ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ Α-Δ, Ἀντ. Μάρκου

Α

ΑΒΕΡΚΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Ἱεραπόλεως  (+ 167, 22^α Ὀκτ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Παναχράντου  Ἄνδρου.

·        Ἀποτμήματα στίς Μονές Καρακάλου Ἁγίου  Ὄρους, Προυσοῦ  Εὐρυτανίας  καί  Φανερωμένης  Σαλαμίνος.

ΑΒΙΒΟΥ Ἱερομάρτυρος, ἐπ.  Νεκρέσι  Γεωργίας (6ος αἰ., 4^η Μαΐου).

·        Τά  Λείψανα  στόν  Καθεδρικό  Ναό  τῆς  Μτσχέτα  Γεωργίας.

ΑΒΡΑΜΙΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Πετσένγκας  Ρωσίας  (15ος  αἰ., 4^η Φεβρ.).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στό  Ναό  τοῦ  χωριοῦ  Βλαντιμήρσκο – Πετσένγσκυ  Βολόγδας  Ρωσίας.

ΑΒΡΑΜΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ροστώφ Ρωσίας (+ 1077, 29^η Ὀκτ.).

·        Ἀπότμημα στη Συλλογή τοῦ Κέντρου Ἁγιολογικῶν Μελετῶν «Ὅσιος Συμεών ὁ Μεταφραστής».[1]

ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ  Νεομάρτυρος,  τοῦ  Μοναστηρίου (+ 1727).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου.

ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ  Ὁσιομάρτυρος,  τοῦ  Ἐσφιγμενίτου  (+ 1818, 19^η Ἀπρ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Ἐσφιγμένου  Ἁγίου  Ὄρους. 

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Μεγ. Σπηλαίου  Καλαβρύτων  καί  ἁγ. Νικολάου Ἀνδρου.

ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ Νεομ. Μητροπ. Γιαροσλάβ Ρωσίας (+ 1928, 25^η Ἰαν.).

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ  ΚΑΜ.

ΑΓΑΘΗΣ  Μάρτυρος,  τῆς  Σικελίας (+ 251, 5^η Φεβρ.). 

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  ἁγ. Παύλου  Ἁγίου  Ὄρους. 

·        Ἀποτμήματα στίς Μονές Προυσοῦ Εὐρυτανίας και Λουκούς Ἄστρους  Κυνουρίας.

ΑΓΑΘΟΝΙΚΟΥ  Μάρτυρος (+ 298, 22^α Αὐγ.). 

·        Ἡ  Κάρα  στό  Ναό  Τιμίου  Προδρόμου  Καβάλας.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Μεγ. Σπηλαίου  Καλαβρύτων.

ΑΓΑΘΟΝΙΚΗΣ Ὁσιομάρτυρος, τῆς Κυπρίας (+ 1960).

·        Τά Λείψανα «παρά διαφόροις» στήν Κύπρο.

·        Ἕνας σπόνδυλος στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

Ἡ Γερόντισσα Ἀγαθονίκη φονεύθηκε τό 1960 κατά τήν ἐπίθεση Τούρκων ἀτάκτων κατά τῆς Μονῆς Μεταμ. Σωτῆρος Ἀραδίππου Λάρνακος. Ἦταν Καθηγουμένη τῆς Μονῆς. Μετά θάνατον τά Λείψανά της ἀναδείχθηκαν θαυματουργά.

ΑΓΑΘΟΠΟΔΟΣ Μάρτυρος, ἑνός τῶν 10 Μαρτύρων Κρήτης (23^η Δεκ.).

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΓΑΘΩΝΟΣ  Ὁσίου, κτίτορος  τῆς  ὁμωνύμου  Μονῆς  Ὑπάτης  Φθιώτιδος (14^ος  αἰ., 7^η Αὐγ.).

·        Ἡ  Κάρα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή.

·        Ἀπότμημα στη Συλλογή τοῦ ΚΑΜ. 

ΑΓΑΠΗΣ  Μάρτυρος.  

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Ζερμπίτσης  Σπάρτης.

          Δέν  διευκρινίζεται  ἄν  πρόκειται  γιά  τήν  θυγατέρα  τῆς  ἁγ. Μάρτυρος Σοφίας  (17/9)  ἤ  τήν  μετά τῆς  μ. Χιονίας (16/4).

ΑΓΑΠΗΣ  τοῦ  Ριαζάν Ρωσίας, τῆς  διά  Χριστόν Σαλῆς (+ 1921, 8^η Φεβρ.).

·        Τά  Λείψανα  ἐνταφιασμένα  στό  Ριαζάν.

ΑΓΑΠΙΟΥ Μάρτυρος, υἱοῦ  Μεγαλομ. Εὐσταθίου (+ 118, 20ή Σεπτ.). 

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων στόν ὁμώνυμο  Ρ.Κ. Ναό τῆς Βενετίας.

ΑΓΓΕΛΙΝΑΣ  Ὁσίας, Βασιλίσσης  τῆς  Σερβίας  (15ος  αἰ., 10^η Δεκ.). 

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στή  Μονή  Κουπίνοβο  Σερβίας.

ΑΓΛΑΪΟΥ  Μάρτυρος, ἑνός  τῶν  40  Μαρτύρων  (+ 320, 9^η  Μαρτίου). 

·        Ἡ  σιαγόνα  στή  Μονή  Κωνσταμονίτου  Ἁγίου  Ὄρους. 

ΑΓΝΗΣ  Μάρτυρος, τῆς  Ρωμαίας  (+ 304, 21^η Ἰανουαρίου).

·        Ἡ  Κάρα  στό  Ρ.Κ.  Ναό  τῆς  ἁγ. Ἀγνῆς  Ἐκτός τῶν Τειχῶν  Ρώμης.

ΑΔΡΙΑΝΟΥ  Μάρτυρος.  

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  ἁγ. Παντελεήμονος  Ἁγίου Ὄρους.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Μάρτυρος  πρόκειται·  τῆς  1/11, τῆς 3/2  ἤ τῆς  26/8  (δύο).

ΑΔΡΙΑΝΟΥ Μάρτυρος, τοῦ μετά μ. Ναταλίας (+ 305 - 311, 26^η Αὐγ.).

·        Τό μεγαλύτερο μέρος τῶν Λειψάνων στόν ὁμώνυμο Ρ.Κ. Ναό Φλάνδρας Βελγίου.

·        Ἱκανό ἀπότμημα στήν Συλλογή τοῦ Ὑμνογράφου Γ. Ἀποστολάκη, τοῦ ἀπό Δικαστῶν.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ. 

ΑΕΙΘΑΛΑ  Μάρτυρος.

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Παναχράντου  Ἄνδρου.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους  καί  Κλειστῶν  Ἀττικῆς.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Μάρτυρος  πρόκειται· τῆς  9/3,  τῆς  2/9,  τῆς  3/11 ἤ τῆς  11/12.

ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ  Ὁσίας,  τῆς  μετά  ὁσ. Ἀνδρονίκου (5^ος ἤ 6^ος  αἰ., 9^η Ὀκτ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  τοῦ  Μεγάλου, Ἀρχιεπ.  Ἀλεξανδρείας  (+ 373, 18^η Ἰαν.).

·        Μέρος  παλάμης  στό  Προσκύνημα  ἁγ. Νεκταρίου  Καμαρίζης  Λαυρίου.

·        Ἀποτμήματα στίς Μονές Ἰβήρων, Ζωγράφου καί Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους, Μεγ.  Σπηλαίου  Καλαβρύτων, Προυσοῦ  Εὐρυτανίας,  Ἀγάθωνος  Φθιώτιδος καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ. 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Ἀθωνίτου  (+ 1003, 5^η Ἰουλίου). 

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Ὁσίου, ἐκ  τῶν κτιτόρων τῆς Μονῆς Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους 

            (10^ος – 11^ος αἰ., 17^η Δεκ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Μετεωρίτου  (+ 1380, 20ή Ἀπριλίου). 

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Μεγ. Μετεώρου.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Α΄  Ἁγίου, Πατρ.  ΚΠόλεως, τοῦ  Ἐσφιγμενίτου  (+ 1340, 28^η  Ὀκτ.).

·        Τά  Λείψανα  στό  Ρ.Κ. Ναό  τοῦ  ἁγ. Ζαχαρία  Βενετίας.

·        Μία  πλευρά  στή  Μονή  Παντοκράτορος  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Ἐσφιγμένου  Ἁγίου  Ὄρους  καί  στό  Ναό  ἁγ. Κων/νου  καί  Ἑλένης  Ἀνδρούσης  Μεσσηνίας.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ Ἰβηρίτου  (+ 1628):

·        Ἡ  δεξιά  ἀδιάφθορος  στή  Μονή  Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους.

          Κατά  τόν μ. Μωϋσῆ Ἁγιορείτη  ἡ  μνήμη  τοῦ  Ὁσιομ. Ἀθανασίου  εἶναι  ἄγνωστη  στούς  Συναξαριστές  καί  ἡ  μνήμη  του  θά  μποροῦσε  νά  τιμᾶται  τήν  13^η  Μαΐου μετά  τῶν  Ἰβηριτῶν  Ἁγίων. (Βλ. μ. Μωϋσέως Ἁγιορείτου, «Οἱ  Ἅγιοι  τοῦ  Ἁγίου  Ὄρους», σελ. 435).

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Γ΄ Ἁγίου, Πατριάρχου  ΚΠόλεως, τοῦ  Πατελάρου  (+ 1654, 2^α Μαΐου).

·        Τό  Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Καθεδρικό  Ναό  Εὐαγγ. Θεοτόκου  Χαρκόβου  Οὐκρανίας.

·        Ἀπότμημα  στόν  ἐνοριακό  Ναό  Ἀξοῦ  Μυλοποτάμου  Κρήτης.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Νεομάρτυρος,  τῆς  Θεσσαλονίκης  (+ 1774, 8^η  Σεπτ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Διονυσίου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ.  Χριστιανουπόλεως  (+ 1735, 17^η Μαΐου).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Προδρόμου  Γορτυνίας.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Ὁσίου,  τοῦ  Παρίου  (+ 1813, 24^η Ἰουνίου). 

·        Μέρος  Κάρας  στή  Μητρόπολη  Χίου.

·        Ἀποτμήματα   στή  Μητρόπολη  Παροναξίας καί  στή  Μονή  ἁγ. Ἄννης  Λυγαριᾶς  Λαμίας.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, τοῦ μετά Ὁσιομ. Πέτρου.

·        Ἀποτμήματα στή Μονή ἁγ. Μαρίνης Σοφικοῦ Κορινθίας καί  στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

Ἄγνωστοι στούς Συναξαριστές, τά Λείψανά τους πάντως εἶναι ἐξαιρετικά θαυματουργά.

ΑΘΗΝΟΓΕΝΟΥΣ  Ἱερομ. ἐπ.  Ἡρακλειουπόλεως  (+ 311, 16^η Ἰουλίου).

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  Μεγαλομάρτυρος  (+ 305 – 313, 25^η Νοεμ.).

·        Τά  Λείψανα  ἀδιάφθορα   στή  Μονή  Σινᾶ.

·        Δάκτυλος  στή  Συλλογή  τῶν  Ἀνακτόρων  τοῦ  Μπάκινγχαμ.

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή Χιλανδαρίου  Ἁγίου  Ὄρους, στόν  ὁμώνυμο  Ναό  Ν. Λιοσίων  Ἀττικῆς, στή  Μονή  Κύκκου Κύπρου, στή  Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΚΑΚΙΟΥ  Ὁσίου,  τοῦ  Καυσοκαλυβίτου  (+ 1730, 12^η Ἀπριλίου).

·        Ἡ Κάρα στό Κυριακό τῆς Σκήτης τῶν Καυσοκαλυβίων Ἁγίου Ὄρους. 

·        Ἡ σιαγόνα στήν  ὁμώνυμη  Καλύβη  Καυσοκαλυβίων  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Διονυσίου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΚΑΚΙΟΥ  Ὁσιομάρτυρος,  τοῦ  Ἰβηροσκητιώτου  (+ 1814, 1^η  Μαΐου). 

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  ἁγ. Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος τῶν Λειψάνων στή Σκήτη Τιμίου  Προδρόμου   Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΚΕΨΙΜΑ  Μάρτυρος.

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Κλειστῶν  Ἀττικῆς καί στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Μάρτυρος πρόκειται·  τῆς  3/11, τῆς  7/12  ἤ  τῆς  11/12.

ΑΚΙΝΔΥΝΟΥ  Μάρτυρος. 

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Μεγ. Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Μάρτυρος  πρόκειται· τῆς  2/11,  τῆς  20/4  ἤ  τῆς  22/8. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Ὁσίας, τοῦ Ντιβίγιεβο Ρωσίας (+ 1789, 13^η Ἰουνίου).

·        Τά Λείψανα στήν ὁμώνυμη Μονή Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  Μάρτυρος, τῆς  Πύδνης (3^ος αἰ., 14^η Μαρτίου).   

·        Ἡ   Κάρα  στή  Μονή  Μεγ.  Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  ἐν Κεντουκέλλαις  (4^ος αἰ., 15^η Μαΐου):

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  ὁσ. Σεραφείμ  τοῦ  Σάρωφ  Πιστόϊας  Ἰταλίας.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  Ἁγίου.

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μητρόπολη  Ἰωαννίνων.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Ἁγίου  πρόκειται·  τῆς  30/8  (Πατρ. ΚΠόλεως), τῆς 16/5 καί  12/12  (Πατριαρχῶν Ἱεροσολύμων), τῆς  29/5  (Πατρ.  Ἀλεξανδρείας), τῆς 16/3  (Πάπα Ρώμης), τῆς 30/11  (ἐπ. Μηθύμνης), τῆς 13/5  (ἐπ. Τιβεριανῶν), τῆς 9/6  (ἐπ. Προύσσης),  τῆς 22/10 (Ἱερομάρτυρος), τῆς  29/10  (Ἱερομάρτυρος, + 1653), τῆς 14/5,  28/9  καί 30/10  (Μαρτύρων),  τῆς  7/11  (Μάρτυρος  Θεσσαλονικέως), τῆς  24/11  (Μάρτυρος  Κορινθίου), τῆς  25/2, 9/3, 14/3, 10/4, 14/5, 20/5, 10/6, 1/8, 21/8, 15/3  (δύο· ὅλων  Μαρτύρων), τῆς  17/12  (Ὁσιομάρτυρος)  ἤ  τῆς  26/5  (Νεομάρτυρος, + 1794).

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  Νέβσκι Ἁγίου, Μεγ. Ἡγεμόνος  Βλαδιμήρ  Ρωσίας, (+ 1263, 30ή  Αὐγ.  καί  23^η Νοεμ.).

·        Τό  Λείψανο ἀδιάφθορο  στήν  ὁμώνυμη  Λαύρα  Ἁγ. Πετρουπόλεως.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Ὁσίου, τοῦ  Σβίρ  Ρωσίας (+ 1533, 17^η Ἀπριλίου  καί  30ή  Αὐγ.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  τῆς  Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Λαύρα ἁγ. Αλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως.

ΑΛΕΞΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Ἀνθρώπου  τοῦ  Θεοῦ  (+  410, 17^η Μαρτίου).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Ἁγίας  Λαύρας  Καλαβρύτων. 

·        Ἀπότμημα  Κάρας  στή  Μονή  Γενν. Θεοτόκου - Πελαγίας  Ἀκραιφνίου  Βοιωτίας.

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Ἐσφιγμένου  Ἁγίου  Ὄρους, στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου, στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΛΕΞΙΟΥ  Ἁγίου, Μητροπ. Ρωσίας  (+ 1378, 12^η Φεβρ.  καί  20ή Μαΐου).

·        Τό  Λείψανο ἀδιάφθορο στόν Πατριαρχικό Ναό τῶν Ἐπιφανείων  Μόσχας.

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΑΛΕΞΙΟΥ  Ἁγίου  (Toth, + 1909, 7^η  Μαΐου).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  ἁγ. Τύχωνος  Νοτίου  Χαναάν Πενσυλβάνιας ΗΠΑ.

ΑΛΥΠΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Κιονίτου  (+ 608, 26^η Νοεμ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Κουτλουμουσίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀπότμημα  στό Κυριακό  τῆς  Σκήτης  τῶν  Καυσοκαλυβίων Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΛΦΑΙΟΥ  Ἀποστόλου (1^ος  αἰ., 26^η Μαΐου).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Ἐσφιγμένου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Μεδιολάνων  (+ 397, 7^η Δεκ.).

·        Ἡ  Κάρα  καί  τό  μεγαλύτερο  μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή Ρ.Κ.  Ἀμβροσιανή  Βασιλική  τοῦ  Μιλάνου.

·        Μέρος  Κάρας   στή  Σκήτη  Ξενοφῶντος  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Παντοκράτορος  Ἁγίου  Ὄρους  καί Κύκκου  Κύπρου.

ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ  Ὁσιομάρτυρος, τοῦ  Βατοπεδινοῦ (+ 1822, 22^α Ἰουνίου).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Βατοπεδίου  Ἁγίου  Ὄρος.

ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ  Κυπρίου:

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου.

          Κατά  τόν  Ἀρχιεπίσκοπο  Κύπρου  Μακάριο  Γ΄ , «καταριθμεῖται  μεταξύ  τῶν  Κυπρίων  Ἁγίων, καίτοι  οὐδεμία  μνεία  τούτου  γίνεται  εἴτε  εἰς  τά  Συναξάρια εἴτε  ὑπό  τῶν  Κυπρίων  χρονογράφων»  (Ἀρχιεπ. Κύπρου  Μακαρίου  Γ΄ «Κύπρος, ἡ  Ἁγία  Νήσος», σελ. 8).

ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ  Ὁσίου, Στάρετς  τῆς  Ὄπτινα  Ρωσίας  (+ 1891, 10^η Ὀκτ.).  

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο   στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Καλούγας  Ρωσίας.

ΑΜΜΟΥΝ  Ὁσίου.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή ἁγ. Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους.

          Δέν  διευκρινίζεται περί  ποίου  Ὁσίου  πρόκειται·  τῆς  4/10 (τοῦ  Αἰγυπτίου)  ἤ  τῆς  7/12.

ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ.  Ἰκονίου  (+ 395, 23^η  Νοεμ.).

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους  καί  Κύκκου  Κύπρου  καί  στό  Μουσεῖο  Μπενάκη  τῶν  Ἀθηνῶν.

ΑΝΑΝΙΟΥ  Ἀποστόλου,  ἐκ  τῶν  Ἑβδομήκοντα (1^ος  αἰ., 1^η Ὀκτ.).

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Ὑψηλοῦ  Λέσβου  καί  Κύκκου  Κύπρου.

ΑΝΑΝΙΟΥ  Ὁσίου (14^ος  αἰ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Βατοπεδίου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ  Ὁσιομάρτυρος, τῆς  Ρωμαίας  (+ 256, 29^η Ὀκτ.).

·        Οἱ  κνῆμες  μετά  δέρματος  καί  ἡ  δεξιά  στή  Μονή  Γρηγορίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ  Μάρτυρος, τῆς Φαρμακολυτρίας  (+ 284 – 305, 22^α Δεκ.).

·        Μέρος  Κάρας  στή  Μονή  Κουτλουμουσίου  Ἁγίου Ὄρους. 

·        Μέρος  Κάρας  καί  ἕνας  τῶν  ποδῶν  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Βασιλικῶν  Θεσσαλονίκης.

·        Ἡ  δεξιά  καί  μέρος  τοῦ  ἀριστεροῦ  ποδός  στή  Μονή  Γρηγορίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἕνα  δάκτυλο χεριοῦ  μέ  σάρκα  στή  Μονή  Παντοκράτορος  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μία  τῶν  χειρῶν  στή  Μονή  Παναχράντου  Ἄνδρου.

·        Ἀπότμημα  δεξιᾶς  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ  Μάρτυρος, τῆς  μετά  μ. Βασιλίσσης (+ 68, 15^η Ἀπρ.).

·        Τά  Λείψανα στή Ρ.Κ. Βασιλική τῆς ἁγ. Μαρίας τῆς Εἰρήνης  Ρώμης.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ  Ὁσιομάρτυρος, τοῦ  Πέρσου  (7^ος  αἰ., 22^α Ἰαν.).

·        Ἡ  Κάρα  καί  μέρος  τῶν Λειψάνων  στή  Ρ.Κ. Μονή τῶν Τριῶν Πηγῶν - Tre  Fontane  Ρώμης.

·        Μέρος τῶν Λειψάνων  στό  Ρ.Κ. Ναό  τοῦ  ἁγ. Φραγκίσκου τῆς Ἀμπέλου Βενετίας.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Ἐσφιγμένου  Ἁγίου  Ὄρους  καί Προυσοῦ Εὐρυτανίας  καί  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ  Μάρτυρος, τῆς  Ἀντινόης  Αἰγύπτου (+ 283 – 305, 21^η Ἰουνίου).  

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Ξηροποτάμου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΝΔΡΕΟΥ  Ἀποστόλου, τοῦ  Πρωτοκλήτου (1^ος  αἰ. 30ή Νοεμ.).

·        Ἡ   Κάρα καί  ἕνας  δάκτυλος  στόν ὁμώνυμο  Ναό Πατρῶν.

·        Ἀπότμημα  Κάρας  στήν  ὁμώνυμη  Σκήτη  Καρυῶν  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μεγάλο  μέρος  τῶν  Λειψάνων  στόν ὁμώνυμο  Ρ.Κ. Ναό  Ἀμάλφι Ἰταλίας.

·        Μέρος  τῆς ἀριστερᾶς  στό  Ρ.Κ. Ναό  τῆς  Παναγίας  τῶν  Δούλων  Βενετίας.

·        Τό  δεξί  πέλμα   στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Κεφαλληνίας.

·        Το ἀριστερό πέλμα στον Ρ.Κ. τοῦ Σωτῆρος Aix-en-Provence Γαλλίας.

·        Μεγάλο  τεμάχιο  τοῦ δεξιοῦ  ποδός, τεμάχιο  πέλματος  καί  τεμάχια  τῆς  δεξιᾶς  στή  Μονή  Παντοκράτορος  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἡ  δεξιά  παλάμη  στή  Μονή  ἁγ. Νικολάου  Γαλατάκι  Εὐβοίας.

·        Ἕνας  δάκτυλος  στόν  ὁμώνυμο  Ναό  Λουτρακίου  Κορινθίας.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Μεγ. Λαύρας, Διονυσίου,  ἁγ. Παντελεήμονος, Ζωγράφου, Δοχειαρίου, Καρακάλου, Ξενοφῶντος  καί  Κωνσταμονίτου  Ἁγίου  Ὄρους, στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου, στίς  Λαύρες  Ἁγίας  Τριάδος - ἁγ. Σεργίου  Μόσχας καί ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως,  στό  Ναό  τοῦ  ἁγ. Γεωργίου  τῶν Ἑλλήνων  Βενετίας  καί  στόν  καθεδρικό  Ναό  τῆς  Ρίγας.

ΑΝΔΡΕΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Κρήτης  (+ 740, 4^η Ἰουλίου).

·        Ἡ   Κάρα  στή  Μονή  Βατοπεδίου  Ἁγίου  Ὄρους. 

·        Ἀποτμήματα στίς Μονές  Διονυσίου  καί  Ξηροποτάμου  Ἁγίου  Ὄρους, Ὑψηλοῦ  καί  Λειμῶνος  Λέσβου, Ἄνω  Ξενιᾶς   Ἁλμυροῦ  Μαγνησίας καί  στόν ὁμώνυμο  Ναό  Ἐρεσσοῦ  Λέσβου.

ΑΝΔΡΕΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  Στρατηλάτου  (+ 289, 19^η  Αὐγ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΑΝΔΡΕΟΥ  Ἁγίου, τῆς  Θείας  Ἀγάπης, Μεγ. Ἡγεμόνος  τοῦ  Κιέβου – Βλαδιμήρ  (+ 1175, 30ή Ἰουνίου  καί  4^η Ἰουλίου).  

·        Τό Λείψανο  ἀδιάφθορο  στόν Καθεδρικό  Ναό  Κοιμ. Θεοτόκου  Βλαδιμήρ  Ρωσίας.

ΑΝΔΡΕΟΥ  Ἁγίου, Ἡγεμόνος  Περεγιασλάβλ Ζαλέσκυ  Ρωσίας (15^ος αἰ., 6^η Νοεμ.).

·        Τά Λείψανα  στή  Μονή  ἁγ. Νικολάου  Περεγιασλάβλ  Ζαλέσκυ  Ρωσίας.

ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ  Μάρτυρος. 

·        Ἀπότμημα   στή  Μονή  Μεγ. Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους.

          Δέν διευκρινίζεται περί  ποίου  Μάρτυρος πρόκειται· τῆς  6/9,  τῆς 12/10,  τῆς 6/9  (τοῦ  στρατιώτη)  ἤ τῆς  2/3.

ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  μετά  ὁσ. Ἀθανασίας  (5^ος ἤ 6^ος  αἰ., 9^η Ὀκτ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου.

ΑΝΘΙΜΟΥ  Ἱερομάρτυρος, ἐπ.  Νικομηδείας (+ 284 – 305, 3^η Σεπτ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  ἁγ. Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος  δέρματος  στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΘΙΜΟΥ Ὁσίου, τῆς  Κεφαλληνίας  (+ 1782, 4^η Σεπτ.).

·        Ἕνας  πύχης   στή  Μονή  Παν. Πορταϊτίσσης  Ἀστυπαλαίας.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Λεπέδων  Κεφαλληνίας.   

ΑΝΙΚΗΤΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  μετά  μ. Φωτίου (+ 284 – 305, 12^η Αὐγ.).

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Μεγ. Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους  καί  Κύκκου  Κύπρου.

ΑΝΝΗΣ  Ἁγίας, Θεοπρομήτορος  (1^ος  αἰ., 25^η Ἰουλίου). 

·        Τό ἐπάνω μέρος τῆς Κάρας στόν Ρ.Κ. Ναό ἀπ. Πέτρου Μπολόνιας Ἰταλίας.

·        Μέρος τῆς ἀριστερᾶς χειρός στή Μονή Σταυρονικήτα  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος  τοῦ  ἀδιάφθορου  ἀριστεροῦ  ποδός   στήν  ὁμώνυμη Σκήτη  Ἁγίου Ὄρους.

·        Μέρος  τοῦ  ἀδιαφθόρου  δεξιοῦ  ποδός  στή Μονή Κουτλουμουσίου  Ἁγίου Ὄρους.

·        Μέρος  ἀδιαφθόρου  σαρκός  στή  Συλλογή  τῆς   Ρ.Κ.  Διεθνούς  Σταυροφορίας  Ἁγίων  Λειψάνων.

·        Ἕνας  καρπός  στό  Ρ.Κ. Ναό  τοῦ  ἁγ. Παύλου  Ἐκτός  τῶν  Τειχῶν  Ρώμης.

·        Ἀποτμήματα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Λυγαριᾶς  Λαμίας, στή  Μονή ἁγ. Ἰω. Θεολόγου  Σουρωτῆς καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΝΗΣ Ὁσίας, τοῦ Κασίν Ρωσίας (+ 1368, 12^η Ἰουνίου).

·        Τά Λείψανα στή Μονή Ὑπαπαντῆς Κασίν Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΝΗΣ Ὁσίας, Μεγ. Πριγκιπίσσης τοῦ Νόβγκοροντ Ρωσίας (+1050, 10^η Φεβρ.).

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΝΙΝΙΑΝΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπ.  Ἀλεξανδρείας (+ 82 – 86,  25^η  Ἀπριλίου).

·        Τά Λείψανα  στό  Ρ.Κ. Ναό  ἁγ. Θωμᾶ  Βενετίας.

ΑΝΤΙΠΑ Ἱερομάρτυρος, ἐπ. Περγάμου  (+ 92, 11^η  Ἀπριλίου).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Παναχράντου  Ἄνδρου.

·        Μέρος  Κάρας  στή  Μονή  ἁγ. Ἰω. Θεολόγου  Πάτμου.

·        Ἡ  δεξιά  στή  Μονή  Διονυσίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἡ  σιαγόνα  στή  Μονή  Μεγ. Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές   Διονυσίου, Καρακάλου  καί  Ζωγράφου  Ἁγίου Ὄρους, Προυσοῦ  Εὐρυτανίας, Γηροκομείου  Πατρῶν  καί  Χρυσοπηγῆς  Δίβρης  Ἠλείας, στό  Πατριαρχεῖο  ΚΠόλεως, τόν  Μητροπ. Ναό  τῆς  Μυτιλήνης  καί  τόν  ὁμώνυμο  Ναό  τῆς Ὀδοντιατρικῆς Σχολῆς τοῦ  Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν.

ΑΝΤΙΠΑ Ὁσίου, τοῦ  Ἀθωνίτου  (+ 1882, 10^η Ἰαν.).

·        Τά Λείψανα  στή  Μονή  Βαλαάμ  Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Μεγάλου  (+ 356, 17^η Ἰαν.).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στό  Ρ.Κ. Ναό  ἁγ. Ἰουλιανοῦ  Ἀρελάτης  Γαλλίας. 

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στό  ὁμώνυμο  Ρ.Κ. Προσκύνημα  Dophine Γαλλίας.

·        Ἀποτμήματα  στή  Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως, στή Μονή ἁγ. Κωσταντίνου Καλαμῶν, στό  Ναό  ἁγ. Ἰωσήφ Γουάτον  Ἰλλινόις  Η.Π.Α. καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Βεροίας  (11^ος  αἰ., 17^η  Ἰαν.). 

·        Τά  Λείψανα  στόν  ὁμώνυμο  Ναό  Βεροίας.

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου  καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ  Ὁσίου, ἐκ  τῶν κτιτόρων τῆς Μονῆς Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους  (10^ος – 11^ος αἰ., 17^η Δεκ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Ἐσφιγμενίτου, ἱδρυτοῦ  τῆς  Λαύρας τῶν  Σπηλαίων τοῦ  Κιέβου  (+ 1073, 10^η Ἰουλίου).

·        Τά  Λείψανα  ἐνταφιασμένα  στή  Λαύρα  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Ρωμαίου  (+ 1147, 17^η Ἰαν.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στόν  Καθεδρικό  Ναό  Ἁγίας  Σοφίας  Νόβγκοροντ  Ρωσίας.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ντίμσκ Ρωσίας (+ 1224, 17^η Ἰαν.).

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ Μάρτυρος, τῆς  Λιθουανίας  (+ 1347, 14^η Ἀπριλίου).

·        Τά  Λείψανα  στό  Ναό  τοῦ  Ἁγίου  Πνεύματος  Βίλνιους.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Σίγια  Ρωσίας  (+ 1556, 7^η Δεκ.).

·        Τά  Λείψανα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Ἀρχαγγέλου  Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ  Ραντονέζ  Ρωσίας (+ 1877, 1^η Μαΐου).

·        Τά  Λείψανα  στή  Λαύρα  Ἁγίας  Τριάδος  - ἁγ. Σεργίου  Μόσχας.

ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Βαλαάμ Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΥΣΙΑΣ  Ὁσιομάρτυρος  (+ 298, 30ή  Δεκ.).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή  Βασιλική  ἁγ. Δημητρίου  Θεσσαλονίκης.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Ἀναλήψεως  Πρώτης  Σερρῶν  καί Κύκκου  Κύπρου.

ΑΝΩΝΥΜΟΥ  Ἁγίου. 

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Ἁγίας  Λαύρας  Καλαβρύτων.

ΑΝΩΝΥΜΟΥ  Ἁγίου.

·        Μέρος  ἀδιαφθόρου  σαρκός  στή  Μονή  Ἁγίας  Λαύρας  Καλαβρύτων.

ΑΝΩΝΥΜΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Λαύρας  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου.

·        Μία τῶν  χειρῶν ἀδιάφθορος, σέ  σχῆμα  εὐλογίας, στή  Μονή  Τιμίου  Σταυροῦ  Πολτάβας  Οὐκρανίας.

ΑΝΩΝΥΜΟΥ Ὁσίου, τῆς Μονῆς ἁγ. Θεοδοσίου Ἱεροσολύμων.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΩΝΥΜΟΥ Μάρτυρος, ὑπό Βουλγάρων ἐν Διδυμοτείχῳ.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΩΝΥΜΟΥ Νεομάρτυρος, τῶν Ρουμανικῶν φυλακῶν.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΩΝΥΜΩΝ  Ὁσίων  τῆς  Λαύρας  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου.

·        Ἀδιάφορα  Λείψανα  καί  30  εὐωδιάζουσες  Κάρες  στή  Λαύρα τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου.

ΑΝΩΝΥΜΩΝ Ὁσίων τοῦ Όρους Κέρκι τῆς Σάμου.

·        Ἀποτμήματα δύο στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΝΩΝΥΜΩΝ  δύο  Ρώσων  Νεομαρτύρων.

·        Ἀποτμήματα  στό  Ναό  Εὐαγγ. Θεοτόκου  Χαρκόβου  Οὐκρανίας.

ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΣ Μάρτυρος τῆς Ἀλεξανδρείας (+ 248, 30^η Ὀκτ.).

·        Ἡ κάτω γνάθος ἄνευ ὀδόντων στό Ἐπισκοπικό Μουσεῖο τοῦ Κάθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Μπρίντεζι Ἰταλίας.

·        Ὀδόντες στό Ρ.Κ. Καθεδρικό Ναό τοῦ Rab Κροατίας καί στό Ρ.Κ. Καθεδρικό Ναό τοῦ Πόρτο Πορτογαλλίας.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ  Νεομάρτυρος, τῆς  Δημητριάδος  (+ 1686, 16^η Αὐγ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μητρόπολη  Δημητριάδος.

ΑΡΓΥΡΗΣ  Νεομάρτυρος,  τῆς  ΚΠόλεως  (+ 1725, 30ή Ἀπριλίου).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στό  Ναό ἁγ. Παρασκευῆς  ΚΠόλεως.

ΑΡΓΥΡΙΟΥ  Νεομάρτυρος (+ 1806, 11^η Μαΐου). 

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  ἁγ. Μηνᾶ  Ἀνθούσας  Ἀττικῆς.

ΑΡΕΘΑ  Μεγαλομάρτυρος  (6^ος  αἰ., 24^η Ὀκτ.).

·        Ἀποτμήματα στίς Μονές Διονυσίου  Ἁγίου  Ὄρους, Ἀγάθωνος  Φθιώτιδος, Ταξιαρχῶν  Αἰγιαλείας καί Φανερωμένης  Σαλαμῖνος καί  στή  Σκήτη  Κουτλουμουσίου  Ἁγίου Ὄρους.

ΑΡΕΘΑ  Ὁσίου, τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου  (12ος  αἰ., 24^η Ὀκτ.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο   στή  Λαύρα  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου.

ΑΡΕΘΑ Ὁσίου, τοῦ Βερχότσκ Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ  Ὁσίου, τοῦ  Ἀθωνίτου  (+ 1918, 24^η Αὐγ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  ἁγ.  Παντελεήμονος  Μόσχας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΡΚΑΔΙΟΥ Ὁσίου, υἱοῦ  ὁσ. Ξενοφῶντος (6^ος  αἰ., 26^η Ἰαν.).

·        Τά  2/3 τῆς  σιαγόνας  μετά  10  ὀδόντων,  στή  Μονή  Ξενοφῶντος  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΡΣΕΝΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Μεγάλου  (+ 448, 8^η  Μαΐου).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου.

ΑΡΣΕΝΙΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου  Κερκύρας  (+ 953, 19^η Ἰαν.).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή  Μονή  Παντοκράτορος  Κερκύρας. 

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  ὁσ. Μελετίου  Οἰνόης  Βιλλίων  Ἀττικῆς.

ΑΡΣΕΝΙΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Μονῆς  Βαρνάκοβας  Ναυπακτίας  (11ος  αἰ., 8^η Μαΐου).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή  Μονή  Βαρνάκοβας  Ναυπακτίας.

ΑΡΣΕΝΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ.  Τβέρ  Ρωσίας (+ 1409,  2^α Μαρτίου).

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΑΡΣΕΝΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Κόνεβιτς  Ρωσίας  (+ 1447, 12^η Ἰουνίου  καί  8^η  Σεπτ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Κόνεβιτς  Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΡΣΕΝΙΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Ἐλασσῶνος καί Σούζνταλ (+ 1626, 8^η Μαΐου).

·        Τά Λείψανα  στόν  Καθεδρικό  Ναό  τοῦ  Σούζνταλ  Ρωσίας.

·        Μέρος  στόν  ὁμώνυμο  Ναό  Ἐλασσῶνος.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΡΣΕΝΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Παρίου  (+ 1877, 31^η Ἰαν.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Χριστοῦ  Δάσους  Πάρου.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΡΣΕΝΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Καππαδόκη  (+ 1924, 10^η Νοεμ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  ἁγ. Ἰω. Θεολόγου  Σουρωτῆς  Θεσσαλονίκης. 

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΡΤΕΜΑ  Ἀποστόλου,  ἐκ  τῶν  Ἑβδομήκοντα (1^ος  αἰ, 30ή Ὀκτ.).

·        Ἀποτμήματα στίς  Μονές  Μεγ. Σπηλαίου  Καλαβρύτων  καί  Κύκκου  Κύπρου.

ΑΡΤΕΜΙΟΥ  Μεγαλομάρτυρος (+ 362, 20ή Ὀκτ.).

·        Τό  ἤμισυ  τῆς  σιαγόνος  στή  Μονή  Κωνσταμονίτου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Προυσοῦ  Εὐρυτανίας, 40 Μαρτύρων Σπάρτης  καί  Ζάβορδας  Γρεβενῶν, στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ  καί  στόν ὁμώνυμο Ναό τῆς  Διευθύνσεως  τῆς  Ἑλληνικῆς  Ἀστυνομίας.

ΑΡΤΕΜΙΟΥ Ἁγίου, τοῦ τοῦ Βέρκολα Ρωσίας (+ 1545, 23^η Ἰουνίου). 

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΡΧΙΠΠΟΥ Ὁσίου, Στάρετς τοῦ Ἐρημητηρίου τοῦ Γκλίνσκ Ρωσίας (9^η Σεπτ.).

·        Τά Λείψανα στό Ἐρημητήριο τοῦ Γκλίνσκ Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΑΤΤΑΛΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  Νικολιτσέλ  Ρουμανίας  (4^ος  αἰ., 4^η Ἰουνίου).  

·        Τά  Λείψανα   στή  Μονή  Κοκός,  Τούλτσεας  Ρουμανίας.

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ  Ἁγίου, ἐπ.  Ἰππῶνος (+ 430, 15^η Ἰουνίου).

·        Μέρος  τῶν Λειψάνων στό Ρ.Κ. Ναό ἁγ. Πέτρου  Ciel D΄ Oro Παβίας Ἰταλίας.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  ὁσ. Μελετίου  Οἰνόης  Βιλλίων  Ἀττικῆς. 

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  μετά  μ. Ὀρέστου (284 - 305, 13^η  Δεκ.).

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Ξηροποτάμου  Ἁγίου  Ὄρους  καί  Κοιμ. Θεοτόκου  Μικροκάστρου  Σιατίστης.

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ  Νεομάρτυρος  (+ 1720, 25^η Ἰαν.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Ξηροποτάμου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ  Ὁσίου,  τοῦ  ἐκ Κατερλί  Μ.  Ἀσίας  (19ος αἰ., 4^η Φεβρ.). 

·        Ἀπότμημα  στό  Ναό  ἁγ. Παρασκευῆς  Κάτω  Σταυροῦ  Χαλκιδικῆς.

ΑΧΙΛΕΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ.  Λαρίσης (+ 330, 15^η Μαΐου). 

·        Τά  Λείψανα  στόν  ὁμώνυμο  Μητροπολιτικό  Ναό  Λαρίσης.

Β

ΒΑΚΧΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  μετά  μ.  Σεργίου  (+ 290 – 303, 7^η Ὀκτ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Κούρτεα  Ἄρτζες  Ρουμανίας.

·        Μέρος  τῶν Λειψάνων  στό  Ρ.Κ.  Ναό  ἁγ. Πέτρου Καστέλλο  Βενετίας, στή Ρ.Κ.  Μονή  ἁγ. Φίλικος  Παβίας, στό Ρ.Κ.  Ναό ἁγ. Μαρτίνου  στό Heiligenstadt,  στή  Ρ.Κ. Μονή  Wiessenburg  τῆς  Βοημίας  καί  στό  Ρ.Κ.  Καθεδρικό  Ναό  ἁγ. Βίτου  Πράγας.

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Βατοπεδίου  Ἁγίου  Ὄρους, στή  Λαύρα  ἁγ.  Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως  καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΒΑΛΒΟΥΡΓΑΣ  Ὁσίας, τῆς  Ἱεραποστόλου (+ 779, 25^η Φεβρ.).

·        Τά  Λείψανα  στόν  ὁμώνυμο  Ρ.Κ. Ναό  Eichstatt  Βαυαρίας.

ΒΑΛΛΕΝΤΙΝΟΥ  Ἱερομάρτυρος, τῆς  Ρώμης  (+ 269, 14^η Φεβρ.).

·        Λείψανα  στούς  Ρ.Κ. Ναούς  τῆς  ἁγ.  Πραξίδης  καί  τοῦ  ἁγ. Σεβαστιανοῦ Ρώμης.

ΒΑΛΕΡΙΑΝΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  μετά  τοῦ  μ. Τιβουρτίου  (+ 288, 22^α Νοεμ.).

·        Τά Λείψανα  στή  Ρ.Κ. Βασιλική  ἁγ. Κικιλίας  Ρώμης.

ΒΑΡΒΑΡΑΣ  Μεγαλομάρτυρος  (+ 306, 4^η  Δεκ.).

·        Μέρη Κάρας  στό  Ρ.Κ. Ναό  τοῦ  Montecotini  Ἰταλίας, στό Ναό Ἁγίας Ἐπισκέψεως Τρικάλων καί στή  Μονή  Μεγ. Σπηλαίου  Καλαβρύτων.

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή  Ρ.Κ. Βασιλική τοῦ  ἁγ. Μάρκου  Βενετίας, στή Ρ.Κ. Μονή ἁγ. Ἰωάννου  τοῦ  Θεολόγου Τορτσέλλο Βενετίας καί στό Ρ.Κ.   Καθεδρικό  Ναό  τοῦ  Ριέτι Ἰταλίας.

·        Μέρος  τῆς  δεξιᾶς   καί  ἕνας  βραχίονας  στή  Μονή   Σιμωνόπετρας  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές   Χιλανδαρίου, Καρακάλου  καί  Κουτλουμουσίου Ἁγίου  Ὄρους, Ἁγίας  Λαύρας  Καλαβρύτων,  Προυσοῦ  Εὐρυτανίας, στό  ὁμώνυμο  Προσκύνημα  Δήμου Ἁγίας  Βαρβάρας  Ἀττικῆς,  στόν  Καθεδρικό  Ναό  ἁγ. Βλαδιμήρου  Κιέβου, στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως  καί  στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΒΑΡΒΑΡΑΣ Ὁσιομάρτυρος, τῆς  μετά  τῆς  Νεομάρτυρος Μεγ. Δουκίσσης  Ἐλισσάβετ  (+ 1918, 18^η Ἰουλίου).

·        Τά  Λείψανα (ἡ  Κάρα  ἀδιάφθορος) στή  Ρωσική Μονή  ἁγ. Μαγδαληνῆς Ἱεροσολύμων.

ΒΑΡΒΑΡΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Μυροβλύτου (9^ος  αἰ., 15^η Μαΐου).

·        Τά  Λείψανα  σέ  Ρ.Κ. Ναό τῆς  πόλεως  Dignano  τῆς Κροατίας.

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ  Ἀποστόλου,  ἐκ  τῶν  Δώδεκα (1^ος  αἰ, 11^η Ἰουνίου).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Καρακάλου Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος  ποδός  στή  Μονή  Βατοπεδίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στό  Ἀρμενικό  Πατριαρχεῖο  τοῦ  Ἐστμιατζίν, στό  Μπενεβέντο  τῆς  Ἰταλίας  καί  στόν  ὁμώνυμο  Ρ.Κ.  Ναό  τῆς  Ρώμης.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Ἰβήρων, Ξηροποτάμου  καί    Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους, στή Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως καί  στόν ὁμώνυμο  Ναό  τῆς  Ρώμης.

ΒΑΡΛΑΑΜ  Ἁγίου. 

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Ζωγράφου  Ἁγίου   Ὄρους.

          Δέν διευκρινίζεται περί ποίου Ἁγίου πρόκειται· τῆς  30/5 ἤ  τῆς  19/11.

ΒΑΡΛΑΑΜ  Ὁσίου, Ἡγουμένου  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου  (+ 1065, 19^η Νοεμ.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο   στή  Λαύρα  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου.

ΒΑΡΝΑΒΑ  Ἀποστόλου,  ἐκ  τῶν  Ἑβδομήκοντα (1^ος  αἰ., 11^η Ἰουνίου).

·        Ἕνα δάκτυλο χειρός στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

·        Ἀποτμήματα στίς Μονές  Μεγ. Λαύρας, Ξενοφῶντος καί Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους, Λειμῶνος Λέσβου, Ζάβορδας Γρεβενῶν,  Κύκκου Κύπρου καί στή Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας  Πετρουπόλεως.  

ΒΑΡΝΑΒΑ Ὁσίου, τοῦ  Κυπρίου  (11^η Ἰουνίου).

·        Μέρος τῶν Λειψάνων στό σπήλαιο τῆς ἀσκήσεώς του, στή Βάσα Κοιλανίου Κύπρου.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου.

ΒΑΡΝΑΒΑ Ὁσίου, τῆς  Σκήτης  Γεθσημανῆ (+ 1906, 17^η Φεβρ.).

·        Τά Λείψανα  στήν  Σκήτη Γεθσημανῆ, Μετόχιο τῆς Λαύρας  Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου Ρωσίας.

ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Τβέρ  Ρωσίας (+ 1409, 2^α Μαρτίου).

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους  καί  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  τοῦ  Μεγάλου, Ἀρχιεπ. Καισαρείας  (+ 379, 1^η  Ἰαν.). 

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Μεγ.  Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους. 

·        Ἡ  δεξιά  στό  Ναό  Κοιμ. Θεοτόκου  Ν. Φιλαδελφείας  Ἀττικῆς.

·        Μέρος  τῆς  δεξιᾶς  στή  Μονή  Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρη  χειρός  στήν  Ἱερά  Σύνοδο  τῆς  Ἐκκλησίας  τῆς  Ἑλλάδος  καί  στή Μονή  Παναχράντου  Ἄνδρου.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές Ἰβήρων, Διονυσίου  (δύο), Παντοκράτορος  (τρία) καί ἁγ. Παύλου Ἁγίου  Ὄρους,   ἁγ. Θεοδοσίου  Ἄργους, Κύκκου  Κύπρου, στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι Ἁγίας  Πετρουπόλεως, στό Ναό  τοῦ  ἁγ. Γεωργίου  τῶν  Ἑλλήνων  Βενετίας καί στήν Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  τοῦ  Ὁμολογητοῦ, Ἀρχιεπ.  Θεσσαλονίκης (+ 895, 1^η Φεβρ.).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στόν Καθεδρικό  Ναό  Ἁγίας  Σοφίας  Θεσσαλονίκης.

·        Ἀπότμημα στήν Συλλογή του ΚΑΜ.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  Μάρτυρος, τῆς  Ἀγκύρας  (+ 362, 2^α Ἰαν.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μητρόπολη  Θεσσαλιώτιδος.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Μακρυμάλλης  Ψαχνῶν  Εὐβοίας.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  Ἱερομάρτυρος, τῆς  Ἀγκύρας  (+ 362, 22^α Μαρτίου).  

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Μποῦρα  Μεγαλοπόλεως.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  τοῦ  διά  Χριστόν  Σαλοῦ, τῆς  Μόσχας  (+ 1557, 2^α Αὐγ.). 

·        Τά  Λείψανα  στόν  ὁμώνυμο  Ναό  Κόκκινης  Πλατείας  Μόσχας.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  Ἁγίου, Μητροπ.  Ὀστρόγου  Μαυροβουνίου  (+ 1671, 29^η  Ἀπρ.). 

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στή  Μονή  Ὀστρόγου  Μαυροβουνίου.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Ποϊάνα  Μαρουλούϊ  Ρουμανίας  (+ 1767, 25^η Ἀπριλίου).

·        Τά  Λείψανα  ἐνταφιασμένα  στήν  Ποϊάνα  Μαρουλούϊ  Ρουμανίας.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ἁγίου, τῆς Μαγκάζεα Σιβηρίας (16^ος αἰ.,  23^η Μαρτίου).

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  Νεομάρτυρος, ἐπ. Κινέσμα  Ρωσίας (+ 1945, 29^η Ἰουλίου).

·        Τά Λείψανα  στή  Μονή  Εἰσοδείων τῆς  Θεοτόκου  Ἰβάνοβο  Ρωσίας.

ΒΑΣΙΛΕΩΣ  Ἱερομάρτυρος, ἐπ. Ἀμασείας  (+ 322, 26^η Ἀπριλίου). 

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Δοχειαρίου  Ἁγίου  Ὄρους. 

·        Μία  τῶν  χειρῶν  στή  Μονή  Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ  Μάρτυρος, τῆς  μετά  μ. Ἀναστασίας  (+  68, 15^η  Ἀπριλίου). 

·        Τά  Λείψανα  στή  Ρ.Κ. Βασιλική  τῆς  ἁγ. Μαρίας  τῆς  Εἰρήνης  Ρώμης.

ΒΕΔΑ  (Bede) Ὁσίου, τοῦ  Αἰδέσιμου  (+  735, 27^η Μαΐου).

·        Μέρος τῶν Λειψάνων στόν Ρ.Κ. Καθεδρικό Ναό τοῦ  Ντάραμ  Βρεττανίας.

ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Νουρσίας (+ 543, 14^η Μαρτίου).

·        Μέρος τῶν  Λειψάνων  στή  Ρ.Κ. Μονή  τοῦ  Montecasino  Ἰταλίας  καί  στό  ὁμώνυμο  Ρ.Κ. Ἀββαεῖο  Loire  Γαλλίας. 

ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Μετεωρίτου (+ 1543, 17^η Μαΐου).

·        Τό  δεξί  πέλμα  ἀδιάφθορο  στή  Μονή  Βαρλαάμ  Μετεώρων.

ΒΕΝΙΑΜΙΝ  Ἱερομάρτυρος, Διακόνου, τοῦ  Πέρσου  (+ 424, 13^η Ὀκτ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Παντοκράτορος  Ἁγίου  Ὄρους.

ΒΕNΣΕΣΛΑΟΥΣ  (Wenceslaus) Μάρτυρος, Βασιλέως τῆς  Βοημίας  (+ 935, 28^η Σεπτ.).

·        Τά  Λείψανα  στό  Ρ.Κ.  Καθεδρικό  Ναό  τοῦ  ἁγ. Βίτωνος  Πράγας.

ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΟΣ  Β΄ Ἁγίου, Μητροπ.  Λαρίσης  (+ 1541, 15^η Σεπτ.).

·        Ἡ  Κάρα  καί  ἡ  σιαγόνα  στή  Μονή  Δουσίκου  Τρικάλων.

·        Ἀπότμημα  στήν  Μονή  Προυσοῦ  Εὐρυτανίας.

ΒΙΒΙΑΝΑΣ  (Vibiana) Μάρτυρος, τῆς  Ρωμαίας  (3^ος  αἰ., 2^α Δεκ.).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στό  Ρ.Κ.  Ναό  τῆς  Παναγίας  Tour Γαλλίας.

ΒΙΚΤΩΡΟΣ Μάρτυρος, τῆς Νικομηδείας.

·        Ἀποτμήματα στή Μονή ἁγ. Μιχαήλ Lavardac Γαλλίας καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΒΙΚΕΝΤΙΟΥ  Μάρτυρος, τῆς  Ἰσπανίας (+ 304, 11^η  Νοεμ.).

·        Μία τῶν  χειρῶν   στό  Ρ.Κ.  Καθεδρικό  Ναό  τῆς   Βαλένθιας   Ἰσπανίας.

ΒΙΚΤΩΡΟΣ  Νεομάρτυρος,  ἐπ.  Βιάτκας  Ρωσίας  (+ 1934, 2^α Μαΐου).

·        Τό Λείψανο  ἀδιάφθορο  στή  Μονή  Ἁγίας  Τριάδος  Βιάτκας  Ρωσίας.

ΒΙΤΩΝΟΣ  (Vitus – Guy) Μάρτυρος,  τῆς  Σικελίας  (15^η Ἰουνίου).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στόν  ὁμώνυμο  Ρ.Κ. Καθεδρικό  Ναό  τῆς  Πράγας  καί  στή  Ρ.Κ. Μονή  Κορμπιέ  τῆς  Σαξωνίας.

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ Ἱσαποστόλου, τοῦ  Μεγάλου  (+ 1015, 15^η  Ἰουλίου).

·        Τά  Λείψανα  στό  Πατριαρχεῖο  Μόσχας.

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΒΛΑΣΙΟΥ  Ἱερομάρτυρος, ἐπ.  Σεβαστείας  (+ 316,  11^η Φεβρ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Κωνσταμονίτου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἡ  δεξιά  στή  Μονή   Διονυσίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀποτμήματα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Τρικάλων  Κορινθίας,  στή  Μονή  ἁγ.  Θεοδοσίου  Ἄργους, στό  ὁμώνυμο  Ρ.Κ. Ἀββαεῖο  τοῦ  Μαύρου  Δάσους  Βαυαρίας καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΒΛΑΣΙΟΥ  Ἱερομάρτυρος, Σκλαβαίνων Ἀκαρνανίας  (+ 1006, 11^η Φεβρ.).

·        Τό  μεγαλύτερο  μέρος  τῶν  Λειψάνων  στόν  ὁμώνυμο  Ναό  Σκλαβαίνων  Ἀκαρνανίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΒΟΝΙΦΑΤΙΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ μετά  τῆς  μ.  Ἀγλαΐδος  (+ 290, 19^η  Δεκ.).

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους, Γηρομερίου  Φιλιατῶν, Φανερωμένης  Σαλαμίνος, ἁγ. Νικολάου  Ἄνδρου, ἁγ. Κυπριανοῦ  Φυλῆς  Ἀττικῆς καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΒΟΝΙΦΑΤΙΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Γερμανίας (+ 754, 5^η Ἰουνίου).

·        Τά  Λείψανα  στό  Ρ.Κ. Καθεδρικό  Ναό  τῆς  FULDA  Ὀλλανδίας.

ΒΟΥΚΟΛΟΥ   Ἁγίου,  ἐπ.  Σμύρνης (+ 100, 6^η Φεβρ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  ἁγ. Θεοδοσίου  Ἄργους.

ΒΡΙΓΙΤΗΣ  (Brigid) Ἁγίας, τοῦ Kildare  Ἰρλανδίας (6^ος  αἰ., 21^η Ἰαν.).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στό Ρ.Κ.  Καθεδρικό  Ναό  τοῦ  Down,  Βορ. Ἰρλανδίας.

Γ

ΓΑΒΡΙΗΛ  Ἁγίου, Ἀρχιεπ.  Νόβγκοροντ  Ρωσίας (+ 1193, 24^η Μαΐου). 

·        Τά  Λείψανα  στό  Ναό  τῆς  Ἁγίας  Σοφίας  Νόβγκοροντ.

ΓΑΒΡΙΗΛ  Ὁσίου, τοῦ  Ἰβηρίτου (10^ος  αἰ., 13^η Μαΐου).

·        Ἀπότμημα  στήν  Νέα  Θηβαϊδα  Ἁγίου Ὄρους.

ΓΑΒΡΙΗΛ  Παιδομάρτυρος, τοῦ  Σλούτσκ  Πολωνίας  (+ 1690, 20ή  Ἀπριλίου  καί  9^η  Μαΐου).

·        Τό  ἀδιάφθορο  Λείψανο  στήν  Μονή  Ἁγίας  Τριάδος  Σλούτσκ  Πολωνίας. 

ΓΑΒΡΙΗΛ  Ὁσίου, τοῦ  Ἐρημητηρίου  τῆς  Παναγίας  τῶν  Ἑπτά  Λιμνῶν Ρωσίας  (+ 1915, 7^η Ὀκτ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Ραϊθῶ  Ζελενοντόλσκ  Ταταριστάν  (τῆς  Ἐπισκοπῆς  Καζάν).

ΓΑΒΡΙΗΛ Ὁσίου, τῆς Ὄπτινα Ρωσίας (+ 1871, 2^α Ἰαν.).

·        Τά Λείψανα στή Μονή τῆς Ὄπτινα Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΔΕΩΝ  Ὁσιομάρτυρος, τοῦ  Τυρνάβου  Λαρίσης  (+ 1818, 30ή  Δεκ.).

·        Ἡ  Κάρα  στό   Ναό  Παν. Φανερωμένης Τυρνάβου.

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή  Μονή  Καρακάλου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΓΕΛΑΣΙΟΥ  Ὁσίου, Ἡγουμένου  τῆς  Μονῆς  Ριμέτς  Ἄλμπας  Ρουμανίας  (15ος  αἰ., 30ή  Ἰουνίου). 

·        Ἡ  Κάρα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή.

ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ  Ὁσιομάρτυρος,  τοῦ  Διονυσιάτου (+  1818, 6^η  Ἀπριλίου).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή  Μονή  Διονυσίου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ Ὁσίου, τῶν Ἀκουμίων Κρήτης (+ 1983, 3^η Μαρτίου).

·        Τά Λείψανα «παρά διαφόροις».

·        Μία κερκίδα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΝΕΒΙΕΒΗΣ (Genevieve)  Ἁγίας,  Προστάτιδος τῶν Παρισίων (+ 500, 3^η Ἰαν.).

·        Τά Λείψανα  στό  Ρ.Κ. Ναό  ἁγ. Στεφάνου  Du Mont  Παρισίων.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Ἰορδανίτου  (+ 475,  5^η Μαρτίου).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Προυσοῦ  Εὐρυτανίας.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ  Ἁγίου, ἐπ.  Πέρμ  Ρωσίας (+  1441, 24^η Ἰαν.).

·        Τά Λείψανα στό Ναό Εὐαγγ. Θεοτόκου  Οὔστβιμ  Βολόγδας  Ρωσίας.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Κεφαλληνίας  (+ 1579, 16^η Αὐγ. καί 20ή  Ὀκτ.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Ὁμαλῶν Κεφαλληνίας.

·        Ἀπότμημα στο ὁμώνυμο Προσκύνημα Τρικάλων Κορινθίας καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Β΄ Ἁγίου, Πατριάρχου  Ἀλεξανδρείας  (Παλλαδᾶ, + 1714, 15^η Ἰαν.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Βατοπεδίου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ  Ὁσίου, κτίτορος  Μονῆς  Σουρβιᾶς  Μαγνησίας  (+ 1740, 15^η Σεπτ.). 

·        Ἡ  Κάρα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή Μαγνησίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Βυζαντίου  (+  1740, 7^η Ἀπριλίου).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Τσαγκαρόλων  Χανίων.

·        Ἡ  δεξιά  στή  Μονή  ἁγ. Ἰωάννου  Θεολόγου  Πάτμου.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ  Νεομάρτυρος, τοῦ  Μεγ. Χωριοῦ Εὐρυτανίας  (+ 1812, 3^η Ἰουλίου).

·        Ἡ  Κάρα  καί  οἱ  βραχίονες  στή  Μονή  Προυσοῦ  Εὐρυτανίας.

·        Τά  λοιπά  Λείψανα  στόν  ὁμώνυμο  Ναό  Μεγ. Χωριοῦ  Εὐρυτανίας.

·        Τρεῖς  σπόνδυλοι  στό  Κυριακό  τῆς Σκήτης Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  μετά  μ.  Προτάσιου (+ 54 – 68, 14^η Ὀκτ.).

·        Ἡ  Κάρα  καί  τά  λοιπά  Λείψανα  στή  Ρ.Κ.  Ἀμβροσιανή  Βασιλική  τοῦ  Μιλάνου.

ΓΕΡΜΑΝΟΥ  Ἁγίου, Πατριάρχου  ΚΠόλεως  (+ 740, 12^η  Μαΐου).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στό  Ρ.Κ.  Ναό  Bort  les  Orgues  Γαλλίας.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Εὐαγγελιστρίας  Συκαμίνου  Ὠρωποῦ.

ΓΕΡΜΑΝΟΥ  Ἁγίου.  

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Ἁγίας  Λαύρας  Καλαβρύτων.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Ἁγίου  πρόκειται·  τῆς  20/10,   12/11  καί   7/7  (Μαρτύρων) ἤ  τῆς  12/5  (Πατρ. ΚΠόλεως).

ΓΕΡΜΑΝΟΥ  Ὁσίου,  Ἡγουμένου  τῆς  Μονῆς  Βαλαάμ  Ρωσίας (28^η Ἰουνίου  καί  11^η  Σεπτ.).

·        Τά Λείψανα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή.

ΓΕΡΜΑΝΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Σολόβκι  Ρωσίας  (+ 1484, 30ή  Ἰουλίου). 

·        Τά  Λείψανα  στήν ὁμώνυμη  Μονή.

ΓΕΡΜΑΝΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Καζάν Ρωσίας (+ 1567, 23^η Ἰουνίου  καί  25^η Σεπτ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Κοιμ. Θεοτόκου  Καζάν.

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΓΕΡΜΑΝΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Ἀλάσκας (+ 1837, 15^η Νοεμ.). 

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Βαλαάμ  Ρωσίας.

·        Μέρος  Λειψάνων στό  Ναό  τῆς  Ἀναστάσεως,  ν.  Κόντιακ  τῆς  Ἀλάσκας.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Μεγαλομάρτυρος, τοῦ  Τροπαιοφόρου  (+ 303, 23^η Ἀπριλίου). 

·        Μέρος  Κάρας  καί  ἄλλα  Λείψανα  στή  Μητρόπολη  Θηβῶν  καί  Λεβαδείας.

·        Μέρος Κάρας στό  Ρ.Κ.  Ναό  τοῦ  ἁγ. Γεωργίου  τοῦ Μείζονος Βενετίας  καί στή Μονή Γελάτης Γεωργίας.

·        Ἕνας  βραχίονας  στό  Ρ.Κ. Κοινόβιο  τῶν  Βενεδικτίνων  τοῦ  ἁγ. Νικολάου Lido  Βενετίας.

·        Μέρος  βραχίονος  κ. ἄ. Λείψανα  στό  Ρ.Κ.  Καθεδρικό  Ναό  τῆς  Φερράρας Ἰταλίας.

·        Μέρος  Κάρας  στόν  ὁμώνυμο  Ρ.Κ.  Ναό  Velabro Ρώμης. 

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Ἰβήρων, Ξενοφῶντος  καί  Ζωγράφου  Ἁγίου  Ὄρους,  ἁγ.  Γεωργίου  Φενεοῦ  Κορινθίας, στίς  Λαύρες Ἁγίας  Τριάδος - ἁγ. Σεργίου  Μόσχας καί ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι Ἁγίας Πετρουπόλεως, στό  Ναό τοῦ  ἁγ. Γεωργίου  τῶν  Ἑλλήνων  Βενετίας καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Χοζεβίτου (7^ος αἰ., 8^η Ἰαν.). 

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή  Μονή  Χοζεβᾶ  Ἱεροσολύμων.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Νεομάρτυρος, τοῦ  Κυπρίου (+ 1752, 23^η Ἀπριλίου).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στό  Ναό   ἁγ. Ἰωάννου  Λευκωσίας.

·        Μέρος  Κάρας  στή  Μονή  Μεγ. Σπηλαίου  Καλαβρύτων. 

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Ἀγάθωνος  Φθιώτιδος καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Νεομάρτυρος, τοῦ  Νεαπολίτου (+ 1797, 3^η Νοεμ.).

·        Τό Λείψανο   ἀδιάφθορο   στό  Ναό  ἁγ. Εὐσταθίου  Περισσοῦ  Ἀττικῆς. 

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Νεομάρτυρος, τῆς  Ἐφέσου  (+ 1801, 5^η Ἀπριλίου).  

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μητρόπολη  Σάμου  καί  Ἰκαρίας.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Νεομάρτυρος, τῆς  Χίου  (+ 1807, 26^η Νοεμ.).

·        Ἡ  Κάρα  στό  Μουσεῖο  Μπενάκη  τῶν  Ἀθηνῶν.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Νεομάρτυρος. 

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Δοχειαρίου  Ἁγίου  Ὄρους.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Νεομάρτυρος  πρόκειται· τῆς  11/2  (τοῦ  Σέρβου),  τῆς  14/2 (Μυτιλήνης),  τῆς  26/3  (Βουλγαρίας), τῆς  5/4  (Ἐφέσου), τῆς  6/4 (Σαμοθράκης), τῆς  2/10 (Φιλαδελφείας),  τῆς  26/11  (Χίου)  ἤ  τῆς 31/12  (τοῦ  Θαυματουργοῦ).

ΓΕΩΡΓΙΟΥ   Νεομάρτυρος, τῆς  Ραψάνης  Λαρίσης  (+ 1818, 5^η Μαρτίου).

·        Τά  Λείψανα  στόν ὁμώνυμο  Ναό  Ραψάνης  Λαρίσης.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Νεομάρτυρος, τοῦ  Μυτιληναίου  (+ 1693, 14^η Φεβρ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Λειμῶνος  Λέσβου.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Νεομάρτυρος, τῶν Ἰωαννίνων  (+ 1838, 17^η Ἰαν.).

·        Ἡ  Κάρα καί τό  μεγαλύτερο  μέρος  τῶν   Λειψάνων   στόν  ὁμώνυμο  Ναό  Ἰωαννίνων.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Νεομάρτυρος, τῆς  Πτολεμαΐδος  Αἰγύπτου (+ 1752, 23^η Ἀπριλίου).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Ἐσφιγμένου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Ὁσίου,  τοῦ  Γοματίου  Χαλκιδικῆς  (19ος αἰ., α΄ Σάββατο  Μαΐου). 

·        Ἀπότμημα   στό  Ναό  Παναγίας  Γοματίου  Χαλκιδικῆς.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Ἁγίου, τοῦ ἐν Ρουμανίᾳ (Λαζάρ, + 1916, 15^η Αὐγ.).

·        Τά  Λείψανα   στή  Μονή  Βαράτεκ  Ρουμανίας.

ΓΟΡΔΙΟΥ  Μάρτυρος, τῆς  Καισαρείας  (+ 314;, 3^η Ἰαν.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους.  

ΓΟΥΘΒΕΡΤΟΥ  (Cuthbert) Ὁσίου, ἐπ. Farne  Βρεττανίας  (+ 687, 20^η  Μαρτίου). 

·        Τό Λείψανο  ἀδιάφθορο  στό Ρ.Κ.  Καθεδρικό  Ναό  τοῦ  Ντάραμ  Βρεττανίας.

ΓΟΥΡΙΑ  Ἁγίου, ἐπ.  Καζάν  Ρωσίας (+ 1630, 5^η Δεκ.).

·        Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στόν  Καθεδρικό  Ναό Εὐαγγελισμοῦ  Καζάν.

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους καί  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Ναζιανζοῦ, πατρός  Γρηγορίου  τοῦ  Θεολόγου  (+ 374, 1^η Ἰαν.)

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Γρηγορίου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  τοῦ  Θεολόγου, Ἀρχιεπ.  ΚΠόλεως  (+ 389, 25^η Ἰαν.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Βατοπεδίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος  Κάρας  στή  Μονή  Μεγ.  Μετεώρου καί στή  Μονή  Σλάτινας  Ρουμανίας.

·        Μέρος τῶν Λειψάνων  στόν  Πατριαρχικό  Ναό  ἁγ. Γεωργίου  Φαναρίου  ΚΠόλεως καί  στή  Ρ.Κ. Βασιλική  τοῦ  ἁγ. Πέτρου  Ρώμης.

·        Ἡ  δεξιά  στή  Μονή  Γρηγορίου  Ἁγίου Ὄρους.

·        Ὁ  ἀριστερός  πύχης  στή  Μονή  Κουτλουμουσίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος τοῦ ἀριστεροῦ  ποδός  στή  Μονή  ἁγ. Παύλου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Τρία  τμήματα  στή  Μονή  Παντοκράτορος  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀποτμήματα στίς  Μονές Χιλανδαρίου, Διονυσίου, Ξενοφῶντος, Σταυρονικήτα, Γρηγορίου καί Παντελεήμονος Ἁγίου  Ὄρους,  Λειμῶνος  Λέσβου, στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως, στό  Ναό  τοῦ  ἁγ. Γεωργίου  τῶν  Ἑλλήνων Βενετίας, στον Καθεδρικό Ναό τοῦ Σωτῆρος Μόσχας καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Νύσσης  (+ 390, 10^η Ἰαν.).

·        Μέρη Κάρας στή  Μονή  Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους καί στούς Ναούς ἁγ. Εὐσταθίου Περισσοῦ καί Ἀναλήψεως Βουκουρεστίου.

·        Μία  παλάμη  στή  Μονή  Λειμῶνος  Λέσβου.

·        Ἡ  σιαγόνα  στή  Μονή  Ντέτσανης  Κοσυφοπεδίου.

·        Ἀποτμήματα  στή  Μονή  Μεγ. Σπηλαίου  Καλαβρύτων    καί  στό  Ναό  ἁγ. Γεωργίου  τοῦ  Νέου  Βουκουρεστίου. 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου, Πάπα  Ρώμης, τοῦ  Διαλόγου  (+ 604, 12^η  Μαρτίου).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Μποῦρα  Μεγαλοπόλεως.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Ἀκραγαντίνων (+ 680, 23^η  Νοεμ.).

·        Μέρη  Κάρας  στή  Μονή  Διονυσίου  Ἁγίου  Ὄρους καί στό Ναό Ἁγίας Τριάδος Δαφνοσπηλιᾶς Καρδίτσης.

·        Ἀποτμήματα στίς Μονές Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὅρους καί  Παλαιοκαστρίτσας Κερκύρας  καί  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ.  Νεοκαισαρείας  (+ 266, 17^η Νοεμ.).

·        Μέρη Κάρας στή Μονή  ὁσ. Διονυσίου   Λιτοχώρου  Πιερίας  καί στό Ρ.Κ. Ναό/Μουσεῖο τοῦ ἁγίου Ρόκκου Λισαβόνας.

·        Μέρος  χειρός  στή  Μονή  Μεγ. Μετεώρου.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Παναγίας  Σουμελᾶ  Βερμίου καί  Καστρίτσης  Ἰωαννίνων.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  τοῦ  Φωτιστοῦ, ἐπ.  Μεγ.  Ἀρμενίας  (+ 335, 30ή  Σεπτ.).

·        Ἡ  Κάρα  καί  ἡ  ἀριστερά  στή  Μονή  Μεγ.  Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἡ  δεξιά  στό  Ἀρμενικό  Πατριαρχεῖο  τοῦ  Ἐστμιατζίν  Ἀρμενίας.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Παναγίας  Σπηλιανῆς  Νυσίρου.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου.

·        Μία  τῶν  χειρῶν  στή  Μητρόπολη  Ἰωαννίνων.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  ἀπό  τούς  22   Ἁγίους  Γρηγορίους  πρόκειται.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Μάρτυρος, τῆς  Κεφαλληνίας  (4^ος  αἰ., 24^η Αὐγ.  καί  11^η  Σεπτ.).

·        Μέρος  τῶν  Λειψάνων  στή  Ρ.Κ. Μονή  ἁγ.  Ζαχαρίου  Βενετίας.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Δεκαπολίτου  (+ 816, 20ή  Νοεμ.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στή  Μονή  Μπίστριτσας  Ρουμανίας.

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Ἄσσου  Λέσβου  (+ 1150, 4^η Μαρτίου).

·        Ἀποτμήματα  στή  Σκόπελο  Γέρας  Λέσβου καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Θαυματουργοῦ, τῆς  Λαύρας  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ Κιέβου  (13ος - 14ος  αἰ., 8^η Ἰαν.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στή  Λαύρα  τῶν  Σπηλαίων.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Νέου  Σιναΐτου  (+ 1346, 6^η Ἀπριλίου).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Ζτρέλο Σερβίας.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Γρηγορίου  Ἁγίου  Ὄρους.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπ. Θεσσαλονίκης, τοῦ Παλαμᾶ  (+ 1357, Β΄ Κυριακή Νηστειῶν).

·        Τά  Λείψανα  στόν  ὁμώνυμο  Μητροπολιτικό  Ναό  τῆς  Θεσσαλονίκης.

·        Ἀποτμήματα στίς  Μονές Ἐσφιγμένου  Ἁγίου  Ὄρους, Παναγίας Ἔβρου  καί  Ἁγίας  Τριάδος  Ἐδέσσης.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ  Δομεστίχου  (+ 1405, 1^η Ὀκτ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Μεγίστης  Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ε΄ Ἱερομάρτυρος, Πατριάρχου  ΚΠόλεως (+ 1821, 10^η  Ἀπριλίου).

·        Τά  Λείψανα  στό  Μητροπολιτικό   Ναό  τῶν  Ἀθηνῶν.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  Ἁγίου,  τοῦ  Διδασκάλου, Μητροπ. Οὐγγρβλαχίας  (+ 1834, 22^α  Ἰουνίου).

·        Τά  Λείψανα  ἐνταφιασμένα  στή  Μονή  Καλνταρουσάνι  Ρουμανίας.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ὁσίου, τῆς Ραϊθώ Σινᾶ.

·        Τό Λείψανο ἀδιάφθορο στή Μονή Ραϊθώ Σινᾶ.

Δ

ΔΑΒΙΔ  Ὁσίου, τῆς  Θεσσαλονίκης  (5^ος  αἰ., 26^η  Ἰουνίου). 

·        Ἀπότμημα  μετά  δέρματος  στή  Μονή  Δοχειαρίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος  τῶν  λοιπῶν  Λειψάνων   στή  Μονή  ἁγ. Θεοδώρας  Θεσσαλονίκης  καί  σέ  Ρ.Κ. Ναό  τῆς  Παβίας  Ἰταλίας.

ΔΑΒΙΔ  Ἁγίου, υἱοῦ  τοῦ  Ἡγεμόνος  Θεοδώρου  τοῦ  Γιαροσλάβ  Ρωσίας  (14^ος  αἰ., 5^η  Μαρτίου  καί  19^η Σεπτ.).

·        Ἀποτμήματα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΔΑΒΙΔ Ὁσίου, τῆς  Εὐβοίας (16ος  αἰ., 1^η  Νοεμ.).

·        Ἡ  Κάρα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Ροδιῶν  Εὐβοίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΔΑΛΜΑΤΙΟΥ  Ὁσίου, τῆς  Σιβηρίας  (+ 1697, 15^η Φεβρ.). 

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Ἀναλήψεως  Κουργκάν  Σιβηρίας.

ΔΑΛΜΑΤΟΥ  Ὁσίου, Ἡγουμένου  τῆς  Μονῆς  Δαλμάτων  (4^ος  αἰ., 3^η Αὐγ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Νέα  Θηβαΐδα  Ἁγίου  Ὄρους.

ΔΑΜΙΑΝΟΥ  τοῦ  Ἀναργύρου. 

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Μεγ. Λαύρας  καί  Ἰβήρων  Ἁγίου  Ὄρους,   Λειμῶνος  Λέσβου,  Ντέτσανης  καί  Σοπόσανι  Κοσσυφοπεδίου.

          Δέν  διευκρινίζεται  ποιάς  ἀπό  τίς  τρεῖς  συζυγίες  τῶν  Ἁγίων  Ἀναργύρων.

ΔΑΜΙΑΝΟΥ  Ἀναργύρου, τοῦ  Ρωμαίου (1^η  Ἰουλίου).

·        Μέρη  Κάρας  στίς  Μονές  Παντοκράτορος  καί ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἀπότμημα  στό  Ρ.Κ. Ναό  ἁγ.  Ἀναργύρων  Ρώμης.

ΔΑΜΙΑΝΟΥ  Ἀναργύρου, τοῦ  ἐκ  τῆς  Ἀσίας (3^ος  αἰ., 1^η Νοεμβρίου).

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Διονυσίου  καί Παντοκράτορος  Ἁγίου  Ὄρους καί  στόν  ὁμώνυμο  Ρ.Κ.  Ναό Ρώμης καί στή Συλλογή ΚΑΜ.

ΔΑΜΙΑΝΟΥ Ὁσίου, τοῦ Ἰαματικοῦ, τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (+ 1071, 5^η  Ὀκτ.).

·        Ἀποτμήματα στή Μονή Ἁγίας Τριάδος Jordanville Ν. Ὑόρκης καί  στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΔΑΝΙΗΛ Προφήτου (6^ος αἰ. π. Χ., 17^η Δεκ.).

·        Ἀπότμημα ἐνσωματωμένο στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας Ὁδηγητρίας Μονῆς Ρίλας Βουλγαρίας.

ΔΑΝΙΗΛ  Ὁσίου, τοῦ  Στυλίτου  (+ 490, 11^η Δεκ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Μεγ. Λαύρας  Ἁγίου  Ὄρους.

ΔΑΝΙΗΛ Ὁσίου, Ἡγεμόνος  τῆς  Μόσχας  (+ 1303, 4^η Μαρτίου  καί  30ή  Αὐγ.).

·        Τό  Λείψανο ἀδιάφθορο  στήν ὁμώνυμη  Μονή  τῆς  Μόσχας.

ΔΑΝΙΗΛ  Β΄ Ἁγίου, Ἀρχιεπ.  Σερβίας  (+ 1337, 13^η  Ἰουλίου  καί  20ή Δεκ.).

·        Τά  Λείψανα  στό  Πατριαρχεῖο  Πεκκίου  Σερβίας.

ΔΑΝΙΗΛ Ὁσίου, τοῦ  Ἡσυχαστοῦ, Ἡγουμένου  τῆς  Μονῆς  Βορονέτς  Ρουμανίας  (+ 1496, 23^η Ἀπριλίου  καί  14^η  Δεκ.).

·        Τά  Λείψανα  στήν ὁμώνυμη  Μονή.

ΔΑΝΙΗΛ Ὁσίου, τοῦ  Περεγιασλάβλ  Ρωσίας  (+ 1540,  7^η Ἀπριλίου).

·        Ἀπότμημα  στή  Λαύρα ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως.

ΔΑΝΙΗΛ  Ἁγίου.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Ἁγίας  Λαύρας  Καλαβρύτων.

          Δέν  διευκρινίζεται   περί  ποίου  Ἁγίου  πρόκειται· τῆς  16/2  καί  τῆς 10/7  (Μαρτύρων),  τῆς 12/9  (Ὁσίου)  ἤ τῆς  11/12  (Στυλίτη).

ΔΑΣΙΟΥ  Μάρτυρος, τοῦ  Δορυστόλου  (+ 303, 20ή  Νοεμ.). 

·        Τά  Λείψανα  στό  Ρ.Κ. Ναό  τοῦ ἁγ.  Κυριακοῦ  Ἀγκῶνος  Ἰταλίας.

ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Χύτρων  Κύπρου  (10^ος  αἰ., 6^η  Νοεμ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Κύκκου  Κύπρου.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ  Μεγαλομάρτυρος, τοῦ  Μυροβλύτου (4^ος  αἰ., 26^η  Ὀκτ.).

·        Τά  Λείψανα  στήν  ὁμώνυμη  Βασιλική  τῆς  Θεσσαλονίκης.

·        Μέρος  στό   Ρ.Κ. Ἀββαεῖο  τοῦ  San Lorentzo in Campo  Ἰταλίας.

·        Ἀποτμήματα  στή  Λαύρα  ἁγ. Ἀλεξάνδρου  Νέβσκι  Ἁγίας  Πετρουπόλεως, στή Μονή Γελάτης Γεωργίας καί στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ  Μπασαράμπη  (13ος αἰ., 26^η Ὀκτ.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στόν  Πατριαρχικό  Ναό  τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου  καί  Ἑλένης  Βουκουρεστίου· 

·        Ἡ  δεξιά  στή  Λαύρα  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου. 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ἁγίου, Μεγ. Ἡγεμόνος τῆς Μόσχας (Ντόσκοϊ, + 1389, 19^η Μαΐου). 

·        Τά  Λείψανα  στόν  Καθεδρικό  Ναό  Ἀρχαγγ. Μιχαήλ  Κρεμλίνου.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπ.  Ροστώφ  Ρωσίας  (+ 1709, 21^η Σεπτ.  καί  28^η Ὀκτ.).

·        Μέρος  ἀδιαφθόρου  Λειψάνου  στό Ναό  Κοιμ. Θεοτόκου  Ροστώφ  Ρωσίας.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Νεομάρτυρος, τοῦ Πελοποννησίου  (+ 1803, 13^η  Ἀπριλίου).

·        Μέρος τῶν Λειψάνων στή Μονή Βαρσῶν Ἀρκαδίας.

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Διονυσίου καί Ἐσφιγμένου Ἁγίου  Ὄρους καί  Κοιμ. Θεοτόκου  Σισανίου  Σιατίστης  καί  στή  Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ  Νεομάρτυρος, τῆς  Σαμαρίνης  (+ 1808, 18^η Αὐγ.).

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  ὁσ. Νικάνορος  Γρεβενῶν.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  Ἱερομάρτυρος, τοῦ  Ἀρεοπαγίτου, ἐπ. Ἀθηνῶν  (+ 96, 3^η Ὀκτ.). 

·        Μέρη  Κάρας  στίς Μονές Δοχειαρίου καί  Σίμωνος  Πέτρας  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Δέρμα  καί  δύο  τμήματα  στή  Μονή  Διονυσίου  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Ἄκρο  μικροῦ  δακτύλου  μέ  σάρκα  στή  Μονή  Παντοκράτορος  Ἁγίου  Ὄρους. 

·        Ἀποτμήματα  στίς  Μονές  Γρηγορίου  Ἁγίου  Ὄρους, ὁσ. Διονυσίου   Λιτοχώρου  Πιερίας,  Νταοῦ  Πεντέλης  καί  Βουλκάνου  Μεσσηνίας.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  Ἱερομάρτυρος, ἐπ. Κορίνθου  (+ 182, 29^η Νοεμ.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Ἱερουσαλήμ  Δαύλειας  Βοιωτίας.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  Α΄ Ἁγίου, Πατριάρχου  ΚΠόλεως  (15ος  αἰ., 23^η  Νοεμ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Παν. Εἰκοσιφοινίσσης  Δράμας.

·        Ἀπότμημα στό Ἐθνικό Ἱστορικό Μουσεῖο τῆς Σόφιας.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ὁσιομάρτυρος, μαθητοῦ Ὁσιομ. Ἰακώβου (+ 1520, 1^η Νοεμ.).

·        Ἀποτμήματα  στή  Μητρόπολη  Διδυμοτείχου  καί  στή  Μονή  ἁγ. Ἀναστασίας  Βασιλικῶν  Θεσσαλονίκης.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  Ὁσίου, τοῦ Ὀλύμπου  (+ 1541, 24^η  Ἰαν.).

·        Ἡ  Κάρα  στή  Μονή  Δοχειαρίου  Ἁγίου  Ὄρους. 

·        Ἡ  δεξιά καί  ἡ  σιαγόνα  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Λιτοχώρου  Πιερίας.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  Ἁγίου, Ἀρχιεπισκόπου  Αἰγίνης  (+ 1622, 17^η  Δεκ.).

·        Τό  Λείψανο  ἀδιάφθορο  στήν  ὁμώνυμη  Μονή  Ζακύνθου.

·        Ἡ  δεξιά  στή  Μονή  Σίμωνος  Πέτρας  Ἁγίου  Ὄρους.

·        Μέρος  χειρός  στή  Μονή  Παναχράντου  Ἄνδρου.

·        Ἀπότμημα στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ. 

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  Ὁσίου, Ἀρχιμανδρίτου  τῆς  Λαύρας  Ἁγίας Τριάδος - ἁγ. Σεργίου Μόσχας  (+ 1633, 10^η  Μαΐου).  

·        Τά Λείψανα  στήν  ὁμώνυμη  Λαύρα.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  Ὁσιομάρτυρος, τοῦ  Βατοπεδινοῦ (+ 1822, 31^η Ἰουλίου  καί 10^η Ὀκτ.).

·        Τά  Λείψανα  στή  Μονή  Βατοπεδίου  Ἁγίου  Ὄρος.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Ὁσίου, τοῦ Κολλυβᾶ (Ἐπιφανιάδη, + 1887, 30ή Δεκ.).

·        Τά Λείψανα σέ ἰδιωτική συλλογή στή  Σκιάθο (Ἀρίστου Δωρίτη).

·        Μέρος στή Συλλογή τοῦ ΚΑΜ.

ΔΟΜΕΤΙΟΥ  Μάρτυρος.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Παντελεήμονος  Ἁγίου  Ὄρους.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Μάρτυρος  πρόκειται·  τῆς  23/3,  τῆς  16/10,  τῆς 30/10, τῆς 7/8  ἤ  τῆς  7/12.

ΔΟΜΕΤΙΑΝΟΥ  Ἁγίου.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Τοπλοῦ  Λασιθίου  Κρήτης.

          Δέν  διευκρινίζεται  περί  ποίου  Ἁγίου  πρόκειται· τῆς  10/3  (ἐπ. Μελιτηνῆς), τῆς  9/3  καί τῆς  20/8  (Μαρτύρων)  ἤ τῆς  7/8  (Ὁσιομάρτυρα).

ΔΟΝΑΤΟΥ  Ἁγίου, ἐπ. Εὐροίας  Ἠπείρου  (+ 387, 30ή  Ἀπριλίου).  

·        Ἡ  Κάρα  καί  μέρος τῶν Λειψάνων  στήν  ὁμώνυμη  Ρ.Κ. Μονή  ν. Μουράνο τῆς  Βενετίας.

·        Ἀπότμημα  στή  Μονή  Μεγ.  Σπηλαίου  Καλαβρύτων.

ΔΩΡΟΘΕΑΣ  Ὁσίας, τοῦ  Κασίν  Ρωσίας (+ 1629, 6^η Φεβρ.).

·        Τά Λείψανα  στή  Μονή  Κασίν Ρωσίας.

ΔΥΜΦΝΑΣ  (Dymphna)  Παρθενομάρτυρος  (15^η  Μαΐου).

·        Τά  Λείψανα  στόν  ὁμώνυμο  Ρ.Κ. Ναό  Gheel  Βελγίου.

 

---

[1] Στό ἑξῆς μέ τήν ἔνδειξη ΚΑΜ νοεῖται ἡ Συλλογή τοῦ Κέντρου Ἁγιολογικῶν Μελετῶν «Ὅσιος Συμεών ὁ Μεταφραστής».

Περί τοῦ ὀνόματος τῆς Ὁσίας ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΗΣ τῆς Κλεισοῦρας, π. Δημ. Ἀθανασίου

Οσία Σοφία της Κλεισούρας, Oσία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα,

Οσία Σοφία Μοναχή ή Οσία Σοφία ;

Ένα σύγχρονο αγιολογικό θέμα. 

Έρευνα: Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

 

Εισαγωγικά

Ένα θέμα, που αφορά τη νεοφανή Οσία, η οποία ασκήτεψε στη Μονή Κλεισούρας της Καστοριάς, είναι το τελικό όνομα με το οποίο  θα πρέπει να τη  μνημονεύουμε.

Η Οσία είναι Αγία, που την ευλαβούνται  και οι Γ.Ο.Χ και οι Νεοημερολογίτες .

Όμως το θέμα περιπλέκεται και μόνο από μια μικρή έρευνα στα επίσημα γραπτά κείμενα (επίσημη Συνοδική Πράξη Αγιοκατάταξης, Ακολουθίες, κ.α.), στα βιβλία που έχουν εκδοθεί και σε άλλα  στοιχεία που υπάρχουν.

Τα ονόματα: Η Οσία Σοφία της Κλεισούρας, Oσία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, Οσία Σοφία Μοναχή και  Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου είναι αυτά που καταγράφονται.

Επίσης στο μεγαλύτερο μέρος του σχετικού υλικού που κυκλοφορεί (κείμενα, εικόνες κλπ.), υπάρχει η επίμονος παρουσίαση της Αγίας ως απλής λαϊκής, ως Σοφίας, χωρίς να αναγνωρίζεται η Μοναχική ιδιότητα της Οσίας Γερόντισσας και χωρίς καμία απολύτως αναφορά στο μοναχικό όνομα αυτής, τ.ε. Μυρτιδιώτισσα.

Πρώτη φορά έμαθα  για τη σύγχρονη Αγία Γερόντισσα όταν κυκλοφόρησε η βιογραφία της από την Ιερά Μονή Αγ. Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής. Τότε υπηρετούσα τη στρατιωτική μου  θητεία  στην περιοχή της Κοζάνης. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω Ποντίους, που οι πρόγονοί τους ήλθαν στην Ελλάδα μετά τα γεγονότα της Ποντιακής γενοκτονίας και οι περισσότεροι ακολουθούσαν το Παλαιό Εορτολόγιο. Μάλιστα δε στην Πτολεμαΐδα υπάρχει και ενορία του Παλαιού Ημερολογίου της Συνόδου των Ενισταμένων. Η πνευματική σχέση της Οσίας με τον Επίσκοπο  Κυπριανό (τότε Αρχιμανδρίτη) φαίνεται και από τις φωτογραφίες που δημοσιεύονται.

Στο παρακάτω άρθρο γίνεται μια προσπάθεια καταγραφής των στοιχείων που υπάρχουν, ώστε τελικά να αποκατασταθεί η αλήθεια.

Καταγραφή των υπαρχόντων στοιχείων.

Α. Μαρτυρία από τον τάφο της.

Φωτογραφίες που υπάρχουν από τον τάφο της Οσίας, μαρτυρούν τη μοναχική της ιδιότητα, χωρίς να αναφέρεται το μοναχικό της όνομα. Όπως φαίνεται στην πλάκα που υπήρχε κάτω από τον Σταυρό του τάφου  γράφεται:

ΣΟΦΙΑ ΧΟΤΟΚΟΥΡΙΔΟΥ ΜΟΝΑΧΗ

ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. ΑΠΕΒΙΩΣΕ 6.5.74.

ΕΤΩΝ 78

Άξιο απορίας παραμένει το γεγονός ότι η Οσία τάφηκε πίσω από το Παρεκκλήσιο του Τιμίου Προδρόμου, που βρίσκεται σε αρκετή απόσταση από τη Μονή. Γραπτές πληροφορίες  λένε ότι αυτός ο χώρος ήταν το κοιμητήριο της Μονής, χωρίς όμως αυτό  να επιβεβαιώνεται.

β. Κείμενο επίσημης  Αγιοκατάταξης από το Οικουμενικό Πατρια-ρχείο.

Στο επίσημο κείμενο της Αγιοκατάταξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου πουθενά δεν γίνεται αναφορά για τη μοναχική ιδιότητα της Οσίας.

Στην τελευταία παράγραφο διαβάζουμε: «Διο και θεσπίζομεν Συνοδικώς και εν Αγίω διακελευόμεθα Πνεύματι, όπως η ειρημένη Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου συναριθμείται ταις Αγίαις της Εκκλησίας…».

Γ. Ακολουθία της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας – ποίημα Χαραλάμπους Μπούσια.

Πρόκειται για την Ακολουθία που χρησιμοποιείται κατά την εορτή της Οσίας. Δεν αναφέρεται πουθενά η μοναχική της ιδιότητα. Το Συναξάριο που γράφεται στην Ακολουθία είναι το παρακάτω:

Τῇ ΣΤ΄ τοῦ αὐτοῦ Μηνός Μαϊου, μνήμη τῆς Ὁσίας καὶ Θεοφόρου Μητρὸς ἡμῶν Σοφίας, τῆς ἐν τῇ Μονῇ τῆς Παναγίας τῆς Κλεισούρας θεοφιλῶς ἄρτι ἀσκησάσης.

Χάριτι σοφισθεῖσα, Σοφία θείᾳ, Σοφῶς ἤσκησας ἄρτι, ἐν τῇ Κλεισούρᾳ.

Ἡ Ὁσία καὶ θεοφόρος Μήτηρ ἡμῶν Σοφία, ἡ ῥακένδυτος, αλλὰ πνευματοφόρος Ἀσκήτρια τῆς Κλεισούρας, ἐγεννήθη ἐν Ἀρδάσσῃ τοῦ Πόντου τῷ 1883. Ἀκολουθήσασα τῶν προσφύγων τῷ δρόμῳ μετὰ τὴν ἐπὶ τῆς γενετείρας αὐτῆς κώμης ἐπιδρομῆς τῶν υἱῶν τῆς Ἄγαρ καὶ τὴν στέρησιν τοῦ αὐτῆς συζύγου καὶ τέκνου ἦλθεν εἰς Ἀναῤῥάχην Ἑορδαίας. Ποθοῦσα τὴν ἀσκητικὴν πολιτείαν, τὴν πρώτην αὐτῆς καλιὰν τῶν ἀγώνων ἔπηξεν ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ἁγίου Μάρκου Φλωρίνης, ἔνθα παρέμεινεν ἐπὶ διετίαν. Τῇ προτροπῇ ὅμως τῆς Κυρίας Θεοτόκου, κατεστάθη ἐν τῇ Μονῇ Αὐτῆς, τῇ ἐν Κλεισούρᾳ τῆς Καστορίας κειμένῃ, ἔνθα ἐπὶ τεσσαράκοντα καὶ ἑπτὰ συναπτὰ ἔτη θεοφιλῶς ἠγωνίσατο. Οὐκ ἔχουσα κλίνη πρὸς ἀνάπαυσιν τοῦ χοϊκοῦ αὐτῆς σαρκίου, ὑπέμεινε τὸ ψῦχος τοῦ χειμῶνος καθημένη παρὰ τὴν ἑστίαν τοῦ αὐλείου χώρου τῆς Μονῆς, τὴν ἀπέναντι τῆς μεσημβρινῆς θύρας τοῦ Καθολικοῦ, ἀτενίζουσα τὴν ἱλαρὰν μορφὴν τῆς Θεοτόκου ἐν τῷ αὐτῆς ὑπερθύρῳ. Λιτοδίαιτος καὶ ῥακένδυτος καὶ ἐνίοτε χρησιμοποιοῦσα μωρὰς προσποιήσεις τῆς ἀρετῆς ἤνυσε τρίβον καὶ σχολάζουσα τῇ ἀδιαλείπτῳ καρδιακῇ προσευχῇ κατὰ μέθεξιν ἐθεώθη. Πλουσίαν εἵλκυσε τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος καὶ ηξιώθη οὐ μόνον διορατικοῦ χαρίσματος ἀλλὰ καὶ ἰαματικοῦ. Προσηνὴς πάντοτε ὑπεδέχετο τοὺς τῆς Μονῆς ἐπισκέπτας διδάσκουσα αὐτοὺς τὴν μετάνοιαν και τὴν χρηστοήθειαν. Προϊδοῦσα τὴν τελευτην αὐτης ἐκοιμήθη τὸν ἐμπρέποντα Ὁσίοις ὕπνον τῇ ΣΤ΄ Μαϊου τοῦ σωτηρίου ἔτους 1974. τὰ ἱερὰ αὐτῆς λείψανα, ἀνακομισθέντα και εὐωδιάζοντα ἀποθησαυρίζονται εἰς τὴν Ἱερὰν τῆς Κλεισούρας Μονήν, παρέχοντα τοῖς πιστοῖς ἰάματα».

Δ. Ακολουθία Αγίας Σοφίας. Ποίημα Πορφυρίου Μοναχού  2001.

Η Ακολουθία αυτή δημιουργήθηκε  το 2001, «κατ’  αίτησιν Αρχιμανδρίτου Παύλου Αποστολίδη, τότε μεν Ηγουμένου-Εφημερίου Μονής-Σωματείου Παναγίας Σουμελά, στο Βέρμιο, τώρα δε Μητροπολίτη Δράμας».

Στο Συναξάριο της Ακολουθίας αναγράφονται τα εξής:

Τῇ ς΄Μαΐου μηνός, κατά τό σωτήριον έτος 1974, ἐκοιμήθη εἰς τήν κατά Κλεισούραν Μονήν τοῦ Γενεσίου τῆς  Θεοτόκου, ἡ ὁσίας μνήμης καί  μεγάλης ἀσκήσεως Γερόντισσα Σοφία, ἡ διά τοῦ  μεγάλου καί  ἀγγελικοῦ σχήματος ἐπικληθεῖσα Μυρτιδιώτισσα μοναχή, ἡ ταφή δέ  τοῦ  σεπτοῦ αὐτῆς λειψάνου ἐγένετο κατά τήν ἑπομένην, τήν ἑβδόμην τοῦ  ἰδίου μηνός. ἡ ἀνακομιδή δέ  τῆς  ἁγίας αὐτῆς κάρας καί  τῶν λοιπῶν ὀστέων ἐγένετο κατά τήν 7ην Ἰουλίου μηνός, μετά παρέλευσιν ἐτῶν ἑπτά, κατά τό ἔτος 1981. Ἐπανεύρεσις δέ  καί  μετακομιδή κατά τό ἑσπέρας Τετάρτης πρό τῆς  Ἀναλήψεως,

Στην υπόλοιπη Ακολουθία η Οσία προσφωνείται ως Σοφία, χωρίς να αναφέρεται πουθενά το μοναχικό της όνομα.

Ε. Το βιβλίο «Σοφία η ασκήτισσα της Παναγία». Έκδοση Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας, 2002.

Στις σελίδες 158 και 159 του παραπάνω βιβλίου και στην ενότητα «Η κουρά της Σοφίας», γράφονται τα εξής:

«Σημασία πάντως έχει, ότι η ίδια, αν και φορούσε μαύρα, δεν θυμάται κανείς να την είδε με τα καλογερικά ενδύματα, ούτε με το σχήμα. Μόνο λόγο πριν ξεψυχήσει, φώναξε τον τυπικό Ηγούμενο της Παναγίας και του είπε: «Παιδί μου Νεκτάριε, ήρθαν ο Κυπριανός και με έκανε καλο-γριά και με είπαν Μυρτιδιώτισσα».

Επίσης στην σελίδα 92, του ίδιου βιβλίου και στην ενότητα «Επιστολή από τις Οινούσες», γράφονται τα εξής.

«..Μοναχές από το γυναικείο Κοινόβιο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσών της Μητροπόλεως Χίου, με τις οποίες η Σοφία διατηρούσε πνευματικούς δεσμούς και παρεβρισκόταν στην  κουρά της, στέλνοντάς μας ένα σχέδιο του αγιογραφείου της μονής τους, με τη μορφή της Σοφίας περιγράφουν στιγμές από τη γνωριμία τους στο μοναστήρι της Παναγίας Κλεισούρας (Επιστολή 18-6-1998).

«Με τη μακαριστή Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα είχαμε ισχυρούς πνευματικούς δεσμούς. Αγαπούσε ιδιαίτερα και σεβόταν τη Σεβαστή Μητέρα μας Μαρία Μυρτιδιώτισσα ΜοναχήΠπροσκυνήτρια (κατά κόσμο Κατίγκω Πατέρα). Η σεβαστή Μητέρα μας την επισκέφτηκε τρείς φορές, κάθε φορά με διαφορετικές αδελφές. Σε κάθε αδελφή έλεγε κάτι από την προσωπική πνευματική της ζωή, που έδειχνε το διορατικό της χάρισμα…

Χαρακτηριστικό γεγονός ήταν το κόψιμο των μαλλιών της. Είχε μια τεράστια κοτσίδα, σχεδόν το ¼ του σώματός της. Ήταν μια συμπαγής μάζα από άλουστα κι αχτένιστα μαλλιά, αγκάθια, χώματα και ακαθαρσίες προβάτου. Ήταν ο κανόνας της για 40 περίπου χρόνια. Το ψαλίδι για τις μοναχικές κουρές ήταν τελείως άχρηστο, για να κόψει αυτό το φοβερό μπέρδεμα. Έτσι ο γερο – φύλακας έφερε ένα μεγάλο ψαλίδι που κούρευε τα πρόβατά του. Με κόπο πολύ και τεράστια υπομονή της έκοψε η σεβ. Μητέρα μας την κοτσίδα και εκείνη αθώα ψυχούλα της έδινε συνέχεια ευχές που ξαλάφρωσε το κεφαλάκι της. Τελευταία φορά την επισκεφτήκαμε την 22 Ιουνίου 1973….»

Επίσης  στη σελίδα 95 γράφονται και τα εξής. «…Έχουμε τα μαλλιά της κουράς της…».

Σχόλια – Συμπεράσματα.

Αποτελεί άξιο απορίας, γιατί αναφέρεται ότι μοναχές της κοινοβιακής Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσών απέστειλαν την επιστολή και όχι η Μονή (ηγουμενοσυμβούλιο).

Όταν Ηγουμένη της Μονής ήταν η Μαρία Μυρτιδιώτισσα, η Μονή ακολουθούσε το παλαιό Εορτολόγιο και ανήκε σε Σύνοδο των Γ.Ο.Χ.
Επαληθεύεται η κουρά της Οσίας, με ανάδοχο την ηγουμένη Μαρία Μυρτιδιώτισσα.

Να σημειώσουμε εδώ, ότι η ιερά μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσσών Χίου, που ίδρυσε η Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα Πατέρα ακολουθεί το Παλαιό Ημερολόγιο, χωρίς εκκλησιαστική κοινωνία με την Εκκλησία της Ελλάδος. Αυτό ωστόσο δεν εμπόδισε το σεβασμό που χαίρει η Γερόντισσα (όπως και άλλοι Γέροντες του Παλαιού) από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς του Νέου Ημερολογίου, σεβασμό που εκδηλώθηκε κατά την κοίμησή της.

Με χαρά είδαμε ότι το Ησυχαστήριο της Παναγίας αναγράφεται – για λόγους ιστορικούς, αλλά και σεβασμού – στον κατάλογο των ιερών μονών της μητρόπολης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών ν.ημ. (, σελ. 82- https://docs.google.com/file/d/0B2BZaUpVes2oY1M0bUNOejF5VVU/edit).

Επισημαίνουμε επίσης, ότι εδώ φαίνεται η σχέση της οικογένειας Πατέρα με πνευματικούς ανθρώπους και του Παλαιού Ημερολογίου (π.χ. Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας, γιατρός Αλέξανδρος Καλόμοιρος) και του Νέου Ημερολογίου (π.χ. Φ. Κόντογλου, Δ. Παναγόπουλος, π. Θεόκλητος Διονυσιάτης). Βεβαίως και με το Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, που ανήκε στην Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου, αν και ήταν φίλος του Παλαιού.

ΣΤ. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.youtube.com/ watch?v=z2Zn2JDI6rg υπάρχει video με τίτλο ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ – Η ΑΣΚΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ, όπου αναφέρονται τα εξής.

«Την 12η Οκτωβρίου 1971 έγινε η κουρά της. Ήταν 85 ετών. Ως Μυρτιδώτισσα μοναχή πλέον ομολογούσε την εμπειρία της κουράς της. Έλεγε. «Φως μέσα στο φως. Ήταν όλοι εκεί. Τι λόγια ήταν αυτά. Η Παναϊα  ηγάπησεν τόσον πολλά εμένα την αμαρτωλέσα».

Περιγραφή όσων θαυμαστών έλαβαν χώρα κατά την πλουσίως ευλογημένη εκείνη περίσταση, παρατίθεται στο βιβλίο του Μητροπολίτου κ. Κυπριανού, Η Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, Η Ασκήτρια της Κλεισούρας, 1886-1974, Φυλή Αττικής 1998, σελ. 153-159.

Η Κανονικότητα της κουράς της Οσίας Σοφίας.

Η Οσία Γερόντισσα δέχθηκε το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα τον Οκτώβριο του 1971, μετονομασθείσα από Σοφία σε Μυρτιδιώτισσα Μοναχή, από τον τότε Αρχιμανδρίτη Κυπριανό, μετέπειτα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής του Πατρίου Ημερολογίου, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής. Ανάδοχος παρέστη η μακαριστή Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα Μοναχή, Κτιτόρισσα και Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσσών Χίου.

Ένα σοβαρό εκκλησιαστικό θέμα που προέκυψε έχει σχέση με την κανονικότητα της κουράς της.

Στο βιβλίο «Σοφία, η Ασκήτισσα της Παναγίας» (Έκδοση Ι. Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου Κααστοριάς, 2002) και στις σελίδες 158 και 159, αμφισβητείται πλήρως η κανονικότητα της κουράς της Οσίας, επειδή έγινε χωρίς την άδεια του οικείου Μητροπολίτη. Χαρακτηριστικό είναι και το παρακάτω απόσπασμα.

«Οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας, όταν γίνεται μια αντικανονική κουρά, επιβάλλουν ο μεν κληρικός να τιμωρείται, ο δε μοναχός να μεταφέρεται σε άλλο μοναστήρι, όπου τηρείται η εκκλησιαστική ευταξία. Στην περίπτωση της Σοφίας ποιοι Ιεροί Κανόνες να εφαρμοσθούν και ποιος να τους εφαρμόσει;» (σελ.159 του παραπάνω βιβλίου).

Όμως θα πρέπει στο σημείο αυτό να υπογραμμίσουμε και τα παρακάτω.

Η Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας, όσο ζούσε η Οσία ήταν ΔΙΑΛΥΜΕΝΗ ΑΝΔΡΙΚΗ ΜΟΝΗ, με τυπικά διορισμένο Ηγούμενο από την Μητρόπολη Καστοριάς. Τότε διοικούνταν από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου των απανταχού Κλεισορέων «Ο Άγιος Μάρκος», με έδρα τη Θεσ/νίκη. Αυτό πλήρωνε για τη γενική συντήρηση της Μονής, αλλά και τον Ηγούμενο αυτό τον προσκαλούσε. (σελ.158 ).

Η Οσία ήταν φιλοξενούμενη στη Μονή, χωρίς ποτέ να γίνει δόκιμη, μια και το μοναστήρι ήταν ανδρικό. Πολλές φορές διώχτηκε από εκεί, αλλά η Παναγία, με θαυματουργικό τρόπο την ξαναέφερνε πίσω. Επομένως με αυτές τις συνθήκες μπορούμε να θέτουμε θέματα κανονικότητας;

Η Οσία Γερόντισσα Σοφία-Μυρτιδιώτισσα, τυγχάνει πρόσωπο ΚΟΙΝΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ τόσο από τους πιστούς του Παλαιού Ημερολογίου, όσο και από τους Νεοημερολογίτες.

Το ότι ασκήτεψε σε Νεοημερολογιτικό μοναστήρι δεν είναι παράξενο. Και ο γέροντας Αββακούμ ο Ἀνυπόδητος, αν και ήτανε Ζηλωτής, ανήκε στην αδελφότητα της Μεγίστης Λαύρας, η οποία μνημόνευε και μνημονεύει κανονικά του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Η ανάδοχός της, Γερόντισσα Μαρία Πατέρα, δεν πρέπει καθόλου να μας παραξενεύει το ότι ανήκε σε άλλη Παράταξη του Παλαιού Ημερολογίου, αφού όπως και ο Μητροπ. Κυπριανός, η Γερόντισσα ήταν γνωστή για την μετριοπαθή (μη ακραία δηλαδή) στάση της, καθώς είχε και πνευματικές σχέσεις με ανθρώπους του Νέου Ημερολογίου. Άρα, δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο το ό,τι δέχθηκε να γίνει ανάδοχος της Οσίας Μυρτιδιώτισσας, ειδικά τη στιγμή που η πρόταση αυτή έγινε από πνευματικό της αδελφό (τόσο η Γερόντισσα Μαρία, όσο και ο Γέροντας Κυπριανός, ήτανε πνευματικά παιδιά του Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου).

Τέλος πριν κλείσουμε, αξιοπρόσεκτο είναι να λάβουμε υπόψη μας ότι: Πρώτος ο Μητροπ. Κυπριανός και η δικαιοδοσία του (Ιερά Σύνοδος Ενισταμένων), διακήρυξαν τοπικώς την αγιότητα της μακαριστής Γεροντίσσης Μυρτιδιωτίσσης και αγιογράφησαν εικόνα της.

Τα παραπάνω ελπίζω να θεωρούνται αρκετά προς αποκατάσταση της αλήθειας.

Ο Αρχμ. Κυπριανός ήταν αρχικά Ιερεύς της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος το 1969 προσχώρησε στους Αυξεντιακούς Γ.Ο.Χ. Η προσχώρησή του αυτή είχε ως συνέπεια την καθαίρεσή του από τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος του Ν.Η.

Η Ιερωσύνη και η καθαίρεση.

Οι διάφορες υπηρεσίες στις τοπικές Εκκλησίες, δηλαδή οι Αρχιεπίσκοπος, Μητροπολίτες, Σύνοδος, επιβάλλουν κατά καιρούς πειθαρχικές ποινές σε κληρικούς που ανήκουν στην εκκλησιαστική τους δικαιοδοσία. Όπως π.χ. αργία, καθαίρεση, ακοινωνησία, στέρηση μισθού κ.λ.π. Καμμία όμως, από αυτές τις διοικητικές ποινές, δεν μπορεί να αφαιρεί από τον Ιερέα τη Χάρη της Ιερωσύνης, διότι η Ιερωσύνη παραμένει ανεξάλειπτη.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Θεολογία, επειδή τη Χάρη της Ιερωσύνης την παρέχει ο Τριαδικός Θεός, δεν μπορεί να την αφαιρέσει άνθρωπος και επομένως είναι ανεξάλειπτη.

Επειδή η Ιερωσύνη είναι ανεξάλειπτη, αυτό σημαίνει, ότι και τα Ιερά Μυστήρια που τελούν Κληρικοί, που τυχόν έχουν (προσωρινά) διοικητικά καθαιρεθεί, είναι έγκυρα. Συνεπώς, αυτή η ποινή της καθαίρεσης, ουσιαστικά ταυτίζεται με μια διοικητική απαγόρευση τέλεσης ιεροπραξιών, την οποία επιβάλλει κάποια χρονική στιγμή η εκκλησιαστική Διοίκηση σε κάποιον κληρικό. Μπορεί όμως να έρθει η επόμενη διοίκηση και να κάνει άρση – ακύρωση της ποινής αυτής.

Μήπως όμως, έχει αποφασίσει, κάτι η Διοικούσα Εκκλησία Ελλάδος (κρατική Αρχή), για το θέμα του ανεξάλειπτου της Ιερωσύνης ή η Εκκλησία, γενικώς;

Σύμφωνα με τον Καθηγητή του Πανεπιστημίου Παναγιώτη Μπούμη, «η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει αποφασίσει επισήμως για το θέμα αυτό».

Ο κ. Μπούμης αναφέρει: «Στο προκείμενο ζήτημα, δηλ. για το ανεξάλειπτο ή όχι της ιερωσύνης, μπορούμε να εφαρμόσουμε τους λόγους του Κυρίου: ‘’Όσα εάν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν ουρανώ’’(Ματθ. 18, 18)».

Σύμφωνα πάλι με τον ίδιο καθηγητή, η καθαίρεση δεν μπορεί να καταργήσει τη Χάρη της Ιερωσύνης. Και λέει: «Καθαίρεση, λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι είναι η αναστολή της ενεργείας του χαρίσματος της ιερωσύνης».

Ο ίδιος γράφει για την καθαίρεση, ότι δεν αφαιρεί τη Χάρη της Ιερωσύνης: «Επειδή ακριβώς η καθαίρεση είναι αναστολή της ενεργείας του χαρίσματος της Ιερωσύνης, και όχι αφαίρεση αυτού, γι’ αυτό, εάν τυχόν ένας καθηρημένος κληρικός αθωωθεί από άλλο δικαστήριο, επανέρχεται στην τάξη των κληρικών, χωρίς νέα χειροτονία». (Μπούμης Ι. Παναγιώτης, «Κανονικόν Δίκαιον», σελ.203-204).

Σχετικά με τη δυνατότητα αθώωσης του κληρικού από την ποινή της καθαιρέσεως από άλλο εκκλησιαστικό όργανο, ο Κανονολόγος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αμίλκας Αλιβιζάτος παραθέτει το παράδειγμα του μητροπολίτη Ευσταθίου, ο οποίος καθαιρέθηκε από τη Σύνοδο της Παμφυλίας όμως η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος (431), «απεκατέστησεν αυτόν εις την ιερατικήν του τιμήν, επιτρέψασα εις αυτόν την ιερουργίαν».

Σε μελέτη δε του ιδίου Καθηγητή, ο κ. Καθηγητής διδάσκει, ότι διά της καθαιρέσεως δεν αφαιρείται το θείον της Ιερωσύνης Χάρισμα (Βλ. Αμ. Αλιβιζάτου, «Περί χάριτος των ποινών των Κληρικών» σ.19).

Σύμφωνα με τη δογματική διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η Ιερωσύνη ανήκει στα Μυστήρια που δεν επαναλαμβάνονται και είναι έργο της Θείας Χάριτος. Η καθαίρεση είναι πειθαρχικό μέσο της Εκκλησίας, μη δυνάμενο να άρει τη Χάρη του Μυστηρίου, αλλ’ απλώς αναστολή των εκδηλώσεων αυτής. (Βλ. σχετικά: Α. Χριστοφιλοπούλου, Η οργάνωσις της Εκκλησίας της Ελλάδος σ. 41. Χ. Ανδρούτσου, Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας σ. 314. Π.Τρεμπέλα, Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας τ. 3σ. Πρβλ. Πρωτ. Πατρών 467/1916. Π. Παναγιωτάκου, Η Ιερωσύνη…σ.113 επ. 121 επ. Η θεία Χάρις εν τω καθαιρεθέντι παραμένει. Πρβλ. και Ευγενίου Βουλγά-ρεως, Κανονικαί Επιστάσεις σ. 277 επ. Βασιλείου, Μητροπολίτου Σμύρνης, Περί του κύρους χειροτονίας υπό καθηρημένου Επισκόπου σ. 18. Δ. Πετρακάκου,Τινά περί του κύρους των χειροτονιών σ. 21. Πρβλ. ωσαύτως και τας Α.Π.222/1934, 359/1934, Εφετ.Αθηνών 1356/1949. Μελετίου Μητροπολίτου Κυθήρων, Γάμος κληρικών καταχθέντων εις την τάξιν των λαϊκών ανίερος εν: ΑΕΚΔ 1964 σ. 13.επ.).

Αυτά σημαίνουν, ότι όποτε και αν, ένας τιμωρημένος – καθηρημένος Επίσκοπος ή Ιερέας, τελέσει κάποιο Μυστήριο, μπορεί η Διοίκηση της Εκκλησίας, (Αρχιεπίσκοπος, Μητροπολίτες, Σύνοδος), να τον ξανά τιμωρήσουν, π.χ. διότι δεν υπάκουσε, διότι δεν εφάρμοσε την ποινή. Όμως το Μυστήριο που τελείται κάθε φορά, είναι Κανονικό Μυστήριο. Τελείται από το Άγιο Πνεύμα.

Από όσα έχουν εκτεθεί παραπάνω συμπεραίνουμε, ότι τελικά η Οσία εκάρη μοναχή και μάλιστα με το μοναχικό όνομα Μυρτιδώτισσα. Είχε δε εκκλησιαστική κοινωνία με όλους τους Χριστιανούς και κληρικούς Νέου και Παλαιού Ημερολογίου.

Το Μοναχικό Σχήμα είναι ανεξάλειπτη δωρεά της Χάριτος του Θεού, η οποία δεν αίρεται από κανέναν με κανένα τρόπο!

Ένα σύγχρονο θαύμα της Οσίας, επαληθεύει την μοναχική της ιδιότητα. (Αναδημοσίευση από http://www.hsir.org).

Το ακόλουθο θαύμα, αποδεικνύει και βεβαιώνει πασιφανώς, ότι η Αγία Γερόντισσα είχε πλήρη συνείδηση και συναίσθηση της Μοναχικής ιδιότητός της και του Μοναχικού ονόματός της, ώστε να απαιτήσει να δοθεί αυτό σε παιδί που θα γεννιόταν μετά την προς Κύριον εκδημία της…

Το αδιαμφισβήτητο αυτό γεγονός, το οποίο δεν είναι βεβαίως το μοναδικό, ομιλεί αφ’ εαυτού, αποτελεί δε τιμή προς την Αγία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα και θέτει προ των ευθυνών τους αυτούς, οι οποίοι πέφτουν στο ασυγχώρητο αμάρτημα της αρνήσεως των Δωρεών της Χάριτος του Θεού.

Η ευλαβής Ευθυμία Νικολαΐδου, κάτοικος Θεσσαλονίκης, πνευματικό τέκνο του τότε Αρχιμ. π. Κυπριανού, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Κυπριανού Φυλής, επισκεπτόταν τακτικά την Αγία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα στη Μονή της Παναγίας στην Κλεισούρα και συνομιλούσε μαζί της.

Σε μία επίσκεψή της, λίγους μόλις μήνες πριν από την Κοίμηση της Οσίας, η Γερόντισσα της απεκάλυψε τα εξής:

«Τώρα που θα επιστρέψεις στην Θεσσαλονίκη, θα γνωρίσεις ένα αρραβωνιασμένο ζευγάρι, που ψάχνουν κουμπάρο για να τους παντρέψει. Να τους παντρέψεις εσύ και να βαφτίσεις το πρώτο παιδάκι που θα κάνουν, που θα είναι κορίτσι, και να του δώσεις το όνομά μου· να το πεις ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ»!…
Πράγματι, η γυναίκα όταν επέστρεψε, γνώρισε το ζεύγος, τον Νικόλαο Γράμπα, τέταρτο γιό του Αντωνίου Γράμπα (Γ.Ο.Χ + 1996), και τη Θεοδώρα Κλησσιάρη του Κωνσταντίνου, κατοίκους Κυμίνων Θεσσαλονίκης. Τους έκανε την πρόταση, σύμφωνα με τα λεχθέντα από την Αγία Γερόντισσα, αλλά δεν τους είπε τίποτε για το φύλο και για το όνομα του πρώτου παιδιού, παρά μόνο ότι είχε τάμα να δώσει εκείνη ένα όνομα στο πρώτο τους παιδί. Εκείνοι δέχθηκαν.
Ο Γάμος τελέστηκε στον Ιερό Ναό των Αγίων ΙΒ΄ Αποστόλων του Πατρίου Ημερολογίου, τον Νοέμβριο του 1974, ενώ η Αγία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα είχε ήδη κοιμηθεί εν Κυρίω προ επτά περίπου μηνών. Η δε Βάπτιση του πρώτου παιδιού, το οποίο πράγματι ήταν κορίτσι, έγινε και πάλι στον Ιερό Ναό των Αγίων ΙΒ΄ Αποστόλων το 1976. Στις επίμονες ερωτήσεις του πατέρα Νικολάου Γράμπα, σχετικά με το όνομα που θα δινόταν στο παιδί, η νονά απαντούσε· Μην ανησυχείτε· το όνομα που θα δώσω στο παιδί θα σας αρέσει· είναι πολύ ωραίο όνομα!

Όταν οι συγγενείς άκουσαν το όνομα ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ, ξαφνιάστηκαν! Μάλιστα, η μία από τις δύο γιαγιάδες έλεγε μισοελληνικά-μισοβουλγάρικα: «Σιό (τι) όνουμα είνει αυτό, Ματσανιώτισσα»!! Σύντομα όμως το ξεπέρασαν, με τη βοήθεια μάλιστα και της νονάς, η οποία τους εξήγησε πλέον λεπτομερώς τα περί της προρρήσεως της Αγίας Γερόντισσας Μυρτιδιώτισσας της Κλεισούρας και τους είπε: Αν θέλετε, μπορείτε να την φωνάζετε ΜΥΡΤΩ, αλλά όταν θα κοινωνεί και όταν θα παντρευτεί, ο Ιερέας να την αποκαλεί κανονικά με το όνομά της: ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ.

Η Μυρτιδιώτισσα (Μυρτώ) Γράμπα είναι σήμερα παντρεμένη και ζει στα Νέα Μάλγαρα Θεσσαλονίκης, οι δε γονείς της Νικόλαος και Θεοδώρα κατοικούν στα Κύμινα και είναι ενορίτες του Ιερού Ναού  των Αγίων ΙΒ΄ Αποστόλων. Η ευσεβής νονά, Ευθυμία Νικολαΐδου, είχε κοιμηθεί εν Κυρίω περί το 1979-1980, όταν η αναδεκτή της ήταν ακόμη πολύ μικρή.

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ

Μία μεγάλη ευθύνη του Αγιογράφου. (Αναδημοσίευση από την σελίδα http://agiografikesmeletes.blogspot.gr/).

Στον σύνδεσμο http://hsir.org/p/jjc έχουν αναρτηθεί, από τον Επίσκοπο Γαρδικίου κ. Κλήμεντα, σημαντικές καταθέσεις  για ένα πολύ σοβαρό εκκλησιαστικό θέμα, το οποίο έχει προκύψει και αναπόφευκτα έχει εικονολογικές προεκτάσεις, εφόσον η Ορθόδοξη Εικονογραφία είναι ταγμένη στην υπηρεσία της Εκκλησίας, η οποία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας», κατά τον Απόστολο Παύλο.

Διαβάζουμε λοιπόν στην οφειλομένη αυτή, όπως πιστεύουμε, και αναγκαία κατάθεση, η οποία τοποθετεί τα πράγματα στην ορθή τους βάση, και τα εξής:

«Στο σχετικό υλικό που κυκλοφορεί (κείμενα, εικόνες κλπ.), υπάρχει η επίμονος παρουσίασις της Αγίας ως απλής λαϊκής, ως Σοφίας, χωρίς να αναγνωρίζεται η Μοναχική Ιδιότης της Οσίας Γεροντίσσης και χωρίς καμμία απολύτως αναφορά στο Μοναχικό Όνομα Αυτής, τ.ε. Μυρτιδιώτισσα……Η Αγία Γερόντισσα είχε πλήρη συνείδησι και συναίσθησι της Μοναχικής ιδιότητός της και του Μοναχικού ονόματός της, ώστε να απαιτήση να δοθή αυτό σε παιδί που θα εγεννάτο μετά την προς Κύριον εκδημία της»…

Επειδή το θέμα μας έχει απασχολήσει στην Εικονολογική του διάσταση, εδώ και μερικά χρόνια (από τότε που για πρώτη φορά είδαμε, με δυσάρεστη, ομολογούμε, έκπληξη, σε Έκθεση Εικόνων την «Αγία Σοφία») , ας μας επιτραπεί να καταθέσουμε, για πρώτη φορά, ένα σημείο ευαρέσκειας της Οσίας για την Ιερά Εικόνα της ως Οσίας Μυρτιδιω-τίσσης, όχι ασφαλώς για την τεχνική της αρτιότητα, αλλά διότι την παρουσιάζει με Μοναχική ενδυμασία και με το Μοναχικό της όνομα…

Συνέχεια του άρθρου στους παρακάτω συνδέσμους

1.http://agiografikesmeletes.blogspot.gr/2012/07/blog-post_04.html

2.https://www.scribd.com/document/99128104/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%91-%CE%A3%CE%9F%CE%A6%CE%99%CE%91-%CE%89-%CE%9F%CE%A3%CE%99%CE%91-%CE%9C%CE%A5%CE%A1%CE%A4%CE%99%CE%94%CE%99%CE%A9%CE%A4%CE%99%CE%A3%CE%A3%CE%91

 

Τό Βάπτισμα τῶν Λατίνων, Ἰω. Καρδάση

         Είναι γνωστόν, ότι οι Λατίνοι έχουν χαρακτηρισθεί (εμμέσως) αιρετικοί από τη Σύνοδο του 879, μετά δε τη Σύνοδο του Τριδέντου (1545-1563), έχει χαθεί πλέον εξ ολοκλήρου το κανονικό βάπτισμα στη Δύση και έχει αντικατασταθεί με ράντισμα ή επίχυση. Αυτό είχε ξεκινήσει με τον Πάπα Στέφανο Α΄ (253-257), ολοκληρώθηκε δε με την ανωτέρω Σύνοδο. Οι Αποστολικοί κανόνες (μς΄, μζ΄, ν΄, ξη΄), α΄ της Καρχηδόνος, ζ΄, η΄ της Λαοδίκειας, α΄, ε΄, κ΄, μζ΄ του Μ. Βασιλείου, ενεργώντας «κατ’ ακρίβειαν» επιβάλουν τη βάπτιση κάθε αιρετικού αδιακρίτως. Αντίθετα, αργότερα, ο ζ΄ της Β΄ Οικουμενικής και ο ψε΄ της Πενθέκτης, εφαρμόζοντας «την οικονομίαν», άλλων αιρετικών επιβάλουν την βάπτιση και άλλων όχι, όταν αυτοί επιστρέφουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η οικονομία, καθώς είναι καρπός της ποιμαντικής και θεραπευτικής διακονίας της Εκκλησίας, εφαρμόστηκε για λόγους καιρικούς-ιστορικούς. Οι αιρετικοί ήταν τότε πολλοί στο πλήθος και πολιτικά ισχυροί (Πηδάλιο, σ. 53). Βέβαια, η οικονομία η οποία είναι πρόσκαιρη, ποτέ δεν μπορεί να καταστεί νόμος, ούτε να θεωρηθεί ως παράδειγμα.

            Τι γίνεται όμως με τους Λατίνους; Ο άγιος Νικόδημος τους αναφέρει ως αιρετικούς, οι οποίοι πρέπει να βαπτίζονται, όταν προσέρχονται στην Ορθοδοξία, επικαλείται δε τη μαρτυρία του Εφέσου Μάρκου, Ιεροσολύμων Δοσιθέου, Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη και άλλων. Αλλά και ο Αθανάσιος Πάριος και ο Κ. Οικονόμος τους αποκαλούν αιρετικούς και όχι μόνο σχισματικούς, διότι αρκεί μόνο το Φιλιόκβε για να χαρακτηρισθούν αιρετικοί (Ιακ. 2. 10), αλλά και η Η΄ Οικουμενική έχει χαρακτηρίσει το Φιλιόκβε ως αίρεση.

            Ανακύπτει λοιπόν το ερώτημα: Παρότι είναι αιρετικοί οι Λατίνοι, είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί και σ’ αυτούς η περί Αρειανών κ.λπ. κατ’ οικονομίαν διάκριση της Β΄ και της Πενθέκτης Οικουμενικών Συνόδων και να γίνουν δεκτοί δίχως βάπτισμα και μόνο με λίβελο και χρίσμα; Οι Σύνοδοι αυτές δέχτηκαν τους αιρετικούς αυτούς χωρίς βάπτισμα, διότι η αίρεσή τους διέσωζε τη μορφή του αποστολικού βαπτίσματος, δηλ. των τριών καταδύσεων, το οποίον είναι κατά κυριολεξία βάπτισμα (βούτημα). Είναι όμως το βάπτισμα των Λατίνων αποστολικό βάπτισμα; Οι Δυτικοί ισχυρίζονται ότι είναι. Ο Κ. Οικονόμος όμως απαντά, ότι ούτε η επίχυση είναι ποτέ δυνατόν να θεωρηθεί βάπτισμα, ούτε πολύ περισσότερο ο ραντισμός. Η μεν πρώτη είναι «νεωτερισμός ακανόνιστος», ο δε δεύτερος «άγραφος», στερούμενος του χαρακτήρος του «κυρίου και αληθινού βαπτίσματος». Κατά τον άγιο Νικόδημο το βάπτισμα των Λατίνων είναι «ψευδώνυμο» (Πηδάλιο, σ. 55-56), κατέκρινε δε τους «λατινόφρονες» ή «αμίσθους δεφένσορες του Λατινικού ψευδοβαπτίσματος», ως τους ωνόμαζε. Οι Λατίνοι, αθετώντας με την καινοτομία τους αυτή την παράδοση της Εκκλησίας είναι, κατά την η΄ πράξη της Ζ΄ Οικουμενικής, «αναθεματιστέοι».

            Βέβαια, θα διερωτηθεί κανείς, ότι η επίχυση πρωτοπαρουσιάσθηκε το 253 από τον πάπα Στέφανο Α΄ στη Δύση, που ανήκε τότε στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, μέχρι τουλάχιστον το 1054, που έγινε το Σχίσμα με την ΚΠολη και όχι με τα άλλα Πατριαρχεία. Μπορεί να πει κανείς, ότι η επίχυση είναι «νεωτερισμός ακανόνιστος», καθ’  ην στιγμήν εφαρμοζόταν, τουλάχιστον επί 800 χρόνια στη Δύση, μέσα σε μια ενιαία Εκκλησία; Δηλαδή, η επίχυση δεν αποτελούσε παράδοση στη Δύση; Βέβαια, η η΄ πράξη της Ζ΄ δεν αναφέρεται ονομαστικά στους Λατίνους, αλλά θεωρεί, ως «αναθεματιστέους», όλους εκείνους, που αθετούν κάθε εκκλησιαστική παράδοση γραπτή ή άγραφη. Το ερώτημα παραμένει. Μια παράδοση 530 ετών στη Δύση, μέχρι την Ζ΄ Οικουμενική είναι απορριπτέα; Από την άλλη έχουμε την περίπτωση του Μ. Φωτίου, που επέτρεψε την καταστρατήγηση Κανόνων από την Ρώμη:      Ο άγιος Φώτιος ελέγχεται, ότι ανέχθηκε τα αντικανονικά έθιμα της Ρώμης, εφ’ όσον δεν θα ίσχυαν για την Εκκλησία της ΚΠολης. Γνώριζε βέβαια, ότι «ουκ έστι πίστις το αθετούμενον» (Μ. Φωτίου, επιστολή Β΄) και συνεπώς δεν υπήρχε λόγος σχίσματος. Τέτοια ήταν:

            - Νηστεία του Σαββάτου (νε΄ Πενθ.).

            - Κατάλυση αρτυσίμων την α΄ εβδομάδα Μ. Τεσσαρακοστής (κθ΄, πθ΄ Πενθ.).

            - Απαγόρευση γάμου Ιερέων (ε΄ Αποστ.).

            - Χρίσμα μόνον από Επίσκοπο (ουδείς κανών το επιβάλλει).

            - Κατάργηση απαγόρευσης πνικτού και αίματος (ξγ΄ Αποστ. ξζ΄ Πενθ.).

             Από την άλλη επιτρέπεται σε έναν Πατριάρχη να δέχεται ακύρωση Κανόνων, για μια άλλη Εκκλησία, επειδή δεν θα υπήρχε λόγος σχίσματος;

            Παρ’ όλα αυτά, η Ορθόδοξη Εκκλησία στην τοπική Σύνοδο της ΚΠολης του 1484, με τη συμμετοχή όλων των Πατριαρχών της Ανατολής και παρ’ όλον ότι υπήρχε ακόμη η ένταση στις σχέσεις Ορθοδόξων και Λατίνων μετά τη Σύνοδο Φλωρεντίας (1439), αποφάσισε να εφαρμόσει στους Λατίνους τους κανόνες της Β΄ και Πενθέκτης Οικουμενικών Συνόδων και να τους δέχεται με λίβελλο και Χρίσμα, συνέταξε δε και ειδική Ακολουθία (Καρμίρη Ι. Τα Δογματικά….. σ. 981-989), οπότε οι περιπτώσεις βαπτίσματος ήταν εξαιρέσεις, που οφείλονταν «εις ατομική πρωτοβουλίαν» και «ουχί εις αυθεντικήν απόφασιν της Εκκλησίας».

            Η απόφαση αυτή όμως της Συνόδου του 1484 ανετράπη επί Πατριάρχου Κυρίλλου Ε΄ το 1755 στη Σύνοδο της ΚΠολης, με τη συμμετοχή και των Πατριαρχών Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων, που την προσυπέγραψαν. Η απόφαση αυτή, η οποία είναι η τελευταία «επίσημη» απόφαση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επέβαλε το βάπτισμα των Λατίνων που επανέρχονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας του 1621 στη Μόσχα αποφάσισε το βάπτισμα των Λατίνων, η Σύνοδος όμως του 1667 πάλι στη Μόσχα, όπου έλαβαν μέρος και οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, επικύρωσε την απόφαση του 1484 και δεχόταν τους Λατίνους με λίβελο και Χρίσμα. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Γ΄ σε ερώτημα του Τσάρου Μ. Πέτρου το 1718 απαντά, ότι οι Λατίνοι γίνονται δεκτοί «δια μόνου χρίσματος». 

            Στο πρόβλημα του βαπτίσματος των Λατίνων, ο Εφέσου Μάρκος προτιμά την οικονομία, παρότι ακραιφνέστατος Ορθόδοξος στην πίστη, μαρτυρώντας «περί της καθολικής πράξεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας», ομολογεί ότι «χρίομεν τους εξ αυτών (δηλ. των Λατίνων) ημίν προσιόντας….. ως αιρετικούς όντας» (Καρμίρη Ι. Τα Δογματικά….. σ. 981), δηλ. εντάσσει τους Λατίνους ως αιρετικούς στην ομάδα των Αρειανών κ.λπ. της Β΄ Οικουμενικής, παρ’ όλον ότι γνωρίζει τον τύπον του ραντισμού, τον οποίον αποκηρύσσει. Έτσι, ο Ιεροσολύμων Δοσίθεος εμφανίζεται αντίθετος προς τον Εφέσου Μάρκο, καθότι δεν δέχεται το βάπτισμα των Λατίνων. Ο Δοσίθεος λοιπόν το κατ’ ακρίβειαν και ο Μάρκος το κατ’ οικονομίαν. Μήπως, η πολιτική απειλή από τη Δύση είχε σαν συνέπεια την εφαρμογή της οικονομίας στην Ανατολή και μήπως η χρήση της οικονομίας στην Ανατολή είχε ως αναγκαία δογματοκανονική προϋπόθεση την μέχρι και τον 18^ο αιώνα ύπαρξη στη λειτουργική πράξη και του κανονικού βαπτίσματος στη Δύση, δηλ. το φόβο «δευτερώσεώς» του;

            Η όλη λοιπόν ιστορία του βαπτίσματος των Λατίνων περνάει από πολλές φάσεις. Από τη φάση της ακρίβειας των Αποστολικών Κανόνων (μς΄), μετά την εφαρμογή των οποίων φαίνεται ότι εγίνοντο δεκτοί χωρίς βάπτισμα οι Λατίνοι, στο κατ’ οικονομίαν των Β΄ και Πενθέκτης Οικουμενικής, μετά την εφαρμογή των οποίων φαίνεται ότι γίνοντο Ορθόδοξοι σε πολλές περιπτώσεις Λατίνοι χωρίς βάπτισμα, στο κατ’ οικονομίαν της Συνόδου του 1484, μετά την οποίαν φαίνεται ότι γίνονταν σε πολλές περιπτώσεις δεκτοί Λατίνοι με βάπτισμα, στην ακρίβεια τελικά της Συνόδου του 1755. Ποια όμως είναι η πρακτική σήμερα; Τηρείται η απόφαση αυτή από τις Εκκλησίες; Δεν υπάρχει γενική γραμμή. Άλλες, όπως η Ρωσική Εκκλησία και η ΚΠολη δεν εφαρμόζουν την απόφαση αυτή. Άλλες, όπως η Ελλαδική Εκκλησία την εφαρμόζουν. Αυτή η διαφορετική στάση των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών ανάγκασε το 1875 το Οικουμενικό Πατριαρχείο να εκφράσει την ευχή «όπως δυνηθώσιν αι κατά τόπους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι συνελθείν επί το αυτό, (ίνα) τότε γενήσεται η ποθητή επίσημος συνεννόησις περί του ζητήματος τούτου». (Καρμίρη Ι. Τα Δογματικά….., σ. 978). Το σπουδαίο όμως στην υπόθεση αυτή είναι, ότι σ’ όλες αυτές τις παλινωδίες δεν δημιουργήθηκαν σχίσματα στην Ορθόδοξη Εκκλησία εκ του γεγονότος αυτού.

Ὁ Ρουμάνος Ἱερεύς Γεώργιος Κάλτσιου ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορος

Ο π. Γκεοργκε Κάλτσίου-Ντουμιτρεάσα γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1925. Ήταν ο μικρότερος από τα 11 παιδιά της οικογένειας Κάλτσιου και καταγόταν από το χωριό Μαχμουντία, νομού Tulcea. Από μικρό παιδί οι γονείς του, του εμφύσησαν την αγάπη για το Θεό. «Μεγάλωσα σε μια απλή, αλλά θρησκευόμενη οικογένεια, πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου σε μια εκκλησία, κοντά σ’ έναν Ιερέα». Νέος είχε σκέψεις να γίνει μοναχός. Τελικά αποφάσισε να υπηρετήσει τους ανθρώπους με άλλον τρόπο. Το 1945 γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου. Το 1948 οι κομμουνιστές φυλάκισαν όλη την αφρόκρεμα της ρουμανικής διανόησης, αλλά και τους φοιτητές και όσους αντιτείνονταν ή νόμιζαν οι κομμουνιστές ότι αντιτείνοταν στην ιδεολογία τους, είτε για πολιτικούς είτε για θρησκευτικούς λόγους. Έτσι συνελήφθη και ο φοιτητής Γκεργκε Κάλτσιου με την κατηγορία της «υπονόμευσης της ασφάλειας του κράτους».

Για τον νεαρό Γκεοργκέ το στρατόπεδο εξόντωσης του Πιτέστι γίνεται ένα νέο «σχολείο». Από τον αφελή με τα γαλάζια μάτια μετατρέπεται σε «ατρόμητο μαχητή» για το Χριστό και την πατρίδα. Σ’ αυτή τη φυλακή έπεσε στην πιο μεγάλη αμαρτία της ζωής του (απαρνήθηκε το Χριστό), αλλά και τις πιο μεγάλες αρετές (αγάπη για τον εχθρό και το θάρρος της ομολογίας) που τον βοήθησε πολύ να ξαναναστηθεί ψυχικά.

Στο Πιτέστι ήταν οι πιο καθαροί κρατούμενοι. Αυτοί δε ήταν μπλεγμένοι σε πολιτικά ρεύματα και δράσεις. Η μεγάλη αντοχή που έδειξαν οφειλόταν στην προσευχή και την απόκτηση των αρετών. Στη φυλακή είχε δημιουργηθεί ένα μυστικιστικό ρεύμα, δύσκολα κατανοητό από τους δήμιους. Εκεί ήταν ένα κέντρο πνευματικότητας. «Έχοντας από μικρός μεγαλώσει με την προσευχή ενσωματώθηκα εύκολα σ’ αυτήν την πνευματική κίνηση».

Στο Πιτέστι η προσευχή δε σταμάτησε μέρα-νύχτα. Το κάθε κελί είχε ώρα προσευχής. Όταν το ένα κελί τελείωνε την προσευχή, χτυπούσε τοίχο και άρχιζε η προσευχή στο άλλο κελί. Όταν άρχισε η «επαναδιαπαιδαγώγηση» στο Πιτέστι, υπήρχε ήδη ένα κέντρο προσευχής & πνευματικότητας.

(Σημ π. Γεωργίου. Τη διετία 1949-1951 στις φυλακές του Πιτέστι, έλαβε μέρος το πιο φριχτό και σατανικό πείραμα των κομμουνιστικών φυλακών. Η προσπάθεια «επαναδιαπαιδαγώγησης» των κρατουμένων και η δημιουργία ενός νέου, κομμουνιστικού ανθρώπου, μέσα από απάνθρωπα βασανιστήρια).

 Ο πιο φοβερός βασανιστής ήταν ο Εουτζέν Τσουρκάνου. Αυτός, όπως διηγούνται όσοι κατάφεραν να επιζήσουν από τα χέρια του, ήταν γεμάτος από μανία και οργή, μια μανία δαιμονική. Στις ανακρίσεις όταν τελείωνε τα βασανιστήρια έλεγε: «Αν ο Χριστός ζούσε στον καιρό μου, δε θα έφτανε καν στο Σταυρό».

Λέει ο π. Γκεόργκε:  «Ο Τσουρκάνου είχε επάνω του κάτι το δαιμονικό. Αυτός ήταν ο ανώτατος δαίμονας της επιχείρησης Πιτέστι. Είχε μια δύναμη επιβολής φοβερή. Όταν έμπαινε στο κελί έσπερνε τον τρόμο. Όλη η φυλακή τον έτρεμε. Έπαιρνε τους καλύτερους από εμάς και τους κτυπούσε, τους βασάνιζε, τους άλλαζε κυριολεκτικά. Ακόμη κι αν δεν άλλαζε κάτι στη ψυχή τους, ο τρόμος ήταν τόσο μεγάλος που μερικοί γίνονταν από μόνοι τους καταδότες. Έτσι εισήγαγε την έλλειψη εμπιστοσύνης, τον τρόμο και την απελπισία σε πολλούς από εμάς.  Μερικοί άντεξαν, άλλοι όχι. Άλλοι πέθαναν την ώρα των βασανιστηρίων και άλλοι αυτοκτόνησαν. Λίγοι άντεξαν μέχρι τέλους. Κάποιοι απ’ αυτούς που έπεσαν, ξανασηκώθηκαν. Νωρίτερα ή αργότερα επειδή η επανόρθωση της ψυχής δεν είναι σαν την επανόρθωση του σώματος. Η ψυχή έχει πιο μυστηριακούς νόμους, επανέρχεται δυσκολότερα. 

Η δική μου επανόρθωση ήταν δυσκολότερη, γιατί το ρήγμα ήταν μεγαλύτερο. Ήμουν 25 ετών, αρκετά αφελής, ένα παιδί από χωριό με δυνατή πίστη και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Ήθελα ν’ αυτοκτονήσω μαζί με τον Πούιου Ντόμπρε. Του έγραψα τη σκέψη μου σ’ ένα σαπούνι. Ο Τσουρκάνου με είδε όταν το πέταξα. Μ’ έλιωσε στο ξύλο. Δεν ήξερα πια να διαβάζω, δε γνώριζα τα γράμματα, ξέχασα ακόμη και το «Πάτερ ημών». Χωρίς καμιά διανοητική προσπάθεια αισθανόμουν από την καρδία να αχνοφέγγει η προσευχή του Ιησού. Σ’ εκείνη την απελπισία υποσχέθηκα στο Θεό όταν βγω από τη φυλακή να γίνω Ιερέας. Οι άλλοι κρατούμενοι με θεωρούσαν Άγγελο …..ναι, έναν Άγγελο. Ναι, αλλά ένας Άγγελος ξεπεσμένος. Συνήλθα τη στιγμή που βρέθηκα μπροστά σε κάποιες τρομαχτικές ενέργειες, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να μετατραπούν τα θύματα σε θύτες. Τότε ξύπνησε μέσα μου το πνεύμα δικαιοσύνης και ο φύλακας Άγγελός μου με βοήθησε - ρισκάροντας τη ζωή μου - να λάβω θέση βάζοντας στοπ σ’ αυτά τα σχέδια. Μου ζήτησαν να πω ότι συνωμότησα μαζί με κάποιους άλλους σε πολιτικές υποθέσεις, αλλά εγώ ούτε καν τους γνώριζα».

 Αργότερα ο νεαρός Γκεόργκε Καλτσίου οδηγήθηκε σ’ άλλες τρομακτικές φυλακές, όπως η Ζίλαβα, στη Ζάρκα στο Αιούντ, και στη Γκέρλα. Το 1964 δόθηκε γενική αμνηστία. Μετά από 16 χρόνια ήταν ελεύθερος. «Το 1964 μας απελευθέρωσαν, μετά τις πιέσεις της Δύσης, αλλά και επειδή οι κομμουνιστές θεωρούσαν ότι τώρα πια ήταν κυρίαρχοι στη χώρα, αλλά και τις ψυχές μας.

Όταν βγήκα από τη φυλακή, θέλησα να συνεχίσω στην Ιατρική Σχολή, αλλά δε με δέχτηκαν. Έτσι σπούδασα Γαλλική Φιλολογία. Μετά θέλησα να γραφώ στη Θεολογική Σχολή, για να εκπληρώσω την υπόσχεση που έδωσα στο Θεό όταν ήμουν φυλακή. Αρχικά με απέρριψαν, λόγω του φακέλου μου. Πήγα στον Πατριάρχη Ιουστινιανό. Προς μεγάλη μου έκπληξη δέχτηκε, αν και του είπα για τα χρόνια της κράτησής μου. Μ’ έστειλε στον Γραμματέα της Σχολής, μοναχό Αντώνιο Πλαμαντεάλα (μετέπειτα Μητροπολίτης Τρανσυλβανίας), ο οποίος μου είπε να μη βάλω στο βιογραφικό μου τα χρόνια της φυλακής».

 Το 1971 τελείωσε την Θεολογική Σχολή και τον δέχτηκαν ως Καθηγητή Γαλλικής στο Εκκλησιαστικό λΛκειο. Εν τω μεταξύ παντρεύτηκε την κόρη ενός πρώην κρατουμένου και χειροτονήθηκε Ιερέας.

Όταν οι κομμουνιστές γκρέμισαν την εκκλησία Ένει, κτίσμα του 17ου αιώνα, η φωνή του π. Γκεοργκε αντήχησε σαν ένας κεραυνός στην έρημο της αδιαφορίας και του συμβιβασμού, αυτή τη φορά κάνοντας αντανάκλαση και στην οικογένειά του. Λειτουργώντας στην εκκλησία Ράντου Βόντα εκφώνησε 7 ομιλίες, τις περίφημες «7 ομιλίες για νέους». Αυτές οι ομιλίες, όπως και άλλα θαραλλέα άρθρα, καταδίκαζαν το γκρέμισμα εκκλησιών και τον αθεϊσμό και γινόταν μπρος σ’ έναν μεγάλο αριθμό θεολόγων φοιτητών, αλλά και φοιτητών από άλλες σχολές. «Τις εκφώνησα τη στιγμή που η Ρουμανική συνείδηση ήταν έτοιμη να τις ακούσει. Αυτές οι ομιλίες δημιούργησαν ένα υπόγειο ρεύμα αντίστασης, μεταξύ κυρίως των θεολόγων φοιτητών. Ζητούσα ελευθερία πίστεως και να σταματήσει η κατάχρηση εξουσίας. Από την πρώτη κιόλας ομιλία με παρακολουθούσαν, αλλά δε μπορούσαν να με συλλάβουν. Είχα προσευχηθεί στο Θεό να μη με συλλάβουν μέχρι να εκφωνήσω και τις επτά. Δεν κατάφερα να εκφωνήσω όγδοη επειδή με συνέλαβαν».

Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλακή, αλλά εξέτισε τα 5. Συνολικά πλήρωσε την αντικομουνιστική του δράση με 21 χρόνια φυλάκιση. Παρόλα αυτά στη δίκη-παρωδία ξεσκέπασε τους πραγματικούς αυτουργούς των εγκλημάτων της «επαναδιαπαιδαγώγησης». Μετά τη δεύτερη σύλληψή του, οι εξόριστοι Ρουμάνοι μ’ επικεφαλής τον Μίρτσεα Ελιάντε και τον Εουτζέν Ιονέσκου, έκαναν εκκλησεις στη Δύση για την απελευθέρωση του. Πάντα το θέμα των πολιτικών κρατουμένων τίθονταν από τις δυτικές κυβερνήσεις στις συναντήσεις τους με τον Τσαουσέσκου. Μετά από έντονες πιέσεις κυρίως της Αμερικανικής κυβέρνησης τελικά απελευθερώθηκε το 1984. Το 1985 ζήτησε πολιτικό άσυλο στις Η.Π.Α. Εγκαταστάθηκε στην Ουάσινγκτον όπου δημιούργησε μια Ρουμανική Ορθόδοξη ενορία.

Το 1987 το FBI τον πληροφορεί ότι η Ρουμανική σεκιουριτάτε σχεδιάζει να τον δολοφονήσει. Ο π. Γκέοργκε έλεγε ότι αισθανόταν πάντοτε ότι τον παρακολουθούν, κυρίως όταν ερχόταν στην Ευρώπη, αλλά μετά το 1989 όταν ερχόταν στην Ρουμανία. Παρόλα αυτά δε φοβήθηκε και συνέχισε να έχει επαφή με τη Ρουμανία, να γράφει βιβλία και άρθρα, όπως και να μιλάει στους ραδιοφωνικούς σταθμούς
«Η φωνή της Αμερικής» και «Ελεύθερη Ευρώπη». Μετά το 1989 γνώρισε προσωπικά τον Λίβιου Τούρκου, τον αρχηγό της Ρουμανικής κατασκοπείας στις Η.Π.Α. « Ο Τούρκου μου είπε ότι πράγματι σχεδίαζαν την δολοφονία μου από έναν Κουβανό, αλλά παραιτήθηκαν από το σχέδιο εξαιτίας των συνεπειών που θα είχε στις Ρουμανο-Αμερικανικές σχέσεις».

Ο π. Γκεόργκε πέθανε στις 21 Νοεμβρίου 2007, αφού τον κοινώνησε στο κρεβάτι του νοσοκομείου ένας άλλος πρώην κρατούμενος των κομμουνιστικών φυλακών, ο Επίσκοπος Κλουζ Βαρθολομαίος Ανανία. Ενταφιάστηκε στη Μονή Πέτρου Βόδα. Με την συμπλήρωση έξη ετών από την κοίμησή του, έγινε η ανακομιδή του και το λείψανό του βρέθηκε αδιάφθορο, επιβεβαιώνοντας έτσι την αγιότητα του βίου του.

Από το Ιστολόγιο ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ