ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ, ΕΠ. ΝΟΒΓΚΟΡΟΝΤ (+ 1109)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

 Νεώτερος κατά σάρκα ἀδελφός τοῦ Ἡγουμένου τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου ὁσ. Νίκωνος. Ἔζησε ἔγκλειστο βίο κατά τό θέλημά του καί γι' αὐτό παρεχώρησε ὁ Θεός τήν πτώση του. Ἀρχικά εἶδε "Ἄγγελο" νά προσεύχεται μαζί του καί στή συνέχεια ἄκουσε τήν φωνή τοῦ "Κυρίου" νά τοῦ ὁρίζει τόν "Ἄγγελο" καθοδηγητή. Ὁ "Ἄγγελος" τόν ὤθησε στήν διδασκαλία τοῦ λαοῦ καί ὁ ἴδιος ἀνέλαβε νά... προσεύχεται γι' αὐτόν. Ἔτσι σύντομα ἔγινε γνωστός ὁ Νικήτας στήν Κιεβινή Ρωσία γιά τό προορατικό του "χάρισμα" καί τίς γνώσεις του πάνω στήν Ἁγία Γραφή.

Μία λεπτομέρεια τήν ὁποία πρόσεξε ὁ ἀδελφός του ὅσ. Νίκων, ἀπετέλεσε τήν αἰτία τῆς ἀποκαλύψεως τῆς σατανικῆς αὐτῆς πλάνης. Ἐνῶ ὁ Νικήτας γνώριζε ἀπ' ἔξω τήν Παλαιά Διαθήκη, τήν Καινή τήν ἀγνοοῦσε παντελῶς. Ὑποπτευόμενος ὁ ἐνάρετος Ἡγούμενος τήν δαιμονική παγίδα, πῆρε μαζί του ἄλλους Πατέρες (τούς Ὅσίους Ποιμένα τόν Νηστευτή, Ἀγαπητό τόν Ἰαματικό, Γρηγόριο τόν Θαυματουργό, κ.ἄ.), παραβίασε τήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ τοῦ ἀδελφοῦ του καί ἄρχισε νά τοῦ διαβάζει τούς Ἐξορκισμούς. Ὅταν μέ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἀπαλλάχθηκε ὁ Νικήτας ἀπό τήν σατανική πλάνη, ἀποδείχθηκε πώς δέν γνώριζε κἄν νά διαβάζει!

Ὁ Ὅσιος μετά ἀπό διακεκριμένη μετάνοια, ἐλεήθηκε ἀπό τόν Θεό μέ τό χάρισμα τῶν θαυμάτων καί τελικά ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος Νόβγκοροντ (τό 1096). Κοιμήθηκε εἰρηνικά στήν ἕδρα του τό 1109. Τό ἀδιάφθορο Λείψανό του ἀνακομίσθηκε τό 1558 καί σήμερα φυλάσσεται στό Ναό τοῦ ἁγ. Νικολάου, στό Νόβγκοροντ.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 31η Ἰανουαρίου καί τήν 14η Μαϊου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 30η Ἀπριλίου.

ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ (+ 1928)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Ὁ κατά κόσμον Νικόλαος Βασίλεβιτς Τύχωνωφ, γεννήθηκε τό 1853 στήν πόλη Γιελέτς τῆς ἐπαρχίας Ὀριόλ. Τό 1873, σέ ἡλικία 20 ἐτῶν, ἐντάχθηκε στή Μονή τῆς Ὄπτινα, ὅπου ἀσκήθηκε κάτω ἀπό τήν πνευματική καθοδήγηση τῶν μεγάλων πνευματοφόρων Γερόντων της - Στάρετς, τοῦ ὁσ. Ἀνατολίου Α' (+ 1894, τόν ὁποῖο εἶχε Πνευματικό) καί τοῦ ὁσ. Ἀμβροσίου (+ 1891, τόν ὁποῖο εἶχε Γέροντα) καί ἔζησε μέ τούς Στάρετς Ὁσίους Ἰωσήφ, Βαρσανούφιο καί Ἀνατόλιο Β'.

Τό 1876 χειροθετήθηκε μικρόσχημος Μοναχός, τό 1894 χειροτονήθηκε Διάκονος ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Ἀνατόλιο καί τό 1898 Πρεσβύτερος ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Καλούγας Μακάριο. Τό 1912 ἡ Ἀδελφότητα τόν ἀνέδειξε Στάρετς καί Πνευματικό καί τό 1920 Προϊστάμενο τῆς Σκήτης. Τότε δέχθηκε καί τό Μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα. Ἔζησε στήν Ὄπτινα 50 χρόνια (1873 - 1923), 25 χρόνια στό ἴδιο κελλί, ἄλλοτε ἔγκλειστος καί ἄλλοτε διά Χριστόν Σαλός. Ἐλεημένος μέ τά χαρίσματα τῆς προφητείας καί τῆς πνευματικῆς κοθοδηγήσεως, στήριξε τούς πιστούς στήν ἀμέσως πρίν καί κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 περίοδο, ἐνῶ κοντά του βρῆκαν τόν δρόμο πρός τήν πίστη καί τήν Ἐκκλησία πολλοί ἐκπρόσωποι τῆς Ρωσικῆς διανοήσεως καί τῆς "ἀργυρῆς ἐποχῆς" τῆς Ρωσικῆς λογοτεχνίας. Τό 1914 τόν ἐπισκέφθηκε ἡ Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ (ἔπειτα Νεομάρτυς, + 1918), ἡ ὁποία ἀπό σεβασμό συνομίλησε μαζί του ὄρθια! Μίλησε μέ θαυμαστή εὐκρίνεια γιά τήν Ἐπανάσταση, τήν δολοφονία τοῦ Τσάρου Νικολάου Β' καί τῆς οἰκογενείας του, τήν καταστροφή τῆς Ἁγίας Ρωσίας, ἀλλά καί τήν τελική νίκη τῆς Πίστεως ἐπί τοῦ Ἀθεϊσμοῦ.

Ἔζησε τήν διάλυση τῆς Ὄπτινα (1923) καί τήν διασπορά τῶν 250 μοναχῶν της. Τήν Μεγ. Πέμπτη τοῦ 1923 συνελήφθη καί καταδικάστηκε σέ θάνατο, ἀλλά τελικά ἐξορίστηκε, ἀρχικά στό Πλόχινο τῆς Καλούγας καί τελικά στό Χόλμισι τοῦ Μπριάνσκ, ὅπου κοιμήθηκε τήν 29η Ἀπριλίου 1928 καί ἐνταφιάσθηκε. Μετά θάνατον ἀναδείχθηκε θαυματουργός.

Τό 1935 ὁ τάφος τοῦ μακαρίου Γέροντος ἔγινε στόχος τυμβωρύχων. Ἄγνωστοι τόν ἄνοιξαν, ἔβγαλαν τό φέρετρο, ἐρεύνησαν γιά πολύτιμα ἀντικείμενα καί ἐπειδή δέν βρῆκαν τίποτα, ἄφησαν τό φέρετρο ἔξω ἀπό τήν γῆ καί ἔφυγαν! Τό ἑπόμενο πρωϊ κάποια παιδιά πού ἔφερναν τά ἄλογά τους ἀπό τήν νυκτερινή βοσκή, εἶδαν τό ἀνοικτό φέρετρο καί εἶπαν στούς χωρικούς, ὅτι "ἕνας μοναχός σηκώθηκε ἀπό τόν τάφο"! Τότε τό Λείψανο τοῦ Ἁγίου βρέθηκε ἄφθαρτο, μέ τό δέρμα στό χρῶμα τοῦ κεριοῦ καί τά χέρια εὐλύγιστα καί μαλακά! Οἱ χωρικοί, ἀφοῦ τίμησαν τό Λείψανο, τό ἔβαλαν καί πάλι στόν τάφο του.

Τό 1987 ἡ Μονή τῆς Ὄπτινα ἐπιστράφηκε στό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί τήν 16. 7. 1989 ἀνοίχθηκε ὁ τάφος τοῦ Στάρετς Νεκταρίου. Τότε διαπιστώθηκε, ὅτι τό Λείψανο τοῦ Γέροντος εἶχε διαλυθεῖ καί τά ὀστά του εὐωδιαζαν! Σήμερα τά Λείψανά του φυλάσσονται στή Μονή τῆς Ὄπτινα.

Ἡ ἁγιότητά του (ὅπως καί τῶν ἄλλων Ὁσίων Στάρετς τῆς Ὄπτινα), διακηρύχθηκε ἀρχικά ἀπό τήν Ρωσική Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς καί τήν 13/26. 6. 1996 ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 29η Ἀπριλίου.

ΑΓ. ΜΩΫΣΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΟΒΓΚΟΡΟΝΤ ΡΩΣΙΑΣ (+1362)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Ὁ κατά κόσμον Μητροφάνης γεννήθηκε στό Νόβγκοροντ καί νέος ἔφυγε κρυφά καί ἔγινε μοναχός στήν Μονή τοῦ Σωτῆρος στό Τβέρ. Ὅταν οἱ γονεῖς του ἀνακάλυψαν τό τόπο καταφυγῆς του, ἀναγκάσθηκε νά κοινοβιάσει τήν Μονή Κολμώφ, κοντά στό Νόβγκοροντ. Ἐκεῖ δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη, ἐνῶ ἀργότερα ἀναδείχθηκε Ἀρχιμανδρίτης τῆς Μονῆς Γιούριεφ.

Τό 1325 διαδέχθηκε τόν Ἀρχιεπίσκοπο Δαβίδ στόν Θρόνο τοῦ Νόβγκοροντ, ἀλλά τό 1330 ἀναγκάσθηκε νά ἀποσυρθεῖ - λόγῳ σκανδάλων - στήν Μονή Κολμώφ. Ἵδρυσε στήν Ντερεβινίτσα τήν Μονή τῆς Ἀναστάσεως καί ἡσύχασε ἐκεῖ 22 χρόνια. Τό 1352 ἐπανῆλθε στήν ἕδρα του. Ὑπῆρξε μεγάλος Ἱεράρχης. Ὁ Πατριάρχης ΚΠόλεως ἅγ. Φιλόθεος ὁ Κόκκινος, σέ ἔνδειξη ἐκτιμήσεως πρός τό πρόσωπο καί τό ἔργο του, τοῦ ἐπέτρεψε νά φέρει φελόνιο μέ πολυσταύρια (μάλιστα τοῦ ἔστειλε ἕνα σάν πατριαρχική εὐλογία) καί νά διοικεῖ μέ αὐτονομία τήν Ἀρχιεπισκοπή του. Ἵδρυσε τρεῖς Μονές καί ἔκτισε πέτρινο Ναό πρός τιμήν τῆς Κοιμ. Θεοτόκου στήν Βαλάτοβα. Τό 1359 ἀσθένησε καί ἀποσύρθηκε στήν Μονή τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ στό Σκοροντώβσκ (τήν ὁποία εἶχε ἱδρύσει). Κοιμήθηκε ἐκεῖ εἰρηνικά τό 1362.

Τό 1686 τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφορο. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του.

Τιμᾶται τήν 25η Ἰανουαρίου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 19η Ἀπριλίου.

ΑΓ. ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΒΟΡΟΝΕΖ ΡΩΣΙΑΣ (+1703)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Γεννήθηκε τό 1623 στήν περιοχή τοῦ Βλαδιμήρ. Ἀρχικά ἀκολούθησε τόν ἔγγαμο ἱερατικό βίο καί μετά τήν χηρεία του (σέ ἡλικία 39 ἐτῶν), μόνασε στήν Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στό Ζολοτίνσκ τοῦ Σουζντάλ. Διακρινόμενος γιά τά πνευματικά καί διοικητικά του προσόντα, ἡγουμένευσε στήν Μονή Γιαχρώμσκ, ὁ Πατριάρχης Μόσχας Ἰωακείμ τοῦ ἀνέθεσε τήν διοίκηση μεγάλης μονῆς στήν Κοστρόμα καί τελικά - τό 1682 - τόν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο.

Ἀνέλαβε τήν Ἐπισκοπή Βορονέζ κατά τήν περίοδο τῶν ταραχῶν γιά τήν διαδοχή τοῦ Τσάρου Θεόδωρου. Βρῆκε τό ποίμνιό του νά ταλαιπωρεῖται ἀπό τό Σχίσμα τῶν Παλαιοπίστων, τούς ἐπαναστατημένους Κοζάκους καί διάφορες ληστοσυμμορίες. Πρόσφερε μεγάλο ἱεραποστολικό, ποιμαντικό καί ποικίλο πνευματικό ἔργο. Τόν Αὔγουστο τοῦ 1703 ἀσθένησε βαρειά, ἔλαβε τό Ἀγγελικό Σχῆμα καί ὀνομάσθηκε Μακάριος. Κοιμήθηκε τήν 23η Νοεμβρίου τοῦ ἴδιου ἔτους καί ἐνταφιάσθηκε στήν Μονή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου (ἡ ὁποία ἔκτοτε πῆρε τό ὄνομά του), τήν 4η Δεκεμβρίου! Κατά τήν κηδεία του, τό φέρετρό του σήκωσε ὁ ἴδιος ὁ Τσάρος Πέτρος Α' ὁ Μέγας (ἄν καί εἶχε συγκρουσθεῖ μαζί του ὁ Ἅγιος, γιά τό θέμα τῆς ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας στό Κράτος).

Τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί κατατέθηκε στόν Καθεδρικό Ναό τῆς πόλεως. Τό 1735 ἐναποτέθηκε στόν νέο Καθεδρικό Ναό. Τό 1831 ἐξετάσθηκε ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Βορονέζ Ἀντώνιο καί ἀκολούθησε ἡ ἐπίσημη διακήρυξη τῆς ἁγιότητός του. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 23η Νοεμβρίου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 7η Αὐγούστου. Τιμᾶται ἀκόμη καί τήν 2α Ἀπριλίου, ἐπέτειο τῆς χειροτονίας του σέ Ἐπίσκοπο (1682).

ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΟΥ ΖΕΛΕΖΝΟΜΠΟΡΟΦΣΚΙ ΡΩΣΙΑΣ (+1442)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Γεννήθηκε στή Γαλικία, σέ οἰκογένεια βογιάρων. Νέος ἐντάχθηκε στή συνοδεία τοῦ ὁσ. Σεργίου τοῦ Ραντονέζ καί μέ τήν εὐλογία του ἀναχώρησε στό δάσος τοῦ Ζελεζνομπορόφσκ, ὅπου ἔζησε ἐρημητικά καί ἡσυχαστικά. Μέ τήν προσέλευση καί ἀποδοχή μαθητῶν ἵδρυσε στόν χῶρο μονή ἀφιερωμένη στόν Τίμιο Πρόδρομο, στήν ὁποία ἴσχυε τό τυπικό τῆς Λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου. Ἐξαιρετικά ταπεινός, μόνο πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του δέχθηκε τό ἡγουμενικό ἀξίωμα. Ὅταν τό 1429 ἡ μονή καταστράφηκε ἀπό τούς Τατάρους, ὁ ὅσ. Ἰάκωβος τήν ἀναστήλωσε καί βοήθησε τόν ταλαιπωρημένο ἀπό τήν ἐπιδρομή τοπικό πληθυσμό.

Κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 11η Ἀπριλίου 1442 καί ἐνταφιάσθηκε στό Καθολικό τῆς μονῆς του. Τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο τό 1613, ἀλλά μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 11η Ἀπριλίου.

ΟΣΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΖΝΤΑΛ ΡΩΣΙΑΣ (+1404)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Γεννήθηκε στό Νίζνι Νόβγκοροντ τό 1316. Ἔγινε μοναχός στή Μονή τῶν Σπηλαίων τοῦ Νίζνι Νόβγκοροντ, ὑπό τόν ἱδρυτή της ὅσ. Διονύσιο (ἔπειτα Ἀρχιεπίσκοπο Σούζνταλ, + 1385). Τό 1352 ὁ Ἡγεμόνας τοῦ Σούζνταλ Βόρις Κωνσταντίνοβιτς, θέλησε νά ἱδρύσει ἀνδρική μονή στήν πόλη του καί γι' αὐτό ζήτησε ἀπό τήν Μονή τῶν Σπηλαίων ἕναν ἐνάρετο καί καλό στή διοίκηση μοναχό, γιά νά τήν ἀναλάβει. Τήν πρόθεση τοῦ Ἡγεμόνα εὐλόγησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σούζνταλ Ἰωάννης, ἐνῶ ἀπό τήν μονή προκρίθηκε ὁ ὅσ. Εὐθύμιος.

Ἔτσι ἱδρύθηκε ἡ Μονή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως, ἡ ὁποία ἀργότερα ἐπωνομάσθηκε "τοῦ ἁγ. Εὐθυμίου". Τό πρῶτο ἔργο τοῦ Ὁσίου στή νέα μονή, ἦταν ἡ κατασκευή τοῦ τάφου του! Στή διοίκηση καί τά πνευματικά θέματα, συνήθιζε νά συμβουλεύεται τόν μεγάλο ὅσ. Σέργιο τοῦ Ραντονέζ (+ 1392). Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1404. Τό 1507 τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί τό 1549 ἡ ἁγιότητά του διακηρύχθηκε Συνοδικά. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη τοῦ Λειψάνου του.

Τιμᾶται τήν 1η Ἀπριλίου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 4η Ἰουλίου.

ΟΣΙΟΣ ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΥ ΠΕΡΕΓΙΑΣΛΑΒ - ΖΑΛΕΣΚΥ ΡΩΣΙΑΣ (+ 1540)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Γεννήθηκε τό 149 στό Παρεγιασλάβλ – Ζαλέσκυ τῆς περιοχῆς τοῦ Βλαδιμήρ. Μικρός στήν ἡλικία, ἀκούγοντας στό βίο τοῦ ὁσ. Συμεών τοῦ Στυλίτη γιά τήν ἄσκηση τοῦ Ὁσίου, ἔδεσε κατάσαρκα στή μέση του ἕνα σχοινί! Ἀργότερα πῆγε σέ κάποια μονή (τῆς ὁποίας ὁ ἡγούμενος ἦταν συγγενής του), γιά νά μάθει τά γράμματα τῆς ἐποχῆς. Τό 1481, σέ ἡλικία 17 ἐτῶν ἐγκατέλειψε μαζί μέ τόν ἀδελφό του Γεράσιμο τήν πατρική ἐστία καί ἐντάχθηκε στή Μονή τοῦ ἁγ. Παφνουτίου τοῦ Μπορόφσκ, ὑπό τόν διακριτικό Γέροντα Λεύκιο τοῦ Βολοκολάμσκ. Δέκα χρόνια ἀργότερα (1491), ἀποσύρθηκε μέ τόν Γέροντά του σέ ἕνα ἐρημητήριο τοῦ ποταμοῦ Ρούζα. Ὅταν τό ἑπόμενο ἔτος 1492 κοιμήθηκε ὁ γ. Λεύκιος, ὁ Ὅσιος ἐπέστρεψε στό μοναστήρι ἀπό ὅπου ἀναγκάσθηκε νά φύγει ὁριστικά μαζί μέ τόν ἀδελφό του, ἐπειδή οἱ ἀδελφοί τοῦ ζήτησαν νά ἀναλάβει τήν ἡγουμενεία.

Ὁ ὅσ. Δανιήλ ἀρχικά ἐγκαταστάθηκε στή Μονή Νίκιτσκυ καί ἀργότερα στή Μονή Γκόριτσκυ, ὅπου δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη καί χειροθετήθηκε Πνευματικός. Περίπου τό 1508 ὁ Ὅσιος ἵδρυσε μέ δωρεά ἑνός ἐμπόρου τοῦ Βλαδιμήρ τήν Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀποκλειστικά γιά ἀσθενεῖς καί γέροντες (ἔφθασαν περίπου τούς 70), γιά τούς ὁποίους θέσπισε ἕνα λιγότερο ἀπαιτητικό Τυπικό. Ἄν καί ἱδρυτής τῆς Μονῆς, ἀνέλαβε τήν ἡγουμενεία τό 1525, μετά ἀπό πιέσεις τοῦ τοπικοῦ Ἡγεμόνα καί μετά ἀπό μοναχική ζωή 40 ἐτῶν.

Ὁ ὅσ. Δανιήλ ἐργαζόμενος γιά τήν ψυχική του σωτηρία, ἔτυχε πλουσίων οὐρανίων δωρεῶν (τῆς πνευματικῆς διακρίσεως καί καθοδηγήσεως, τῆς παραμυθίας τῶν θλιβομένων καί τῶν θαυματουργικῶν θεραπειῶν).

Κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 7η Ἀπριλίου 1540 καί ἐνταφιάσθηκε στή Μονή του. Τό 1652, μετά ἀπό σειρά θαυμάτων καί τήν ἐμφάνισή του σέ ἕναν δόκιμο ἀδελφό, τά Λείψανά του ἀνακομίσθηκαν ἄφθαρτα. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη τους.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 7η Ἀπριλίου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 30ή Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΙΑΖΑΝ ΡΩΣΙΑΣ (+ 1360/1378)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Γιά τήν προηγούμενη ζωή τοῦ ἁγ. Ἀρχιερέως Βασιλείου Β’, Ἐπισκόπου Ριαζάν δέν διασώθηκαν πληροφορίες. Ὡς Ἐπίσκοπος ἀρχιεράτευσε ἀρχικά στό Μούρομ, ὅπου ὁ διάβολος προσπάθησε νά διακόψει τήν θεοφιλή ποιμαντορία του μέ τόν ἀκόλουθο τρόπο: Παρουσίαζε ὁ μισόκαλος κατά φαντασίαν μία γυναῖκα νά μπαίνει τίς νύκτες στό ἐνδιαίτημα τοῦ Ἀρχιερέως! Τό γεγονός αὐτό προκάλεσε - ὅπως ἦταν φυσικό - σκανδαλισμό καί κλονισμό τῆς πίστεως τοῦ λαοῦ στό πρόσωπο τοῦ Ποιμενάρχη του, κάποια στιγμή μάλιστα κινδύνευσε καί ἡ ζωή του ἀπό τό ἐξαγριωμένο πλῆθος.
Ὁ Ἅγιος, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στό Θεό, ζήτησε ἀπό τό λαό προθεσμία μιᾶς νύκτας γιά νά κριθεῖ δημόσια τήν ἑπομένη. Ἔπειτα, ἀφοῦ ἔκανε ὁλονύκτια ἀγρυπνία στό Ἐπισκοπικό Παρεκκλήσιο, πῆγε στόν Καθεδρικό Ναό καί προσκύνησε τήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας πού εἶχε φέρει ἀπό τό Κίεβο ὁ Ἡγεμόνας τοῦ Μούρωμ ἅγ. Κωνσταντῖνος. Στή συνέχεια μέ τήν εἰκόνα στά χέρια, πῆγε στήν ὄχθη τοῦ ποταμοῦ Ὄκα, ὅπου ὁ Θεός οἰκονόμησε ἐξαίσιο θαῦμα γιά νά ἀποδείξει τήν ἀθωότητα τοῦ Λειτουργοῦ Του: Ὁ Ἅγιος ἅπλωσε τόν μανδύα του στό νερό, ἀνέβηκε πάνω του κρατῶντας τήν εἰκόνα καί ἔπλευσε ἀντίθετα πρός τό ρεῦμα τοῦ ποταμοῦ! ἐνῶ ὁ λαός καί οἱ ἄρχοντες τόν ἱκέτευαν νά μήν τούς ἐγκαταλείψει.

Ὁ ἅγ. Βασίλειος συνέχισε τόν ἀνάπλου τοῦ ποταμοῦ μέχρι τό Ριαζάν, ὅπου ὁ λαός τοῦ ἐπιφύλαξε θερμή ὑποδοχή. Ἕκτοτε μετέφερε τήν ἕδρα τῆς Ἐπισκοπῆς στό Ριαζάν καί κατέθεσε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας στόν Καθεδρικό Ναό τῆς πόλεως, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται. Ἀργότερα ὁ Ἅγιος ἀναγκάσθηκε νά μετακινηθεῖ στό Περεγιασλάβλ, κατά τήν διάρκεια μιᾶς Ταταρικῆς ἐπιδρομῆς, ὅπου καί κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1360 (ἤ 1378). Τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο τό 1609 καί κατατέθηκε στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Ριαζάν. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του.
Γιά τούς Ρώσους Ὀρθοδόξους θεωρεῖται προστάτης ὅσων πρόκειται νά κάνουν χερσαῖο ἤ θαλάσσιο ταξείδι.
Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 12η Ἀπριλίου, τήν 21η Μαϊου, τήν 5η Ἰουνίου καί τήν 10η Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΒΕΡ ΡΩΣΙΑΣ (+1576)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Γεννήθηκε τό 1512 καί ἦταν γιός Ἱερέως. Σέ μικρή ἡλικία αἰχμαλωτίσθηκε ἀπό τούς Τατάρους καί κατά τήν διάρκεια τῆς τριετούς αἰχμαλωσίας του ἔμαθε τήν γλώσσα τους. Μετά τήν ἀπελευθέρωσή του ἔγινε μοναχός στήν Μονή τοῦ Σωτῆρος τῆς Μόσχας, ὅπου ἀναδείχθηκε Ἡγούμενος. Ἀπό ἐκεῖ ὁ Τσάρος Ἰβάν Δ' ὁ Τρομερός τόν ἔστειλε στό Καζάν, γιά νά βοηθήσει τόν Ἀρχιεπίσκοπο ἅγ. Γουρία στό ἱεραποστολικό καί ποιμαντικό του ἔργο, ἐπειδή γνώριζε τήν Ταταρική γλώσσα, ἀλλά καί τήν ἰατρική τῆς ἐποχῆς του. Στό Καζάν ἵδρυσε τήν Μονή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως (στήν ὁποία ἐνταφιάσθηκε ὁ ἅγ. Γουρίας, τό 1563).

Τό 1567 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Τβέρ, ἀλλά συνέχισε τήν ζωή τοῦ ἱεραποστόλου μοναχοῦ. Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του ἐπέστρεψε στόν Καζάν καί ἡσύχασε στήν Μονή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως, ὅπου κοιμήθηκε εἰρηνικά καί ἐνταφιάσθηκε, τό 1576.

Τό 1595 ὁ τότε Μητροπολίτης Καζάν καί ἔπειτα Πατριάρχης Μόσχας ἅγ. Ἑρμογένης, ἀνακόμισε ἀδιάφθορα τά Λείψανα καί τῶν δύο Ἁγίων. (Τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Γουρία βρέθηκε ἐντελῶς ἄφθαρτο καί εὐωδιαστό! Τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Βαρσανουφίου εἶχε ὑποστεῖ μικρή φθορά στά πόδια). Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη τοῦ Λειψάνου τοῦ ἁγ. Βαρσανουφίου.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 11η Ἀπριλίου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 4η Ὀκτωβρίου.

ΟΣΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΒΙΡ (+ 1533)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρἰα  τῆς  ἑορτῆς τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ Λειψάνου του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Ἕνας τῶν μεγάλων Ἁγίων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ δεύτερος -μετά τόν Πατριάρχη Ἀβραάμ - Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας, "ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε ἐπισκέψεως τῆς Ἁγίας Τριάδος μέ μορφή Τριῶν Ἀγγέλων· κατά τήν διάρκεια αὐτῆς τῆς ἐπισκέψεως, ἡ Ἁγία Τριάς μέχρι πού ἄγγιξε τόν Ἅγιο καί αὐτό τό ἄγγιγμα προφανῶς ἦταν πού ἔκανε τό σῶμα του ἀπρόσβλητο στή φθορά"! ("The Orthodox Word", φ. 236 - 237/Μαϊου - Αὐγούστου 2004, εἰδικό ἀφιέρωμα).
Ὁ κατά κόσμον Ἀμώς, γεννήθηκε στό χωριό Μαντέρα, κοντά στήν λίμνη Λαντόγκα, τήν 15η Ἰουνίου 1448, ἀπό γονεῖς πτωχούς χωρικούς, καί ὑπῆρξε καρπός τῆς θερμῆς προσευχῆς τους. Πρίν τήν σύλληψή του καί ἐνῶ οἱ γονεῖς του προσηύχοντο θερμῶς, ἄκουσαν μία ὑπερκόσμια φωνή νά τούς μακαρίζει: "Χαῖρε, ζεῦγος, διότι θά γεννήσετε υἱόν, μέ τοῦ ὁποίου τήν γέννηση ὁ Θεός θά δώσει παράκληση στήν Ἐκκλησία Του"!

Ἔζησε ἀσκούμενος στόν κόσμο ἀπό τήν παιδική του ἡλικία καί σέ ἡλικία 19 ἐτῶν κατέφυγε στήν περίφημη Μονή Βαλαάμ, ἐπειδή οἱ γονεῖς του προγραμμάτιζαν νά τόν νυμφεύσουν, ὁδηγούμενος ἀπό Ἄγγελο μέ μορφή ταξιδιώτη! Κατά τήν διαδρομή, ὅταν περνοῦσε ἀπό τόν ποταμό Σβίρ, ἄκουσε μία ὑπεκόσμια φωνή νά τόν πληροφορεῖ, ὅτι ἐκεῖ, στίς ὄχθες τῆς λίμνης Ροσίνσκ, θά ἔκτιζε μονή!
Μετά ἀπό δοκιμασία ἑπτά ἐτῶν στήν Μονή Βαλαάμ, ἐκάρη μοναχός μέ τό ὄνομα Ἀλέξανδρος, τό 1474, σέ ἡλικία 26 ἐτῶν. Ἀρκετά χρόνια μετά τήν φυγή του ἀπό τόν κόσμο, οἱ γονεῖς του ἔμαθαν ἀπό Καρελιανούς προσκυνητές τοῦ Βαλαάμ γιά τήν πορεία τοῦ γιοῦ τους καίἀκολούθησαν τό παράδειγμά του.

Μετά τήν κοίμηση τῶν γονέων του (μοναχῶν Σεργίου καί Βαρβάρας) καί μέ εὐλογία τοῦ Ἡγουμένου, ὁ Ὅσιος ἐγκαταστάθηκε στήν ἐρημητική Ἁγία Νῆσο τῆς Λίμνης Λαντόγκας, ὅπου ἀγωνίστηκε σέ ἕνα μικρό σπήλαιο. Κάποτε, κατά τήν διάρκεια προσευχῆς, ἔτυχε τῆς ἄνωθεν πληροφορίας νά ἀναχωρήσει γιά τό μέρος πού τοῦ εἶχε ὑποδειχθεῖ καί ἐκεῖ ἀσκούμενος νά τύχει τῆς σωτηρίας του. Ἔτσι τό 1485, σέ ἡλικία 37 ἐτῶν, ὁ Ὅσιος ἐγκαταστάθηκε στήν ὄχθη τῆς Λίμνης Ροσίνσκ, ὅπου ἔζησε ἑπτά χρόνια σέ μία ξύλινη καλύβα, τρεφόμενος μέ καρπούς τοῦ δάσους καί ὑφιστάμενος τίς κακουχίες τῆς φύσεως καί τούς πειρασμούς τοῦ διαβόλου.

Τό πλέον σημαντικό γεγονός τῆς ζωῆς τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου, ὑπῆρξε ἡ ἐμφάνιση τῆς Ἁγίας Τριάδος! Συνέβη τό ἔτος 1508, 23 χρόνια μετά τήν ἐγκατάστασή του στήν Λίμνη Ροσίσκ καί ἐνῶ ἦταν ἡλικίας 60 ἐτῶν. Τό μεγάλο αὐτό θαῦμα περιγράφεται στόν ἀγγλικό βίο τοῦ Ὁσίου (ἡ ἑλληνική μετάφραση ἀπό τό ἀρχεῖο τοῦ Περιοδικοῦ "Ἅγιος Κυπριανός").
"Μία νύκτα προσηύχετο στήν καλύβη του. Ξαφνικά, ἕνα δυνατό φῶς ἔλαμψε και ὁ Ἅγιος εἶδε Τρεῖς Ἄνδρας, ἔνδεδυμένους ἀπαστράπτοντας λευκούς χιτῶνας, οἱ Ὁποῖοι τόν ἐπλησίαζαν. Ἔκλαμπροι μέ οὐράνια δόξα, φεγγοβολοῦσαν μέ καθαρή λαμπρότητα ὑπέρ τόν ἥλιον! Ὁ κάθε Ἕνας ἀπό Αὐτούς κρατοῦσε στό χέρι Του σκῆπτρο! Ὁ Ἅγιος ἔπεσε κάτω μέ τρόμο καί ὅταν συνῆλθε, ἔβαλε βαθειά μετάνοια ἕως ἐδάφους. Ἀνασηκώνοντάς τον ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ οἱ Ἄνδρες τοῦ εἶπαν: "Ἔχε πίστιν, εὐλογημένε, καί μή φοβῆσαι"! Εἶπαν στόν Ἅγιο νά κτίση μία ἐκκλησία καί μία μονή. Ὁ Ἅγιος ἔπεσε διαμαρτυρόμενος γιά τήν ἀναξιότητά του, ὅμως ὁ Κύριος τόν ΑΝΑΣΗΚΩΣΕ καί τοῦ παρήγγειλε νά ἐκπληρώση τίς ἐντολές. Ὁ Ἅγιος ἐρώτησε σέ ποιό ὄνομα θά ἔπρεπε νά ἀφιερωθῆ ὁ ναός. Ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: "Ἀγαπημένε, ὅπως βλέπεις σοῦ ὁμιλεῖ ὁ Ἕνας σέ Τρία Πρόσωπα, γι' αὐτό νά κατασκευάσης τόν ναό στό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς Ὁμοουσίου Τριάδος. Σοῦ ἀφήνω τήν εἰρήνη καί σοῦ δίδω τήν εἰρήνη Μου".
"Στήν Ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας - σημειώνουν οἱ συντάκτες τοῦ ἀγγλικοῦ Βίου τοῦ Ὁσίου - αὐτή ἡ ἐμφάνισις θεωρεῖται ὡς μοναδική".
Μετά τό ἐξαίσιο αὐτό θαῦμα ὁ Ὅσιος ἄρχισε νά προβληματίζεται σχετικά μέ τό σημεῖο στό ὁποῖο ἔπρεπε νά κτίσει τόν ναό. Τότε οὐράνιος Ἄγγελος σέ σχῆμα μοναχοῦ, τοῦ ὑπέδειξε τόν τόπο! ὅπου τό ἴδιο ἔτος ὁ Ὅσιος ὕψωσε ἕναν ξύλινο ναό πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Ὁ πρῶτος πού ἐλκύσθηκε ἀπό τήν ἁγιότητα τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου ἦταν ὁ γαιοκτήμονας Ἀνδρέας Ζαβαλίσιν, ἔπειτα ὅσ. Ἀδριανός τοῦ Ὀντρουσώφ (+ 1549). Ἀκόμη οἱ Ὅσιοι Γεννάδιος (+ 1516) καί Νικηφόρος (+ 1550) τῆς λίμνης Νέϊζ, Ἀθανάσιος τοῦ Σύαντεμ (+ μετά τό 1550) καί Μακάριος τοῦ Ὀροντέζ (+ 1532), ὑπῆρξαν μαθητές του.
Τό 1526 ἡ ἀδελφότητα ἀντικατέστησε τόν ξύλινο Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος μέ πέτρινο καί ὁ Ὅσιος δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη καί τό ἡγουμενικό ἀξίωμα ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Νόβγκοροντ Σεραπίωνα, πιεζόμενος ἀπό τούς ἀδελφούς.
Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς καί ἐνῶ σκεπτόταν νά κτίσει ναό πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Παναγίας, ἀξιώθηκε ἐμφανίσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ Ὁποία τόν βεβαίωσε γιά τήν προστασία Της στό μοναστήρι καί τούς ἀδελφούς!
Ὁ ὅσ. Ἀλέξανδρος κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 30ή Αὐγούστου 1533, σέ ἡλικία 80 ἐτῶν. Πρίν κοιμηθεῖ ζήτησε ἀπό τούς ἀδελφούς νά δέσουν τό σῶμα του ἀπό τά πόδια καί νά τό ρίξουν στόν βάλτο! καί ἐπειδή οἱ ἀδελφοί ἀρνήθηκαν ζήτησε νά μήν κρατήσουν τό σῶμα του στό μονα-στήρι, ἀλλά νά τό ἐνταφιάσουν στόν Ναό τῆς Θείας Μεταμορφώσεως.
Ὁ ὅσ. Ἀλέξανδρος, δοξασμένος ἐν ζωῇ μέ τίς προηγουμένως μνημονευόμενες θαυμαστές ἐμφανίσεις, δοξάσθηκε κυρίως μετά θάνατον μέ τήν καταπληκτική ἀφθαρσία τοῦ Λειψάνου του καί τό χάρισμα τῶν ἰαμάτων. Τό 1545 ὁ μαθητής καί διάδοχός του Ἡγούμενος Ἡρωδίων ἔγραψε τόν Βίο του. Τό 1547 φιλοπονήθηκε ἡ πρώτη πρός τιμή του Ἀκολουθία καί ἄρχισε ὁ τοπικός ἑορτασμός τῆς μνήμης του.
Τήν 17η Ἀπριλίου 1641 τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο, κατά τήν διάρκεια τῶν ἐργασιῶν ἀνεγέρσεως τοῦ κατεστραμμένου ἀπό τούς Πολωνούς Ναοῦ τῆς Μεταμ. Σωτῆρος. Τό Λείψανο κατατέθηκε τό 1643 σέ ἀργυρή λάρνακα καί ἀναπαύθηκε ἐκεῖ μέχρι τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917.
Τήν 5η Ἰανουαρίου 1918 ἡ περιοχή τῆς Μονῆς τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου καί εὑρύτερα τοῦ Ὄλονετς καταλήφθηκε ἀπό τούς Μπολσεβίκους. Τήν ἑπομένη 6η Ἰανουαρίου οἱ Μπολσεβίκοι κατέλαβαν τήν Μονή, ἀλλά δέν βεβήλωσαν τό Λείψανο. Σταδιακά ἡ Μονή μετατράπηκε σέ στρατόπεδο συγκεντρώσεως (τό γνωστό "Σβίρλαγκ"), ἵδρυμα ἀναπήρων πολέμου καί ἔπειτα παιδιῶν, τεχνική σχολή καί τελικά ψυχιατρικό ἄσυλο.
Τήν τρίτη ἡμέρα τοῦ Πάσχα τοῦ 1918, τό Λείψανο ρίχθηκε στήν πυρά ἀπό ὁμάδα ὁπλισμένων Μπολσεβίκων, οἱ ὁποῖοι ἐκτέλεσαν τόν Ἡγούμενο Εὐγένιο καί 6 Μοναχούς τῆς Μονῆς, ὅμως δέν κάηκε, ἀντιθέτως διατήρησε τό ἀπολύτως φυσιολογικό χρῶμα του! Μόνο κατά τήν ἕκτη προσπάθειά τους, τήν 20ή Δεκεμβρίου 1918, οἱ Μπολσεβίκοι πέτυχαν νά μετακινήσουν τό Λείψανο καί νά τό μεταφέρουν στό Λοντεϊνογιε Πόλιε. Ἐκεῖ τό Λείψανο ἐξετάστηκε ἀπό Σοβιετικούς ἐπιστήμονες, σέ μία προσπάθεια νά ἀποδειχθεῖ, ὅτι τό σῶμα τοῦ Ὁσίου εἶχε ταριχευθεῖ ἤ ὅτι ἐπρόκειτο γιά κάποια ἀπάτη τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν... ἀποβλάκωση τῶν πιστῶν! Ὅμως ἡ ἐξέταση ἀπέδειξε, ὅτι τό Λείψανο ἦταν αὐθεντικό. Ἡ ὁμοιότητα τοῦ προσώπου μέ τίς εἰκόνες τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου ἦταν ἐντυπωσιακή καί ὅλες οἱ σχετικές λεπτομέρειες (λευκότητα καί ἐλαστικότητα τοῦ δέρματος), ἦσαν σύμφωνες μέ ἐκεῖνες πού καταγράφτηκαν κατά τήν ἀνακομιδή τοῦ 1641. Ἕνας Ἀκαδημαϊκός τῆς ἐποχῆς, ὁ Πέτρος Πέτροβιτς Ποκρύσκιν, σέ ἀπάντησή του σέ αἴτημα τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας, ἔγραψε σχετικά: "Ἀναγνωρίζοντας, ὅτι τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου τοῦ Σβίρ ἀποτελεῖ ἀναμφισβήτητα ἱστορικό γεγονός, ἡ θέσις τοῦ ὁποίου πρέπει νά εἶναι σέ μία ἐκκλησία, ζητοῦμε νά ληφθοῦν μέτρα γιά τήν διαφύλαξι αὐτοῦ τοῦ ἐθνικοῦ ἱστορικοῦ θησαυροῦ"!
Στή συνέχεια τό Λείψανο ἐκτέθηκε στό Μουσεῖο Ἀνατομίας τῆς Στρατιωτικῆς Ἰατρικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Λένινγκραντ καί παρέμεινε ἐκεῖ χάρις στίς προσπάθειες τοῦ διακεκριμένου ἐπιστήμονος Β. Ν. Τόνκωφ.
Μετά τήν κατάρρευση τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος, ὑπάρχουν δύο ἐκδοχές γιά τό Λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου. Σύμφωνα μέ τήν πρώτη (ἡ ὁποία παρουσιάζεται στό εἰδικό ἀφιέρωμα τοῦ Περιοδικοῦ "The Orthodox Word", φ. 236 - 237/Μαϊου - Αὐγούστου 2004), μετά τήν ἐπιστροφή στό Πατριαρχεῖο Μόσχας τοῦ τμήματος τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τῆς Μονῆς τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου (τήν 14η Ἰουνίου 1997· τό τμῆμα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐπιστράφηκε μερικῶς τήν 22α Σεπτεμβρίου 1998), μέ τήν ἔγκριση τοῦ Μητροπ. Ἁγίας Πετρουπόλεως Βλαδιμήρου, ἄρχισαν ἔρευνες γιά τήν ἀνεύρεση τοῦ Λειψάνου. Χάρις στίς προσπάθειες τῶν μοναζουσῶν τῆς Μονῆς Ἁγίας Σκέπης Τερενίτσι καί τοῦ τοῦ Ἡγουμένου τῆς Μονῆς τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου ἀρχιμ. Λουκιανοῦ Koutchenko, τό Λείψανο βρέθηκε τόν Δεκέμβριο τοῦ 1997. Ἡ ἰατρική - ἀνθρωπολογική ἐξέτασή του, ἀπέδειξε τήν συμφωνία του μέ τίς περιγραφές τοῦ 1641 καί τίς νεώτερες τοῦ 1918 καί ἐπίσης, ὅτι ἀνῆκε σέ ἄνδρα τῆς φυλῆς τῶν Βέπ, μιᾶς ὁμάδος Φιλανδικῆς καταγωγῆς, στήν περιοχή τῆς ὁποίας ὁ Ὅσιος γεννήθηκε καί ἵδρυσε τήν Μονή του.

Μετά τήν ἐπιβεβαίωση τῆς ταυτότητος τοῦ Λειψάνου, ὁ Μητροπ. Βλαδίμηρος ἐπέτρεψε τήν ἔκθεσή του στόν Ναό τῆς ἁγ. Σοφίας, γιά τέσσερεις μῆνες (ἀπό τήν 30ή Ἰουλίου 1998), πρίν τήν μεταφορά του στήν Μονή. Πρίν τήν μεταφορά τοῦ Λειψάνου στόν Ναό, ἔγινε μία δέηση στήν αἴθουσα ἐξετάσεων τῆς Ἰατρικῆς Ἀκαδημίας. Ἐκεῖ, ἐνώπιον πιστῶν καί ἀπίστων, τά χέρια καί τά πόδια τοῦ Ὁσίου ἄρχισαν νά ἀναβλύζουν σταγόνες εὐωδέστατου μύρου! Ἀπό τότε καί μέχρι σήμερα τά θαύματα πού ἐπιτελοῦνται διά πρεσβειῶν τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου εἶναι πολλά καί πολύ σημαντικά (ἔχουν καταγραφεῖ θεραπείες παραλυτικῶν, καρκινοπαθῶν, πασχόντων ἀπό παθήσεις τῶν ὀστῶν καί τοῦ δέρματος καί ψυχασθενῶν). Τό λείψανο αὐτό τόν Νοέμβριο τοῦ 1998 μεταφέρθηκε στήν Μονή τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται.

Κατά τήν δεύτερη ἐκδοχή τό ἄφθαρτο σῶμα πού ἀποδίδεται στόν ἅγ. Ἀλέξανδρο δέν εἶναι τό δικό του, ἀλλά οὔτε κἄν ἅγιο Λείψανο! Κατά τήν Ὄλγα Mitrenina (σύμφωνα μέ στοιχεῖα πού διέθεσε στόν γράφοντα), πρόκειται γιά σῶμα ἀγνώστου ἄνδρα, τό ὁποῖο πῆρε ἀπό τό Μουσεῖο Ἀνατομίας τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως ὁ ἀρχιμ. Λουκιανός Koutchenko καί τό τοποθέτησε σάν λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου τοῦ Σβίρ στόν Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας! Ταυτόχρονα ξεκίνησε μία μεγάλη διαφημιστική ἐκστρατεία γιά τό "λείψανο" αὐτό ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί τήν ἐνορία, μέ ἀποτέλεσμα νά προκληθεῖ ρεῦμα προσκυνητῶν πού περίμεναν μέχρι καί δύο ὥρες γιά νά προσκυνήσουν! Μετά ἀπό κάποια δημοσιεύματα τό Πατριαρχεῖο Μόσχας διόρισε μία Ἐπιτροπή γιά νά διερευνήσει τά τοῦ "λειψάνου". Ἡ ἔρευνα ἀπέδειξε, ὅτι τό σῶμα παρελήφθη ἀπό τό Μουσεῖο Ἀνατομίας τό 1920 ἤ τό 1930 καί διατηρήθηκε σέ φορμόλη, γιά τίς μελέτες τῶν σπουδαστῶν τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς! Ἀκόμη, τά νύχια τοῦ "λειψάνου" ἦταν περιποιημένα καί τά πόδια ἄθικτα, ἐνῶ κατά τήν περιγραφή τοῦ Λειψάνου κατά τήν πρώτη ἀνακομιδή, τά πόδια τοῦ Ἁγίου εἶχαν διαλυθεῖ καί σώζονταν τά ὀστά.
Ἐπίσης, κατά τόν Διευθυντή τοῦ Μουσείου Ἀνατομίας, τό σῶμα ἦταν τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰ. καί ἀνῆκε σέ νεώτερο ἡλικιακά ἄνδρα τοῦ ὁσ. Ἀλεξάνδρου. Μάλιστα πρόκειται γιά Μουσουλμάνο ἤ Ἑβραῖο, διότι φέρει περιτομή! Ἕνα ἀπό τά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς, ὁ Καθηγητής τοῦ Σεμιναρίου τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως π. Γεώργιος Mitrofanov, ἀνέφερε ἀνοικτά στούς σπουδαστές, ὅτι δέν ἐπρόκειτο γιά ἅγιο λείψανο. Ὅλα ἀνετράπησαν ὅταν ὁ Πατριάρχης Μόσχας Ἀλέξιος Β' πῆγε καί προσκύνησε τό φερόμενο ὡς λείψανο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου.

Ἡ μνήμη τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου τιμᾶται τήν 30ή Αὐγούστου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 17η Ἀπριλίου.

ΟΣΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΟΣΕΒΕΝΣΚ ΡΩΣΙΑΣ (+1479)

Καταχώρηση μέ τήν εὐκαιρἰα τῆς μνήμης του. Ὁ Βίος ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας".

Γεννήθηκε τό 1427 στήν περιοχή τῆς Λευκῆς Λίμνης (Μπελοζέρσκ). Ἦταν γιός πλουσίου γαιοκτήμονα. Κατά τήν ἔκφραση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἦταν "ἀφορισμένος ἐκ κοιλίας μητρός", ἀφοῦ κατά τήν παιδική του ἡλικία ἐμφανίσθηκαν στήν μητέρα του ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί ὁ ὅσ. Ἀλέξανδρος τοῦ Σβίρ καί τήν διαβεβαίωσαν, ὅτι ὁ Ἀλέξιος (αὐτό ἦταν τό κοσμικό του ὄνομα), ἦταν κάτω ἀπό τήν προστασία τους!

Στήν ἡλικία τῶν 18 ἐτῶν κατέφυγε στή Μονή τοῦ Μπελοζέρσκ (Λευκῆς Λίμνης), γιά νά ἀποφύγει τόν γάμο. Ἐκεῖ χειροτονήθηκε Διάκονος καί ὑποτάχθηκε κατά τούς κανόνες τοῦ Κοινοβιακοῦ Μοναχισμοῦ. Ὅταν ὁ πατέρας του ἵδρυσε ἕνα χωριό στις ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Κουργιούγκα (στό ὁποῖο ἔδωσε τό οἰκογενειακό ὄνομα, Ὄσεβεν), ὁ Ὅσιος βρῆκε μία ἡσυχαστική τοποθεσία καί ἐγκαταστάθηκε ἐκεῖ μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἡγουμένου του, ζῶντας ἐρημητικά. Ὅταν ὠρίμασε πνευματικά, ἵδρυσε μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ Ἰωνᾶ (1459 - 1470, ἀπό τόν ὁποῖο χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος καί ἐγκαταστάθηκε Ἡγούμενος), τήν Μονή τοῦ Ὀσεβένσκ, μέ ἰδιαίτερα αὐστηρό κανονισμό. Ἀσκούμενος ὁ Ὅσιος ὑπέρμετρα κλόνισε τήν ὑγεία του, ἀλλά θεραπεύθηκε μετά ἀπό ἐμφάνιση τοῦ ἁγ. Κυρίλου τῆς Λευκῆς Λίμνης.

Ὁ ὅσ. Ἀλέξανδρος ἀγωνιζόμενος ἀναδείχθηκε διδάσκαλος καί πνευματικός καθοδηγητής μοναχῶν καί λαοῦ. Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1479 καί ἐνταφιάσθηκε στήν Μονή του. Στόν Βίο τοῦ ὁσ. Διοδώρου τοῦ Γιουριγκόρσκυ (+ 1633), ἀναφέρεται θαυμαστή ἐμφάνισή του.

Ἐπί ἀρχιερατείας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ Σεργίου (1483 - 1485) καί ἡγουμενείας Μαξίμου, τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο, μετά ἀπό ἐμφάνισή του, καί κατατέθηκε στό Παρεκκλήσιο τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς του. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 20η Ἀπριλίου.

ΑΓ. ΙΩΝΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ (+ 1461)

Καταχώρηση  μέ  τήν  εὐκαιρἰα  τῆς  μνήμης  του. Ὁ  Βίος  ἔχει  ληφθεῖ  ἀπό  τό  τύποις ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ  Καθηγητοῦ  Ἀντ. Μάρκου, "Ἀδιἀφθοροι Ἅγιοι  τῆς  Ἐκκλησίας".

 Ὁ τελευταῖος ἱστορικά Μητροπολίτης Κιέβου καί πάσης Ρωσίας. Γεννήθηκε στήν Γαλικία καί μόνασε σέ ἡλικία μόλις 12 ἐτῶν σέ μονή τῆς περιοχῆς. Ἀργότερα κοινοβίασε στήν Μονή Σιμωνώφ τῆς Μόσχας. Κάποτε, ὁ τότε Μητροπολίτης ἅγ. Φώτιος ὁ Πελοποννήσιος (+ 1431) ἐπισκέφθηκε τήν Μονή καί ἀφοῦ εὐλόγησε τόν Ἡγούμενο καί τούς ἀδελφούς, ζήτησε νά ἐπισκεσφθεῖ τίς διακονίες. Τότε βρῆκε στόν ἀρτοποιοῖο τόν μοναχό Ἰωνᾶ νά κοιμᾶται ὄρθιος ἀπό τήν κούραση, μέ τά χέρια του σέ θέση εὐλογίας! Ὁ ἅγ. Φώτιος τόν εὐλόγησε χωρίς νά τόν ξυπνήσει καί προφήτευσε τήν μελλοντική του ἱεραρχική διακονία.

Ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος Ριαζάν ἀπό τόν ἅγ. Φώτιο καί μετά τήν κοίμησή του (1431), ἐκλέχθηκε Μητροπολίτης Ρωσίας ἀπό Σύνοδο πού συγκάλεσε στήν Μόσχα (τό 1433), ὁ Μεγ. Ἡγεμόνας Βασίλειος Γ' Ἰβἀνοβιτς. Κατά τήν τάξη πῆγε στήν ΚΠολη γιά νά λάβει τήν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου Ἰωσήφ Β' (1416 - 1439), ἀλλά ἐκεῖ βρῆκε χειροτονημένο Μητροπολίτη Ρωσίας τόν Πελοποννήσιο Ἰσίδωρο. Στήν Λιθουανία παράλληλα εἶχε ἐκλεγεῖ Μητροπολίτης ὁ Ἐπίσκοπος Σμολένσκ Γεράσιμος (1433 - 1435), μετά τόν θάνατο τοῦ ὁποίου (ὑποστηριζόμενος καί πάλι ἀπό τόν Ἡγεμόνα), πῆγε καί πάλι στήν ΚΠολη, ὅπου ὅμως ἀπέτυχε νά ἀναγνωρισθεῖ, ἐπειδή ὁ Αὐτοκράτορας Μιχαήλ Παλαιολόγος καί ὁ Πατριάρχης Ἰωσήφ, ὑποστήριζαν τόν φιλενωτικό Ἰσίδωρο.

Τό 1439, μετά τήν προδοσία τοῦ Ἰσιδώρου στήν "Σύνοδο" Φεράρας - Φλωρεντίας, ὁ Ἰωνᾶς ξεκίνησε γιά τρίτη φορά γιά τήν ΚΠολη, ὅταν ὅμως ἔγινε γνωστή ἡ ἀποδοχή τῆς "ἑνώσεως" ἀπό τό Πατριαρχεῖο, διατάχθηκε ἀπό τόν Ἡγεμόνα νά ἐπιστρέψει. Τό 1448, νέα Σύνοδος στήν Μόσχα ἀναγνώρισε τόν Ἰωνᾶ Μητροπολίτη Ρωσίας καί ἐκεῖνος ἔστειλε ἐπιστολή στήν ΚΠολη καί ζήτησε τήν Πατριαρχική εὐλογία. Τό Πατριαρχεῖο, μετά ἀπό σιωπή 10 ἐτῶν, χειροτόνησε Μητροπολίτη Ρωσίας τόν Λατινόφρονα μαθητή τοῦ Ἰσιδώρου Γρηγόριο. Μετά τήν χειροτονία αὐτή νέα Σύνοδος στήν Μόσχα (τό 1459), ἀποφάσισε στό ἐξῆς ἡ ἐκλογή τοῦ Μητροπολίτου Ρωσίας νά γίνεται ἀπό τούς Ρώσους Ἐπισκόπους καί ἀντικατέστησε τόν καθιερωμένο τίτλο τοῦ Μητροπολίτου Κιέβου μέ τόν τίτλο τοῦ Μητροπολίτου Μόσχας.

Τό 1451 ἡ Μόσχα δέχθηκε ἐπίθεση τῶν Τατάρων καί ὁ ἅγ. Ἰωνᾶς ἡγήθηκε λιτανείας στά ὀχυρά καί ζήτησε τίς προσευχές τοῦ ἐναρέτου μοναχοῦ τῆς Μονῆς Τσουντώφ γ. Ἀντωνίου, γιά τήν διάσωση τῆς πόλεως. Ὁ προορατικός μοναχός διαβεβαίωσε τόν Πρωθιεράρχη, ὅτι "διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὁ Κύριος ἤθελε σώσει τούς Χριστιανούς, πλήν ὁ ἴδιος ἤθελε θανατωθεῖ ἀπό τούς ἐχθρούς" καί ἐνῶ ἔλεγε αὐτά, φονεύθηκε ἀπό ἕνα ἀδέσποτο βέλος! Τό στρατόπεδο τῶν Τατάρων καταστράφηκε ἀπό ἀνεξήγητο λόγο καί ἡ πολιορκία λύθηκε, τήν 2α Ἰουλίου 1451. Σέ ἀνάμνηση τοῦ γεγονότος ὁ ἅγ. Ἰωνᾶς ἔκτισε Ναό πρός τιμήν τοῦ Χιτώνος τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος τιμᾶται τήν ἡμέρα ἐκείνη.

Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1461 καί ἀναδείχθηκε ἰαματικός. Τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο τό 1472 καί κατατέθηκε στόν Καθεδρικό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Κρεμλίνου, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται (βλ. δημοσιευομένη  φωτογραφία). Ἡ ἁγιότητά του διακηρύχθηκε Συνοδικά τό 1547.

Τιμᾶται τήν 31η Μαρτίου καί τήν 5η Ὀκτωβρίου (κατά τήν Σύναξη τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν τῆς Μόσχας, τήν ὁποία θέσπισε ὁ Πατριάρχης ἅγ. Ἰώβ, τό 1596) καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 27η Μαϊου.