήν Τρίτη τοῦ Πάσχα τοῦ 1918, ἡ Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ συνελήφθη ἀπό τούς Μπολσεβίκους. Μέ τήν θέλησή τους τήν ἀκολούθησαν οἱ ὑποτακτικές της Μοναχές Βαρβάρα Γιακόβλεβνα καί Αἰκατερίνη Γιανίσεβα. Ἀρχικά φυλακίσθηκε στό Πέρμ καί τήν 20. 5. 1918 στό Ἀλαπαγιέφσκ τῆς Σιβηρίας, μαζί μέ τόν Μεγ. Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς, τόν γραμματέα του Φ. Μ. Ρεμέζ, τούς γιούς τοῦ Μεγ. Δούκα Κων. Κωνσταντίνοβιτς Ἰωάννη, Κωνσταντίνο καί Ἰγώρ καί τόν Πρίγκηπα Βλαδίμηρο Πάλεϋ. Τό βράδυ τῆς 17ης πρός 18η Ἰουλίου 1918, οἱ κρατούμενοι ρίχθηκαν ζωντανοί στό πηγάδι ἑνός ὀρυχείου, ὅπου βρῆκαν ἀργό τραγικό θάνατο, ἀπό τά τραύματα, τήν πεῖνα καί τήν δίψα. Τήν Μεγ. Δούκισσα ἀκολούθησε μέ τήν θέλησή της στό μαρτύριο ἡ Μοναχή Βαρβάρα, ἀπό τῆς πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς.
Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ! Στό στῆθος τοῦ μωλωπισμένου Λειψάνου τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ, βρέθηκε μία πολύτιμη εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος, μέ τήν ὁποία τήν εἶχε εὐλογήσει ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Γ', κατά τήν προσχώρησή της στήν Ὀρθοδοξία, τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1891.
Τά Λείψανα ἀρχικά ἐνταφιάσθηκαν στό κοιμητήριο τοῦ Ἀλαπαγιέφσκ. Τόν Ἰούλιο τοῦ 1919 ὁ πνευματικός τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἡγούμενος Σεραφείμ, τά μετακίνησε μέ ἄδεια τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ στήν Τσίτα, λόγῳ τῆς προελάσεως τοῦ Ἐρυθροῦ Στρατοῦ. Τά φέρετρα ἀνοίχθηκαν στή Μονή τῆς Ἁγίας Σκέπης καί τά Λείψανα βρέθηκαν καί πάλι ἀδιάφθορα. Τότε εὐπρεπίσθηκαν μέ μοναχικά ἐνδύματα καί ἐνταφιάσθηκαν στό δάπεδο ἑνός κελλιοῦ. Ἕξη μῆνες ἀργότερα, τήν 26. 2. 1920, φυγαδεύθηκαν στό Πεκίνο, ὅπου τά ὑποδέχθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰννοκέντιος. Ἐκεῖ, μέ παρέμβαση τῶν ἀδελφῶν τῆς Μεγ. Δούκισσας, ἀποφασίσθηκε νά μεταφερθοῦν στήν Παλαιστίνη καί νά κατατεθοῦν στή Ρωσική Μονή τῆς ἁγ. Μαγδαληνῆς (στά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς ὁποίας εἶχε παρευρεθεῖ ἡ Μεγ. Δούκισσα, τό 1888).
Ἡ ἁγιότητα τῶν δύο Νεομαρτύρων διακηρύχθηκε τό 1981, ἀπό τήν ὑπό τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς. Κατά τήν ἐπίσημη Ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων διαπιστώθηκε, ὅτι ἦσαν μερικῶς ἄφθαρτα (τά πόδια, τά πέλματα καί ὁ ἐγκέφαλος τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ καί ἡ Κάρα τῆς ἁγ. Βαρβάρας). Σήμερα φυλάσσονται στήν Ρωσική Μονή τῆς ἁγ. Μαγδαληνῆς Ἱεροσολύμων. (L. Millar, "Ἡ ἁγία Μεγάλη Δούκισσα Ἐλισσάβετ τῆς Ρωσίας - Νεομάρτυς ἐπί Κομμουνισμοῦ", 1988).

Ἐπίσκοπος Πλάτων τοῦ Ρεβέλ Ἐσθονίας (+ 1919)
Ὁ κατά κόσμον Παῦλος Πέτροβιτς Kuldbush γεννήθηκε τό 1869 στήν περιφέρεια τῆς Ρίγας, σέ οἰκογένεια Ἀναγνώστη. Σπούδασε στή Θεολογική Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως καί τό 1893 ἐντάχθηκε στόν Κλῆρο. Τό 1894 διορίστηκε Προϊστάμενος τῆς Ἐσθονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πετρουπόλεως. Τό 1917 χειιροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ρεβέλ Ἐσθονίας ἀπό τόν Μητροπ. Βενιαμίν τῆς Πετρουπόλεως (ἔπειτα Ἱερομάρτυρα, + 1922).
Συνελήφθη τήν 14. 1. 1919 καί ἐκτελέστηκε τήν 9. 2. 1919, μαζί μέ ἄλλους 20 κρατουμένους. Μεταξύ αὐτῶν ἦσαν καί οἱ Ἱερεῖς Νικόλαος Bezhnitsky καί Μιχαήλ Bleive.

Ἀρχιεπίσκοπος Νίκων τῆς Βολόγδας (+ 1919)
Ὁ κατά κόσμον Νικόλαος Rozhdestvensky γεννήθηκε τήν 4. 4. 1851 σέ οἰκογένεια πτωχοῦ νεαροῦ Διακόνου τοῦ χωριοῦ Chashnikov, τῆς ἐπαρχίας Βερέϊ τῆς Μόσχας. Φοίτησε στό Θεολογικό Σεμινάριο τῆς Μόσχας, ὅπου ἀναδείχθηκε ὁ καλύτερος φοιτητής τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους 1874. Τό 1877 ἐντάχθηκε στήν ἀδελφότητα τῆς Λαύρας Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου καί τό 1880 ἔγινε ρασοφόρος μέ Πνευματικό τόν Προϊστάμενο ἀρχιμ. Λεωνίδα Kavelin. Διακρίθηκε γιά τήν λογοτεχνική καί ἐκδοτική του δραστηριότητα (τό 1885 δημοσιεύθηκε ἕνα βιβλίο του σχετικά μέ τόν Βίο τοῦ ἁγ. Σεργίου τοῦ Ραντονέζ). Κατά τόν ἑορτασμό τῶν 500 χρόνων ἀπό τήν κοίμηση τοῦ ἁγ. Σεργίου χειροθετήθηκε Ἀρχιμανδρίτης.
Τό 1904 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Μούρωμ. Ἀργότερα ὀνομάσθηκε Ἐπίσκοπος Σερπούχωφ καί διορίστηκε Προϊστάμενος τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Δανιήλ στή Μόσχα. Τό 1913 ὀνομάσθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Βολόγδας καί ἡγήθηκε τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Ἐκκλησιαστικῶν καί Κυβερνητικῶν ἀξιωματούχων πού πῆγε στό Ἅγιο Ὄρος γιά νά ἀντιμετωπίσει τήν αἵρεση τῶν Ὀνοματολατρῶν. Τό ἴδιο ἔτος διορίστηκε ἀπό τόν Τσάρο Νικόλαο Β’ ἐπικεφαλής τοῦ Συμβουλίου Ἐκδόσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Συμμετεῖχε στήν Πανρωσική Σύνοδο τοῦ 1917 – 18.
Ἐπισήμως ἀπεβίωσε εἰρηνικά τόν Δεκέμβριο τοῦ 1918, σύμφωνα ὅμως μέ τήν μαρτυρία ἀδελφῶν τῆς Λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος, συνελήφθη ἀπό τούς Μπολσεβίκους καί βασανίστηκε μέχρι θανάτου, τήν Ἄνοιξη τοῦ 1919.

Μοναχή Εὐδοκία τοῦ Ντιβίγιεβο (+ 1919)
Ἡ Εὐδοκία Ἀλεξάντροβνα Sheikova γεννήθηκε στό χωριό Puzo, σέ οἰκογένεια χωρικοῦ. Ἔμεινε ὀρφανή ἀπό μητέρα σέ ἡλικία 2 ἐτῶν καί ὁ πατέρας νυμφεύθηκε ξανά. Τό προορατικό χάρισμα τῆς ἔπειτα μοναχῆς Εὐδοκίας ἐκδηλώθηκε τότε, κατά τήν παιδική της ἡλικία, διότι "ἔβλεπε" τήν μυτριά της νά προσπαθεῖ νά δηλητηριάσει τόν πατέρα της!
Σέ ἡλικία 9 ἐτῶν πραγματοποίησε προσκύνημα στό Σαρώφ καί στό Ντιβίγιεβο καί δέχθηκε τήν εὐλογία τῆς μακαρίας Πελαγίας Ἰβάνοβνας, τῆς διά Χριστόν Σαλῆς. Σέ ἡλικία 17 ἐτῶν ἀρρώστησε σοβαρά καί ἀπό τήν ἡλικία τῶν 20 ἦταν ἐντελῶς παράλυτη. Τότε κατοίκησε στό χωριό Suvorovo, 15 χιλιόμετρα ἀπό τό Ντιβίγιεβο, καί ἔγινε μοναχή.
Γιά 35 χρόνια ἦταν κατάκοιτη, ἀλλά γύρω της δημιουργήθηκε ἕνας πνευματικός κύκλος νέων γυναικῶν, κάποιες μάλιστα ἔμειναν μαζί της, ζῶντας πολύ φτωχικά, ἀπό τίς ἐλεημοσύνες τῶν Χριστιανῶν (ἡ Μαρία, ἡ Δαρεία Timolina καί ἡ Δαρεία Sioushinskaya). Ὅταν ἡ Dasha Timagina ἤθελε νά παντρευτεῖ καί ζήτησε τήν εὐλογία τοῦ Στάρετς Ἀνατολίου τοῦ Σαρώφ (+ 1919), ὁ μακάριος Γέροντας τῆς ἔδωσε ἐντολή νά ὑπηρετεῖ τήν ἀσθενῆ!
Οἱ ἀθεϊστικές Ἀρχές συνέλαβαν τήν μ. Εὐδοκία καί τίς ἄλλες ἀφιερωμένες ἀδελφές τό 1919 καί τίς ἐκτέλεσαν τήν 5η Αὐγούστου, παραμονή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος.

Ἀρχιεπίσκοπος Σίλβεστρος τοῦ Ὄμσκ (+ 1920)
Ὁ κατά κόσμον Ἰουστῖνος Λβόβιτς Olshevsky γεννήθηκε τό 1860 στό χωριό Kosovno τοῦ Κιέβου, σέ οἰκογένεια Διακόνου. Σπούδασε στό Θεολογικό Σεμινάριο καί τήν Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου. Τό 1889 διορίστηκε Ἐπισκοπικός Ἱεραπόστολος στό Κίεβο καί τό 1890 στήν Πολτάβα. Στόν Κλῆρο ἐντάχθηκε τό 1892, τό 1902 ἔγινε Πρωθιερέας καί τό 1910 μοναχός - Ἀρχιμανδρίτης. Τό 1911 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Πριλοῦκι, βοηθός τῆς ἐπαρχίας τῆς Πολτάβας. Ἡ χειροτονία του ἔγινε στή Λαύρα Νέβσκι, ἀπό τόν ἔπειτα Ἱερομάρτυρα Μητροπ. Μόσχας Βλαδίμηρο (+ 1918). Τό 1914 μετατέθηκε στό Τσελιάμπινσκ καί τό 1915 στό Ὄμσκ. Τό 1918 ὁ Πατριάρχης Τύχων τόν ὀνόμασε Ἀρχιεπίσκοπο. Συνελήφθη τό 1920 καί ἀπεβίωσε στή φυλακή ἀπό τίς κακουχίες, τήν 26. 2. 1920.

Ἀρχιεπίσκοπος Νικάνωρ τῆς Κρουτίτσης (+ 1922)
Ἦταν στενός συνεργάτης τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος καί Διευθυντής τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Πατριαρχείου. Συνελήφθη τόν Μάρτιο τοῦ 1922 καί φυλακίστηκε. Ὅταν οἱ πολιτικοί κρατούμενοι ζήτησαν ἀπό τόν Διευθυντή τῶν φυλακῶν νά τούς ἐπιτρέψει νά ἐξομολογηθοῦν γιά τό Πάσχα στόν κρατούμενο ἐπ. Νικάνωρα, ἐκεῖνος διέταξε τήν ἀπελευθέρωσή του!
Μπροστά σ' αὐτή τήν ἐξέλιξη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν ἔφυγε ἀπό τήν φυλακή, ἀλλά μέ τήν βοήθεια κρατουμένων Ἱερέων ἐξομολόγησε τούς κρατουμένους καί τέλεσε τήν Λειτουργία τῆς Ἀναστάσεως γιά νά τούς κοινωνήσει! Μετά βγῆκε ἀπό τήν φυλακή, κάνοντας χρήση τῆς σχετικῆς ἐντολῆς.
Συνελήφθη τήν περίοδο τῆς Πεντηκοστῆς τοῦ ἴδιου ἔτους καί φυλακίστηκε. Τελοῦσε τήν Θεία Λειτουργία στή φυλακή καθημερινά, χωρίς ἄμφια, μέ ἕνα κοινό ποτήρι! Ἐκτελέστηκε στή φυλακή μετά ἀπό κάποιους μῆνες κρατήσεως.

Μητροπολίτης Βενιαμίν τῆς Πετρουπόλεως (+ 1922)
Μία τῶν διαπρεπεστέρων μορφῶν τῆς Ρωσικῆς Ἱεραρχίας κατά τήν ἐπανασταστική περίοδο.
Ὁ κατά κόσμον Βασίλειος Παύλοβιτς Kazansky γεννήθηκε τό 1872 στό χωριό Nimensky τοῦ Ὄλονετς, σέ οἰκογένεια Ἱερέως. Σπούδασε στή Θεολογική Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως καί ἀρχικά ἀκολούθησε ἀκαδημαϊκή σταδιοδρομία (τό 1895 διορίστηκε Δευθυντής τοῦ Θεολογικοῦ Σεμιναρίου τῆς Ρίγας, τό 1898 στό Χόλμ, τό 1899 στήν Πετρούπολη καί τό 1902 στήν Σαμάρα).
Στόν Κλῆρο ἐντάχθηκε τό 1895 καί τό 1910 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Γκντώφ, βοηθός τῆς Μητροπόλεως Πετρουπόλεως.
Ἀναδείχθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Πετρουπόλεως τήν 6. 3. 1917, κατά τήν διακυβέρνηση Κερένσκυ, "ψήφῳ Κλήρου καί λαοῦ", καί τήν 14. 8. 1917 ὀνομάσθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα Μητροπολίτης καί διορίσθηκε μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Μετά τήν ἐπικράτηση τῶν Μπολσεβίκων, ἡ θέση του ἔγινε ἐπισφαλής, ἰδιαίτερα τό 1922 ὅταν προχώρησαν στή δήμευση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκευῶν, κατά τῆς ὁποίας ὁ Μητροπ. Βενιαμίν προέβαλε ἰσχυρή ἀντίσταση. (Σημειώνεται, ὅτι μέ ἀφορμή τήν δήμευση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκευῶν ἔγιναν περίπου 2.000 δίκες, ἐκτελέστηκαν περίπου 10.000 ἄτομα, ἐνῶ δεκάδες χιλιάδες ἄλλοι πιστοί φυλακίσθηκαν).
Ὁ Μητροπ. Βενιαμίν συνελήφθη μαζί μέ ἄλλους 85 πιστούς, Κληρικούς καί λαϊκούς. Ἡ δίκη του ἄρχισε τήν 12. 6. 1922. Τόν ὑπερασπίστηκε ὁ διαπρεπής Νομικός - Καθηγητής Πανεπιστημίου Ἀλέξανδρος Ζχιζχιλένκο, ἀδελφός τοῦ ἔπειτα Ἱερομάρτυρος Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ (+ 1931). Κύριοι μάρτυρες κατηγορίας ἐναντίον του ἦταν οἱ ἔπειτα ἡγέτες τῆς "Ζωντανῆς Ἐκκλησίας".
Ὁ Μητροπολίτης Βενιαμίν, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Σέργιος Sein, ὁ Γεώργιος Novitsky καί ὁ Ἰωάννης Kovsharov, ἐκτελέστηκαν τήν 13. 8. 1922 μέ τουφεκισμό, ἔξω ἀπό τήν Πετρούπολη. Τήν προηγουμένη 12. 8 ὁ Μητροπ. Βενιαμίν καί ὁ ἀρχιμ. Σέργιος ξυρίστηκαν καί ἀποσχηματίτηκαν!

Ἀρχιμανδρίτης Σέργιος (Shein, + 1922)
Γεννήθηκε τό 1866 στό χωριό Kolpna τῆς Τοῦλας καί σάν λαϊκός ὑπηρέτησε σέ διάφορες κυβερνητικές θέσεις. Τό 1913 ἦταν μέλος τῆς Ρωσικῆς Δοῦμας (Βουλῆς). Συμμετεῖχε στή Πανρωσική Σύνοδο τοῦ 1917 - 18 σάν λαϊκός ἀντιπρόσωπος καί ὑπηρέτησε ὡς Γραμματεύς. Κατά τήν ἐνθρόνιση τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος ὑπῆρξε ἐκ τῶν ὁμιλητῶν.
Χειροτονήθηκε τό 1920 ἀπό τόν Μητροπ. Πετρουπόλεως Βενιαμίν, τόν ὁποῖο βοήθησε σημαντικά στό ἔργο του. Συνελήφθη, δικάστηκε, καταδικάστηκε σέ θάνατο καί ἐκτελέστηκε τήν 13. 8. 1922, μαζί μέ τόν Μητροπ. Βενιαμίν, μέ ἀφορμή τήν ἀντίδρασή του κατά τῆς δημεύσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκευῶν.

Νεομάρτυς Γεώργιος (Novitsky, + 1922)
Διαπρεπής Νομικός καί Καθηγητής, Πρόεδρος τῆς Ἑνώσεως Ὀρθοδόξων Ἐνοριῶν τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως, συνεργάτης τοῦ Ἱερομάρτυρος Μητροπ. Βενιαμίν. Συνελήφθη, δικάστηκε, καταδικάστηκε σέ θάνατο καί ἐκτελέστηκε τήν 13. 8. 1922 - μαζί μέ τόν Μητροπ. Βενιαμίν, τόν ἀρχιμ. Σέργιο Shein καί τόν Ἰωάννη Kovsharov - μέ ἀφορμή τήν ἀντίδρασή του κατά τῆς δημεύσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκευῶν.

Πρωθιερεύς Ἰωνᾶς (Atamansky, + 1924)
Ἦταν ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ τοῦ ἁγ. Νικολάου τῆς Ὀδησσοῦ, τοῦ μόνου πού κατά τήν περίοδο 1922 - 23 δέν εἶχε προσχωρήσει στή σχισματική "Ζωντανή Ἐκκλησία".
Ὁ π. Ἰωνᾶς ἦταν γνωστός σέ ὅλη τήν Ρωσία γιά τήν ἀσκητική του ζωή καί τήν δύναμη τῆς προσευχῆς του. Χιλιάδες πιστῶν ἔφταναν στήν Ὀδησσό γιά νά ζητήσουν τίς εὐχές του καί τήν θεραπεία τῶν ἀσθενῶν τους. Κατά τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή ὁ π. Ἰωνᾶς δέν πήγαινε στό σπίτι του, ἀλλά ἔμενε στόν ναό. Ἔτρωγε μόνο μερικά κομμάτια ἀντίδωρο καί τήν νύκτα τήν περνοῦσε στό ἱερό, καθισμένος σέ μία καρέκλα! Ἐπειδή δέν μποροῦσε νά ἐξυπηρετήσει ὅλους τούς προσερχομένους στήν ἐξομολόγηση, εἰσήγαγε μέ τήν ἄδεια τοῦ Ἐπισκόπου του τόν θεσμό τῆς δημόσιας ἐξομολόγησης!
Τό 1920, ὅταν καταλήφθηκε ἡ Ὀδησσός ἀπό τούς Μπολσεβίκους, οἱ πιστοί παρότρυναν τόν π. Ἰωνᾶ νά φύγει γιά νά ἀποφύγει τήν σύλληψη, ἀλλά ὁ ἐνάρετος Κληρικός ἀρνήθηκε. Τό 1923 τόν συνέλαβαν γιά τήν ἀντίδρασή του κατά τῆς "Ζωντανῆς Ἐκκλησίας", ἀλλά ἀπελευθερώθηκε μετά ἀπό πίεση τοῦ λαοῦ.
Κοιμήθηκε τό 1924 ἀπό τίς κακουχίες. Στήν κηδεία του συμμετεῖχαν 20.000 ἄτομα!

Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ
Πρόσωπα ('40 - 1994)

Καθηγητοῦ Ἀντωνίου Μάρκου

Πρωθιερεύς Σέργιος τῆς Μόσχας (Mechiev, + 1941).
Γεννήθηκε τό 1892 καί ἦταν γιός τοῦ ὀνομαστοῦ ἔπειτα Στάρετς Ἀλεξίου. Σπούδασε Ἱστορία καί Φιλολογία στό Πανεπιστήμιο τῆς Μόσχας, συνδέθηκε μέ τούς Στάρετς Ἀνατόλιο καί Νεκτάριο τῆς Ὄπτινα καί τό 1919 χειροτονήθηκε Διάκονος καί Πρεσβύτερος ἀπό τόν ἔπειτα Ἱερομάρτυρα Ἀρχιεπίσκοπο Θεόδωρο τοῦ Βολοκολάμσκ (+ 1935). Ἐφημέρευσε στό Ναό τοῦ ἁγ. Νικολάου τῆς ὁδοῦ Moroseika τῆς Μόσχας.
Τό 1923, ὅταν ἀπελευθερώθηκε ὁ Πατριάρχης Τύχων καί οἱ Σοβιετικές Ἀρχές τόν πίεζαν νά δεχθεῖ τό Νέο Ἡμερολόγιο, ὁ π. Σέργιος τόν ἐπισκέφθηκε καί τοῦ εἶπε: "Ἁγιώτατε, μήν μέ θεωρήσετε ἀνυπότακτο, ἀλλά ἡ ἐκκλησιαστική μου συνείδηση δέν μοῦ ἐπιτρέπει νά δεχθῶ τό νέο ἡμερολόγιο"! Μετά τόν θάνατο τοῦ Τύχωνος (1925) μνημόνευε τήν κανονική κεφαλή τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, τόν Τοποτηρητή τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου Μητροπ. Κρουτίτσης Πέτρο, ἀκόμη καί μετά τήν κατάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπό τόν Μητροπ. Σέργιο καί τήν Διακήρυξη τοῦ 1927.
Τήν 29. 10. 1929 συνελήφθη καί ἐξορίστηκε στό Kadnikov, μαζί μέ τήν Πρεσβυτέρα καί τά τέσσερα παιδιά τους! Τό 1932 ἔκλεισε ὁ ναός του, ἕνας τῶν τελευταίων Ἰωσηφιτικῶν ναῶν τῆς Μόσχας. Τήν 8. 3. 1933 συνελήφθη καί καταδικάστηκε σέ ἐξορία πέντε ἐτῶν. Τό 1935 ἦταν κρατούμενος στό Στρατόπεδο Svirlag. Τό 1937 ἀπελευθερώθηκε καί ἐγκαταστάθηκε στό Τβέρ (Καλλίνιν). Τό 1941 ζοῦσε κρυπτόμενος σέ διάφορα χωριά τοῦ Βόλγα, στήν περιοχή τοῦ Ριμπίνσκ. Τήν 24. 6. 1941 συνελήφθη μαζί μέ τήν Ἐλισάβετ Ἀλεξάνδροβνα Bulgakova καί φυλακίστηκε στό Γιαροσλάβ. Ἐκτελέστηκε τήν 9. 12. 1941, ἐπειδή πλησίαζαν τά Γερμανικά στρατεύματα.

Ἡγουμένη Σοφία τοῦ Κιέβου (+ 1941).
Ἡ Νεομάρτυς Σοφία Grineva γεννήθηκε τό 1873 στή Μόσχα, σέ οἰκογένεια γαιοκτήμονος δικηγόρου μέ ἀρχαίες ρίζες. Σπούδασε Μουσική στό Ὠδεῖο τοῦ Κιέβου καί ταυτόχρονα ἀνέπτυξε πνευματικές σχέσεις μέ τούς Στάρετς τῆς Ὄπτινα. Σέ ἡλικία 22 ἐτῶν ἀσθένησε σοβαρά καί τῆς συστήθηκε νά πάει γιά θεραπεία στό Νταβός τῆς Ἐλβετίας. Πρίν φύγει πῆγε νά προετοιμασθεῖ στή Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος (πού εἶχε ἱδρύσει ἡ Ἄννα Znamensky) καί τελικά ἔμεινε ἐκεῖ, ἀφιερώνοντας τόν ἑαυτό της στό Θεό.
Τήν ἐποχή ἐκείνη ἡ Μονή εἶχε 600 περίπου μοναχές, ὀρφανοτροφεῖο, γηροκομεῖο, κ.ἄ. ἱδρύματα καί ὑψηλό ἐπίπεδο πνευματικῆς ζωῆς καί κοινωνικῆς προσφορᾶς. Στήν πορεία ἡ μ. Σοφία ἵδρυσε δική της μονή μέ 170 περίπου μοναχές καί ἵδρυμα προστασίας 30 παιδιῶν. Ἡ φήμη τῆς πνευματικῆς της ζωῆς καί τῶν δυνατοτήτων της ἦταν τέτοια, ὥστε τό 1912 - 13 ὁ Μητροπ. Κιέβου Φλαβιανός τήν προσέλαβε στήν Ἐπισκοπή του καί τῆς ἀνάθεσε τήν ἡγουμενεία τῆς ἱστορικῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Σκέπης (ἑνός μοναστικοῦ καθιδρύματος μέ 1.200 κελλιά, νοσοκομεῖο, κ.ἄ.).
Ὅταν οἱ Σοβιετικοί ἔκλεισαν τήν Μονή ἡ γ. Σοφία συνελήφθη καί φυλακίσθηκε. Ἀπελευθερώθηκε τό 1926. Τό 1927 μαζί μέ τόν Ἱερέα Δημήτριο Ἰβάνωφ ἦσαν ἀπό τούς πρώτους πού διέκοψαν τό μνημόσυνο τοῦ Μητροπ. Σεργίου, λόγῳ τῆς γνωστῆς Διακηρύξεως, καί ὑπήχθηκαν στή δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Δαμασκηνοῦ τοῦ Γκλούκωφ (Tsedrik). Μέχρι τόν θανατό της διακονοῦσε τήν Ἐκκλησία στίς Κατακόμβες, ὡς πνευματική μητέρα καί προεστῶσα δεκάδων μυστικῶν μοναζουσῶν. Κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 22. 3. 1941, σέ κάποιο μυστικό κοινόβιο.

Ἀρχιεπίσκοπος Βαρλαάμ τοῦ Πέρμ (+ 1942) .
Ὁ κατά κόσμον Βίκτωρ Στεφάνοβιτς Ryashentsev, γεννήθηκε τό 1878 στό Ταμπώφ, σέ οἰκογένεια ἐμπόρου. Ἦταν ἀδελφός τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἐπισκόπου Γερμανοῦ τοῦ Γιαζνίκωφ (+ 2. 9. 1937). Σπούδασε στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Καζάν καί τό 1901 διορίστηκε Καθηγητής στό Θεολογικό Σεμινάριο τῆς Οὔφα, ἔγινε μοναχός καί χειροτονήθηκε Διάκονος. Ἦταν πνευματικό ἀνάστημα τοῦ Γέροντος Γαβριήλ τῆς Μονῆς τῶν Ἑπτά Λιμνῶν. Τό 1911 χειροθετήθηκε Ἀρχιμανδρίτης καί ἀνέλαβε τήν διεύθυνση τοῦ Θεολογικοῦ Σεμιναρίου τῆς Πολτάβας.
Τό 1913 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Κόμελ. Τό 1918 ἡ ἐπαναστατική δραστηριότητα τόν ἀνάγκασε νά καταφύγει στό Κίεβο, ἔτσι τό 1919 τοῦ ἀφαιρέθηκε ἡ ἔδρα. Τό ἴδιο ἔτος συνελήφθη, ἀλλά ἀπελευθερώθηκε μετά ἀπό γραπτό αἴτημα 5.000 πολιτῶν! καί διορίσθηκε Ἐπίσκοπος Μογκίλεφ. Ὅταν ἐκδηλώθηκε τό κίνημα τῆς "Ζωντανῆς Ἐκκλησίας", παρασύρθηκε καί συμμετεῖχε, ἀλλά σύντομα ἀντιλήφθηκε τούς πραγματικούς σκοπούς τῶν Ἀνακαινιστῶν καί ἐπέστρεψε μετανοημένος στήν κανονική Ἐκκλησία, ὁπότε διορίσθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα Ἐπίσκοπος Πσκώφ (1923).
Τό 1924 συνελήφθη καί φυλακίσθηκε γιά δύο χρόνια στό Γιαροσλάβ. Τήν 13. 7. 1927 διορίσθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Πέρμ. Λίγες ἡμέρες ἀργότερα ὁ Μητροπ. Σέργιος δημοσίευσε τήν Διακήρυξή του, τήν ὁποία ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Βαρλαάμ δέν δέχτηκε. Ἔτσι τήν 11. 11. 1927 ἀπαλλάχθηκε ἀπό τά καθήκοντά του. Τό 1928 συμμετεῖχε στήν ὑπό τόν Μητροπ. Ἀγαθάγγελο Σύνοδο τοῦ Γιαροσλάβ, μέ τήν ὁποία καταδικάσθηκε ὁ Σεργιανισμός.
Σύμφωνα μέ μία πηγή τό ἴδιο ἔτος ὑπέγραψε ἐπίσης καί τίς ἀποφάσεις τῆς Νομαδικῆς Συνόδου.
Τό 1929 συνελήφθη καί πάλι καί φυλακίσθηκε στό Γιαροσλάβ. Τήν 3. 1. 1930 καταδικάστηκε σέ τρία χρόνια ἐξορία. Τό 1931 ἦταν ἐξόριστος στό Σολόβκι καί τό 1933 στά Βουνά τῆς Ἀρκοῦδας, στό Petrozadovsk.
Ἀπεβίωσε στίς φυλακές τῆς Βολόγδας, τήν 7. 2. 1942. Τό ὑψηλό ἀγωνιστικό του φρόνημα διασώζεται στίς ἐπιστολές του, μέ τίς ὁποίες στήριζε μία μυστική γυναικεία μοναστική ἀδελφότητα τῶν Κατακομβῶν.

Ἐπίσκοπος Κλαύδιος (Savinsky, + 1942).
Ὁ κατά κόσμον Κωνσταντῖνος Σωφρόνιεβιτς Savinsky γεννήθηκε τό 1882 στό χωριό Snetkova τοῦ Ποντόλσκ, σέ οἰκογένεια χωρικῶν. Μόνασε στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ὅπου τό 1923 χειροτονήθηκε Ἱερομόναχος καί τό 1925 ὀνομάσθηκε Ἡγούμενος. Μή δεχόμενος τήν Διακήρυξη τοῦ 1927, τό 1928 διέκοψε κοινωνία μέ τόν Μητροπ. Σέργιο. Τό 1929 χειροθετήθηκε Ἀρχιμανδρίτης ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Δημήτριο τοῦ Γκντώφ καί μέ τήν εὐλογία του ἄρχισε νά χειροθετεῖ μυστικούς μοναχούς καί μοναχές (μόνο στό διαμέρισμα τῆς ἡγουμένης Βερονίκης, χειροθέτησε 30 μοναχές!).
Τό 1930 χειροτονήθηκε μυστικά Ἐπίσκοπος. Συνελήφθη τήν 27. 12. 1930, ὅταν ἐξαρθρώθηκε δύκτιο Κατακομβιτῶν στό Κίεβο. Τήν 8. 10. 1931 καταδικάστηκε σέ πέντε χρόνια καταναγκαστικά ἔργα στή Δυτ. Σιβηρία. Ὅταν ἀπελευθερώθηκε, τοῦ ἀπαγορεύτηκε νά κατοικήσει σέ μεγάλες πόλεις. Τό 1936 ἐγκαταστάθηκε κρυφά στό Νόβγκοροντ, ὅπου λειτουργοῦσε μυστικά μέ τόν π. Πέτρο (Belavsky, + 1938). Τό 1938 κατέφυγε κρυφά στήν Πετρούπολη, ὅπου δημιούργησε ἕναν μυστικό ναό μέ μόλις 12 πιστούς! Συνελήφθη τήν 17. 6. 1942 - μαζί μέ τήν μυστική μοναχή Εὐδοκία καί τόν λαϊκό Ἀνατόλιο - καί ἐκτελέστηκε τήν 12. 8. 1942.

Ἱερεύς Ν. Η. Νοβοσέλτσεφ καί οἱ σύν αὐτῷ (+ 1942 ἤ 1943).
Ὁ Ἱερεύς Νοβοσέλτσεφ κρεουργήθηκε ἀπό Ρώσους μυστικούς πράκτορες, μαζί μέ τήν Πρεσβυτέρα του, τήν θυγατέρα τους καί ἕναν Κοζάκο ὑπηρέτη, στό χωριό Μιλιχίντσι τῆς Βαλέφσκα - Καμένιτσκ τῆς Σερβίας, τό 1942 ἤ 1943.

Πρωθ. Νικόλαος τοῦ Χαρκόβου (Sangushko - Zagorovsky + 1943).
Ὁ κατά κόσμον Νικόλαος Sangushko - Zagorovsky γεννήθηκε τό 1872 σέ οἰκογένεια Διακόνου, μέ πριγκιπικές - ἱερατικές ρίζες. Ἀρχικά ἀκολούθησε τό στάδιο τοῦ ἐγγάμου Κληρικοῦ. Νυμφεύθηκε τήν Αἰκατερίνη Ivanovna καί χειροτονήθηκε ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Χαρκόβου Ἀντώνιο Κραποβίτσκυ. Ὡς Ἱερέα τόν γνώρισε - τότε νεαρός - ὁ ἔπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Σαγγάης καί ἁγ. Φραγκίσκου Ἰωάννης Μαξίμοβιτς.
Τό 1930 συνελήφθη ὡς Ἰωσηφίτης καί ἐξορίστηκε στό Σολόβκι. Μετά τήν ἀπελευθέρωσή του τοῦ ἐπιτράπηκε νά ζήσει ὅπου ἤθελε ἐκτός ἀπό τό Χάρκοβο, ἔτσι ἐγκαταστάθηκε στό Oboyan τοῦ Κούρσκ, ὅπου ἱερουργοῦσε στό σπίτι του. Ἀπεβίωσε τήν 30. 9. 1943 στό Peremysl τῆς Πολωνίας καί ἐνταφιάσθηκε ἐκεῖ.

Ἐπίσκοπος Μακάριος τοῦ Malovishery (+ 1944).
Ὁ κατά κόσμον Κοσμᾶς Βασίλιεβιτς Vasiliev γεννήθηκε τό 1871 στό χωριό Guba τοῦ Τιχβίν, σέ πολύτεκνη οἰκογένεια. Σέ ἡλικία 23 ἐτῶν ἔγινε μοναχός στή Μονή τοῦ ἁγ. Μακαρίου τοῦ Ρωμαίου Νόβγκοροντ, ἡ ὁποία στήν ἐποχή του εἶχε περίπου 200 μοναχούς. Τό 1897 ἔγινε ρασοφόρος μέ τό ὄνομα Κύριλος, τό 1900 δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη καί τό 1906 ἀναδείχθηκε Ἡγούμενος.
Τό 1922 συνελήφθη γιά πρώτη φορά, λόγῳ ἀντιδράσεως στή δήμευση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκευῶν.
Τό 1923 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Lyuban μέ εὐλογία τοῦ Πατριάρχη Τύχωνα (κατά μία ἄλλη πληροφορία ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀνδρέα τῆς Οὔφα). Τό 1924 δέχθηκε τό Μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα μέ τό Μακάριος, στή Λαύρα τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι.
Τό 1924 συνελήφθη γιά δεύτερη φορά καί φυλακίσθηκε στήν Πετρούπολη, τό Σολόβκι, κ.ἀ. Ὅταν ἀπελευθερώθηκε ἐπέστρεψε στή μονή του, ὅπου λειτουργοῦσε καθημερινά σάν ἁπλός Πρεσβύτερος, βοηθούμενος ἀπό τόν Διάκονο Βουκόλο. Τό 1927 δέν δέχθηκε τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου καί κατά μία πληροφορία τό 1928 ὑπέγραψε τίς ἀποφάσεις τῆς Νομαδικῆς Συνόδου.
Ἦταν ὁ τελευταῖος Ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Μακαρίου Πετρουπόλεως. Ὅταν ἔκλεισε ἡ μονή, τήν 18. 2. 1932, ὁ ἐπ. Μακάριος συνελήφθη μέ ὅλους τούς μοναχούς καί ἐξορίστηκε γιά τρία χρόνια στήν Ἄλμα Ἄτα τῆς Σιβηρίας, ὅπου ἐργάστηκε σάν νυκτοφύλακος σ' ἕνα στρατόπεδο. Ὅταν ἀπελευθερώθηκε, τό 1935 ἤ 1937, ἐπέστρεψε στή διαλυμένη μονή του καί ἄρχισε νά δραστηριοποιεῖται σάν Ἐπίσκοπος τῶν Κατακομβῶν στίς περιοχές τοῦ Νόβγκοροντ, τοῦ Τβέρ καί τῆς Πετρουπόλεως. Γιά διάστημα δέκα περίπου χρόνων, δέν ἔμεινε ποτέ δύο νύχτες κάτω ἀπό τήν ἴδια στέγη!
Τό 1937 συνελήφθη καί πάλι καί ἐξορίστηκε στήν Κεντρική Ἀσία. Κατά τήν διάρκεια τῆς εἰσβολῆς τῶν Γερμανῶν, συνελήφθη ἀπό τούς Ναζί καί φυλακίστηκε στό Λιούμπεν. Μετά τήν ἀποφυλάκισή του, τό 1941, ἐγκαταβίωσε στή Μονή τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκώφ, μετά ἀπό πρόταση ἑνός Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἱερέα. Ἀπό ἐκεῖ συνέχισε τήν δραστηριότητά του σάν Κατακομβίτης Ἐπίσκοπος. Ἀστειευόμενος, συνήθιζε νά λέει, ὅτι εἶχε τήν δική του "Ἀκαδημία" καί τό δικό του "Σεμινάριο", διότι προετοίμαζε ὑποψηφίους μυστικούς κληρικούς!
Ὁ Ἐπίσκοπος Μακάριος ἦταν ἄνθρωπος ἀρετῆς καί εἶχε ἐλεηθεῖ ἀπό τόν Θεό μέ τό προορατικό χάρισμα. Μεταξύ ἄλλων εἶχε προφητεύσει τήν καταστροφή τῆς μονῆς του (τό 1932), τήν ἀτυχῆ γιά τούς Γερμανούς ἔκβαση τοῦ πολέμου, ἀλλά καί τόν δικό του θάνατο. Φονεύθηκε προσευχόμενος, τό βράδυ τῆς 1ης Ἀπριλίου 1944, κατά τήν διάρκεια βομβαρδισμοῦ τῆς περιοχῆς ἀπό τόν Ἑρυθρό Στρατό. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι μοναχοί εἶχαν πάει στά καταφύγια γιά προστασία, ὁ ἐνάρετος Ἐπίσκοπος ἔμεινε στό κελλί του καί συνέχισε τήν προσευχή του! Ὅταν ἔληξε ὁ βομβαρδισμός, οἱ πατέρες τῆς μονῆς βρῆκαν τόν Ἐπίσκοπο νεκρό στό κελλί του καί πάνω στό ἀναλόγιο ἀνοικτά τό Ἱερό Εὐαγγέλιο καί ἕνα προσευχητάριο!
Σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή δέν φονεύθηκε στόν βομβαρδισμό, ἀλλά δολοφονήθηκε ἀπό μυστικούς πράκτορες πού εἶχαν μεταμφιεσθεῖ σέ μοναχούς!

Ἐπίσκοπος Βασίλειος τῆς Κινέσμα (+ 1945).
Ἕνας τῶν διαπρεπεστέρων Ἀρχιερέων τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας κατά τόν 20ό αἰ., ἀπό τούς σοβαρωτέρους ἀντιπάλους τοῦ Σεργιανισμοῦ.
Ὁ κατά κόσμον Βασίλειος Σεργκιέγιεβιτς Preobrazensky γεννήθηκε τό 1873 (ἤ 1876) στήν Κινέσμα, σέ οἰκογένεια Πρωθιερέως. Ἡ πνευματική του πορεία προφητεύθηκε ἀπό μία γερόντισσα προσκυνήτρια κατά τήν βάπτισή του. Σπούδασε Θεολογία στό Σεμινάριο τῆς Κοστρόμα καί στήν Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως, Νομικά στό Πανεπιστήμιο τῆς Πετρουπόλεως καί Εὐρωπαϊκό Πολιτισμό σέ Πανεπιστήμιο τῆς Ἀγγλίας, ἐνῶ τό 1917 ἀποφοίτησε ἀπό τό Ρωσικό Παιδαγωγικό Ἰνστιτοῦτο.
Ὅταν κατά τήν διάρκεια κάποιων καλοκαιρινῶν διακοπῶν σώθηκε ἀπό βέβαιο πνιγμό στόν ποταμό Βόλγα, διότι ναυάγησε τό πλοῖο πού τόν μετέφερε, ὑποσχέθηκε νά ἀφιερωθεῖ στήν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Τήν ὑπόσχεσή του ἐκπλήρωσε τό 1917. Προηγουμένως εἶχε διδάξει Ἀπολογητική στό Θεολογικό Σεμινάριο τοῦ Βορονέζ (1901) καί Ξένες Γλῶσσες, Λατινικά καί Γενική Ἱστορία σέ Γυμνάσια τοῦ Μίργκοροντ καί τῆς Μόσχας.
Τό 1920 χειροτονήθηκε Διάκονος καί Πρεσβύτερος ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ τῆς Κοστρόμας. Τό ἀμέσως ἑπόμενο ἔτος 1921 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Κινέσμα, βοηθός τῆς Ἐπισκοπῆς Κοστρόμας. Ἐξαιρετικά ἀκτήμων δέν εἶχε ποτέ δικό του σπίτι, ἀλλά διέμενε στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ἀναλήψεως.
Τό 1922 συγκρούσθηκε μέ τίς Σοβιετικές Ἀρχές γιά τό θέμα τῶν Ἀνακαινιστῶν καί τῆς δημεύσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκευῶν. Τήν 10. 5. 1923 συνελήφθη γιά πρώτη φορά καί ἐξορίστηκε στό Ust Kol τῆς χώρας τῶν Ζυριανῶν, ὅπου κατοίκησε σέ μία καλύβα μαζί μέ 2 Μητροπολίτες καί 4 ἄλλους ἐξορίστους Ἐπισκόπους! Ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν ὁ Μητροπ. Κύριλλος τοῦ Καζάν, ὁ ὁποῖος τοῦ δώρησε τά ἄμφιά του. Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς ὁ ἐπ. Βασίλειος ἔδωσε ἐντολή στά πνευματικά του τέκνα νά κόψουν τά ἄμφια σέ μικρά κομματάκια καί νά τά μοιράσουν εὐλογία στούς πιστούς!
Ἀπελευθερώθηκε τό 1925, ἀλλά τό 1926 οἱ Ἀρχές τόν ὑποχρέωσαν νά ἐγκαταλείψει τήν πόλη καί τελικά τόν ἐξόρισαν γιά τρία χρόνια στό Anapol τῆς Κοστρόμας. Τό 1927, καίτοι ἐξόριστος, δέν ἀναγνώρισε τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου.
Τό 1928 συμμετεῖχε στήν ὁμάδα ἐργασίας τῆς Νομαδικῆς Συνόδου, ὡς ἐκπρόσωπος τῶν λεγομένων Γιαροσλαβιτῶν καί πιθανῶς καί ἄλλων μή μνημονευόντων τῶν Μητροπ. Σέργιο.
Τόν Μάρτιο τοῦ 1929 φυλακίστηκε στό Ἰβάνοβο καί ἐξορίστηκε στή Malorechka τῶν Οὐραλίων, ὅπου δημιούργησε γύρω του μία ἰσχυρή ὁμάδα Κατακομβιτῶν, πού οἱ Ἀρχές τούς ὀνόμασαν "Βασιλειανούς".
Οἱ Ἀρχές τόν θεωροῦσαν τόσο ἐπικίνδυνο, ὥστε τοῦ ἀπαγόρευσαν νά ζῆ σέ κατοικημένη περιοχή! Ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1932 μέχρι τόν Μάρτιο τοῦ 1933 ἦταν ἐξόριστος στό Ὀρέλ. Τό 1933 καταδικάσθηκε γιά συμμετοχή στήν "ἀντισοβιετική ὀργάνωση τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν" καί ἐξορίστηκε στό Μουρμάνσκ. Τό 1943 ὁ Σεργιανιστής Μητροπολίτης τοῦ Γιαροσλάβ τοῦ πρόσφερε Ἐπισκοπική Ἕδρα, ἀλλά ὁ ἐπ. Βασίλειος δέν ὑπέκυψε, μέ ἀποτέλεσμα νά φυλακισθεῖ στίς φυλακές τῆς NKVD στό Γιαροσλάβ καί ἀργότερα στή Μόσχα. Τήν 13. 7. 1944 κρατοῦνταν στή φυλακή Butyrskya τῆς Μόσχας καί στή συνέχεια ἐξορίστηκε γιά πέντε χρόνια στό Birlyussi τοῦ Κρασνογιάρσκ, ὅπου κάποια φορά τοῦ πρόσφεραν... ἀκαθαρσίες ἀλόγου γιά φαγητό!
Ἀπεβίωσε τήν 29η ἤ 31 Ἰουλίου 1945 στήν ἐξορία. Πρίν κοιμηθεῖ ἀρνήθηκε νά λάβει Θεία Κοινωνία ἀπό Σεργιανιστή Ἱερέα καί ζήτησε ἀπό τήν μυστική μοναχή πού τόν ὑπηρετοῦσε νά τοῦ διαβάσει τόν "Κανόνα εἰς Ψυχοραγοῦντα". Ἐνταφιάσθηκε ἀπό τό πνευματικό του τέκνο Ἱερομόμαχο Βενέδικτο τῆς Μονῆς Lukhsky. Τόν Ἰούλιο τοῦ 1993 τά Λείψανά του μεταφέρθηκαν στή Μονή Εἰσοδείων τῆς Θεοτόκου, στό Ἰβάνοβο.

Ἐπίσκοπος Ἀμφιλόχιος τοῦ Κρασνογιάρσκ (+ 1946).
Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀμφιλόχιος Skvortsev γεννήθηκε τό 1885 καί φοίτησε στό Θεολογικό Σεμινάριο καί στήν Ἀκαδημία τοῦ Καζάν. Διακρίθηκε στόν τομέα τῆς Ἱεραποστολῆς, ἔμαθε πολλές γλῶσσες Μογγολικῶν φυλῶν καί εἰδικεύθηκε στίς θρησκευτικές δοξασίες τῶν Λάμα. Δίδαξε στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Καζάν, στίς ἕδρες τῶν Μογγολικῶν γλωσσῶν καί τῆς Θρησκειολογίας.
Τό 1922 χειροτονήθηκε βοηθός Ἐπίσκοπος Οὔφα. Ἀργότερα ὑπηρέτησε στίς ἕδρες τοῦ Ντόνσκ καί (ἀπό τό 1929) τοῦ Γιενισέϊ - Κρασνογιάρσκ. Ἀντιτάχθηκε μέ ἰδιαίτερο σθένος στή "Ζωντανή Ἐκκλησία" καί στή Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου καί γι' αὐτό συνελήφθη καί φυλακίσθηκε.
Μετά ἀπό ὑπόδειξη τοῦ Μητροπ. Κυρίλλου τοῦ Καζάν, παραιτήθηκε ἀπό τήν ἕδρα του καί κατέφυγε στά δάση τῆς Σιβηρίας, ὅπου ἔζησε ἀσκητικά μαζί μέ ἄλλους μή ἀναγνωρίζοντες τόν Σεργιανισμό Κληρικούς (πιθανῶς καί Ἐπισκόπους). Οἱ συνθῆκες διαβιώσεώς του στήν παγωμένη ἔρημο τῆς Σιβηρίας ἦσαν ἰδιαίτερα σκληρές, σέ ἕνα τόπο ἀπαράκλητο ἀπό ἀνθρώπινη παρουσία καί δραστηριότητα καί μέ συνεχή τόν κίνδυνο τῆς συλλήψεως.
Ὅπως μαρτυρεῖ ὁ Πρωθιερεύς Μιχαήλ Polsky, τό 1934 ἦταν ἰδιαίτερα γνωστός σ' ὅλη τήν Σιβηρία γιά τήν θαρραλέα στάση του κατά τοῦ Σεργιανισμοῦ. Ἀπεβίωσε τό 1946.

Ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Μινβόντι, ὁ Θαυματουργός (+ 1948).
Μία τῶν μεγαλυτέρων πνευματικῶν μορφῶν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, προορατικός, διά Χριστόν Σαλός και θαυματουργός ἐν ζωῇ καί μετά θάνατον.
Ὁ κατά κόσμον Θεόδωρος Κάσενεφ γεννήθηκε τό 1841 στό Πέρμ, σέ οἰκογένεια πτωχῶν χωρικῶν. Αἰσθανόμενος τόν πόθο τῆς μοναχικῆς ἀφιερώσεως ἤδη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, κρυφά ἀπό τούς γονεῖς ἀκολούθησε προσκυνητές στό Ἅγιο Ὄρος καί ἔγινε δεκτός στή Ρωσική Μονή τοῦ ἁγ. Παντελεήμονος. Ἐκεῖ - σέ ἡλικία μόλις 14 ἐτῶν - ἐκδηλώθηκε τό κατά τῶν πονηρῶν πνευμάτων χάρισμα μέ τό ὁποῖο εἶχε ἐλεηθεῖ, ὅταν θεράπευσε τήν πάσχουσα σύζυγο ἑνός σημαντικοῦ Ρώσου Διπλωμάτη!
Τό 1859 ἔγινε μικρόσχημος μοναχός μέ τό ὄνομα Θεοδόσιος καί στάλθηκε στό Ρωσικό Μετόχι τῆς ΚΠόλεως, γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν πολυπληθῶν Ρώσων προσκυνητῶν. Ὑπηρέτησε ἀκόμη πέντε χρόνια στή Ρωσική Ἀποστολή τῶν Ἱεροσολύμων, γιά τόν ἴδιο λόγο. Ἑξαιρετικῆς νοημοσύνης ἔμαθε 14 γλῶσσες! Τό 1879 ἐπέστρεψε στό Ἅγιο Ὄρος, τό 1897 δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη καί τό 1901 ἀναδείχθηκε Ἡγούμενος τῆς μετανοίας του. Τό 1907 παραιτήθηκε ἀπό τήν ἡγουμενία, πῆγε καί πάλι στά Ἱεροσόλυμα καί ὑπηρέτησε σάν ἐφημέριος στόν Πανάγιο Τάφο. Ἐκεῖ ἔγινε Μεγαλόσχημος καί πῆρε τήν προσωνυμία "Ἱεροσολυμίτης".
Ἐπέστρεψε στή Ρωσία μετά ἀπό ἐμφάνιση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί ἀρχικά ἐγκαταστάθηκε στό Κρασνοντάρ, ὅπου ἔζησε ἐρημητικά σέ μία ξύλινη καλύβα καί δημιούργησε γύρω μία ἀδελφότητα ἀφοσιωμένων ψυχῶν. Τό ταπεινό του ἡσυχαστήριο διαλύθηκε ἀπό τούς Σοβιετικούς τό Πάσχα τοῦ 1925 καί ὁ ἴδιος ἐξορίστηκε στό Σολόβκι (ὅπως εἶχε προφητεύσει ἤδη ἀπό τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων τοῦ 1925).
Ἡ Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου (1927) τόν βρῆκε ἐξόριστο στό Σολόβκι. Ὁ πνευματοφόρος Γέροντας δέν ἀναγνώρισε τήν "νέα ἐκκλησιαστική πολιτική", ἀλλά συντάχθηκε μέ τούς ἐξορίστους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατάκομβῶν (ἐπ. Μάξιμο τοῦ Σερπούχωφ, κ.ἄ.).
Ἐπιστρέφοντας ἀπό τήν ἐξορία τό 1932, ἐγκαταστάθηκε στό Μινβόντι τοῦ Καυκάσου, ὡς διά Χριστόν Σαλός. Ὑπηρέτησε τόν πιστό λαό μέ τά ἁγιοπνευματικά χαρίσματα τῶν ἰάσεων καί τῆς προφητείας καί στήριξε πολλές κλονιζόμενες ψυχές στήν πίστη καί τόν χριστιανικό βίο.
Κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 26η Ἰουλίου 1948, σέ ἡλικία 107 ἐτῶν καί ἐνταφιάστηκε στό Μινβόντι. Ὅταν πρίν τήν κοιμησή του ρωτήθηκε ἀπό πνευματικά του τέκνα, ποιός θά τόν ἐνταφιάσει, ἐκεῖνος ζήτησε νά μήν καλέσουν Ἱερέα τοῦ Σοβιετοποιημένου Πατριαρχείου, ἀλλά νά τό ἀφήσουν στήν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ. Πράγματι ὅταν κοιμήθηκε, ἕνας παράξενος ἐπισκέπτης Κληρικός ἐμφανίσθηκε ἀπό τό πουθενά, τόν ἐνταφίασε καί ἔπειτα ἐξαφανίσθηκε!
Ὁ τάφος του σύντομα ἔγινε τόπος πανρωσικοῦ προσκυνήματος, λόγῳ τῶν πολλῶν θαυμάτων του. Τό 1995 ἔγινε ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ἡ ἀνακομιδή τῶν χαριτοβρύτων Λειψάνων του, τά ὁποῖα ἐναποτέθηκαν στό Ναό τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Ἡ ἁγιότητά του ἀναγνωρίζεται τόσο ἀπό τήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν στήν Ὁποία ἀνῆκε, ὅσο καί ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, μέ τό ὁποῖο δέν εἶχε καμμία πνευματική σχέση!
Ὁ ὅσ. Θεοδόσιος ἀναφερόμενος στήν ἐκκλησιαστική κατάσταση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, μετά τόν θάνατο τῶν Κατακομβιτῶν Ἐπισκόπων, εἶχε πεῖ χαρακτηριστικά, ὅτι "οἱ Ρῶσοι ἀπό τούς Ἕλληνες πήραμε τήν Πίστι καί ἀπό αὐτούς θά λάβουμε καί τήν Ἀποστολική Διαδοχή"! Πρίν κοιμηθεῖ ἐμπιστεύθηκε σέ πνευματικό του τέκνο ἕνα μικρό ἀργυρό ἀρτοφόρειο καί τό ἐπιτραχήλιό του λέγοντας, "νά δοθοῦν στόν Ἕλληνα Ἐπίσκοπο πού θά τελέσει Τρισάγιο στόν τάφο μου"! Ὅταν ἐπισκέφθηκε τήν περιοχή ὁ Μητροπ. Γ.Ο.Χ. Μεσογαίας Κήρυκος καί πληροφορήθηκε περί τοῦ θαυματουργοῦ αὐτοῦ Ἁγίου τῶν Κατακομβῶν, ζήτησε νά προσκυνήσει στόν τάφο του καί - χωρίς νά γνωρίζει τήν ἐντολή - τέλεσε Τρισάγιο γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς του. Ἔτσι τοῦ δόθηκαν τά πολύτιμα αὐτά κειμήλια, τά ὁποῖα σήμερα φυλάσσονται στόν Ἱ. Ν. ἁγ. Αἰκατερίνης Στρογγύλης Κορωπίου (βλ. σχ. Ἡμεροδείκτη 2002 Ἱ. Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, σελ. 33).
Ἡ μνήμη του τιμᾶται τοπικῶς τήν 26η Ἰουλίου.

Ἀρχιεπίσκοπος Ταυρίδος Ἀντώνιος (Abashidze, + 1952).
Ὁ κατά κόσμον Δαβίδ Ἴλιτς Abashidze ἦταν Γεωργιανῆς καταγωγῆς. Γεννήθηκε τό 1867 στό χωριό Bedzhiny τῆς Τιφλίδος σέ Πριγκιπική οἰκογένεια. Σπούδασε στό Αὐτοκρατορικό Πανεπιστήμιο τοῦ Νοβοροσκίκ καί στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Καζάν. Τό 1891 ἔγινε μοναχός μέ τό ὄνομα Δημήτριος καί τό 1896 δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη. Δίδαξε στά Θεολογικά Σεμινάρια τοῦ Κουτάϊς καί τῆς Τιφλίδος, στή Γεωργία. Τό 1902 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ἀλαβερντί. Τό 1903 μετατέθηκε στήν Ἐπισκοπή Mingrelia, τό 1906 στήν Ἐπισκοπή Τασκένδης καί τό 1912 στήν Ἐπισκοπή Ταυρίδος καί Συμφεροπόλεως. Ἀρχιεπίσκοπος ὀνομάσθηκε τό 1915. Συμμετεῖχε στήν Πανρωσική Σύνοδο τοῦ 1917 - 18, ὅπου ὑποστήριξε τό αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας. Τό 1919 συμμετεῖχε στήν Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστική Διοίκηση τῆς Νοτίου Ρωσίας.
Τό 1923 συνελήφθη καί ἐξορίσθηκε στήν Κριμαῖα, ὅπου ἔζησε ἀσκητικά, σάν ἁπλός μοναχός, σέ ἕνα Μετόχιο τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Δέν ἀναγνώρισε τήν Διακήρυξη τοῦ 1927, ὑπῆρξε μάλιστα ἕνας ἀπό τούς συντάκτες τῆς "Ἐκκλήσεως τοῦ Κιέβου", μέ τήν ὁποῖα καταδικάζοταν τό νέο "ἐκκλησιαστικό σχῆμα" τοῦ Μητροπ. Σεργίου.
Τό 1928 ἤ 1929 δέχθηκε τό Μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα μέ τό ὄνομα Ἀντώνιος καί κατοίκησε στό Κίεβο (διότι τοῦ εἶχε ἀπαγορευθεῖ νά κατοικεῖ σέ ἕξι μεγάλες πόλεις τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως).
Σύμφωνα μέ μία πηγή τό 1928 ἐπίσης ὑπέγραψε τίς ἀποφάσεις τῆς Νομαδικῆς Συνόδου.
Ἦταν ἄνθρωπος προσευχῆς, μεγάλος ἀσκητής καί πνευματοφόρος Γέροντας. Παρά τούς θρησκευτικούς διωγμούς, ἑκατοντάδες πιστοί - ἀνάμεσά τους καί πολλοί Ἐπίσκοποι - τόν ἐπισκέπτονταν γιά νά ἐξομολογηθοῦν καί νά ζητήσουν τίς συμβουλές καί τήν εὐχή του.
Ἀρχικά ἀντιτάχθηκε στό αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας, τό 1941 ὅμως, μέ τήν εἰσβολή τῶν Γερμανῶν, προχώρησε μαζί μέ ἄλλους Ἀρχιερεῖς (τόν ἐπ. Παντελεήμονα Rudik, τόν Κατακομβίτη Ἐπίσκοπο Ἠλία καί τόν Ἐπίσκοπο Μακάριο), στή δημιουργία ἀνεξάρτητης ἀπό τό Σεργιανιστικό Πατριαρχεῖο Μόσχας Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία καί χειροτόνησε Ἐπισκόπους (ὅπως τόν Θεοδόσιο Bakhmetev, + 1986). Ἀπεβίωσε τήν 19. 10. 1952 ἤ (σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή), τόν Δεκέμβριο τοῦ ἴδιου ἔτους.
Μετά τήν ἀποχώρηση τῶν Γερμανῶν οἱ Ἐπίσκοποι αὐτοί ἑνώθηκαν μέ τήν ὑπό τόν Μητροπ. Ἀναστάσιο Ρωσική Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς.

Ὁσία Ματρώνα τῆς Μόσχας, ἡ Θαυματουργός (+ 1952).
Ἡ Ματρώνα Δημητρίεβνα Νικόνοβα γεννήθηκε τήν 22. 11. 1881 στό χωριό Σέμπινο τῆς περιφερείας τῆς Τούλας. Οἱ γονεῖς της Δημήτριος καί Ναταλία ἦσαν πτωχοί χωρικοί. Πρίν γεννηθεῖ, ἡ μητέρα της - λόγῳ τῆς μεγάλης τους φτώχειας - σκέπτοταν νά τήν δώσει σέ ὀρφανοτροφεῖο, ὅμως ἕνα παράξενο ὄνειρο τήν ἔπεισε νά τήν κρατήσει.
Ἡ Ματρώνα γεννήθηκε ἀόμματη, ἀπολύτως τυφλή. Κατά τήν βάπτισή της, ἕνα σημεῖο παραχωρήθηκε ἀπό τόν Θεό: Μία εὐωδιαστή ὀμίχλη κάλυψε τήν κολυμβήθρα! Ἕνα ἄλλο σημεῖο τῆς μελλοντικῆς της πορείας, ἦταν καί τό ἀκόλουθο: Δέν θήλαζε Τετάρτες καί Παρασκευές!
Ἄν καί τυφλή ἡ Ματρώνα, ἀπό τήν παιδική της ἡλικία εἶχε μάθει πού ἦταν τό εἰκονοστάσιο καί τήν νύκτα πού κοιμόνταν οἱ γονεῖς καί τ' ἀδέλφια της, κατέβαζε τίς εἰκόνες καί "ἔπαιζε" μαζί τους!
Μεγάλωσε κυριολεκτικά μέσα στήν Ἐκκλησία, στόν ἐνοριακό Ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Στήν ἡλικία τῶν 7 ἤ 8 χρονῶν, ἐμφανίσθηκε τό προορατικό καί θαυματουργικό της χάρισμα. Μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς της "ἔβλεπε" τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ἐπερχόμενους κινδύνους, θεομηνίες καί συμφορές. Ὅταν τό χάρισμά της ἔγινε γνωστό, πολλοί ἄνθρωποι ἔφταναν στό σπίτι της μέ τούς ἀσθενεῖς τους γιά νά ζητήσουν τίς προσευχές της καί τῆς ἔφερναν τρόφιμα καί προϊόντα τους. Ἔτσι ἡ ἀόμματη καί ἀνίκανη γιά ἐργασία Ματρώνα, ἔγινε τροφοδότης τῆς οἰκογενείας της.
Σέ ἡλικία 14 ἐτῶν τῆς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νά προσκυνήσει σέ διάφορους ἅγιους τόπους τῆς Ρωσίας (Λαύρες τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου καί Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου κ.ἄ.), μαζί μέ τήν κόρη τοῦ τοπικοῦ γαιοκτήμονα Λυδία Γιανκόβα. Εἷναι χαρακτηριστική ἡ συνάντησή της μέ τόν ἅγ. Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης, ὁ ὁποῖος "μετά τήν ἀκολουθία στό Ναό τοῦ ἁγ. Ἀνδρέου τῆς Κροστάνδης, παρεκάλεσε τόν κόσμο νά παραμερίσει μπροστά στήν προσερχόμενη δεκατετράχρονη Ματρώνα καί εἰς ἐπήκοον ὅλων εἶπε: "Ἔλα, Ματρώνουσκα, ἔλα σ' ἐμένα. Ἰδού ἔρχεται ἡ ἀντικαταστάτριά μου, ὁ ὄγδοος στύλος τῆς Ρωσίας". Τήν σημασία αὐτῶν τῶν λόγων δέν ἑρμήνευσε ἡ Μάτουσκα σέ κανέναν, οἱ δικοί της ὅμως καταλάβαιναν, ὅτι ὁ ἅγ. Ἰωάννης προεῖδε τήν ἰδιαίτερη ἀποστολή τῆς Ματρώνας γιά τήν Ἐκκλησία καί τό Ρωσικό λαό, στά χρόνια τῶν μελλοντικῶν διωγμῶν" ("Ἡ ἁγ. Ματρώνα τῆς Μόσχας", μετάφρασις - ἔκδοσις Ἱερομονάχου Δορυμέδοντος Σουχίνιν, σελ. 19).
Στήν ἡλικία τῶν 16 ἐτῶν ἡ Ματρώνα ἔμεινε παράλυτη στά κάτω ἄκρα. Δέν περπάτησε ποτέ πιά. Κι ὅμως σήκωσε κι αὐτό τόν σταυρό μέ ὑπομονή καί καρτερία. Ἀπό τήν ἐφηβική της ἤδη ἡλικία προεῖδε καί μίλησε γιά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, γιά τήν δολοφονία τοῦ Τσάρου Νικολάου Β', γιά τήν διανομή τῶν ἐδαφῶν καί τήν ἐγκατάλειψη τῆς γῆς, γιά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τήν εἰσβολή τῶν Γερμανῶν καί τήν διάσωση τῆς Μόσχας, τήν νίκη τῶν Ρώσων κ.ἄ. σημαντικά γεγονότα. Ἀκόμη, εἶχε πλήρη ἀντίληψη τοῦ περιβάλλοντος, ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι πού ἔβλεπαν. Μποροῦσε ἀκόμη "ἐν πνεύματι" νά ἐπισκεφθεῖ ἄλλους τόπους καί χώρες καί νά τίς περιγράψει ἀκριβῶς!
Τό 1925 ἡ Ματρώνα μετακόμισε στήν Μόσχα. Γιά 30 περίπου χρόνια (μέχρι τόν θάνατό της, τό 1952), γύριζε σέ σπιτάκια φίλων της, ἄθλια σοβιετικά διαμερίσματα καί ὑπόγεια (κάποτε ἔζησε σέ ἕνα σπιτάκι ἀπό κόντα πλακέ). Πολλές φορές ἔφευγε ἀπό τά καταλύματά της, τήν παραμονή τῆς ἐφόδου τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας!
Καθημερινά τήν ἐπισκέπτοταν 40 περίπου ἄτομα! καί ζητοῦσαν τίς προσευχές της. Εἶχε ἰδιαίτερη εὐλάβια στόν Πρωθιερέα Βαλεντίνο Ἀμφιτεάτρωφ (+ 1908) καί ἔστελνε πολλούς ἀσθενεῖς νά προσευχηθοῦν στόν τάφο του, στό κοιμητήριο Βαγάνκοβο τῆς Μόσχας, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐξελιχθεῖ σέ προσκύνημα.
Ἡ ὁσ. Ματρώνα ἀνῆκε στήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Διώχθηκε ἀπό τούς ἀθεϊστές γιά 35 περίπου χρόνια, ἔζησε στή Μόσχα χωρίς ταυτότητα καί ἄδεια διαμονῆς (διότι τήν ἐποχή ἐκείνη οἱ χωρικοί δέν εἶχαν προσωπικά ἔγγραφα, γιά νά μένουν ἀναγκαστικά στά χωριά τους!) καί θαυματουργικά ἀπέφευγε τίς συλλήψεις.
Τῆς ἀποκαλύφθηκε ἡ ἐκδημία της τρεῖς ἡμέρες πρίν. Κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 2α Μαϊου 1952 και ἐνταφιάστηκε ἀπό τό Πατριαρχεῖο στή Μονή τοῦ ἁγ. Δανιήλ.
Τά θαύματά της ἀνέδειξαν τόν τάφο της προσκύνημα, στό ὁποῖο ἔρχονται χιλιάδες ἄνθρωποι ἀπό ὅλη τήν Ρωσία, ἀλλά καί τό ἐξωτερικό, γιά νά προσευχηθοῦν καί νά ζητήσουν τίς πρεσβείες. Τό γεγονός αὐτό ἀνάγκασε τό Πατριαρχεῖο Μόσχας νά δεχθεῖ τήν ἁγιότητά της καί - στά πλαίσια τῆς πολιτικῆς του γιά τήν ἀπορρόφηση τῶν Κατακομβιτῶν πιστῶν - νά τήν οἰκειοποιηθεῖ (τό ἴδιο συνέβη μέ τόν μεγάλο Ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν ὅσ. Θεοδόσιο τοῦ Καυκάσου, ἀλλά καί μέ ὅλους τούς Ὁμολογητές Ἀρχιερεῖς πού ἀποκήρυξαν τόν Μητροπ. Σέργιο καί ὁδήγησαν τήν Ρωσική Ἐκκλησία στίς Κατακόμβες!).
Τήν 8η Μαρτίου 1998 τό Πατριαρχεῖο προχώρησε στήν ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων της. Τότε οἱ παθολογοανατόμοι γιατροί πού ἦσαν παρόντες διαπίστωσαν, ὅτι στό στέρνο της ὑπῆρχε κολλημένο ἕνα ὀστέϊνο σταυρουδάκι! Ἦταν ὁ σταυρός της, "ἕνα ἐξωτερικό σημάδι τῆς ἐκλογῆς τῆς Ἁγίας ἀπό τό Θεό" (αὐτ. σελ. 61). Τά Λείψανά της σήμερα φυλάσσονται στή Μονή Ἁγίας Σκέπης Μόσχας. Τήν 2α Μαϊου 1999 τό Πατριαρχεῖο Μόσχας διακήρυξε Συνοδικά τήν ἁγιότητά της.
Ἡ μνήμη της τιμᾶται τήν 2α Μαϊου.

Ἡγουμένη Ἁγνή τοῦ Βασιλσούρσκ (+ 1953).
Ἡ κατά κόσμον Ἄννα Φιλίπποβα Mytikova, γεννήθηκε στή δεκαετία τοῦ 1860 στό χωριό Malye Chetai τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ. Ἀπό 6 ὀρφανά ἀπό μητέρα παιδιά, τά τέσσερα ἀκολούθησαν τόν μοναχικό βίο (ἡ Ἄννα, ὁ Συμεών καί ἡ Αἰκατερίνη στή Ρωσία καί ὁ Βασίλειος στό Ἅγιο Ὄρος). Μόνασε σέ ἡλικία 23 ἐτῶν σέ μία μονή κοντά στό Kanash. Μετά ἀπό 20 χρόνια μοναχικῆς ζωῆς ἵδρυσε μονή καί ἀναδείχθηκε Ἡγουμένη.
Τό 1918 οἱ Μπολσεβίκοι κατέστρεψαν τήν μονή της καί ἡ Ἡγουμένη Ἁγνή βρῆκε καταφύγιο στά γύρω χωριά. Ἀργότερα, γιά νά μήν θέσει σέ κίνδυνο τούς εὐλαβεῖς χωρικούς, κατέφυγε στό δάσος τοῦ Βασιλσούρσκ, ὅπου ἔζησε ἀσκητικά καί ἐρημητικά μέχρι τό 1953, κάτω ἀπό πολύ ἄσχημες συνθῆκες. Ὑπῆρξε μέλος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν καί στήριξε πολλούς πιστούς μέ τίς προσευχές της. Ἀπεβίωσε εἰρηνικά τήν 5. 2. 1953 καί ἐνταφιάσθηκε στό Κοιμητήριο τοῦ Βασιλσούρσκ.

Ἱερομόναχος Σεραφείμ τοῦ Χαρκόβου (+ 1955).
Ὁ κατά κόσμον Δανιήλ, γεννήθηκε τό 1875 στό Χάρκοβο καί ἔγινε μοναχός ἐκεῖ, σέ μία μόνη στό σημερινό κέντρο τῆς πόλεως. Ὀνομάσθηκε Σεραφείμ πρός τιμήν τοῦ ὁσ. Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ. Δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη τό 1917 ἤ 1918 ἀπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Χαρκόβου Ἀντώνιο Κραποβίτσκυ (ἔπειτα Μητροπ. Κιέβου καί Πρωθιεράρχης τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς). Ἀργότερα λόγῳ ἀσθενείας ἀναγκάσθηκε νά φύγει ἀπό τήν μονή του καί νά φιλοξενηθεῖ στό σπίτι μιᾶς πτωχῆς χήρας μέχρι τήν ἀποθεραπεία του.
Γιά μία περίπου 20ετία (1917 - 1937), δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν ζωή καί τήν δράση του, ἡ σύλληψή του ὅμως τό 1937 μέ τήν κατηγορία τῆς παράνομης θρησκευτικῆς δραστηριότητας καί ἡ καταδίκη του σέ ἐξορία τριῶν ἐτῶν ἀποδεικνύει, ὅτι δέν δέχτηκε τήν Διακήρυξη τοῦ 1927 καί δραστηριοποιήθηκε στίς Κατακόμβες. Τό 1946 συνελήφθη καί πάλι. Κατά τήν δίκη του - στό Κίεβο - τοῦ προσφέρθηκε ἐνορία, ὑπό τόν ὅρο νά ἀναγνωρίσει καί νά ἐνταχθεῖ στό Σεργιανιστικό Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἀλλά δέν δέχτηκε, μέ ἀποτέλεσμα νά καταδικασθεῖ σέ ἄλλα ἑπτά χρόνια ἐξορία.
Ὅταν ἀπελευθερώθηκε συνέχισε νά δραστηριοποιεῖται στίς Κατακόμβες, μέχρι τήν κοίμησή του, τό 1955. Ἐλεημένος μέ τό χάρισμα τῆς προφητείας, βοήθησε πολλούς ἀνθρώπους νά βροῦν τόν δρόμο τους πρός τήν Ἐκκλησία.
Πρίν τήν κοίμησή του εἶπε στά πνευματικά του παιδιά: "Δέν μπορῶ νά σᾶς ἐξασφαλίσω ἕναν Ἱερέα, ἀλλά σᾶς δίνω ὁδηγίες, πώς νά ζήσετε, ἄν θέλετε νά σωθῆτε... Σᾶς ἐμπιστεύομαι στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἄν ἀκολουθήσετε τίς ὁδηγίες μου θά σωθῆτε".
Γιά τόν ἑαυτό του εἶχε προφητεύσει, ὅτι ὅταν πεθάνει, δέν θά ἀφήσουν ἤσυχο τό σῶμα του στόν τάφο του! Γιά τό λόγο αὐτό οἱ πιστοί τόν ἐνταφίασαν κρυφά. Ὅταν μετά ἀπό ἑνάμιση χρόνο οἱ Ἀρχές ἀνακάλυψαν τόν τάφο του, θέλησαν νά μεταφέρουν τό σῶμα του γιά νά μήν γίνει ὁ τόπος προσκύνημα. Τότε τό λείψανό του βρέθηκε ἀδιάφθορο καί εὐωδιαστό! Ἔκτοτε δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του.

Ἐπίσκοπος Τύχων τοῦ Κυρίλωβσκ (+ 1955).
Ὁ κατά κόσμον Ἀλέξανδρος Λβόβιτς Tikhomirov γεννήθηκε τό 1882 στή Γενεύη, ὅπου ἦταν ἐξόριστος ὁ πατέρας του Λέβ Tikhomirov, πρ. ἐπαναστάτης καί στή συνέχεια φιλομοναρχικός συγγραφέας! Καταγόταν ἀπό τήν Τοῦλα καί ἡ οἰκογένειά του εἶχε ἱερατικές ρίζες.
Τό 1889 ἐπιτράπηκε στόν πατέρα του νά ἐπιστρέψει στή Ρωσία καί ἡ οἰκογένεια ἐγκαταστάθηκε στή Μόσχα, ὅπου ὁ Ἀλέξανδρος φοίτησε στή Θεολογική Ἀκαδημία. Τό 1905 ἔγινε μοναχός καί χειροτονήθηκε Διάκονος καί Πρεσβύτερος. Μέχρι τήν χειροτονία του σέ Ἐπίσκοπο Cheropovetsk, τήν 22. 3. 1920, ὑπηρέτησε σάν Καθηγητής καί Ἐπιθεωρητής Ἐκκλησιαστικῶν Σχολῶν. Κατά τήν περίοδο 1924 - 27 ἦταν Ἐπίσκοπος Κυρίλωβσκ. Ὅταν πῆγε στήν Ἐπισκοπή του τήν βρῆκε διαλυμένη ἀπό τούς Ἀνακαινιστές τῆς "Ζωντανῆς Ἐκκλησίας" καί ἐγκαταστάθηκε στήν ἔρημο τοῦ ἁγ. Νείλου τῆς Σόρας.
Τό 1927 δέν ἀναγνώρισε τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου καί ὑποχρεώθηκε σέ παραίτηση. Ὅταν τό 1928 ὁ Μητροπ. Σέργιος τόν διόρισε στήν Ἐπισκοπή Οὔγκλιτς, δέν δέχτηκε τόν διορισμό. Μέχρι τόν θάνατό του ἔζησε κρυπτόμενος στό Γιαροσλάβ, δραστηριοποιούμενος στίς Κατακόμβες. Κοιμήθηκε τήν 26. 3. 1955 στό Γιαροσλάβ καί ἐνταφιάσθηκε πίσω ἀπό τό Ἱερό Βῆμα τοῦ κατεστραμμένου ναοῦ ἑνός κοιμητηρίου, στό λόφο Tugova.

Ἀρχιεπίσκοπος Γκλαζώφ Πέτρος (+ 1957).

Περί τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἀρχιεπισκόπου Πέτρου Λαντίγκιν βλέπε τό σχετικό αὐτοτελές ἄρθρο.

Ἐπίσκοπος Βενιαμίν τοῦ Ἀκσίνσκ (+ 1959).
Ὁ Ἐπίσκοπος Βενιαμίν Θεοδώροβιτς Frolov γεννήθηκε τό 1863 (ἤ 1867) στήν περιφέρεια τοῦ Πέρμ. Ἐπίσκοπος Ἀκσίνσκ χειροτονήθηκε μυστικά τήν 15. 10. 1923, ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀνδρέα τῆς Οὔφα. Συνελήφθη τήν 14. 11. 1929, ἀρνούμενος νά δεχθεῖ τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου. Τόν Ἰανουάριο τοῦ 1930 φυλακίσθηκε στή Μπασκιρία καί καταδικάσθηκε σέ 10 χρόνια ἐγκλεισμό σέ στρατόπεδο. Ὅταν ἀπελευθερώθηκε τό 1940, ἐξορίσθηκε γιά νά συλληφθεῖ καί πάλι τό 1941 καί νά καταδικαστεῖ καί πάλι σέ 10 χρόνια ἐγκλεισμό σέ στρατόπεδο.
Τό 1948 συμμετεῖχε στή μυστική Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν στό Chirchik, μέσῳ τοῦ Ἱερέως Ἰωάννη Balkov. Τό 1949 ἀπελευθερώθηκε καί ἐγκαταστάθηκε στή Γιακουτία, ὅπου ἀπεβίωσε εἰρηνικά τό 1959. (Σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή ἀπεβίωσε στή φυλακή, τήν δεκαετία τοῦ '30).

Πρωθιερεύς Ἀλέξανδρος (Philippenko, + ' 60 ;).
Ὁ Πρωθιερεύς Ἀλέξανδρος Λεοντίεβιτς Philippenko γεννήθηκε τό 1883 στό χωριό Δημητριέβκα τῆς Χερσῶνας, σέ οἰκογένεια χωρικοῦ. Σπούδασε δάσκαλος, ἔκανε οἰκογένεια καί χειροτονήθηκε Ἱερέας. Τό 1926 τόν συνέλαβαν καί τόν ἐξόρισαν, μέ ἀποτέλεσμα ἡ οἰκογένειά του νά πεθάνει ἀπό πεῖνα! Τήν 16. 4. 1927 τόν συνέλαβαν γιά δεύτερη φορά καί τόν ἐξόρισαν στό Βορονέζ. Ἐκεῖ συνδέθηκε μέ τόν Ἐπίσκοπο Ἀλέξιο, μέ τόν ὁποῖο συνυπέγραψε - μαζί μέ 8 ἄλλους Πρωθιερεῖς - τήν ἀπό 9. 1. 1928 ἀποκήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου.
Τήν 9. 5. 1928 τόν συνέλαβαν γιά τρίτη φορά καί τόν ἐξόρισαν στό Σολόβκι. Τήν 12. 10. 1931 τόν συνέλαβαν γιά τέταρτη φορά καί τόν ἐξόρισαν στόν παγωμένο Βορρᾶ. Μεγαλόσχημος Μοναχός καί Ἀρχιμανδρίτης χειροθετήθηκε στήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Τήν 11. 2. 1946 τόν συνέλαβαν γιά πέμπτη φορά στό Ταμπώφ καί τόν καταδίκασαν σέ 10 χρόνια ἐγκλεισμό στό Στρατόπεδο Γκόρκυ. Ἀπελευθερώθηκε τό 1954 καί ἀπό τό 1956 μέχρι τό 1960 ἐξυπηρετοῦσε πέντε μυστικές ἐνορίες στό Temiratu τοῦ Καζαξτάν. Γιά ἕκτη καί τελευταῖα φορά τόν συνέλαβαν τό 1960. Ἔκτοτε ἁγνοεῖται ἡ τύχη του.

Ἐπίσκοπος Βενιαμίν τοῦ Στερλιταμάκ (+ 1961 ἤ 1963).
Ὁ κατά κόσμον Ἀλέξανδρος Βασίλιεβιτς Troisky γεννήθηκε στό χωριό Tysyatskoye τοῦ Τβέρ, σέ οἰκογένεια Ἱερέως. Ἀδελφοί του ἦσαν ὁ Πρωθιερεύς Μιχαήλ καί ὁ Κατακομβίτης ἀρχιμ. Παῦλος. Σπούδασε στό Θεολογικό Σεμινάριο τοῦ Τβέρ. Τό 1922 μόνασε στήν ἔρημο τοῦ ἁγ. Νείλου καί ἀργότερα στή Μονή τῶν ἁγ. Βόριδος καί Γκλέμπ, στό Τβέρ.
Χειροτονήθηκε ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Θεόφιλο Bogoyavlensky, μαζί μέ ὁποῖο συνελήφθη, τόν Ἰούλιο ἤ Αὔγουστο τό 1922. Τήν 16. 11. 1922 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Μπαϊκίνσκ ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀνδρέα τῆς Οὔφα. Τήν 23. 2. 1923 ἐξορίστηκε στήν Τασκένδη. Τόν Μάϊο τοῦ 1929 ἑνώθηκε μέ τούς Ἰωσηφίτες. Σύμφωνα μέ μία πηγή τό 1928 ὑπέγραψε τίς ἀποφάσεις τῆς Νομαδικῆς Συνόδου. Τήν 21. 3. 1930, ὅταν ἐξαρθρώθηκε δύκτιο Ἰωσηφιτῶν στήν Οὔφα, συνελήφθη καί καταδικάστηκε σέ 10 χρόνια ἐγκλεισμό σέ στρατόπεδο. Τό 1932 ἤ 1933 ἐξορίστηκε στό Malekes τοῦ Ulyanovsk.
Γιά τόν θάνατο τοῦ ἐπ. Βενιαμίν ὑπάρχουν τρεῖς ἀπόψεις. Σύμφωνα μέ τήν πρώτη ἐκτελέστηκε τό 1937. Κατά τήν δεύτερη ἀπεβίωσε ἐξόριστος στό Magadan τήν 6. 9. 1940. Κατά τήν τρίτη - καί πλέον ἐπικρατέστερη - ἄποψη, ἐκτελέστηκε τό 1961 ἤ 1963, σάν ἡγέτης τῶν Ἀνδρεϊτῶν τῆς Οὔφα.
Ὁ ἀδελφός τοῦ ἐπ. Βενιαμίν Πρωθιερεύς Μιχαήλ ἀπεβίωσε ἐξόριστος στήν περιοχή τοῦ Ἀρχαγγέλου. Μία χειροτονία του, ὁ Ἱερεύς Θεόκτιστος, ὑπηρέτησε στίς Κατακόμβες μέχρι τόν θάνατό του, τήν 13. 1. 1978.

Μοναχός Ἰωάσαφ, ὁ διά Χριστόν Σαλός (+ 1968).
Ὁ μυστικός Μοναχός Ἰωάσαφ χαρακτηρίζεται ἀπό τόν Μοναχό Ἐπιφάνιο σάν εὐγενής, καλίφωνος καί ἰδιαίτερα εὐαίσθητος ἄνθρωπος. Ἡ περιπέτειά του ἄρχισε ὅταν ἀρνήθηκε νά ὑπηρετήσει στίς τάξεις τοῦ Ἑρυθροῦ Στρατοῦ. Μετά τήν καταδίκη του γιά λιποταξεία καί τήν φυλάκισή του, ἄρχισε νά ὑποκρίνεται τόν σαλό. Ἔζησε στήν Ὑπερκαυκασία. Τίς νύκτες ἔβγαινε στούς δρόμους τοῦ χωριοῦ του καί ἔκανε τόν... κόκορα! Ἄλλοτε μέσα στό λεωφορεῖο πού χρησιμοποιοῦσε, ἄρχιζε νά... λαλάει πολύ δυνατά, ἰσχυριζόμενος, ὅτι τοῦ εἶχαν βάλει ἕναν κόκορα στό στομάχι, κατά τήν διάρκεια μιᾶς ἐγχειρήσεως!
Τήν μοναχική ἰδιότητα τοῦ π. Ἰωάσαφ, δέν τήν γνώριζε σχεδόν κανείς καί παραμένει ἄγνωστο πώς τόν ὑποπτεύθηκαν δύο φανατικοί ἀθεϊστές, οἱ ὁποῖοι καί τόν σκότωσαν τήν 8η ἤ 9η Σεπτεμβρίου 1968, σέ γεροντική ἡλικία. Μεταξύ ἄλλων ὁ μακάριος Γέροντας ἦταν εἰδικός στά φαρμακευτικά φυτά. Ὅταν κάποτε ἀνέβηκε στά βουνά γιά νά μαζέψει κάποια βότανα, οἱ δύο διώκτες του τόν ἀκολούθησαν, τόν ξυλοκόπησαν ἄγρια καί τελικά τόν κρέμασαν. Ἀργότερα κάποια χωρικοί βρῆκαν τό κακοποιημένο μαρτυρικό σῶμα του κρεμασμένο, μέ τά δάκτυλα τοῦ δεξιοῦ χεριοῦ παγωμένα σέ σχῆμα σταυροῦ!

Ἐπίσκοπος Δομετιανός τοῦ Τιούμεν (+ '70).
Ὁ Ἐπίσκοπος Δημήτριος Lokotko (Μεγαλόσχημος Δομετιανός) χειροτονήθηκε μυστικά Ἐπίσκοπος Τιούμεν τό 1918 (ἤ σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή τό 1924). Γιά πρώτη φορά συνελήφθη τό 1923, ὁπότε καί ἐξορίστηκε. Ἀρνούμενος νά ἀναγνωρίσει τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου (1927), δέχτηκε τό Μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα μέ τό ὄνομα Δομετιανός. Τό ἴδιος ἔτος συνελήφθη γιά δεύτερη φορά καί ἐξορίστηκε.
Σύμφωνα μέ μία πηγή, πῆρε μέρος στή Νομαδική Σύνοδο (1928) καί στίς Συνόδους τῶν Κατακομβῶν τοῦ 1937 (στό Οὔστ Ούτ τῆς Σιβηρίας) καί τοῦ 1961 (στό Νικόλσκυ τῆς Μπασκιρίας). Ἀπελευθερώθηκε ἀπό τήν ἐξορία στή δεκαετία τοῦ '60 καί ἐγκαταστάθηκε στό χωριό Κέντροβο, κοντά στήν Pechora. Κοιμήθηκε εἰρηνικά κατά τήν δεκαετία τοῦ '70.

Ἐπίσκοπος Μιχαήλ τοῦ Chistopol (+ '70) .
Ὁ θαυματουργός Ὁμολογητής καί Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν Μιχαήλ Yersov, γεννήθηκε τό 1911 στό χωριό Mamykovo τοῦ Καζάν, σέ οἰκογένεια Μπολσεβίκου χωρικοῦ! Ὁ πατέρας του ἦταν ἄθεος καί ἀπαγόρευε στήν οἰκογένειά του νά πηγαίνει στήν ἐκκλησία, κτυποῦσε μάλιστα τόν μικρό Μιχαήλ πού ἔδειχνε ἐνδιαφέρον γιά τήν πίστη καί τήν λατρευτική ζωή, μέχρις ὅτου ὁ βάρβαρος πατέρας τυφλώθηκε! Ὅταν θαυματουργικά βρῆκε καί πάλι τό φῶς του, σταμάτησε νά ἐνοχλεῖ τόν γιό του!
Κάποτε, σέ ἡλικία 12 ἐτῶν, ἐνῶ εἶχε πάει σέ μία ἐκκλησία τοῦ Chistopol γιά νά κοινωνήσει, ἕνας πνευματοφόρος Γέροντας τόν ἔδειξε καί εἶπε προφητικά: "Αὐτός εἶναι ὁ ἀμνός πού θά σηκώσει τίς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ"!
Τό 1927 ἔγινε μυστικά μοναχός, τό 1928 χειροτονήθηκε Διάκονος καί τό 1930 Πρεσβύτερος, ἀπό τόν ἔπειτα Ἱερομάρτυρα Κατακομβίτη Ἐπίσκοπο Νεκτάριο τοῦ Καζάν (Trezvinsky). Διαρκῶς περιπλανώμενος, ἐξυπηρετοῦσε πιστούς τῶν Κατακομβῶν μέχρι τήν πρώτη σύλληψή του, τήν 3. 3. 1931, καί τήν καταδίκη του σέ ὀκτώ χρόνια φυλάκιση. Τήν 12. 12. 1943 συνελήφθει γιά δεύτερη φορά καί τήν 18. 8. 1944 καταδικάσθηκε σέ θάνατο. Ἔμεινε 81 ἡμέρες φυλακισμένος σέ κελλί ἑτοιμοθανάτου, βασανιζόμενος ἀπό τήν πεῖνα! Τήν 9. 11. 1944 ἡ ποινή του μετατράπηκε σέ 15 χρόνια ἐγκλεισμό σέ στρατόπεδο ἐργασίας.
Ὁ π. Μιχαήλ πέρασε ἀπό ὅλες τίς γνωστές φυλακές τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως (Κιέβου, Ἀρζαμᾶς, Vorduta, Olga, Bannino, Nagayeva, Magadan, Suman, Kolyma, Bratsk, κ.ἄ.).
Ἐπίσκοπος χειροτονήθηκε μυστικά κρατούμενος σέ στρατόπεδο, τήν δεκαετία τοῦ '50. Τό 1958 ἀπελευθερώθηκε ἀπό τό Στρατόπεδο τοῦ Καζάν, ἀλλά ἀμέσως συνελήφθη καί καταδικάσθηκε σέ ἄλλα 25 χρόνια φυλάκιση! Ἀπό αὐτά, τά 15 χρόνια ἦταν σιδηροδέσμιος! Μέ τό κεφάλι χωρίς τρίχες (ἐνῶ, ὅπως φαίνεται στίς φωτογραφίες, ὅταν συνελήφθη εἶχε πολλά μαλλιά καί πλούσια γενειάδα), διότι τοῦ εἶχαν βγάλει τά μαλλιά καί τά γένια "τρίχα - τρίχα", διαρκῶς βασανιζόμενος καί κακουχούμενος, ἐλεοῦσε τούς ἀσθενεῖς μέ τό χάρισμα τῶν ἰαμάτων καί προφήτευε τά ἀναγκαῖα γιά τήν σωτηρία ὅσων τῶν πλησίαζαν. Μαρτυροῦνται θεραπείες τυφλῶν, παραλυτικῶν (ὅπως τῶν Ἰωάννη Kokarev καί Βασιλείου Kalinin), μέχρι καί λεπρῶν (τοῦ Γρηγορίου Rusakov).
Ἦταν ἐξαιρετικά δημοφιλής στόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ καί τόν ἀποκαλοῦσαν "Τσάρο τῆς Μορντοβίας"!
Τό 1961 ἀντιπροσωπεύθηκε στή μυστική Σύνοδο τοῦ Νικόλσκυ τῆς Μπασκιρίας ἀπό τόν Μοναχό Ἰωάννη.
Σχετικά μέ τόν θάνατό του ἐπικρατοῦν τρεῖς ἀπόψεις. Σύμφωνα μέ τήν πρώτη ἀπεβίωσε τήν 4. 6. 1977 κρατούμενος σέ στρατόπεδο. Κατά τήν δεύτερη ἀπεβίωσε σέ νοσοκομεῖο φυλακῆς, τήν 4. 6. 1974. Ὅμως - ἐπειδή ὁ ἴδιος εἶχε προφητεύσει, ὅτι θά προσπαθοῦσαν νά τόν ἐξαφανίσουν καί εἶχε ζητήσει ἀπό τά πνευματικά του τέκνα νά μήν πιστέψουν ὅτι πέθανε - εἶναι ἐπικρατέστερη ἡ τρίτη ἄποψη, σύμφωνα μέ τήν ὁποία τόν μετέφεραν σέ ψυχιατρική κλινική, ὅπου ἐξαφανίσθηκε!

Ἐπίσκοπος Σμολένσκ Σεραφείμ (Pozdeyev, + 1971).
Ὁ κατά κόσμον Μιχαήλ Ἀλεξάντροβιτς Pozdeyev, καταγόταν ἀπό ἀριστοκρατική οἰκογένεια (κατά μία ἄποψη ἦταν ὁ Μεγάλος Δοῦκας Μιχαήλ, ἀδελφός τοῦ Τσάρου Νικολάου Β'). Τό 1925 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Σμολένσκ (ἤ Νοβοσιμπίρσκ), ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα.
Κατά τήν περίοδο 1939 - 1945 ἦταν κρατούμενος στό Στρατόπεδο τοῦ Κεμέροβο καί τό 1945 ἐξορίστηκε στό Μπουζουλούκ. Τό 1952 φυλακίστηκε καί πάλι. Στίς φυλακές τοῦ Κόμελ γνώρισε τόν π. Γρηγόριο Sekach, μαζί μέ τόν ὁποῖο φυλακίστηκαν στή φυλακή Butyrskaya τῆς Μόσχας. Στή συνέχεια ὁ ἐπ. Σεραφείμ ἐξορίστηκε στό Στρατόπεδο Kemerevo στή Δυτική Σιβηρία καί ὁ π. Γρηγόριος στό Κόμελ καί ἀργότερα στίς φυλακές Κίρωφ.
Τό 1971 χειροτόνησε σέ Ἐπίσκοπο τόν π. Γρηγόριο Sekach, μέ τό γραπτό σύμψηφο τοῦ Ἐπισκόπου Ἀλφαίου Μιχαήλοβιτς (σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή, τῶν Ἐπισκόπων Γαβριήλ τῆς Τασκένδης καί Ἀλεξίου Pruzhansky). Σύμφωνα μέ μέρος τῶν πηγῶν, ἡ χειροτονία τοῦ ἐπ. Γενναδίου δέν ἔγινε κατά τήν διάρκεια Θείας Λειτουργίας, διότι ὁ ἐπ. Σεραφείμ ἦταν ἀσθενής καί δέν μποροῦσε νά ἱερουργήσει, ἀλλά ὁ ἐπ. Σεραφείμ διάβασε στόν ἀρχιμ. Γεννάδιο τίς σχετικές εὐχές ἐκτός Λειτουργίας! Γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Ρωσική Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς δέν ἀναγνώρισε τήν χειροτονία του καί τήν ἐγκυρότητα τῆς Ἱερωσύνης τῆς ὁμάδος τῶν Κατακομβιτῶν πού φέρουν τό ὄνομά του (Σεραφειμο-Γενναδίτες).
Εἶναι γνωστή ἡ δράση τοῦ ἐπ. Σεραφείμ στίς Κατακόμβες τό 1941, ὅταν δημιούργησε ἕνα μυστικό ποίμνιο ἀπό πόλη σέ πόλη καί θαυματουργικά διέφευγε τήν σύλληψη ἀπό τήν Σοβιετική Ἀστυνομία πού τόν ἀναζητοῦσε.
Κοιμήθηκε τήν 3/16. 5. 1971, σέ ἡλικία 97 ἐτῶν, μέ τήν φήμη τοῦ θαυματουργοῦ. Ἐνταφιάσθηκε ἀπό τούς Ἐπισκόπους Γεννάδιο Sekach καί Ἀλφαῖο Μιχαήλοβιτς καί 5 Ἱερεῖς.
Οἱ πηγές ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁμολογιακῶς ὁ ἐπ. Σεραφείμ ἦταν αὐστηρῶς Ὀρθόδοξος. Γιά τό θέμα τῆς χειροτονίας τοῦ ἐπ. Γενναδίου ἐπιρατεῖ ἀσάφεια.

Ἀρχιμανδρίτης Θεόδωρος (Rafanovich, + 1975).
Ὁ κατά κόσμον Θεόδωρος Ἀντρέγιεβιτς Rafanovich γεννήθηκε στό χωριό Khanichi τῆς Λευκορωσίας. Κατά τήν παιδική του ἡλικία "φωτίστηκε" τό μυαλό του μέ τίς εὐχές τοῦ ἁγ. Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης. Χειροτονήθηκε ἔγγαμος Ἱερεύς τοῦ χωριοῦ Sherstin τοῦ Κόμελ. Γιά τήν ἱερατική του δρασηριότητα τιμήθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα μέ χρυσό ἱερατικό σταυρό (τήν 1. 4. 1924).
Συνελήφθη πρίν τό 1927 καί καταδικάστηκε σέ θάνατο, ἀπό τόν ὁποῖο ἀπαλλάχθηκε θαυματουργικά. Τό 1927 δέν ἀναγνώρισε τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου καί κατέφυγε στίς Κατακόμβες, ὅπου ἔζησε κρυπτόμενος ἀπό εὐσεβεῖς Χριστιανούς. Τό 1939 συνελήφθη, ἀλλά δραπέτευσε ἀπό τό τραῖνο πού τόν μετέφερε στό Κόμελ. Ὅταν ἡ Λευκορωσία καταλήφθηκε ἀπό τούς Γερμανούς, ἄρχισε νά ἱεροπρακτεῖ ἀνοικτά. Ὅταν ἔφυγαν οἱ Γερμανοί καί ἡ περιοχή καταλήφθηκε ἀπό τόν Ἑρυθρό Στρατό, ἐπέστρεψε στήν κρυφή καί παράνομη γιά τό καθεστώς δραστηριότητα. Ὅταν ἀναγνωρίσθηκε ἀπό τήν GPU καί συνελήφθη, κάποιοι πιστοί δωροδόκησαν τούς πράκτορες καί τόν ἀπελευθέρωσαν.
Ὁ ἀρχιμ. Θεόδωρος ἦταν ἕνας χαρισματικός κληρικός, ἐλεημένος μέ τό προορατικό χάρισμα καί πολλές θείες ἀποκαλύψεις. Μέσα σέ μία περίοδο περίπου 20 ἐτῶν (1935 - 55), δημιούργησε ἕνα ποίμνιο πλέον τῶν 1.000 Κατακομβιτῶν πιστῶν, στίς περιοχές τοῦ Μογκίλεφ, τοῦ Μίνσκ καί τοῦ Μπριάνσκ. Ἰδιαίτερα αὐστηρός στό θέμα τῆς γνησιότητος τῆς Πίστεως καί τῆς Ὁμολογίας, ἀπαγόρευε στά πνευματικά του τέκνα νά ἔχουν ἀκόμη καί κοινωνικές σχέσεις μέ τούς Σεργιανιστές! Οἱ πιστοί μποροῦσαν νά μποῦν σέ ναό τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, μόνο γιά νά προσκυνήσουν θαυματουργές εἰκόνες, ἅγια Λείψανα ἤ τόν Τίμιο Σταυρό καί αὐτό πρίν ἤ μετά τήν Ἀκολουθία. "Ὁ Τίμιος Σταυρός - ἔλεγε - οἱ θαυματουργές εἰκόνες καί τά ἅγια Λείψανα, θά διατηροῦν τήν χάρι Τους μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος"! Σέ ὅσους πήγαιναν νά βαπτιστοῦν ἤ νά στεφανωθοῦν στό Σεργιανιστικό Πατριαρχεῖο, ἐπέβαλλε ἐπιτίμιο. Ἡ αὐστηρότητά του ἔδωσε στά πνευματικά του τέκνα τό ὄνομά του, "Θεοδωρίτες".
Τό 1956 συναντήθηκε μέ τόν Κατακομβίτη Ἐπίσκοπο Ἀντώνιο Galinsky - Michailovsky καί ἀφοῦ πείσθηκε γιά τήν ὁμολογία του, τέθηκε ὑπό τήν δικαιοδοσία του.
Ἀπεβίωσε τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1975 στό χωριό Khymy. Ἐνταφιάσθηκε κρυφά, φορῶντας στό στῆθος τόν σταυρό τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος.

Ἡγούμενος Ἀρσένιος τῶν Οὐραλίων (Melnikov, + 1975).
Ὁ κατά κόσμον Ἀδρέας Δημήτριεβιτς Melnikov καταγόταν ἀπό τήν περιοχή τῶν Οὐραλίων, ὅπου γεννήθηκε τήν 19. 8. 1890. Ἦταν αὐστηρός ἀσκητής ἤδη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία καί νωρίς ἔγινε μοναχός (δέν διασώθηκε ἡ μονή τῆς μετανοίας του). Τό 1920 ἡ μονή του διαλύθηκε καί αὐτός μέ τόν Γέροντά του Δανιήλ φυλακίσθηκαν. Στή φυλακή, στό ἴδιο κελλί κρατοῦνταν πολλοί κρατούμενοι, ἀλλά παρ' ὅλη τήν στενότητα τοῦ χώρου, ὁ γ. Δανιήλ καί ὁ ὑποτακτικός του - ἤδη Ἱερομόναχος - Ἀρσένιος, ἔκαναν συνεχῶς μετάνοιες ἀνάμεσα στούς ξαπλωμένους ἄνδρες!
Ὁ π. Ἀρσένιος λόγῳ τῆς ἁπλότητάς του, στήν ἀρχή τῆς πνευματικῆς του ζωῆς, εἶχε προσχωρήσει στήν αἵρεση τῶν Ὀνοματολατρῶν καί ἀργότερα στό Σεργιανισμό. Στήν ὀρθή Πίστη τόν ἐπανέφερε ἕνας Κατακομβίτης Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος τόν κατήχησε σχετικά. Ὅταν ὁ ἐνάρετος Ἱερομόναχος κατάλαβε τήν πλάνη του, σταμάτησε νά ἱερουργεῖ καί ἀναθεμάτισε - σύμφωνα μέ τόν 1ο Κανόνα τῆς Β' Οἰκουμενικῆς Συνόδου - παρουσίᾳ πολλῶν μαρτύρων τήν αἵρεση τῆς Ὀνοματολατρείας καί τήν "αἵρεση τοῦ Ἀντιχρίστου, στό πρόσωπο τῆς κόκκινης ψευδο - Ἐκκλησίας"!
Ἔκτοτε ἄρχισε νά ζῆ τήν δύσκολη ζωή τοῦ προσκυνητοῦ, διωκόμενος συνεχῶς γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀναζητῶντας τόν Κατακομβίτη Ἐπίσκοπο πού τόν ἐπανέφερε στήν Ὀρθοδοξία. Ντυμένος μέ κουρέλια, μέ δυσκολία εὕρισκε κάποιο καλύβι γιά νά ἀναπαυθεῖ καί λίγο φαγητό. Τελικά τόν Ἐπίσκοπο αὐτό δέν τόν συνάντησε ποτέ.
Στήριξε πολλούς ταλαντευόμενους πιστούς στήν γνησιότητα τῆς Πίστεως. Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του, γέροντας ἄνω τῶν 80 ἐτῶν, παράλυτος στά κάτω ἄκρα, σχεδόν τυφλός, μέ μειωμένη ἀκοή καί χωρίς νά μπορεῖ νά μιλήσει, ἀλλά μέ πλήρη συνείδηση, "τραβοῦσε" ὑπομονετικά τό κομποσχοῖνι του, προσευχόμενος συνεχῶς. Κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 6η Μαϊου 1975.

Διά Χριστόν Σαλή Ναταλία (+ 1975).
Μία ἁγία μορφή τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, καθηλωμένη στόν ἐκούσιο σταυρό τῆς ἐπίπλαστης μωρίας, τῆς διά Χριστόν Σαλότητος, ἐλεημένη ἀπό τόν Θεό μέ τά χαρίσματα τῶν ἰαμάτων καί τῆς προοράσεως.
Κάποτε, μία γυναῖκα πού ὑπέφερε ἀπό πτώση τῶν σπλάχνων, ἔχοντας ἐκούσει γιά τήν θαυματουργική χάρη τῆς Σαλῆς, τήν ἐπισκέφθηκε ζητῶντας νά τήν βοηθήσει. Ἡ μακαρία Ναταλία τήν δέχθηκε μέ καλωσύνη, τήν προσφώνησε μέ τό ὄνομά της, ἐνῶ δέν τήν εἶχε δεῖ ποτέ, καί τῆς ζήτησε νά τῆς φέρει δύο δοχεῖα νερό ἀπό τό πηγάδι τῆς αὐλῆς, τονίζοντας "νά εἶναι γεμάτα μέχρι ἐπάνω". Ἡ ἀσθενής παρά τήν ἀδυναμία της ἔκανε ὑπακοή καί ὅταν σήκωσε τά δοχεῖα βρέθηκε θεραπευμένη!
Ὅταν οἱ τοπικές Ἀρχές "ἀνησύχησαν" γιά τήν "δραστηριότητα" τῆς Σαλῆς καί θέλησαν νά τήν ἐξορίσουν, τό παιδί τοῦ ὑπεύθυνου γιά τήν ἐκτόπιση Ἀξιωματικοῦ παρέλυσε, ἀναγκάζοντας τόν ἄθεο πατέρα νά σπεύσει στήν Ὁσία ζητώντας τίς προσευχές της, μέ τίς ὁποίες τό παιδί θεραπεύθηκε! Ἔκτοτε οἱ Ἀρχές ὑποχρεώθηκαν νά τήν ἀνέχωνται.
Ἡ μακαρία Ναταλία δέν εἶχε ποτέ τίποτα δικό της, ἀλλά ζοῦσε στό σπίτι μιᾶς Χριστιανῆς. Ὅταν κάποτε ἡ οἰκογένεια τῆς πιστῆς ζήτησε ἐπιτακτικά "νά φύγει ἡ Σαλή", ἡ οἰκοδέσποινα προτίμησε νά "τά χαλάσει" μέ τούς δικούς της, παρά νά στερηθεῖ τήν εὐλογία τῆς φιλοξενίας της! Ἡ Ναταλία ὅμως "ἔφυγε" μόνη της. Κοιμήθηκε τό ἴδιο βράδυ, σέ ἡλικία 138 ἐτῶν!

Ἐπίσκοπος Ἀντώνιος (Galinsky - Mikhailovsky, + 1976).
Ὁ κατά κόσμον Ἰβάν Ἴλιτς Mikhailovsky γεννήθηκε τό 1887 στά Ἱεροσόλυμα, κατά τήν διάρκεια προσκυνήματος τῆς μητέρας του, καί βαπτίστηκε στόν Ἰορδάνη. Φοίτησε σέ Σεμινάριο καί Θεολογική Ἀκαδημία (δέν διευκρινίζεται σέ ποιά), μιλοῦσε ἕξη γλῶσσες! καί πῆρε μέρος σέ ἱεραποστολή στήν τότε Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία.
Τό 1913 (ἤ τό 1916), χειροτονήθηκε Ἱερέας ἀπό τόν Μητροπ. Μόσχας Βλαδίμηρο (ἔπειτα Μητροπ. Κιέβου καί Ἱερομάρτυρα, + 1918), στόν Καθεδρικό Ναό τῶν Θεοφανείων τῆς Μόσχας. Ἐπίσκοπος χειροτονήθηκε τήν 29. 6. 1922 μέ εὐλογία τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος στό Ναό τοῦ ἁγ. Τρύφωνος Μόσχας ὅπου ἐφημέρευε, ἀπό τούς Μητροπολίτες Βόριδα καί Ἀρσένιο κ. ἄ. Ἀρχιερεῖς. (Σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ὀρέλ τό 1923 ἀπό τούς Ἐπισκόπους Ἰουβενάλιο Maslovsky καί Βασσιανό Pyatinsky κ.ἄ.).
Μετά τήν χειροτονία του σέ Ἐπίσκοπο θέλησε νά διαφύγει στό ἐξωτερικό, ἀλλά ὁ Πατριάρχης Τύχων τοῦ συνέστησε νά μείνει καί νά ὑποφέρει μαζί μέ τόν λαό! Τό 1923 παρασύρθηκε καί προσχώρησε στή "Ζωντανή Ἐκκλησία", ἀλλά τό 1925 ἐπέστρεψε μετανοημένος στήν κανονική Ἐκκλησία καί γι' αὐτό ἐξορίστηκε ἀπό τίς Κομμουνιστικές Ἀρχες στή Βιάτκα. Τό 1927 τόν δέχτηκε σέ ἐκκλησιαστική κοινωνία ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Βίκτωρ τοῦ Γκλαζώφ. Τό 1927 (ἤ 1928), φυλακίστηκε καί πάλι, ἀρνούμενος νά προσυπογράψει τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου. Τό 1933 ἐξορίστηκε στό Στρατόπεδο Ukhtinzhmlag, ἀπ' ὅπου ἀπελευθερώθηκε τό 1945.
Ἀρχιεπίσκοπος ὀνομάσθηκε τήν 29. 7. 1937 ἐξόριστος στό Komi, ἀπό τρεῖς ἐξορίστους Ἀρχιερεῖς (τόν πρ. Πρύτανη τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Κιέβου Μητροπ. Ἀνατόλιο καί τούς Ἀρχιεπισκόπους Βασσιανό Pyatnitsky καί Ἰουβενάλιο Maslovsky).
Ὁ ἀρχιεπ. Ἀντώνιος καταδικάστηκε τρεῖς φορές σέ θάνατο, ἀλλά παραδόξως διέφυγε τήν ἐκτέλεση! Τό ἐπώνυμο Galinsky τό πῆρε ὅταν μπόρεσε νά βγάλει μία δεύτερη ταυτότητα!
Μετά τήν ἀπελευθέρωσή του ἐγκαταστάθηκε στό Κίεβο. Τό 1958 δέχτηκε στή δικαιοδοσία του τόν Πρωτ. Θεόδωρο Raphanovich, μέ μεγάλο ποίμνιο Κατακομβιτῶν πιστῶν στή Λευκορωσία (τήν ὁποία ἐπισκέφθηκε μυστικά τέσσερεις φορές). Ἐπίσης τό 1958 συνάντησε στό Κίεβο τόν Κατακομβίτη Ἐπίσκοπο Σέργιο.
Μέ πολύ διάκριση καί προσοχή χειροτόνησε 25 περίπου Κληρικούς. (Ὁ σημερινός Μητροπολίτης Ἐπιφάνιος Kaninsky, τῆς Ὁμάδος τῶν Σεραφειμο - Γενναδιτῶν, ἦταν πνευματικό του τέκνο· πρίν τόν χειροτονήσει, τόν δοκίμαζε γιά πέντε χρόνια· ἀκόμη, ἀρνήθηκε νά χειροτονήσει τόν Λάζαρο Zhurbenko, τόν ἔπειτα Ἐπίσκοπο Ταμπώφ τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς).
Ὅσους ἐπέστρεφαν ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας τούς δεχόταν μέ τό Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξολολογήσεως, ἐπαναλαμβάνοντας τό Βάπτισμα ὅσων εἶχαν "βαπτισθεῖ" μέ ράντισμα.
Ἀπεβίωσε τήν 31. 3. 1976 στό Κίεβο καί ἐνταφιάσθηκε στό Κοιμητήριο Buchi τοῦ Κιέβου. Ἄφησε πολλές ἐνορίες Κατακομβιτῶν καί 14 Ἱερομονάχους, οἱ ὁποῖοι τέθηκαν ὑπό τήν δικαιοδοσία τοῦ Μητροπ. Φιλαρέτου τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς. Μετά τόν θάνατο τοῦ Φιλαρέτου (1985), οἱ 14 αὐτοί Ἱερομόναχοι ἀνεξαρτητοποιήθηκαν καί σήμερα ἀποτελοῦν ἰδιαίτερη ὁμάδα. (Δέν εἶναι γνωστό πόσοι βρίσκονται στήν ζωή).

Ἱερομόναχος Ἀλέξανδρος τοῦ Ὄμσκ (Orlov, + 1977) .
Ὁ κατά κόσμον Ἀθανάσιος Βασίλιεβιτς Orlov γεννήθηκε τό 1878 στήν περιφέρεια τῆς Βολόγδας, σέ οἰκογένεια πολυτέκνου Ἱερέως. Ἡ οἰκογένεια εἶχε ἱερατική παράδοση καί συνήθως ὅλα τά ἄρρενα μέλη ἀκολουθοῦσαν τό ἱερατικό στάδιο.
Ὁ ἔπειτα Ὁμολογητής Ἱερομόναχος ἐπέδειξε σημεῖα τῆς μετέπειτα πορείας του ἤδη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία (ἀπό τήν ἡλικία τῶν 5 ἐτῶν δέν ἔτρωγε κρέας!). Σπούδασε σέ κάποιο Θεολογικό Σεμινάριο καί τόν 1915 πῆγε ἐθελοντής στό Ρωσο - Γερμανικό Μέτωπο. Τιμήθηκε μέ ἀριστεῖο ἀνδρείας ἀπό τόν Τσάρο Νικόλαο Β'. Τό 1918 χειροτονήθηκε ἔγγαμος Ἱερεύς καί ἐφημέρευσε στό Gribtsovo τῆς Βολόγδας.
Τό 1921 τόν συνέλαβαν γιά πρώτη φορά μέ τήν κατηγορία τοῦ... θρησκευτικοῦ κηρύγματος! Ἀνακρίθηκε ἀπό τήν GPU στή Βολόγδα καί τοῦ ἐπιβλήθηκαν κυρώσεις. Τό 1927 δέν ἀναγνώρισε τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου. Τότε ἤ λίγο μετά συνελήφθει, διότι τό 1930 ἦταν κρατούμενος στό Στρατόπεδο Pinyuga. Ἐπειδή ἡ ἱερατική του ἀξιοπρέπεια στό Σοβιετικό Κράτος δεχόταν συνεχεῖς προσβολές, ἄφησε τήν Πρεσβυτέρα καί τά τέσσερα παιδιά τους καί ἔφυγε ἄγνωστος μεταξύ ἀγνώστων γιά τό ἄγνωστο! Μαρτυρεῖται, ὅτι γιά ἕνα διάστημα ἔζησε ἐργαζόμενος σάν βοσκός. Τό 1941 μετακινήθηκε ἀνατολικά καί ἐγκαταστάθηκε στό Ὄμσκ τῆς Σιβηρίας, ὅπου ἔζησε σάν ζητιάνος!
Ἐξαιρετικά ἐνάρετος καί ἐλεημένος ἀπό τόν Θεό μέ τό χάρισμα τῶν ἰαμάτων, δημιούργησε γύρω του μία μυστική ἐνορία Κατακομβιτῶν. Ὅταν ἀναγνωρίσθηκε ἀπό κάποιους πιστούς τῆς προηγουμένης του ζωῆς καί τόν ἐπισκέφθηκαν οἱ δικοί του, προδόθηκε στούς διώκτες ἀπό μία κόρη του πού ἐργαζόταν γιά τήν Μυστική Ἀστυνομία! Διωκόμενος βρῆκε καταφύγιο σέ διάφορες πόλεις, ὅπως τήν Τάβντα, τήν Βιάτκα, τήν Οὔφα, τό Οὔστ Κεμενογκόρσκ, τό Σεμιπαλατίνσκ καί τό Νόβι Ἀφόν. Γιά ὅλο αὐτό τό διάστημα πνευματικός του ἦταν ὁ Κατακομβίτης Ἱερομόναχος Ἀντώνιος.
Τό 1969 μειώθηκε ἡ ὅρασή του καί βρῆκε καταφύγιο στό σπίτι μιᾶς εὐλαβοῦς χήρας, στό Ὄμσκ. Ἐκεῖ κοιμήθηκε τήν 29. 8. 1977, σέ ἡλικία 99 ἐτῶν.

Νεομάρτυρας Μιχαήλ τοῦ Ὄρενμπουργκ (Avdyeev, + 1977).
Ὁ Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Avdyeev κατοικοῦσε στό Ὄρενμπουργκ, ὅπου ἐργάζοταν σάν ὁδηγός. Ἦταν μέλος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Καταγόταν ἀπό πτωχή οἰκογένεια χωρικῶν καί εἶχε ἀνατραφεῖ πνευματικά ἀπό ἁγίους Κληρικούς τῶν Κατακομβῶν, Ἱερομάρτυρες καί Ὁμολογητές.
Τό 1977, ἐξ αἰτίας κάποιου προβλήματος στήν ἐργασία του, ὑποχρεώθηκε νά ψευδορκίσει. Γιά τόν λόγο αὐτό, ὅταν προσβλήθηκε ἀπό νεφρίτιδα, τό θεώρησε σάν θεία τιμωρία. Νοσηλευόμενος στό νοσοκομεῖο ὁ Μιχαήλ "ὑπέπεσε" σέ ἕνα "ἀδίκημα" πού τιμωροῦνταν ἀπό τούς Σοβιετικούς νόμους. Προσευχόταν δημόσια! Γιά τήν πράξη του αὐτή θεωρήθηκε ψυχικά διαταραγμένος καί μεταφέρθηκε στό ψυχιατρικό τμῆμα τοῦ νοσοκομείου, ὅπου χαρακτηρίστηκε "κοινωνικά ἐπικίνδυνος ἀσθενής"!
Τό τέλος τοῦ Μιχαήλ τό διέσωσε ἕνας ἐργαζόμενος στό νοσοκομεῖο. Ἐνῶ ὁ νέος αὐτός Ὁμολογητής προσευχόταν δυνατά καί φοβούμενος τόν θάνατο ζητοῦσε συγχώρηση ἀπό ὅλους, τόν πλησίασε ἕνας "γιατρός" καί τοῦ εἶπε: "Νοιώθεις ἄσχημα; Θά σοῦ κάνω μία ἔνεση καί ἀμέσως θά νοιώσεις καλύτερα". Μόλις ἔγινε ἡ ἔνεση ὁ ἀσθενής ἀπεβίωσε! Ἦταν ἕνας ὑγιέστατος ἄνδρας, ἡλικίας μόλις 35 ἐτῶν.

Ὁσία Ἑλένη τοῦ Καυκάσου (+ 1977 ;).
Μία τῶν μεγαλυτέρων μορφῶν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, ἰδιαίτερα γνωστή μεταξύ τῶν Ἑλληνοποντίων προσφύγων σάν "Μάτουσκα Ἑλένα".
Ἦταν γόνος ἀριστοκρατικῆς οἰκογενείας τῆς Λευκορωσίας καί μόνασε ἀπό τήν παιδική της ἡλικία. Ὅταν - περί τό 1917 - οἱ Μπολσεβίκοι διέλυσαν τήν μονή τῆς μετανοίας της, κατέφυγε μαζί μέ τήν κατά σάρκα ἀδελφή της μοναχή Νίνα στή χαράδρα τοῦ Τσίν, στόν Καύκασο, ὅπου ἔζησε 60 περίπου χρόνια αὐστηροῦ ἐρημητικοῦ καί ἡσυχαστικοῦ βίου. Ἐλεήθηκε ἀπό τόν Θεό μέ τά χαρίσματα τῆς προοράσεως καί τῆς θεραπείας ψυχικῶν νόσων. Ὁ θαυμαστός βίος της εἶναι γεμάτος ἐξαίσια γεγονότα (θεραπεῖες ἀσθενῶν, συγκλονιστικά θαύματα κ.ἄ. ἁγιοπνευματικές καταστάσεις). Συνήθως θεράπευε τούς προσερχομένους ἀσθενεῖς νηστεύοντας μαζί τους καί διαβάζοντας πάνω τους τό Ἱερό Εὐαγγέλιο.
Στό ἀσκητήριό της δέν ἐπέτρεψε ποτέ νά ἱερουργήσει κληρικός τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (τήν ἴδια ἐξυπηρετοῦσε ἕνας ἐξόριστος Ἱερεύς Βουλγαρικῆς καταγωγῆς).
Κοιμήθηκε ὁσιακά περί τό 1977 καί ἤδη τιμᾶται τοπικά ἀπό τούς Ρώσους, Γεωργιανούς καί Ἑλληνοποντίους Ὀρθοδόξους. Τό Λείψανό της (σύμφωνα μέ τήν Γεωργιανή παράδοση), δέν ἔχει ἀνακομισθεῖ, ὁ τάφος της ὅμως (πάνω στόν ὁποῖο ἔχει ὑψωθεῖ Παρεκκλήσιο καί ὑπάρχει ἡ εἰκόνα της), ρέει εὐωδέστατο μῦρο, δεῖγμα τῆς ἁγιότητας καί τῆς παρρησίας της ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἱερεύς Ἰωάννης (Balkov, + 1987).
Ὁ Ἱερεύς Ἰωάννης Ἰβάνοβιτς Balkov γεννήθηκε περίπου τό 1900 καί ἦταν Γιακούτιος στήν ἐθνικότητα. Χειροτονήθηκε τό 1922. Συμμετεῖχε στήν ἐξέγερση τῶν Γιακουτίων κατά τῶν Σοβιετικῶν. Δέν ἀναγνώρισε τήν Διακήρυξη τοῦ 1927 καί τό 1928 "πέρασε στήν παρανομία" καί ἄρχισε νά δραστηριοποιεῖται στίς Κατακόμβες, μέ ἀποτέλεσμα νά ἐκτελεστεῖ ἡ οἰκογένειά του!
Ἀντιπροσώπευσε τόν Ἐπίσκοπο Βενιαμίν τοῦ Ἀκσίνσκ (+ 1959), στή μυστική Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν τοῦ 1948, στό Chirchik τῆς Τασκένδης. Παρά τίς προσπάθειες τῶν Σοβιετικῶν Ἀρχῶν, δέν συνελήφθη ποτέ. Ἀπεβίωσε τόν Ἰανουάριο τοῦ 1987.

Μαρία Βασίλιεβνα.
Τό ἔτος μαρτυρίου τῆς Χριστιανῆς Δασκάλας Μαρίας Βασίλιεβνας δέν διασώθηκε. Ὁ Μοναχός Ἐπιφάνιος τήν χαρακτηρίζει "ἕνα θαυμάσιο πρόσωπο καί γιά μόνο τόν λόγο ὅτι οἱ μαθητές της τήν ἀποκαλοῦσαν "ἡ δασκάλα μας". Τό μαρτύριό της προέκυψε, ὅταν ὁ ἀθεϊστής διευθυντής τοῦ σχολείου στό ὁποῖο ὑπηρετοῦσε (καί ὁ ὁποῖος εἶχε σχέσεις μέ τήν Μυστική Ἀστυνομία), κατέφυγε στό ἀκόλουθο τέστ γιά νά ἐλέγξει τήν πίστη της. Τοποθέτησε μία εἰκόνα τῆς Παναγίας πάνω στή μικρή γέφυρα πού συνέδεε τίς δύο ὄχθες ἑνός ποταμοῦ καί ζήτησε ἀπό ὅλο τό σχολεῖο (τούς μαθητές καί τό διδακτικό προσωπικό), νά περάσουν πατῶντας τήν εἰκόνα!
Ὅταν ἦρθε ἡ σειρά τῆς Μαρίας νά περάσει πατῶντας τήν εἰκόνα, ἐκείνη στάθηκε μπροστά στόν διευθυντή καί τοῦ εἶπε μέ ἰδιαίτερο θάρρος: "Θεωρῶ τήν ἐκπλήρωση τῆς ἐντολῆς σας ἀπό μένα σάν ἀδίκημα, διότι ἡ ἐντολή σας ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τό Σύνταγμα τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Εἷμαι μία πιστή Ὀρθόδοξη Χριστιανή. Δέν θά περάσω πάνω ἀπό τήν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου καί τοῦ Κυρίου".
Αὐτή ἡ δημόσια ὁμολογία ἦταν ἀρκετή γιά νά ἐξαφανισθεῖ ἀπό προσώπου γῆς ἡ εὐσεβής δασκάλα. Σύμφωνα μέ κάποιες πληροφορίες ἐκτελέστηκε γιά τήν πίστη της.

Ἐπίσκοπος Θεοδόσιος (Bakhmetev, + 1986) .
Ὁ κατά κόσμον Θεόδωρος Ἀντρέγιεβιτς Bakhmetev, γεννήθηκε τό 1893 στό Τσερνίκωφ (σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή τό 1901 ἤ 1902 στό Κίεβο) καί ἦταν γιός Ἱερέως. Μετά τόν θάνατο τῆς μητέρας του, ὁ πατέρας του ἐντάχθηκε σέ κάποια μονή καί ὁ Θεόδωρος πῆγε στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ὅπου μόναζαν δύο ἀδελφοί του (ἕνας ἄλλος ἦταν ἤδη ἔγγαμος Ἱερεύς). Τό 1915 ἔγινε ἐπίσημα δεκτός στήν Λαύρα, τό 1918 διορίστηκε Προϊστάμενος τῶν Κοντινῶν Σπηλαίων καί τό 1920 χειροτονήθηκε Ἱερομόναχος καί διορίστηκε φύλακας τῶν Λειψάνων τῶν Ὁσίων Πατέρων.
Τό 1920, ὅταν οἱ Μπολσεβίκοι θέλησαν νά πάρουν τήν θαυματουργό Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Λαῦρας, ὁ π. Θεοδόσιος τήν ἔκρυψε μέ ἀποτέλεσμα να συλληφθεῖ καί νά καταδικαστεῖ σέ 10 χρόνια ἐξορία στό Σολόβκι. Ὅταν ἀπελευθερώθηκε τό 1930, τοῦ ζήτησαν νά ἀποδεχθεῖ τήν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου (1927) καί ἐπειδή ἀρνήθηκε ἐξορίστηκε γιά ἄλλα 10 χρόνια.
Τό 1940 ἐγκαταστάθηκε στή Λευκορωσία, ὅπου ἔγινε Ἡγούμενος Μονῆς τῆς Αὐτονόμου Λευκορωσικῆς Ἐκκλησίας καί Ἀρχιμανδρίτης. Τό 1942 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Πίνσκ, στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ἀπό Ἱεράρχες τῆς Αὐτόνομης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας (τόν Ἀντώνιο Abashidze, τόν Παντελεήμονα Rudik, τόν Κατακομβίτη Ἐπίσκοπο Ἠλία καί τόν Ἐπίσκοπο Μακάριο).
Τόν συνέλαβαν καί πάλι τό 1946. Ἀπελευθερώθηκε τό 1951 γιά νά συλληφθεῖ τόν ἑπόμενο χρόνο 1952 καί νά ἐξοριστεῖ γιά 8 χρόνια στό Yeniseisk τοῦ Κρασνογιάρσκ. Γιά μεγάλο διάστημα ἔζησε μαζί μέ τόν Ἱερέα Ἀλέξανδρο Shabelnik καί τήν Πρεσβυτέρα του.
Ὁ Ἱερεύς Ἀλέξανδρος γεννήθηκε στό Χαρμπίν τῆς Κίνας τό 1916. Σπούδασε στό ἐκεῖ Παιδαγωγικό Ἰνστιτοῦτο καί στήν Ἱεραποστολική Σχολή. Γνώστης τῆς Κινεζικῆς καί ἄλλων ἀνατολικῶν γλωσσῶν, διηύθυνε τήν Σχολή τοῦ Χαρμπίν ἀπό τό 1930 μέχρι τό 1945.
Ὅταν τό 1945 οἱ Σοβιετικοί κατέλαβαν τήν Ματζουρία, συνελήφθη καί καταδικάστηκε σέ 11 χρόνια ἐξορία. Ἀρχικά ἦταν στή Σιβηρία, ἔπειτα στό Στρατόπεδο Urallag καί στή συνέχεια στό Βατούμ. Τό 1956 ἀπελευθερώθηκε καί νυμφεύθηκε. Ἀπό τό 1960 περιόδευε μέ τήν σύζυγό του μυστικά ὅλη τήν Ρωσία, δημιουργῶντας κοινότητες Κατακομβιτῶν πιστῶν. Τό 1965 χειροτονήθηκε Διάκονος καί Πρεσβύτερος ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Θεοδόσιο (Bakhmetev, + 1986). Γιά τελευταῖα φορά τόν συνέλλαβαν τό 1980 καί τόν καταδίκασαν σέ τριάμιση χρόνια φυλάκιση. Ἀπεβίωσε τό 1996, μετά τήν πτώση τοῦ Σοβιετικοῦ καθεστώτος πού τόσο τόν ἐδίωξε.
Ἀναφέρεται, ὅτι τόν ἐπ. Θεοδόσιο συνάντησαν καί οἱ Κατακομβίτες Ἱερεῖς Τιμόθεος ἀπό τό Maikop, Ἰγνάτιος Uglyansky ἀπό τήν περιοχή τοῦ Βορονέζ, Κοσμᾶς Trusov, Νικήτας Ignatiev ἀπό τήν περιοχή τῆς Βιάτκας, Νικόλαος ἀπό τό Νοβοσιμπίρσκ, Σέργιος ἀπό τό Anzhersk τοῦ Kemerovo,Ἡλίας ἀπό τά βουνά τοῦ Καυκάσου, Βησσαρίων ἀπό τό Ταμπώφ καί Νικήτας ἀπό τό Χάρκοβο, καθώς καί ὁ Ἱερομόναχος Ἀρκάδιος ἀπό τό Lipetsk.
Ὁ ἐπ. Θεοδόσιος μνημόνευε τόν Πρωθιεράρχη τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς Μητροπ. Φιλάρετο (+ 1985).
Ἀπεβίωσε ἀπομονωμένος στό χωριό Toshnayevo τῆς περιφερείας Yeniseisk, τήν 28. 3. 1986.

Μητροπολίτης Γεννάδιος (Sekach, + 1987).
Ὁ Μητροπ. Γεννάδιος (κατά κόσμον Γρηγόριος Sekach), γεννήθηκε τό 1897 (ἤ 1898) στό Akuivo τῆς Λευκορωσίας, σέ οἰκογένεια ἐμπόρου. Ἔμεινε ὀρφανός σέ ἡλικία 3 ἐτῶν, μαζί μέ ἄλλα 7 ἀδέλφια! Μικρός εὐλογήθηκε ἀπό τόν ἅγ. Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης, ὁ ὁποῖος προφήτευσε ὅτι θά γίνει Ἱερεύς καί θά ἀναδειχθεῖ στῦλος τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν!
Ὡς πιστός Χριστιανός ὁ Γρηγόριος ἐξορίστηκε ἀρχικά στό Σολόβκι γιά 8 χρόνια. Μετά τήν ἀπελευθέρωσή του πῆγε στό Κίεβο καί συνάντησε τόν Κατακομβίτη Ἐπίσκοπο Ἀντώνιο Abashidze, ὁ ὁποῖος τοῦ σύστησε νά πάει στή Λευκορωσία καί νά νυμφευθεῖ, γιά νά πάρει μέ τόν τρόπο αὐτό ταυτότητα καί πολιτικά δικαιώματα, ὅμως ὁ γάμος του μέ τήν Ἄννα (μέ τήν ὁποία ἀπέκτησε τρία παιδιά), δέν ὑπῆρξε εὐτυχισμένος.
Πρίν τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συνελήφθη γιά δεύτερη φορά καί καταδικάστηκε σέ θάνατο στό Κόμελ. Τό 1943 χειροτονήθηκε στό Mozyp Ἱερεύς ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Λεόντιο Φιλίπποβιτς τῆς Οὐκρανικῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας (ἀργότερα Ἀρχιεπίσκοπο Χιλῆς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς). Μετά τό 1952 στίς φυλακές τοῦ Κόμελ, γνώρισε γιά πρώτη φορά τόν κρατούμενο Ἐπίσκοπο Σεραφείμ Andreyev. Μετά τήν ἐξορία τοῦ ἐπ. Σεραφείμ στό Kemerovo τῆς Δυτικῆς Σιβηρίας, ὁ π. Γρηγόριος φυλακίστηκε στό Κόμελ καί ἔπειτα στίς φυλακές Κίρωφ.
Τό 1961 μετανάστευσε στό Shorse τοῦ Τσερνίκωφ τῆς Οὐκρανίας. Ἐκεῖ γνώρισε τήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν καί ἐντάχθηκε σ' Αὐτήν. Τό 1967 συνελήφθη καί πάλι, ἀλλά ἀπελευθερώθηκε καί ἐγκαταστάθηκε στήν Ἀμπχαζία, στήν περιοχή τοῦ Νέου Ἄθω (ὅπου ἦταν περίφημο μετόχι τῆς Μονῆς ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους, τό ὁποῖο ἔκλεισαν οἱ Σοβιετικοί τό 1924). Τό 1969 ἐκδιώχθηκε ἀπό τό Νέο Ἄθω.
Ὁ π. Γρηγόριος συνάντησε καί πάλι τόν Ἐπίσκοπο Σεραφείμ στό Μπαρνάουλ. Ἀπό αὐτόν ἔγινε μοναχός μέ τό ὄνομα Γεννάδιος. Χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος τήν 6. 5. 1971 ἀπό μόνο τόν Ἐπίσκοπο Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος εἶχε τό γραπτό σύμψηφο τοῦ Ἐπισκόπου Ἀλφαίου Μιχαήλοβιτς (σύμφωνα μέ ἄλλη πηγή, τῶν Ἐπισκόπων Γαβριήλ τῆς Τασκένδης καί Ἀλεξίου Pruzhansky). Σύμφωνα μέ μία πηγή ἡ χειροτονία του δέν ἔγινε κατά τήν διάρκεια Θείας Λειτουργίας, διότι ὁ ἐπ. Σεραφείμ ἦταν ἀσθενής καί δέν μποροῦσε νά ἱερουργήσει, ἀλλά ὁ ἐπ. Σεραφείμ διάβασε στόν ἀρχιμ. Γεννάδιο τίς σχετικές εὐχές ἐκτός Λειτουργίας! Γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Ρωσική Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς δέν ἀναγνώρισε τήν χειροτονία του καί τήν ἐγκυρότητα τῆς Ἱερωσύνης τῆς ὁμάδος του (τῶν Σεραφειμο-Γενναδιτῶν). Ἀργότερα ἐπισκέφθηκε στό Κίεβο τόν Κατακομβίτη Ἐπίσκοπο Ἀντώνιο Galynsky - Michailovsky καί συζήτησε μαζί του τό θέμα χειροτονίας του, ἀλλά ὁ ἐπ. Ἀντώνιος τοῦ τεκμηρίωσε θεολογικά τήν κανονικότητά της.
Τό 1971 ὁ Ἐπίσκοπος Γεννάδιος μαζί μέ τόν Ἐπίσκοπο Ἀλφαῖο χειροτόνησαν σέ Ἐπίσκοπο τόν Ἱερομόναχο Θεοδόσιο Gumenikov (σήμερα Κατάκομβίτη Μητροπολίτη). Τό 1973 ὁ Ἐπίσκοπος Γεννάδιος μαζί μέ τόν Ἐπίσκοπο Θεοδόσιο χειροτόνησαν σέ Ἐπίσκοπο τόν δόκιμο Γρηγόριο. Χειροτόνησε ἀκόμη καί τόν Ἐπίσκοπο Βλαδίμηρο Abramov, τοῦ ὁποίου τήν χειροτονία εἶχε προεῖπει ὁ Ἕλληνας διά Χριστόν Σαλός ὅσ. Λεόντιος τῆς Σάμου, στήν πηγή τοῦ ἁγ. Βασιλίσκου στόν Καύκασο.
Ὁ ἐπ. Γεννάδιος χειροθέτησε 500 περίπου μυστικούς μοναχούς καί μοναχές. Στήν Οὐκρανία ἵδρυσε 3 μυστικές μονές, στή Λευκορωσία 4, στό Κουμπάν 2 καί στόν Καύκασο 1. Στήν Ἀμπχαζία καί σέ ἄλλες περιοχές τῆς νότιας Ρωσίας, μέσα σέ μία 10ετία (1966 - 1976), ὁ ἐπ. Γεννάδιος πέτυχε νά δημιουργήσει ἀρκετές μυστικές Κοινότητες Κατακομβιτῶν, μέ "κατ' οἶκον" ναϊσκους, μυστικά μοναστήρια ἀνδρῶν καί γυναικῶν, καθώς καί μία μυστική Θεολογική Σχολή!
Τόν συνέλλαβαν μετά ἀπό προδοσία τό 1976. Μετά ἀπό μία συνάντηση πού εἶχε μέ τόν τότε Μητροπολίτη Σοχοῦμι Ἡλία (ἔπειτα Πατριάρχη Γεωργίας, σύμφωνα μέ μία πηγή πράκτορα τῶν Σοβιετικῶν Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν), δικάστηκε καί καταδικάστηκε σέ ἐγκλεισμό 4 ἐτῶν σέ στρατόπεδο συγκεντρώσεως. ("Nasha Strana" Μπουένος Ἄϋρες, φ. Ἀπριλίου 1976, σελ. 3 καί "Religion and Atheism in the USSR", φ. 8, Ἰουλίου 1976, σελ. 18 - 19). Τό 1980 ἡ Μυστική Ἀστυνομία συνέλαβε 18 μυστικούς μοναχούς καί μοναχές του, 60 χιλιόμετρα ἀπό τό Σοχοῦμι.
Τό 1979 - 80 ἀσθένησε πολύ σοβαρά καί ζήτησε τό μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα. Τότε ὁ Ἐπίσκοπος Θεοδόσιος ὀνομάστηκε Μητροπολίτης καί ὁ Ἐπίσκοπος Γρηγόριος Ἀρχιεπίσκοπος.
Ὁ Μητροπολίτης Γεννάδιος κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν Τρίτη τῆς β' ἑβδομάδος τοῦ Πάσχα τοῦ 1987, "σέ μία καλύβα χωρικοῦ, μέ δύο παράθυρα πού βλέπουν σέ δρόμο, δίπλα σέ ἕνα ποτάμι", ὅπως τοῦ προφήτευσε ὁ διορατικός Μητροπολίτης Malkaz τοῦ Κουτάϊς! Τήν στιγμή τοῦ θανάτου του ἦσαν παρόντες 2 Ἐπίσκοποι, 11 μοναχοί καί μοναχές καί 2 λαϊκοί.

Ἐπίσκοπος Βλαδίμηρος (Abramov, + 1987).
Ὁ κατά κόσμον Βάδιμος Abramov καταγόταν ἀπό τήν Μόσχα. Τά πρῶτα σπέρματα τῆς Πίστεως δέχθηκε ἀπό τήν εὐσεβή γιαγιά του, διότι ἡ μητέρα του ἦταν ἄθεη. Ἐνῶ ὑπηρετοῦσε στό Σοβιετικό Στρατό φοροῦσε κρυφά σταυρό και προσευχόταν. Το ἐπάγγελμά του στόν κόσμο ἦταν κοσμηματοποιός.
Ἡ ἐκκλησιαστική του ζωή ἄρχισε ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας. Συνήθιζε νά ἐκκλησιάζεται στήν ἐνορία Znamenye τῆς Μόσχας. Ταυτόχρονα ἀναζητοῦσε Γέροντα μοναχό. Τότε μία γυναῖκα τόν συνέστησε στόν Κατακομβίτη Μητροπολίτη Γεννάδιο Sekach. Ὁ νεαρός Βάδιμος συνάντησε τόν Μητροπ. Γεννάδιο στή Μόσχα καί τόν συνόδευσε στό προσκύνημά του στή Λαύρα Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου. Στή συνέχεια προσχώρησε στήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν καί χειροθετήθηκε μοναχός ἀπό τόν Μητροπ. Γεννάδιο μέ τό ὄνομα Βλαδίμηρος.
Στούς τρεῖς βαθμούς τῆς Ἱερωσύνης χειροτονήθηκε ἀπό τόν Μητροπολίτη Γεννάδιο. Τήν χειροτονία του σέ Ἐπίσκοπο (λίγο πρίν τόν θάνατό του), εἶχε προεῖπει ὁ Ἕλληνας διά Χριστόν Σαλός Ἱερομόναχος Λεόντιος τῆς Σάμου (+ 1994), στήν πηγή τοῦ ἁγ. Βασιλίσκου, στόν Καύκασο!
Λίγο πρίν τόν θάνατό του ὁ ἐπ. Βλαδίμηρος ἀναγκάστηκε νά μετακινηθεῖ στόν Καύκασο, ἀλλά καί ἀπό ἐκεῖ διώχθηκε ἀπό τήν Μυστική Ἀστυνομία. Τότε ἐγκαταστάθηκε στό χωριό Elista. Ὅταν ἡ Μυστική Ἀστυνομία τόν ἀνακάλυψε, τοῦ ζήτησε νά φύγει, ἀλλά αὐτός δέν συμμορφώθηκε, μέ ἀποτέλεσμα νά ἐκτοπιστεῖ στή Μόσχα, ὅπου ἀπεβίωσε τό 1987, ἀπό τίς συνέπειες τοῦ πυρηνικοῦ ἀτυχήματος στό Τσερνόμπιλ.

Ἀρχιεπίσκοπος Γρηγόριος (+ 1987).
Χειροτονήθηκε τό 1973 ἀπό τόν Μητροπολίτη Γεννάδιο Sekach καί τόν Ἐπίσκοπο Θεοδόσιο. Ἀπεβίωσε τό 1987. Δέν διασώθηκαν περισσότερα στοιχεῖα γιά τήν καταγωγή, τήν ζωή καί τό ἔργο του.

Μοναχός Ἐπιφάνιος (Chernov, + 1994).
Ὁ κατά κόσμον Ἀλέξανδρος Ἀντρέγιεβιτς Chernov, γεννήθηκε τό 1909 στήν περιοχή τοῦ Ροστώφ, σέ οἰκογένεια Κοζάκων. Ὁ πατέρας του ἦταν ἀξιωματικός τοῦ Ρωσικοῦ Στρατοῦ καί ὑπηρετοῦσε στήν Αὐτοκρατορική Αὐλή. Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1917 (κατά τήν ὁποία σκοτώθηκε ὁ πατέρας του), τόν βρῆκε ἐσωτερικό σπουδαστή στή Στρατιωτική Σχολή τοῦ Νοβοχερκάσκ. Τό 1919, κατά τόν Ρωσικό Ἐμφύλιο Πόλεμο, ἡ Σχολή ἀκολούθησε τά Λευκά Στρατεύματα, μέχρι τά Ρωσικά παράλια τοῦ Εὐξείνου Πόντου. Ἀπό ἐκεῖ μέ πλοῖο μέσῳ ΚΠόλεως καί Κύπρου πῆγαν στήν Ἀλεξάνδρεια, ὅπου ὁ νεαρός Ἀλέξανδρος νοσηλεύθηκε σέ νοσοκομεῖο, διότι στήν ΚΠολη εἶχε προσβληθεῖ ἀπό τύφο.
Ὅπως ὁ ἴδιος ἀνέφερε στόν γράφοντα τό 1980, στήν Αἰγυπτιακή ἔρημο ὅπου εἶχε κατασκηνώσει ἡ Σχολή, γεννήθηκε στή νεανική ψυχή του ἡ ἐπιθυμία τοῦ μοναχικοῦ βίου. Τό 1922 ἡ Σχολή στεγάστηκε στό Ρωσικό Προξενεῖο τῆς Σμύρνης καί ὅταν τό Προξενεῖο πυρπολήθηκε ἀπό Σοβιετικούς πράκτορες, ὁ Ἀλέξανδρος μαζί μέ ἄλλους σπουδαστές κατέφυγε στή Βουλγαρία. Ἐκεῖ φοίτησε στό Ρωσικό Σχολεῖο τῆς Βάρνας. καί Τό 1927 γνώρισε τόν διαπρεπή Ἀρχιεπίσκοπο Θεοφάνη τῆς Πολτάβας (+ 1940), Πνευματικό τῆς Τσαρικῆς Οἰκογενείας, μέ τόν ὁποῖο συνδέθηκε πνευματικά.
Τό 1929 ἐγκαταστάθηκε στή Σόφια καί φοίτησε διαδοχικά στή Βουλγαρική Στρατιωτική Ἀκαδημία καί στό Πανεπιστήμιο τῆς Σόφιας, ὅπου σπούδασε Ἱστορία - Φιλολογία καί Θεολογία. Τό 1932 ὁ ἀρχιεπ. Θεοφάνης μετανάστευσε στή Γαλλία, ἀλλά μέ εὐλογία του ὁ Ἀλέξανδρος ἔμεινε στή Βουλγαρία καί ἐργάσθηκε σάν Καθηγητής στό Πλέβεν.
Τό 1945, ὅταν ὁ Ἑρυθρός Στρατός "ἀπελευθέρωσε" τήν Βουλγαρία, συνελήφθη καί ὁδηγήθηκε στή Σοβιετική Ἕνωση, ὅπου φυλακίσθηκε στίς φυλακές Butyrskaya καί Lefortov τῆς Μόσχας. Στή συνέχεια καταδικάσθηκε σέ 10 χρόνια ἐγκλεισμό στό Στρατόπεδο τοῦ Κίροβογκραντ. Ὅταν υἱοθέτησε τόν "κανόνα τῆς σιωπῆς", γιά νά ἀντιμετωπίσει τά βασανιστήρια τῶν δεσμοφυλάκων του, νοσηλεύθηκε στό Ψυχιατρικό Τμῆμα τῆς φυλακῆς του, ὡς διανοητικά διαταραγμένος! Τό 1953, ὅταν δόθηκε ἀμνηστία, δέν ἀπελευθερώθηκε, ἀλλά κρατήθηκε μέχρι τό 1955, παρά τήν πολύ κακή κατάσταση τῆς ὑγείας του.
Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι κατά τήν διάρκεια μιᾶς δίκης του, πάνω στήν ἕδρα τοῦ δικαστή, βρισκόταν ἕνα ἀπό τά τρία μόλις δακτυλογραφημένα ἀντίγραφα ἑνός βιβλίου του γιά τόν ρόλο τῶν Σιωνιστῶν στήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 !
Τήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν γνώρισε τό 1948, κρατούμενος σέ στρατόπεδο. Μοναχός ἔγινε μετά τήν ἀπελευθέρωσή του (τό 1955), στό Κίεβο, ἀπό Ἱερομονάχους τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἀρχιεπισκόπου Γκλαζώφ Πέτρου (Λαντίγκιν, + 1957), μέ τό ὄνομα Ἀντώνιος.
Μέχρι τό 1966 συνέχισε τόν "κανόνα τῆς σιωπῆς", σάν τρόπο ἀσκήσεως, ἄν καί μετά τήν ἀπελευθέρωσή του δέν ὑπῆρχε λόγος νά σιωπᾶ. Ὅλο αὐτό τό διάστημα ἐπικοινωνοῦσε μέ τούς συγκρατουμένους του, ἀλλά καί μέ τά πνευματικά του τέκνα ἀργότερα, μέ ἕνα τρόπο κρυπτογραφικό (τόν ὁποῖο ἔδειξε στόν γράφοντα τό 1980). Μία τετράγωνη ἐπιφάνεια (λ.χ. ἕνα γραφεῖο, τραπέζι ἤ ἕνας δίσκος), ἦταν χωρισμένη νοητά σέ μικρά τετράγωνα πού ἀντιστοιχοῦσαν στά γράμματα τοῦ Ρωσικοῦ ἀλφαβήτου. Ὁ κρατούμενος γιά νά ἐπικοινωνήσει, σχημάτιζε λέξεις δείχνοντας μέ τό δάχτυλό του γράμματα - τετράγωνα!
Μετά τήν ἀπελευθέρωσή του ἔζησε σέ ἕνα χωριό τοῦ Καυκάσου, ὅμως γιά νά ἀποφύγει μία νέα σύλληψη, μετακινοῦνταν συνεχῶς ἀπό μέρος σέ μέρος. Ἔτσι, μέσα στή δικαιοδοσία τοῦ ἀρχιεπ. Πέτρου (τόν ὁποῖο δέν συνάντησε ποτέ, διότι κοιμήθηκε τό 1957, ἐνῶ ἀντίθετα συνάντησε 100 περίπου Ἱερεῖς), δημιούργησε πολλές μυστικές κοινότητες Κατακομβιτῶν πιστῶν.
Τό 1975 συνελήφθη στό Κίεβο γιά "παράμονη ἐκκλησιαστική δραστηριότητα" καί φυλακίσθηκε. Τό 1978, ἀπελάθηκε στή Δύση σάν ἀλλοδαπός ταραχοποιός!!! (δέν δέχτηκε ποτέ Σοβιετική ταυτότητα ἤ διαβατήριο), μετά ἀπό τρεῖς ἀναφορές του στόν τότε Σοβιετικό Ἡγέτη Λ. Μπρέζνιεφ. Ἀρχικά τοῦ πρόσφερε ἄσυλο ἡ Ἐλβετία. Τότε συναντήθηκε μέ τόν Προκαθήμενο τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς Μητροπολίτη Φιλάρετο (στή Γαλλία, Μονή Λέσνας) καί διαπίστωσε τήν πλήρη ὁμολογιακή ἀσυμφωνία τῆς ΡΟΕΔ μέ τήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Ἡ διαπίστωση αὐτή εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τήν ὑπαγωγή τῶν κοινοτήτων τῶν πολυαρίθμων πνευματικῶν του τέκνων στή Ρωσία (τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Πέτρου Λαντίγκιν) στήν ὑπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἀνδρέα Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος.

Στή συνέχεια βρῆκε ἄσυλο στήν Ἀγγλία, ὅπου κατά τήν περίοδο 1980 - 94, δημοσιοποίησε κείμενα καί πληροφορίες γιά τήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν, μεγάλης ἱστορικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς σημασίας.
Τό Μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα ἔλαβε ἐνῶ διέμενε στή Νῆσο τοῦ Ἀνθρώπου (Βρεττανία), φιλοξενούμενος τοῦ Ἱερέως Σίμωνος Jensen, ἀπό τόν Μητροπολίτη Γ.Ο.Χ. Κιτίου Ἐπιφάνιο (+ 2005), μετονομασθείς σέ Ἐπιφάνιο.
Τό 1991, μετά τήν κατάρρευση τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, ὁ Μοναχός Ἐπιφάνιος ἐπέστρεψε στή Ρωσία, ὅπου κοιμήθηκε τήν 2α/15η Νοεμβρίου 1994. Ἐνταφιάσθηκε στή Σταυρούπολη τοῦ Καυκάσου, ὅπου τιμᾶται ὡς Ὁμολογητής.